NETFLIX ORİJİNAL BELGESEL DİZİSİ
Çok seyahat ettim.
Eskiden herhâlde seyahatten daha çok keyif alırdım.
Eskiden daha gençtim, hâliyle. Eskiden…
Pek munis biri değildim, orası kesin ama şimdiye kıyasla daha munistim.
Ezelden beri çabuk arıza çıkarırım ama şimdi sürekli öfke içindeyim.
Dairenden dışarı adım attığın anda her yerde çok fazla insan var.
Dairemin en güzel yanı, güzel olmasının yanı sıra,
daireme giren çıkan insanların kontrolü bende,
bu da benim için çok önemli.
Bu, otel lobisinde yapamayacağın bir şey. Denedim.
Tamam mı? Uçakta da yapamazsın. Tarifeli uçuşlarda yani.
Ancak özel uçakta yapabilirsin ama bende yok.
Başkalarının özel uçaklarına binebilmek beni her zaman şaşırtır.
Hep düşünürüm, "Uçak benim olsa kimseyi almam."
Başkaları da binecekse özel uçaktan ne anladım ben?
Evet! İnsanlar "Arkadaşlarını almaz mısın?" diye sorar. Hayır, almam.
23. CADDE F M İSTASYONU GEÇİCİ OLARAK KAPATILACAK
KONUŞMACI FRAN LEBOWITZ CANLI PERFORMANS!
KAYITTAYIZ
İşte geldik.
Tamam, sadece rahat olmanı istiyoruz.
Para Avcısı'nın setinde
işin içine sıçmaya başlayıncaya dek seni görmemiştim.
O zaman gelmem gerekti.
Seni görünce ekip sevinmişti.
Bence uzaya gitmenin üzücü bir yanı var, o da geçmişte kalmış olması.
Yani muhteşem bir olaydı ama…
İlk kez uzaya gittiğimizde… Ay'a değil.
John Glenn uzaya gittiğinde.
Okuluma bir televizyon getirdiler, şok ediciydi
çünkü televizyon ve okul, iki farklı dünyaydı.
O yaşta bile bilimle hiç ilgilenmiyordum
ama bu olayın harika bir şey olduğunu düşünmüştüm.
İnsanların bunun yolunu bulabilmiş olması harikaydı.
Harika bir şeydi.
Ve önemli olduğunu düşündüm.
Bazı zenginlerin artık kendilerine ait NASA'ları olduğunu biliyorum.
NASA artık bizim değil.
Şimdilerde özelleştirildi ve Elon Musk'ın kendi NASA'sı gibi bir şeyi var,
bir tür uzay gemisi şirketi işte.
Adına da uzay turizmi diyorlar, insanlar eğlenecek falan.
Sen gitmez misin?
Gitmem ama turistlerin gitmesine önayak olurum.
Uzaya gitmek istemiyorum, açıkçası ilgimi çekmiyor.
Ama bence bir ülkenin bunları araştırması iyi bir şey.
Şoförsüz arabalar.
İtiraf edeyim, beni şaşırtan şeylerden biri şoförsüz arabalardı.
Çünkü bunu hiç düşünmemiştim.
İlk konuşulduğunda "Bunu kim istedi ki?" diye düşündüm.
Hiç aklıma gelmedi.
İlginç olduğunu düşündüğüm ya da ben istemesem de
neden istenilebileceğini anladığım çok icat var.
Ama şoförsüz arabalar… Arabam var, kullanırım.
Ve bir kere bile
"Bu araba kendi kendine gitse harika olmaz mıydı?" demedim.
-Sadece 20'liğim var. Sorun olur mu? -Hallederiz.
"Şoförsüz arabada korkmaz mısın?" diye sorulunca
şoförlerden korktuğum anları hatırlarım.
Ödümün patladığı zamanlar oldu.
Geç Saatler filmindeki taksi sahnesi var ya…
Evet. O gerçek bir taksi yolculuğundan, Flamenko müzikli sahne.
Benim başıma geldi.
Filmi izlediğimde, taksinin yola çıktığı sahne…
-Griffin oynuyordu. -Evet.
Aman Tanrım!
