EEN NETFLIX ORIGINAL-DOCUMENTAIRESERIE
Je mag dat niet meer zeggen. Alles is kunst, iedereen is kunstenaar.
Er komen rechtszaken van.
'Ik kan geen bruidstaart maken voor een homopaar…
…want het is mijn kunst.'
Buiten het politieke aspect, dat verwerpelijk is, is er nog een aspect.
Luister, bakker. Als je het kunt eten, is het geen kunst.
Dus als je kunt zeggen: 'Ik wil dat en een kop koffie' is het geen kunst.
Wel een snack.
Kunt u vertellen waar u nu aan werkt? -Geef me je nummer. Ik bel je wel.
Hoe krijg je een gevoel voor humor? -Op dezelfde manier als je lengte krijgt.
Wat zei je over een shoot die op Instagram stond?
Een vent zei: 'Ik zag dit op Instagram, dus ik kom kijken.'
Wie zet zoiets op Instagram? -Echt niet te geloven.
Lijkt je dat geen slecht idee?
Ik ontdekte voor het eerst gebrek aan talent bij mezelf.
Als kind speelde ik cello…
…en we hadden een schoolorkest. Elke school had een orkest.
Klein schooltje, elke openbare had een orkest.
Je kon de cello van school lenen.
Op bepaalde leeftijd, welke weet ik niet meer, nam de school de cello's terug.
En als je verder wilde met spelen, moest je een cello kopen.
Ik weet nog heel goed dat ik tegen mijn ouders zei:
'De cello moet terug, we moeten er een kopen.'
En we woonden in een klein splitlevel-huisje.
Je had vier treden, en dan de keuken.
Ik zat op de trap naar mijn ouders te luisteren.
Ze probeerden te bedenken hoe ze een cello moesten betalen.
Ik ging naar de keuken, waar ze bespraken wat ik niet hoorde te weten…
…en ik zei: 'Koop maar geen cello voor me.
Ik ben echt niet zo goed.
Het is het niet waard om daar geld aan uit te geven.'
En mijn moeder zei: 'Dat is omdat je niet genoeg oefent.
Deed je dat meer, dan was je wel goed.'
En ik zei 'Nee, dan zou ik beter worden. Maar goed zal ik nooit zijn.'
Ik vond het leuk. Het enige waar ik slecht in was, wat ik leuk vond.
Als het hele orkest speelt, hoor je niet hoe slecht ik ben.
Het is een mooie ervaring. En Leonard Bernstein was mijn jeugdidool.
Leonard Bernstein had een tv-programma toen ik jong was, Young People's Concerts.
Dat was op zondag, en ik wachtte elke zondag op Leonard Bernstein.
Ik aanbad hem.
Er gingen echte kinderen heen. Ik niet, maar ik zag ze binnengaan.
Ik had pas na twee jaar door dat ze echt waren.
'Zijn dat echte kinderen?' Ik dacht dat het acteurs waren.
Waar denken jullie dat die muziek om draait?
Muziek is noten.
Mooie noten en geluiden op zo'n manier samengebracht…
…dat het fijn is om naar te luisteren. Meer is het niet.
Hij legde dingen uit op tv…
…en hij leek precies op hoe een kind een dirigent zou zien.
Dat hielp ook best.
'Dit kun je dus met dat instrument, en dit kun jij niet, Fran.
Jij kunt dit niet.' Ook al zou ik veel oefenen. Dat wist ik. Einde verhaal.
Ik wist wat talent was…
…want ik was me bewust van het gebrek dat ik er hierbij zelf aan had.
Toen ik klein was, wilde ik even kunstenaar worden en dacht:
waarom deed je dat niet?
En toen dacht ik: je besloot het niet te doen. Het was te leuk, Fran.
Ik vind het fijn om te tekenen.
Dit is hoe het zit.
Ik kan streng over anderen oordelen, maar ben veel strenger voor mezelf.
Net als wanneer mensen zeggen: 'Waarom mogen joden geen bacon eten?'
Dan zeg ik: 'Te lekker.
Het is te lekker.'
Op een gegeven moment zei iemand 'Dit is heerlijk. Mag niet.'
Dus ik heb ooit op onbewuste manier gedacht:
tekenen, schilderen, te plezierig. Mag niet.
Waar komt je gevoel voor humor vandaan? Aanleg, of aangeleerd?
