NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ZACHODNIE HOLLYWOOD
Kim jest zajebista.
Fajnie jest przyjaźnić się ze znaną didżejką.
Imponuję tym innym przyjaciołom.
Puść inną piosenkę!
Cześć, Kelly.
Jak leci?
Kevin cały czas flirtuje z Kelly,
ale ona chyba to bagatelizuje, bo jest w związku.
Jesteś singielką?
- Czy jestem sama? - Tak.
- Jestem szczery, lojalny. - Super. Spełniasz warunki Kelly.
Kelly myśli: „Czy powinnam?”.
A potem: „Jednak nie”.
Wiem, że jest w związku,
ale chciałbym, żeby choć mnie pocałowała.
Daj buziaka. Zobaczymy, czy zaiskrzy.
REZYDENCJA PAŃSTWA CHIU
Cześć! Jak się masz?
Dobrze. A ty? Przepraszam za spóźnienie.
Nie ma sprawy.
Zorganizowałam dziewczyński wieczór.
Swobodne spotkanie.
Nie mam czasu na małostki ani na odgadywanie intencji.
Na pewno nie chcę ich źle zrozumieć lub źle zinterpretować.
Jak wtedy, gdy Anna przeniosła moje krzesło do rogu namiotu.
To na koniec stołu. Ta dwójka na końcu na to zasługuje.
Jasne.
Dobrze.
Postanowiłam zaprosić Annę na pogawędki.
Piękny żakiet.
- To od Diora? - Zgadza się.
- Ma krój Diora. - Tak sądzisz?
To z tego sezonu?
Tak.
Kupiony w sklepie?
Tak.
Dobrze leży jak na kupiony w sklepie.
Christine mnie zaprosiła.
Zakładam, że chce przeprosić
za sprawę z naszyjnikiem.
To, co zrobiła, było złe i mam nadzieję, że już tego nie zrobi.
- Zdrówko! - Zdrówko!
Przygotowałaś cudowną kolację w domu. Chciałam zapytać...
Wydało mi się ciekawe, że
- oddzieliłaś mnie od naszych znajomych. - Tak.
Był jakiś powód?
W tym roku w pałacu Buckingham siedziałam po lewej stronie księcia Karola.
- Rozsadzanie gości jest tak osobistą... - Tak, jest ważne.
To chyba najbardziej wymowna część imprez.
Rozsadzanie gości jest sztuką.
- Wiesz o tym? - Tak.
Niektórzy uważają, że gospodarze powinni siedzieć w środku
i im bliżej nich siedzisz, tym jesteś ważniejszy.
Posadziłam cię tam, bo tam była moja najlepsza przyjaciółka.
Miłe towarzystwo.
- Rozumiałaś ją? - Gloria.
Mówi po hiszpańsku.
Znasz hiszpański?
Tak.
Tak, przesunęłam ją.
Gdzie nikogo by nie irytowała.
Nie przyznam się do tego,
bo nie chcę dać Christine satysfakcji.
Wiem, że Christine chce się pokłócić, ale ja nie wezmę udziału w grze.
To była piękna kolacja
i prezent pożegnalny był hojny.
- Chociaż doszły mnie słuchy... - Jakie?
...że niegdyś kolacje Anny kończyły się
- rozdaniem upominków marki Cartier. - Rolex.
Rolexy!
Anna! Jestem znacznie młodsza od ciebie,
ale nie jestem głupia.
Wiem, że przesunęła mi krzesło przed imprezą,
bo strzeliła focha z powodu naszyjnika.
Jeśli chce rozgrywać partię szachów, niech będzie.
Słyszałaś o Mellerio?
- O kim? - Mellerio.
- Najstarszy dom jubilerski... - Nie, Boucheron.
- ...w Paryżu. - Boucheron.
Mellerio.
Rodzinny biznes, najstarszy w Paryżu.
Od kiedy?
Od... Myślę, że od XIX lub XVIII wieku.
Zrobili klejnoty koronne...
Boucheron też.
Ciekawe.
Uważa mnie za konkurencję. Ale Anna, ty nie jesteś moją konkurencją.
Nigdy nią nie będziesz.