Gülmekten yarıldım çünkü bu çılgın taksi şoförlerinin başlangıcıydı.
Ondan önce de taksiler vardı ama belli bir noktada…
Neden oluyor bilmiyorum
ama birdenbire taksi şoförleri manyak gibi kullanmaya başlıyor.
Taksileri ışık hızında sürüyorlar ve sizi dinlemiyorlar.
Yalvarıyorsun. "Lütfen yavaş." Bahane uydurman gerek.
"Sırtım sakat." gibi.
Gençken "Hamileyim." derdim ki bu onları korkutur.
Şimdi tabii tamamen kör olmadıkları sürece bunu söyleyemem.
O kadar çok berbat sürücü var ki,
trafikteki tüm kötü sürücüleri ve sarhoş sürücüleri
ve kafası güzelleri düşünürsek
muhtemelen şoförsüz arabalar daha güvenlidir.
Neticede insanların muhakeme kabiliyeti çok da süper değil.
Fran Lebowitz konuğumuz. Yeni kitabının adı Sosyal Bilimler.
Reklamlarda New York'a özgü bir şey hakkında konuşuyorduk.
Kitapları çok satan ünlü bir yazar olmadan önce taksiciydin.
İyi bir taksici miydin?
Övünmek istemem ama ben mükemmel hatta muhteşem bir taksi şoförüydüm.
Açıkçası taksiciliği pek sevmezdim.
Renkli, ilginç veya pitoresk değildi.
Hiçbir şey öğrenmedim. Bir daha yapacağım iş değil.
Yani, taksi sürmek çok kötü bir iş ama eskiden de berbat bir işti.
Başlangıçta, o zamanlar, taksicilik yapan birkaç hippi vardı
ama temelde New York taksicisi
ağzında purosu olan Yahudi emekçiydi. O zamanlar takside sigara içilirdi.
Ve bana çok kötü davrandılar.
Hâlâ hayatta olan varsa duysun beni, bana çok kötü davrandılar.
Buna çok şaşırmıştım çünkü amcam kılıklı tiplerdi.
Bekledim ki… Ama…
O zaman da fark etmeye başlamıştım ama şimdi daha net, gerçekten endişeliydiler.
"Ne? Meslek ayağa mı düşecek?
Uzun saçlı kızlar taksici mi olacak, bu iş bitti mi?" modundaydılar.
Para kazanma açısından çok iyi bir işti.
Haftada beş gün, günde sekiz saat çalışıyorlardı.
Eşleri vardı. Çocukları vardı. Eşleri çalışmazdı.
Ve geçinmelerine yetiyordu. Genelde Queens veya Brooklyn'de yaşıyorlardı.
Eskiden Brooklyn çok daha farklıydı tabii ve iyi bir işti yani.
Aşağı Park Caddesi'nde Belmore adında bir kafeterya vardı
ve taksi şoförleri orada yemek yerdi.
Gece gündüz, 24 saat açıktı
ve nedense polislerle bir anlaşmaları falan vardı galiba.
Kafenin önüne park etsen de ceza yemezdin.
Bu yüzden taksicilerin uğrak yeriydi.
Yemekleri lezzetli olduğundan değil.
Taksicilerin damak zevki tartışılmaz.
Oraya gittiğimde kimse benimle konuşmazdı.
Lise kafeteryamda çok popülerdim
ama taksici kafeteryasında hiç popüler değildim.
Benimle konuşmazlardı. Soru sorsam,
bazen tavsiye almaya çalışırdım, bana cevap bile vermezlerdi.
O zamanlar büyük taksi filosu olan şirketler vardı,
taksini büyük bir taksi durağından alırdın.
Durakta benzin pompası olurdu.
Depoyu doldururlardı, para ödemezdin.
Seyahat kayıtlarınla uyuşup
uyuşmadığından emin olmak için ne kadar olduğunu yazarlardı.
Herhâlde mantık, taksiyle hafta sonu günübirlik tatile gitmeni engellemekti.
Yani…
Sınava girmek gerekiyordu.
Taksi şoförlüğü sınavı işte, şu anda hayatta böyle bir sınav yapılamaz.