Ik denk aanleg, want het werd me echt niet aangeleerd.
Humor werd feitelijk thuis bestraft.
Als klein meisje, dit heb jij vast anders meegemaakt…
…zei mijn moeder tegen me, toen ik ongeveer 12 was:
'Niet grappig doen bij jongens. Jongens houden niet van grappige meisjes.'
Helaas had ze het mis.
De enige prijs die ik ooit heb gewonnen, in de derde…
…was Scherpste van de klas. Ik durfde er niet mee naar huis.
Op welke school geven ze een prijs voor gevatheid?
De Morristown Junior High School, de laatste keer dat ik ergens slaagde.
Hadden ze de Scherpste van de klas? -Klopt.
Er was niet veel concurrentie.
Ik streed niet tegen Oscar Wilde of zo.
Ik weet nog dat toen ik erg jong was, 12 of 13…
…bij mijn ouders was, waar ik woonde.
Dan lag ik op het gras, keek omhoog naar de lucht en dacht:
hoe kom ik hier weg?
Je moet niet denken dat ik een slechte jeugd had.
Maar ik paste er niet.
Het was geen slechte plek.
Maar het was gewoon niet de juiste plek voor mij.
Waarom komen er nog zo veel jonge mensen naar New York? Wat is er hier?
New York. Dat is er hier.
Wat is hier niet?
Zo moet je het zien. Waar ze ook vandaan komen, dat is hier niet.
Dus komen ze hier. Een van de redenen…
…waarom homojongeren naar New York kwamen, was omdat ze homo waren.
Nu kun je overal homo zijn. Snap je?
Maar wij kwamen hier omdat je op die plekken niet kon wonen.
En zo ontstond er een soort…
…concentratie van boze homoseksuelen, wat altijd goed is voor een stad.
Er is niets beters voor een stad dan een hoge concentratie boze homo's.
En dan op zeker moment erg blije homo's, als ze ontdekken dat het hier leuk is.
Veel mensen die ik ken die hierheen kwamen vanuit andere plaatsen…
Veel van die mensen hadden veel succes, meer dan rasechte New Yorkers.
Ik denk omdat echte New Yorkers begrepen hoe moeilijk het was.
Wist je dat niet, dan kwam je gewoon.
Ik schreef poëzie toen ik jong was.
Ik liep bij Grove Press binnen…
…een respectabele, onconventionele uitgeverij…
…met een dichtbundel van mij.
Ik kwam binnen, blootsvoets nota bene. Ik liep altijd op blote voeten.
Een wonder dat ik nog leef, nadat ik zo door New York heb gelopen.
Ik liep binnen en legde het manuscript op het bureau van de receptioniste.
Ik zei: 'Ik ben poëet.'
'Ik ben poëet.' Serieus?
Wat een zelfvertrouwen. 'Ik ben poëet.
En ik wil dit manuscript indienen.' 'Oké,' zei ze.
En ik liet het daar achter en wachtte toen elke dag…
…op de brief waarin stond:
'We zijn zo blij dat we zo'n goede poëet hebben ontdekt.'
Eindelijk kwam dan toch de brief, met: 'Evengoed bedankt.'
Toen mijn eerste boek uitkwam dacht ik vrijwel meteen:
fijn dat die bundel niet is uitgegeven.
Ik was een vreselijke poëet, dan hadden ze het opnieuw uitgegeven.
Dus ik had het geluk dat ik afgewezen was.
Het verhaal gaat dat je van de middelbare werd gestuurd en naar New York ging.
Hoe heb je je gered? Wat deed je, eenmaal in New York?
Ik vond het nooit eng.
Ik dacht tenminste niet dat ik niet kon slagen.
AUTEUR / HUMORIST
Opmerkelijk, aangezien ik er op school niets van bakte.
Dat was het enige wat ik daarvoor had gedaan.
Geen groter falen dan van school worden gestuurd in het laatste jaar.
Ik werd niet bemoedigd door een leven van succes.
Ik dacht er niet bij na.
Ik ging naar New York om schrijfster te worden. Meer niet.
Als kind schreef ik al graag.
Dat bleef zo tot de eerste keer dat ik een betaalde schrijfopdracht kreeg.
Daarna haatte ik het.
Ik heb in mijn leven…
…maar één erg goede schrijver gekend die dol is op schrijven.