Myślałam, że ty wolisz markę JAR.
Co?
Dziwne, że chce ze mną rywalizować.
To niemożliwe, bo ja mam inne pochodzenie.
Wolę markę Boucheron od JAR…
bo jestem malutka i nie wytrzymam zbyt wiele…
Zabawne.
Moja mama była bardzo surowa w kwestii manier,
bycia damą.
Ale Boże, Christine jest cholernie upierdliwa.
Czemu tylko ja się częstuję?
- Długo jesteś ochroniarzem? - Około 15 lat.
- Dzięki za wprowadzenie. - Spoko.
Co słychać? Jak się masz?
- Cześć. - Florent. Miło cię poznać.
- Florent. - Z Paryża.
- Paris! Och, Paris! - Znasz Paryż?
Je suis désolé!
- Co? - Je m’appelle Kevin.
A ménage à trois!
Co robisz w mieście?
- Odwiedzam Annę. - Super. Jesteś bardzo przystojny.
- Wszyscy w Paryżu są tacy? - Nie.
Z tego, co widziałam w Paryżu,
Kelly musi pozbyć się Andrew.
Czekaj...
Naprawdę przesadzasz.
Zaprosiłam Kevina, by porozmawiać o randce z Kelly.
To byłaby urocza para.
Co to, do cholery?
Cześć! Genki!
Idziesz na zakupy?
Nie.
Zostajemy tu, z tobą.
Myślę, że Kevin jest zabawny. Jest przeciwieństwem Andrew.
Problem w tym, że ma własny styl ubierania się.
To nic dobrego.
Kevin!
Myślałeś o randce z Kelly?
Cycki.
- Mam się umówić z Kelly? - Czemu nie?
Ma Andrew, swojego chłopaka.
Nie powinienem patrzeć na Annę, kiedy jest topless.
Mam ochotę zasłonić oczy. Niech się ubierze, a potem porozmawiamy.
Nie.
- Jak to nie? - Nie.
- Tak. - To chłopak czy zabawka?
Bardzo lubię Kelly. Jest idealna pod każdym względem.
Jest seksowna, niezależna…
ale jest z Andrew.
Nie. Nie znasz Andrew, mój Boże.
Nie lubię Andrew.
Kelly nie zasługuje na to, by ją tak traktować.
Myślę, że zasługuje na więcej.
Ale nie chcę jej osądzać.
Choć z chęcią osądziłabym Andrew.
Dziwne uczucie.
Patrzyć na nią.
- Wcześniej jej nie widziałeś? - Nie taką!
Widziałem piersi, ale nie te konkretne piersi.
- Kevin, przymierz. - Co to jest? Kaszmir?
Nigdy wcześniej go nie nosiłem.
Pierwszy raz ubrałem coś Diora. Miło.
Masz koszulki?
Dobra! Pokaż koszulki.
- To twój rozmiar? - Pasują.
To Mona Lisa.
Boże! Wspaniałe uczucie.
Dwa tysiące dolców. Wiesz, prawda?
Kupię to, co wybierzesz.
Dziękuję!
Nie robię tak zakupów.
Kto przyprowadza Diora do domu i mówi: „Bierz, co chcesz”?
To nie jest normalne.
Ale mógłbym do tego przywyknąć.
Zwłaszcza do butów. Są ekstra.
- Jest za mała. - Serio?
Mają większą.
- Macie większy rozmiar? - Tak.
- Mogę prosić? - Tak.
- Dobra. - To urocze.
Dobrze.
Baby G, czas na lekcję pływania.
- Dziś z tatą. - Wskoczymy?
Dobra, kop. Podpłyń do żółwika.
- Kop. - Dobrze!
Raz, dwa, trzy!
Mój synuś!
Góra i dół!
Dobra robota! Świetnie!
Dopiero trzecia lekcja. Niesamowite.
Tak? Dzięki Bogu.
Gdybyś miała mu wystawić ocenę, jaką dostałby?
- Piątkę, na pewno. - Dziś piątka.
Baby G, za tydzień piątka z plusem, dobra?
Za bardzo go naciskamy?
Nie, uwielbia być w wodzie. Chodź!
Myślisz, że potrzebuje czegoś jeszcze?