Kesin bilmiyorum tabii. Uzun zamandır taksicilik yapmıyorum.
Elbette o günlerden beri taksiye binmişliğim var
ve "Grand Central lütfen." dediğimde "Ha?" diyen oldu.
Grand Central'ın yerini bilmiyorlar, daha ne olsun.
Bizim zamanımızda ise… "Biz" derken
Harvard Business School gibi oldu ama öyle değildi tabii.
Londra'daki gibi de değil,
kazıklığıyla meşhur, sekiz milyon sorulu sınav gibi de değildi
ama bilmen gereken şeyler vardı tabii.
Havalimanlarının adresini ve bir sürü adresi bilmek zorundaydın.
Artık öyle değil.
Artık çok değersiz bir meslek.
Evet.
Güney Gramercy Park No. 19 lütfen.
Taksiler çok tatsız. Kabul edelim.
Önüne bir ekran koyuyorlar.
Fark ettim ki bu aletleri bir türlü kapatamıyorum.
Hayır. Bak, bu telefon konuşması bence işe yaramıyor.
Çok sıradan. Milyonlarca kez gördüm.
-Tamam mı? -Pardon.
Affedersin. Acelesi yok.
Daha hapisten yeni çıktı.
-Babam Cleveland'da. -Hapisten yeni çıktı.
Ekranları kapatamıyorum.
Bundan daha pis bir şey yok, biliyorum
ama o şeye milyonlarca kez dokunuyorum.
Eminim on dolarlık banknot yesen
binlerce insanın kapatmaya çalıştığı bu şeyden daha temizdir.
Bir türlü kapatmayı beceremiyorum. Bu konuda hiç şansım yok.
Bazı açılardan hayatımda çok şanslıydım.
Bazı açılardan da çok şanssızdım.
Bu yaştan sonra şansın değişmez.
Yarın birdenbire emlak konusunda inanılmaz şanslı olmayacağım
ya da taksideki şeyi kapatamayacağım.
Bağlantılı değiller tabii. Biri küçük, diğeri büyük.
Ama ikisi de yapamadığım şeyler.
Şimdi, Bay Scorsese ile seyirci sorularını cevaplayacağız.
-Kalabalık. -Göremiyoruz.
Elini kaldıranlara söz vereceğim. Buyurun.
Selam, ben Barselona'dan Laura.
Sorum şu…
Ben de…
Kaza geçirdim. Koltuk değneği kullanıyorum.
New York'a taşındığımda bir polis arabası bana çarptı.
New York Belediyesine dava açtım çünkü herkes diyor ki
"Belediyeye dava açarsan para alırsın.
Polis aracı çarptı…"
Bu bir soru mu?
Çünkü devam ediyor, evet.
Güzel hikâye.
Sorum şu,
New York'ta yaşıyorsunuz.
Bu parayı belediyeden almam ne kadar sürer?
Pekâlâ, soru şu.
Barselona'dan gelmiş. Bu, sorunun bir parçası değil.
Şu anda New York'ta yaşıyor. Bir polis arabası çarpmış.
Belediyeye dava açmış ve parayı ne zaman alırım diye soruyor.
Evet.
Herkes bana bunu sorar.
Evet.
Tamam, şu kadarını söyleyeyim.
Sürekli reklam veren bir hukuk bürosunun karşısında oturuyorum.
Şu tarz, "Tırnağınızı mı kırdınız?
Yumurta mı düşürdünüz?"
Evet.
"Tazminat alabilirsiniz."
BU İSTASYON TADİLAT İÇİN GEÇİCİ OLARAK KAPATILACAK
Bir gün metro istasyonumdaydım
ve "istasyon iyileştirmesi" sebebiyle kapatılacağını…
…belirten afişler gördüm.
İstasyon iyileştirmesi.
Hepsi bozuk olan metroları tamir etmeyeceğiz. Raylar bozuk.
Sinyaller bozuk. Vagonlar kırık dökük. Her şey bozuk.
Tren sayısı az. Bozuluyorlar. Eskiler. Tamir eden yok.
Ama istasyon iyileştirilecek.