Eentje maar. De meeste mensen die graag schrijven, zijn er slecht in.
Ze houden ervan. Ik hou van zingen. Niet om aan te horen.
Het is niet vreemd, dol zijn op iets wat je niet kunt.
Het zit zo.
Je kunt veel dingen doen die niet goed zijn.
Er is niets mis met dingen onbekwaam, slecht of gruwelijk te doen…
…maar hou het voor jezelf. Deel het niet.
Mensen hebben de plicht om dingen te delen met de wereld die…
Geweldig niet. Dat kan bijna niemand.
Maar beter zijn dan het meeste dat gedeeld wordt.
Mensen laten nu alles zien. Echt alles.
Ethisch gezien is daar niets mis mee…
…maar ik vraag me af hoe die mensen…
…de jonge mensen die er altijd waren, die dit altijd gedaan hebben…
…ik vraag me af hoe ze over iets oordelen.
Snap je? En aangezien onderscheid maken in essentie mijn beroep is…
…en oordelen ook…
Ik denk niet dat er mensen zijn zoals ik in een jonge generatie.
Want dat zouden ze niet mogen.
Niet dat mijn leven geweldig is en mensen dol op me zijn…
…maar ze zijn…
…of ontzettend kritisch op bizarre manier: 'Wat een lelijk kapsel, je moet dood.'
Toch? Of ze hemelen mensen tot in het absurde op.
'Super. Je bent geweldig. Ga zo door. Jij bent geweldig.'
Dan zou ik dus zeggen:
'Je kapsel? Daar moet niemand om vermoord worden.
Maar stop maar met schrijven. Je bent niet geweldig.'
Ik heb je ooit gevraagd, want je zegt vaak dat je graag schrijft…
…dat zeggen schrijvers niet vaak.
Toen ik je vroeg waarom, zei je: 'Anders zit ik met het leven opgezadeld.'
Ik moet zeggen dat toen ik het eerste boek had geschreven, The Bluest Eye…
…ik een periode van diepe melancholie doormaakte.
Dat weet ik nu. Ik kan me voorbereiden op dat gevoel als er een roman af is.
En als de laatste herziening bijna af is, dat constante muggenziften.
Hier moet dit woord staan, en niet dat woord.
Maar het is waar.
'Opgezadeld met het leven' is misschien wat sterk, maar het is zeker…
Ik citeerde je gewoon letterlijk.
Schrijvers, schilders, andere kunstenaars hebben vooral talent nodig.
En het mooie van talent is dat het het enige is dat ik kan bedenken…
…dat echt willekeurig verdeeld is over de wereldbevolking.
Dat heeft nergens iets mee te maken. Je kunt het niet kopen.
Je kunt het niet leren. Je kunt het niet erven.
Dat kan niet. Het is niet genetisch.
Het is als zand over de wereld gestrooid en kan overal opduiken.
Er zijn wel veel plekken waar je je talent niet kunt uiten als je het hebt.
Zulke plekken zijn er erg veel, maar…
En dat is waarschijnlijk de reden waarom mensen altijd, vooral in dit land…
…op zoek gaan naar verklaringen waarom een boek succesvol is.
Dan bedoel ik geen commercieel succes. Het is gewoon talent.
En dat maakt mensen woedend.
Hoe rijk was Edith Wharton toen ze begon? -Erg. Edith Warton was erg rijk.
Ze was gigantisch rijk.
Wat haar vooral een groot schrijfster maakt is talent.
Maar doordat ze bevoorrecht was en welgesteld, hebben we dit boek.
Een erg meeslepend boek.
Maar het komt zelden voor dat iemand uit die klasse schrijft.
De meesten die erover schreven, behoorden er niet toe.
Het was… En zeker voor een vrouw.
Er waren genoeg andere rijke vrouwen…
…in de tijd van Edith Wharton. Die schreven die boeken niet.
Er zullen altijd rijke vrouwen zijn. Mooi dat er zo één bij zit.
Ik lees een brief voor uit de New York Times van 31 juli…
…uit een artikel dat ik pas las.
'Een onderwijsbestuurder keurde een leesvaardigheidsexamen af…
…met een passage uit Edith Whartons Jaren van Onschuld.
De desbetreffende passage begint met:
'Men was het eens dat gravin Olenska 'haar schoonheid was kwijtgeraakt.''