Byłoby fajnie mieć siostrę.
Nie, Gabe.
Baby G, chcesz siostrę?
Mamy piękne, zdrowe dziecko...
Dopiero niedawno twoja rodzina przestała na mnie wieszać psy.
Gdy poślubiłam doktora Chiu,
usłyszałam, że pochodzi z dynastycznej rodziny
i jego rodzice wprost zakomunikowali mi,
że muszę urodzić męskiego potomka,
bo to mężczyzna dziedziczy.
Spójrz na tę twarzyczkę.
Pozwoliłabyś mu żyć bez siostry?
Przez ponad dekadę desperacko próbowałam zajść w ciążę.
Za 11 lat małżeństwa i dziesięć lat starań.
Rodzina zaczynała się denerwować. Zawsze usadzali mnie przy dzieciach.
I kazali mi zmywać naczynia.
Przypominali mi, że nie jestem godna
i że nie wypełniam obowiązku.
Dopiero po narodzinach Baby G
poczułam prawdziwą akceptację.
Lepiej, żeby miał rodzeństwo.
Cóż, zobaczymy.
Zastanowię się.
Chodźmy.
Potrzebuję ręcznika. Gdzie Madeleine? Madeline!
Idę!
Myślałaś o randce z kimś innym?
Nie.
- Może randka z Kevinem? - Dlaczego?
Nie sądzisz, że Andrew ma konkurencję?
Nie.
W Paryżu nie straciłaś szacunku do Andrew?
Nie rozumiesz.
Nie okazałaś szacunku, tylko to robiąc.
- Co? - Stawiając na naszą miłość.
Idziesz pod prąd.
Nie wiem, czemu chcesz nam zaszkodzić.
Cóż... zawsze przeprasza, wraca i…
zmienia się.
Andrew jest niczym łańcuch wokół Kelly,
który nie pozwala jej płynąć.
Ona tonie.
Co cię do niego przyciąga?
Nie wiem. W poprzednim związku było dużo kłamstw.
Jemu ufam.
Chodzimy na terapię. Myślę, że to bardzo pomaga.
Nie jestem terapeutką, ale w końcu dochodzicie do etapu,
że ludzie znoszą tę osobę, bo cię lubią.
Ale znoszą ją dla ciebie.
Wyszłam za mąż cztery razy. Miałam świetne małżeństwa i rozwody.
Myślę, że wielu znajomych widzi złą stronę naszego związku.
Chyba nie rozumieją, co łączy mnie z Andrew.
Mówię o miłości,
jego tkliwej stronie.
Mam nadzieję, że nasz związek zmieni się w coś pozytywnego.
Pracujemy nad tym.
- Pójdziemy na zakupy. - Dobrze!
Mama mówiła, że zakupy poprawiają humor.
Dobrze.
KLINIKA LECZENIA NIEPŁODNOŚCI
Chciałem przyjść do banku zarodków, żeby sprawdzić nasze dwie komórki
i przekonać Christine do pomysłu rodzeństwa dla Baby G.
Taką mam nadzieję.
Tu rosną zarodki,
w inkubatorach w niebieskiej skrzynce.
Jak długo możemy przechowywać siostry w ten sposób?
Zarodek można trzymać w stanie zamrożenia w nieskończoność.
Ale jeśli to ty masz zajść w ciążę, zalecamy,
byś wzięła pod uwagę zapłodnienie
przed ukończeniem 45. roku życia.
- Gdzie rodzeństwo Baby G? - Gdzie London i Margaux?
London i Margaux są w zbiorniku kriogenicznym.
Embriolog pokaże wam zarodek.
London i Margaux? Zapamiętałeś?
Omawialiśmy potencjalne imiona dla dziewcząt.
Ja o nich raczej nie wspominałam...
Ale kiedyś o tym mówiliśmy. Było kilka prób, więc...
Wiesz, że imię Margaux ma być pisane jak w „Chateau Margaux”?
Jasne, jak Bordeaux.
Jestem z tym tematem...
bardzo obeznana,
bo spędziłam tu tyle czasu.
O Boże.
Denerwuję się.
Nie potknij się.
Christine Chiu.