Ve yapacakları şeylerin listesi olan büyük afişler vardı.
İstasyon beş ay kapalı kalacaktı.
Beş ay!
O yüzden afişe baktım. Ben listeyi okurken
yanımda biri dikiliyordu.
Listenin sonuna gelirken fark ettim ki aynı hızda okuyoruz.
İstasyona yapacakları her şeyi yazmışlar.
Listenin sonunda… Bunu uydurmuyorum.
Bu devirde hiciv yapmak imkânsız. Jonathan Swift bile yapamaz.
Son cümle şuydu, "Sanat eseri yapılacak."
Yanımda duran adamla aynı anda bu maddeyi okudum,
tepkisi şuydu, "Sanat eseri mi? Ne eseri? "
Dedim ki "Bilmiyorum
ama sizi deli eden şey tam da bu değil mi?
Saatlerce metroyu beklerken istasyonda yeterince sanat
olmaması sizi rahatsız etmiyor mu?
William Wegman'ın yaptığı köpek mozaiklerinin parasını…
…tahminimce ben ödedim.
Yani bunlar sevimli, eyvallah. Ama yapması beş ay sürer mi ya?
Bir de yaptıkları bundan ibaret.
Kırık seramikler hâlâ orada.
Çer çöp hâlâ orada.
Yerdeki kırık beton aynen duruyor. Dokunmamışlar bile.
Bu nasıl beş ay sürer, aklım almıyor.
Sonra daireni yenileyen müteahhidi düşünüyorsun.
Onu tutmuş olmalılar. Bu yüzden beş ay sürdü.
Köpek mozaiklerini seversin, sevmezsin ama hiç kimse,
eminim William Wegman bile,
"Metro istasyonunda köpek olması
New York'un can damarı için şart mı?" dememiştir.
Köpekler hoş tabii ama değil.
Bazı önemli şeyler var,
"Her önemli şeyi hallettiysek tamam, yapalım."
Ama halletmedik ki.
Önemli işleri halletmedik. Yok. Önce diğer şeyleri yapalım.
-Belki insanları neşelendirmek içindir. -Tabii.
Ama metro kullananlarda neşe kalmadı.
İnsanda neşe bırakmadılar.
Mesela Dalai Lama bir kerecik metroya binsin
adam anında balataları sıyırır, psikopata döner, bağırmaya başlar,
"Metro istasyonundaki bu eser kimin umurunda?"
New York Toplu Taşıma Müdürlüğü yolculara eşsiz bir güvenlik sağlayabilmek için
çalışanları mükemmel bir eğitimden geçirir.
Müdürlüğün test tesislerinde
yoğun trafikte ve zor şartlarda
nasıl araç kullanılacağı öğretilir.
Yetenekleri eğitimli uzmanlarca dikkatlice değerlendirilir.
Bence 14 yaşından büyüksen otobüsü bekleyecek vaktin yok demektir.
Sekiz dokuz yaşında "Otobüs bir buçuk saate gelir,
olsun, yaşım dokuz. Kaybedecek vaktim çok." diyebilirsin
ama dokuz yaşında değilsen "Üzgünüm ama çok yaşlıyım.
Bekleyecek vaktim yok." dersin.
Ben otobüsü beklemeye başlarsam…
Seninle birlikte durakta başkaları da olur,
otobüsü bekleyen insanlar topluluğuna dönüşürsünüz
ve bazısı pes eder.
Basıp giderler. Bazıları taksiye biner.
Ben ise şöyle düşünürüm, "Bu yatırımı yarıda bırakmam.
Zaten 25 dakika bekledim.
Gidersem bu 25 dakikamı kaybederim.
Kabul edelim ki bu asla geri gelmeyecek."
Sonunda otobüs gelir.
Otobüse binince şoföre şunu sormuştum, "27. Cadde'ye
en yakın durak hangisi acaba?"
"Bilmiyorum." dedi.
"Efendim?" dedim.
"Bilmiyor musun? 27. Cadde'ye en yakın durağı bilmiyor musun?"
"Ne yani, tüm durakları ezberlememi mi bekliyorsun?" dedi.
"Evet!" dedim.