De klacht is dat 'elk meisje dat het examen aflegt…
…het verliezen van de schoonheid zal ervaren als een 'psychische klap.''
Einde citaat.
Om nog maar te zwijgen over de gravinnen.
Ik heb altijd erg mijn best gedaan om geen gravinnen te beledigen.
Dit is gestoord.
Oké? Maar ik ben wel blij.
Want dit is de enige manier waarop ze Edith Wharton gaan lezen, dus…
Een echte kunstenaar is maar in één ding geïnteresseerd:
mensen tot denken aanzetten.
Om mannen en vrouwen te laten beseffen…
…dat er belangrijkere dingen zijn dan wat we aan de oppervlakte zien.
REGISSEUR R. OLIVIER
Dat herken je altijd in de muziek van de ware kunstenaar.
Of in zijn werken, zijn schilderijen.
Nu weer vanaf het begin, vanaf het begin.
Dit is het intro.
Hier doen we er denk ik vier van.
Mooi, dat.
Ik snap hoe veel dingen gemaakt worden.
Niet dat ik het kan, maar ik weet hoe je een schilderij of tekening maakt.
Geen idee hoe je een liedje schrijft.
Goed, speel het eens voor me.
Wel hoe je teksten schrijft, maar niet de muziek zelf.
En ik besef soms dat ik films heb gezien…
…van grote concerten van zeer populaire muzikanten.
Tegenwoordig hebben ze overal camera's en kun je de gezichten zien van mensen.
En ik ben altijd erg geïnteresseerd in het publiek, als ik kijk.
Dan kijk ik en zie ik hoe blij en dankbaar de mensen zijn voor die muziek.
Vooral de populaire muziek uit hun jeugd.
Het maakt niet uit of de muziek uit hun jeugd…
…nou Frank Sinatra, Billy Joel, David Bowie, of Q-Tip is.
Het is: 'Weet je nog, op onze eerste date? Toen hoorden we die plaat.'
Het is van wezenlijk belang voor mensen.
En ze houden van degene die het ze gaf. En ze hebben geen flauw idee waarom.
Niemand wordt zo geliefd als een muzikant.
Geen andere kunstenaars. Muzikanten worden werkelijk geliefd…
…want ze geven je de mogelijkheid je emoties en herinneringen te uiten.
Geen andere kunstvorm doet dat.
Ik denk echt dat muzikanten, en koks misschien…
…het meeste genot bieden in het leven van mensen.
Motown-muziek was bijvoorbeeld erg populair toen ik een tiener was.
Als ik dat hoor, word ik meteen blijer. Het maakt me zonder twijfel gelukkiger.
Dat geldt voor bijna niets.
Maar vind ik Motown de beste muziek die ooit gemaakt is?
Dat dus niet.
Maar vraag je me of ik blij word als ik het hoor? Dat wel.
Dat is iets heel belangrijks voor mensen.
Muziek maakt mensen gelukkiger, en het doet ze geen kwaad.
De meeste stemmingsverbeteraars zijn slecht voor je, dus dat is bijzonder.
Het is net een drug die je niet doodt.
Er is veel te zeggen voor fysiek contact met andere kunstenaars. Rondhangen.
Rondhangen is belangrijk.
Je had Max's en… -Miljoenen plekken, en miljoenen daarvoor.
Dat had je in New York, in Parijs. Andere tijden, andere steden.
Maar erg belangrijk.
En toen Michael Bloomberg met die anti-rookwet kwam…
…en ik nog steeds met hem praatte…
…zei ik: 'Weet je hoe je kunstenaars noemt die in bars en restaurants zitten…
…te praten, drinken en roken?'
'Hoe dan?' -'De geschiedenis van de kunst.'
Denk na. Als Picasso moest opstaan om buiten te gaan roken…
…had hij wat kunnen missen.
Staat voor jou een goede atleet op gelijke voet met een goede kunstenaar?
Wel met een goede danser.
Niet met een goede schrijver.
Dat vind ik niet. -Weet ik. Ik ben echt geschokt.
Ik sta perplex.
Voor mij staan…
Alleen mijn familie is het minder met me eens.
Michael Jordan staat op gelijke voet met Sinatra…
…Michelangelo…
…Count Basie, Duke Ellington.
Dat niveau heeft hij. Vind ik.
Binnen zijn sport misschien. Dat ontken ik niet, ik weet het niet.