- O Boże. - Gdzie ten drugi?
- Chwila, to jeden czy dwa? - To jeden czy dwa?
Dwa. Oba zarodki są w środku.
Obydwa? Muszą się dzielić miejscem?
Potrzymaj go za rękę.
Nie potrzebuje tego.
- Lubię to robić. - Wiem.
Chcę zawsze trzymać go za rękę.
To było niesamowite.
Naprawdę zapomniałam o zarodkach.
Być może zrobiłam to celowo.
Tak.
Od czasu do czasu rozmawiamy o tym,
czy starać się o kolejną ciążę.
Nie muszę pani przypominać, jakie miała komplikacje.
Kiedy tu weszłam, przypomniałam sobie od razu...
te przytłaczające wspomnienia
procesu, który musiałam przejść.
Tak.
To trudne, gdy pragnie się tego tak bardzo,
ale nie można mieć własnego dziecka.
To w końcu coś tak prostego.
To emocjonalna jazda bez trzymanki. Drugi raz tego nie zniosę.
W pani przypadku zagrożona była ciąża,
ale też pani życie.
W przypadku niektórych pacjentów,
zwłaszcza takich, którzy przeszli tyle, co państwo,
to objawia się jak stres pourazowy.
Powrót tutaj nie jest najłatwiejszy.
Mogłaś stracić życie. Nie możesz znowu zajść w ciążę.
Bez ciebie nie byłoby rodziny. Niemal musiałem zdecydować
między twoim życiem a dziecka.
W tej sytuacji niełatwo jest myśleć o kolejnej ciąży.
Dobrą opcją jest surogatka
i to rekomendowałabym, jeśli chcą państwo więcej dzieci.
Nigdy nie myślałam o surogatce.
Mam wrażenie, że macierzyństwo zastępcze
jest czymś, czym Azjaci gardzą lub co odrzucają.
Nie chcę podjąć decyzji ani postąpić w sposób,
który obraziłby twoich rodziców i przyniósłby wstyd twojej rodzinie.
Rodzice Gabe'a nie znieśliby surogatki.
Są bardzo tradycyjni,
a macierzyństwo zastępcze nie jest akceptowane.
Dopiero co wkupiłam się w łaski teściów.
Nie chcę tego popsuć.
Pogadam z każdym, kto będzie kwestionował
fakt, że nie zajdziesz w ciążę.
Nie muszą znać twoich chorób.
Muszą tylko wiedzieć, że to leży w interesie naszym i naszej rodziny.
Naprawdę podoba mi się to,
że zawsze jesteś gotów pracować
nad sobą i naszym związkiem.
Jasne, bez wahania.
Cieszę się, że jesteśmy u doktor Bethany.
To ważne, by omawiać sprawy,
które zwykle zamiatamy pod dywan.
Myślę, że dobrze byłoby dziś zacząć
od waszej ostatniej kłótni.
Wiele kłótni to nic takiego.
Ale ta w Paryżu wymknęła się spod kontroli.
To było kompletne wariactwo.
- Tak, przesadziliśmy. - Ciężko było się uspokoić.
Opowiedzcie o kłótni.
Poszłam na zakupy bez Andrew,
a on się zdenerwował, bo poczuł się porzucony.
Pamiętam.
Potem sytuacja wymknęła się spod kontroli.
Wiele emocji naraz.
Straciłem panowanie nad sobą.
Stan umysłu, w który wchodzisz,
przypomina taki, jak gdyby Kelly porzuciła cię na zawsze.
Zmartwiło mnie to, że cały czas pisałam do jego matki.
Dzwoniłam, pisałam wiadomości. Nie dostawałam odpowiedzi.
Kilka dni później w końcu wysłała mi wiadomość i napisała:
„Nie mogę być przy Andrew i reagować na jego emocjonalne potrzeby”.
Bardzo mnie to dotknęło.
Porzucili cię matka i ojciec,
ale doświadczasz tego, jakby porzuciła cię Kelly.
Musisz oddzielić Kelly od rodziców.
Chcę więcej, niż moi rodzice osiągnęli w swoim związku.
Chcę jej to dać jako mężczyzna.