"Tüm durakları ezberlemeni bekliyorum.
Her birini!"
"Bir sürü durak var." dedi. "Hepsini ezberlemeni bekliyorum.
Sen şoförsün!" dedim.
Üçüncü Richard'ı sahnelemiyorsun ki.
Hem oyunun repliklerini hem de durakları ezberlesen anlarım.
Ama sen otobüs şoförüsün. Senin işin bu.
İşin iki şeyden oluşuyor. Birincisi otobüsü sürmek,
ki bunu ben de yaparım,
İkincisi de durakları ezberlemek, bunu da yaparım.
Üçüncü Richard'ı oynayamam ama gel gör ki…
Kaç durak var? 10.000 durak yok.
New York'taki restoranlarda
tüm garsonlar 4.000 spesiyal ezberliyor.
Bazen ağzım açık kalıyor, binlerce spesiyal sayıyorlar.
Sonuna geldiklerinde başta söylediklerini hatırlayamıyorum.
Sonra şöyle diyorsun, "Bir noktada alabalık dedin."
Ve hemen detaya girerler.
Bence bu garsonların hepsini toplasınlar,
ki çoğu Üçüncü Richard'ı oynayacağını zanneder,
ve otobüs şoförü yapsınlar.
Çünkü belli ki hafızaları harika.
Ezberlerler… Sadece yemeklerin adını değil,
nasıl hazırlandıklarını da biliyorlar. "İçinde kişniş var ve…"
İlla biri "Ne kadar kişniş var?" der. Ben onlardan değilim.
Kılı kırk yaran tipler vardır.
"Kişnişin menşei ne?"
Bu tiplerle bir daha yemek yiyesim gelmez.
Kişnişin ne olduğunu bile bilmiyorum.
Lezzetli bir şey, tattım. Tamam, güzel. Kişniş, iyi.
Ama otobüse binmek böyle bir şey işte.
Şehir değişiyor.
Mesela farklardan biri binadaki ışıkların açık olması.
Hastanelerin olduğu yer Roosevelt Adası mıydı?
Evet, orası.
-Tifo hastanesi de orada mıydı? -Şu uzunlamasına yer var ya.
Evet, tüberküloz, tifo falan hastalarını oraya yatırıyorlar. Evet.
-Bir gün bütün bunlar senin olacak. -Lafı ağzımdan aldın!
-Ne… Uçağı görüyor musun? Nerede? -Yusufçuk gibi görünüyor. Şuna bak.
-Göremiyorum. -Şurada.
İniyor.
-Nereye? -Havaalanına.
Yani?
LaGuardia, Rikers'ın yanında mı?
-Evet. -Vay be.
Ama Rikers'a inmiyor.
İnse mahkûmların yorumu şu olurdu,
"Delta. Ne dersin? Kalsın. "
-Gördüm. -Evet.
-Tek uçak mı var? İki mi? -İki uçak.
İki. Tam Delta gibi.
"Uçak nerede?" "İki uçağımız var, yolculuk nereye?
Beklemeniz gerekecek çünkü önce 16 şehre uğrayacak."
Toplum içinde en rahatsız hissettiğiniz yer neresi?
Diken üstünde hissetiğiniz yer.
-Uçakta. -Uçak mı?
Diğer insanları uçağa aldıklarına inanamıyorum.
Uçak niye bu kadar korkunç? Sebebi diğer yolcular.
Uçak yolculuğu yıllar içinde nasıl değişti?
Uçmaya ilk başladığımda çocuk değildim. İlk uçtuğumda yetişkindim.
-Uçmak büyük lükstü. -Elbette.
Büyük lükstü. Biliyorum, kulağa imkânsız geliyor.
Ama bunun sebebi, havayollarında bir düzenlemeye gidilerek
fiyat üzerinden rekabetin yasaklanmış olmasıydı.
Yani tüm uçak biletleri aynı fiyattı.
New York, LA uçuşu hepsinde aynıydı,
bu yüzden, uçağı kaçırsanız da diğer havayolu biletinizi kabul ederdi.
Bunun sonucunda rekabet hizmet üzerindendi.