Iedereen noemt hem de beste basketballer. Ik geloof je, en zal je niet tegenspreken.
Niet alleen de beste, maar wat die man…
In welk veld je ook werkt, op dat niveau zit je in het pantheon.
Natuurlijk zijn ze op het hoogste niveau.
Maar 40 jaar na zijn dood kun je niet naar een Michael Jordan-plaat luisteren.
Wel naar een van Duke Ellington. Duke Ellington heb je altijd, er is een…
Niet alleen een vinylplaat, maar zijn werk is ook vastgelegd.
Dat werk blijft hetzelfde. Michael Jordan blijft niet basketballen.
Hij laat geen tastbaar archief achter. Kijk je zijn oude wedstrijden?
Ik weet dat het kan. De mogelijkheid is er, maar doe je dat?
De uitslag hoort toch bij de spanning?
Die weet je al. -Maar daarna…
Schildert Picasso nog? Is hij nog aan het schilderen?
Nee. maar het zijn zijn schilderijen, die we hebben.
Wat bedoel je? -Spanning staat er los van.
Je bent niet benieuwd hoe het wordt, zo kijk je niet naar een Picasso.
Maar je kijkt toch naar een wedstrijd om te zien wie wint?
Als je al weet dat Jordan heeft gewonnen, kijk je dan nog een keer?
Ja, je wilt weten hoe hij dat in godsnaam heeft gedaan.
Oké, zo kun je het ook bekijken.
En dan de Femmes d'Alger van Picasso. Een prachtig schilderij.
Waar openen we op? Honderd miljoen dollar als openingsbod.
Honderdvijf miljoen.
Naakt, groene bladeren en een buste uit 1932. 58 miljoen om te openen.
Waarom niet? 129 miljoen. Wie biedt er 130? Nummer 47 misschien?
Voor 92 miljoen dollar… 93 miljoen.
Wacht. 47, zie je wel?
Nu 93 miljoen, tegen u hier.
Niet wachten, ik verkoop hem aan een ander.
Voor 95 miljoen dollar. De laatste kans voor 95 miljoen.
Dapper geboden, dank u zeer. Voor 160 miljoen dollar, dames en heren.
Genoeg bedenktijd. Ik verkoop Picasso's Femmes d'Alger hier bij Christie's…
…voor 160 miljoen.
Voor u, verkocht.
Wat vind je, in onze cultuur van nu, van alle kunstvormen…
…degene die momenteel het meest tekortschiet?
Je bedoelt de slechtste?
Er zijn meer gegadigden. -Ja, het is lastig.
Bij welke vorm kun je het best bedriegen?
Ik zou zeggen de beeldende kunst, of wat de beeldende kunst genoemd wordt.
En ik kan je wel zeggen dat ik niet de enige ben, die dat denkt.
Ik denk erg veel mensen het hierover eens zijn.
Er wordt nogal gesjoemeld.
Vind je dat ook? -Dat wel.
Maar ik blijf denken aan de prijzen en het buitengewone… Het gesjoemel.
Daar hoor je wat over. De prijzen.
Als bij een veiling de Picasso wordt gebracht: doodse stilte.
En als de hamer neergaat als hij is verkocht: applaus.
In deze wereld klappen ze voor de prijs, niet voor de Picasso. Ik zeg niets meer.
Ik bedoel dus…
Daar klappen ze voor. Dat doe je als je de Picasso ziet.
Inderdaad. -'Wat kon hij goed schilderen.'
Niet: 'Wat kun jij goed kopen.'
Toen ik jong was ging ik vaak naar jazzclubs…
…toen er nog veel geweldige jazzmusici waren.
Ik heb in mijn leven denk ik elke jazzlegende in leven gezien.
Meerdere malen. -Wie was je favoriet?
Mingus, denk ik. -Charlie Mingus?
Je kende hem vrij goed.
Vanwaar dat geweer?
Ik ben beroofd. Ik woonde er net en ze namen alles mee.
Wie was het?
Vrienden, vijanden? Geen idee.
Een vriend, denk ik. Diegene ging gelijk voor mijn sieraden.
Moet iemand zijn geweest die me kent. Geen vriend, maar een bekende.
Hij schoot zich eens in de voet omdat zijn latere vrouw het uitmaakte.
Dus schoot hij zich in de voet, en liep bloedend bij haar de trap op…
…om te tonen wat ze hem had aangedaan. Hij schoot met opzet in de voet.