Havayolu reklamları şöyleydi,
"Biftek, ıstakoz, piyano barımız, striptizcimiz, bekleme salonumuz var."
Çok doğru. Batmadan önce kaç kişi Pan Am'le uçtu?
Buradan Batı Yakası'na, San Francisco'ya uçtum.
Göklerin Yelkenlisi deniyordu.
Hava taşımacılığında yeni konsept.
Seyahatten sefaleti çıkardık.
Jet yelkenlisinde ortam böyle.
Leziz yemekler keyfinize keyif katar.
Yemeklerin beş dakikada piştiği fırınlarla donatılmış dört mutfakta hazırlanırlar.
Geçenlerde 50'li yaşlarda üç kadın
New York'ta bir uçakta tutuklandı.
Biri avukattı. Biri doktordu. Biri de emlakçıydı galiba.
Birliktelermiş. Biri uçuş görevlisiyle tartışınca
diğerleri de dâhil oluyor ve kelepçeleniyorlar.
Arkadaşım, "Bu yaştaki insanların uçaktan atıldığına inanamıyorum." dedi.
Ben de dedim ki, "Uçaktan yalnızca bu yaştakiler atılır
çünkü uçmanın harika olduğunu hatırlayan bir biz kaldık."
Bize "Onu oraya koyma." dediklerinde
"Şaka mı bu? Istakozum nerede?" deriz.
Oysa 20 yaşında olanlar için bu ezelden beri berbat bir deneyim.
-Uçan bir otobüs. -Berbat, iğrenç bir deneyim.
Los Angeles'a gitmek neden altı saat sürüyor?
Concorde'un LA'e gitmesine izin verilse geceyi orada geçirmeyiz.
Bu benim için önemli bir ulusal hedef.
Başkan olsam şöyle derdim, "Önemli bir ulusal hedefimiz var.
New York'tan Los Angeles'a gidip gece konaklamamak için
gerekeni yapacağız."
-Toplantıyı yap, dön. -Gece kalmak zorunda değilsin.
Sabahın altısında uçağa yetişmek üzere valizimle lobideydim
ve binamdan biri, yani komşum…
Bazıları sabah 6.00'da spor salonundan dönüyor.
Bu yüzden paraları var diye düşünüyorum.
Öte yandan buna hayat mı denir?
Sabahın altısında spor salonundan mı dönülür?
Neyse, "Fran, tatile mi gidiyorsun?" diyor.
Delirmiş bu.
"Hayır. Tatil mi? Hayır." dedim.
"Nereye peki?"
Nereye gittiğimi hatırlamıyorum. Dedim ki "Konuşmam var.
İşe gidiyorum."
Beni lobide bavulla görürsen bil ki para kazanacağım, tamam mı?
Harcamaya gitmiyorum. Burada harcıyorum. Harcadığım yer burası.
Uçağa binip çeşitli yerlere para kazanmaya gidiyorum.
Para geri geliyor. Binaya harcıyorum. Binada kalıyorum.
Parayı bu ev için kazanıyorum.
Burada yaşayabilmek için dışarı çıkıyorum.
İnsanların eğlenmek için yolculuğa çıkmasını aklım almıyor.
Tatilcileri havalimanında görünce aklıma şu soru geliyor,
"Hayatınız ne kadar korkunç olabilir?"
Normal hayatınız ne kadar kötü ki çocukları alıp binlerce valizle
havalimanında sıralarda beklemenin, bir avuç hıyarın bağırmasına maruz kalmanın,
geç kalmanın, balık gibi istiflenmenin
eğlenceli olduğunu düşünüyorsunuz?
Bu, normal hayatınızdan daha mı iyi?
PARA AVCISI
Ve oyun.
Suçlamalar, dolandırıcılığa teşebbüs.
Dolandırıcılık.
Kara para aklamaya teşebbüs.
Kara para aklama, adaletin engellenmesi.
Kefalet on milyon dolar.
Buyurun.
E-sigara hakkında ne düşünüyorsunuz?
Filminin setindeyken Leo mahkeme salonuna
sigara içerek girdi.
Dedim ki… Gerçek bir adliyedeydik bu arada.
Film yıldızlarının normal insanlardan daha çok hoşgörüldüğünü biliyorum
ama gerçek bir mahkemede izin vermelerine şaşırdım.
Bana yaklaştı ama duman kokusu almadım.
O içerse ben de içerim diye düşünüyordum.
Meğer elektronik sigara içiyormuş.
Molalardan birinde bana şöyle dedi,
"Bunlardan ister misin?
Hiç denedin mi?" Hayır, dedim.
"Sana bir tane vereyim." dedi. Uzattı.
Aldım. "Dene." dedi. Dedim ki, "Gerçek sigara istiyorum."
"Denesene." dedi, ben de yalandan denedim. Dedim ki, "Harika."
Neyse yani, verdi ama sonra unuttum.
Sonra uçakla Los Angeles'a giderken
yine birilerini öldürme kıvamına gelmiştim.
Sonra o sahte sigarayı hatırladım,
ama Leo demişti ki, "İçemezsin…"
Ona ilk sorduğum soru, "Bunları uçakta içebilir misin?" idi.
"Hayır." dedi. "Tarifeli uçuşlarda içilmiyor mu?" dedim.
"Hayır." dedi. Dedim, "Nereden biliyorsun? Biri mi söyledi?"
Dedi ki, "Hayır, tarifeli bir uçuştaydım,
içmeme izin vermediler."
Dolayısıyla ona bile izin yoksa
yasak olduğundan emindim.
Gerçi nedenini merak ettim.
Neyse, uçaktaydım, tarifeli değildi ama içmek yasaktı.
Ben de düşündüm, "Leo'nun bana verdiği sigara var."
Ve uçakta içtim, cinayet işleme duygunuzu bastırıyor.
Bir yandan da düşünüyorum,
uçak sahibinin beni Los Angeles'a götürmesi hoş
ama niye içmeme izin vermiyor?
Sonuç, bence gerçeği kadar iyi değil
ama hiç olmamasından iyi.
Ayrıca uçakta içilmeleri yasak
ama içersen kimse fark etmez.
Yani uçakta içebilirsin.
Özellikle tuvalette. Ama gerçek sigara içemezsin.
Yaktığın an kokpitte bir alarm çalıyor ve gelip bağırıyorlar.
Tecrübeyle sabit.
Uyarı. Sigara içmek sağlığa zararlıdır.
Fran Lebowitz ve Leonardo DiCaprio e-sigara kullanımını teşvik etmemektedir
ve kullanıldığında oluşabilecek kazalardan sorumlu değillerdir.
Taksi sürdüğünüz zamanki fiyatları hatırlıyor musunuz?
Hiç hatırlamıyorum.
Ama birçok insanın
bahşiş olarak esrarlı sigara vermeye çalıştığını hatırlıyorum.
İyiymiş.
Teklif edenler genç tiplerdi,
harika bir şey yaptıklarını sanıyorlardı.
Altı yedi kez söylerdim, belki daha fazla…
İnatla uzatırlardı. "Bu senin için."
Her seferinde geri verirdim.
Takside bulunmasını en istemediğin şey uyuşturucuydu!
Polis seni durdurabilirdi.
Ayrıca takside ot içenlere bağırırdım.
Taksilerde sigara içmek serbestti.
Hep korkardım. "Durdurulacağız.
sen ot içtiğin için hapse gireceğim." derdim.
Şöyle derdim, "Mesele şu ki, bunu arabada istemiyorum.
Ayrıca ben bu işi para için yapıyorum.
Para kazanmak için taksiciyim. Bir tür festivalde değiliz.
Bunu para için yapıyorum ve bu esrarlı sigarayla şarküteriden
sandviç alamam.
Yani, bu şoförlük işi benim sandviç alma işim,
o yüzden geri al."
Takside istemezdim. Çok insanın denediği yaygın bir şeydi.
Hep başka bir kadın şoför daha olduğunu duydum ama onu hiç görmedim.
Gözüm Belmore'da hep onu aradı, konuşacak biri olacaktı!
Ama onu hiç görmedim.
Alt yazı çevirmeni: Zeynep Navarro