Ik was bevriend met Charles, omdat zijn vrouw het tijdschrift bezat…
Ze noemden ze ondergrondse kranten toen. Ze bezat het eerste tijdschrift.
Een krant op A5-formaat, ik werkte er toen ik 19 was.
Het was haar krant, zo kende ik hem.
Twee, drie, vier.
Hij was echt heel erg lichtgeraakt.
Hij was eens boos op me en middenin een set in de Vanguard…
…zag hij me, sprong van het podium, rende de trap op…
En hij was dik. Hij was niet bepaald atletisch.
En ik vond dat hij oud was. Hij was eind veertig, denk ik.
Maar ik was jong, ik was 19. Maar vreselijk slecht in rennen.
En hij rende schreeuwend achter me aan helemaal tot Seventh Avenue…
…bijna tot aan Canal Street. Ik kon niet meer, en viel neer op straat.
En hij… Hij hoorde te spelen trouwens.
De band stond nog op het podium in de Vanguard, zo'n 20 straten verderop.
En ik viel zo op de grond, hij viel…
…ging zitten, keek me aan en zei: 'Gaan we wat eten?'
Dus ik zei: 'Je zit midden in een set, er zijn mensen gekomen om je te zien.'
Hij was beroemd als eter. Als je met Charles door Chinatown liep…
…kwamen de chefs naar buiten om te applaudisseren.
Dat maakte hem geliefd bij m'n moeder.
Hij kwam met Thanksgiving bij ons thuis. Ma was dol op hem, want hij kon goed eten.
'Die Charles kan echt goed eten.' Hij at meerdere porties…
…ging dan nog de keuken in en at de kalkoen op.
Men kent hem als muzikaal genie. Mijn moeder als goede eter.
Ik heb ooit ontbeten met Duke Ellington.
En Charles. En… -Waar was dat?
Reuben's, een restaurant aan 58th en 5th, dat altijd open was.
Duke Ellington was de enige voor wie Charles Mingus respect had.
De jonge Charles speelde in de band van Duke Ellington en werd ontslagen.
En Charles was een erg arrogant figuur.
Mensen mochten niet tegen hem praten, hij minachtte de meeste mensen.
En de enige voor wie hij echt eerbied had, was Duke Ellington.
Zo veel eerbied, dat hij hem bijna niet aankeek.
En Duke Ellington schreeuwde tegen hem: 'Charles.'
'Sorry, Duke.' Alsof je heel iemand anders voor je had.
'Waar is Charles gebleven?' Snap je?
Iedereen heeft zo iemand in zijn leven.
Hoe arrogant of hoe geweldig ze ook zijn.
Ik vond Charles een geweldige artiest, Charles vond Duke Ellington belangrijker.
Als je iemands werk bewondert, neem je een deel ervan in je op.
Het is nu zelfs zover, dat de moderne componist…
…en de man die een moderne jazzcomponist wordt genoemd…
…van hetzelfde conservatorium komen. -Precies.
Het is erg lastig om de grens te bepalen. -Jij was daar zeker een pionier in.
Niet van het conservatorium.
Maar je schreef als een van de eersten 'symfonische jazz'.
Het Capitol Theater was mijn conservatorium.
Dat klopt ja, precies.
Het orkest voor de film luisteren. -Dat is het verschil tussen ons.
Jij schreef symfonische jazz, en ik jazzsymfonieën.
Je bent geweldig. -Zoiets.
Kijk, Calder-manchetknopen.
Geleend van Sandy Rower, de kleinzoon van Alexander Calder…
…die ze eigenhandig maakte.
Hij ontwierp geen lijn, zoals nu gebeurt. Hij maakte ze zelf.
Hij heeft ze voor zichzelf gemaakt.
Hij maakte ze niet voor Fran. Hij heeft veel sieraden gemaakt.
Er was een expositie in de Met, met alleen Calder-sieraden. Fantastisch.
Er is een prachtige biografie van Calder.
Zijn zus gaf hem, toen hij zeven was…
…een tang met kerst, daar schreef hij over.
'Dit is de mooiste kerst ooit. Ik heb een tang gekregen.'
En hij gebruikte hem om deze te maken.
Deze zijn vast met dezelfde tang gemaakt.
Ik vind ze gewoon spectaculair.
Ondertiteld door: Martijn Beunk