Zasługuje na to, co najlepsze na świecie. I to dostanie.
Kelly, następnym razem, co chciałabyś, by zrobił?
Chciałabym mieć trochę miejsca dla siebie i dla niego, by popracować nad emocjami
i określić limit czasu, po którym znowu się spotkamy, by pogadać.
Mam nadzieję, że terapia pomoże nam przejść do następnego etapu.
Na pewno się stara, chce się zmienić
i stać się mężczyzną, którego chcę poślubić.
Prawdziwa zmiana zachodzi powoli.
Chodzi o to, by codziennie zachowywać się inaczej.
Widzę, że się kochacie i chcę, żeby wam się udało.
Dziękuję.
- Czekamy na Kevina? - Czekałem na niego,
- ale zacznę. - Umieram z głodu.
Jestem głodny.
Miło cię widzieć!
- Spotykamy się tylko raz w miesiącu. - Cały czas jesteś z Kelly.
- Co masz na sobie? - Jak to?
- Mój Boże, to Dior? - Tak, zgadza się.
- Próbuję ci dorównać. - Aż się zakrztusiłem.
Stary, to sporo kosztowało!
- Fajne buciki! - Co nie?
Byłem u Anny.
Przyszła do niej stylistka z Diora.
Tak.
Zaczęła przymierzać i spytała, czy chcę buty.
„Cholera, jasne!”
Potem spojrzałem na metkę. 1100 dolarów.
Tak, tam tyle kosztują.
Powiedziała: „Przymierz wszystko. Ubierz koszulki”.
Potem się rozebrała.
Widziałeś wszystko? Była...
Była prawie całkiem naga.
- Ma naturalne piersi. - Świetnie.
- Nie, serio. - Przyjrzałeś się?
Nie mogłem się powstrzymać. Widziałem, że są naturalne.
- Dobrze. - Nie wiedziałem, co zrobić.
Stałem tam, a ona kupowała mi ubrania,
rozbierała się.
- Ile ubrań dostałeś? - Za pięć i pół tysiąca dolców.
To mogła być próba.
Ludzie sprawdzają tak innych. Ja też.
- Serio? - Tak.
O Boże.
Próba?
W ten sposób wybiera sobie przyjaciół?
Nie lubię niczego dostawać.
Kiedyś, jeśli ktoś mi coś kupił, nie mogłem spać.
Nawet jeśli było tanie. Tę mentalność
zaszczepili mi rodzice, żeby nikomu nie wisieć.
Mama by mnie zabiła, gdybym wydał 1100 dolców na buty.
Chyba nie mam tyle na koncie.
- Wciąż mam buty z 6. klasy. - Z 6...
- Andrew, co z Kelly? - W porzo.
Wspaniale.
- Nowa fryzura i tak dalej... - Właśnie!
Ale miesiąc temu było krucho, nie?
To związek.
Czasem jest ciężko.
Ale nie chcę związku, gdzie jest obrót o 180 stopni. Wolę 360.
Powiedziałem, że ją kocham i zrobię, co trzeba w miłości.
Zmiana o 180° jest dobra, bo 360° to powrót na start.
Lepiej 180°.
Możesz zrobić obrót o 360 stopni, ale ewoluować. Jak planeta.
- Rozumiecie? Ewoluujemy. - Jasne.
Tak jak ósemka.
Nie wiem, co Kelly widzi w Andrew.
Nie biorę go na poważnie.
Sorry, ale to trochę cymbał.
Kelly mówi mi, że...
chce więcej seksu analnego.
Nie dajesz jej tego często?
- Wybacz. - Zrobić to za ciebie?
Wybacz! Tak mi powiedziała.
Musisz nad tym popracować.
Może kiedy się pokłócicie, zrób jej to. Od razu jej przejdzie.
- To niestosowne. - Sama mi powiedziała.
- Powiedziała mi o tym, więc... - Gadajcie, o czym chcecie.
Gadają o moim życiu intymnym.
Słyszeli, że Kelly chce tego więcej.
Skąd to wiedzą? Co ich to obchodzi?
Nie lubisz sprośności?
Nie podobają mu się... Może tobie się podobają.
Uwielbiam je!
Jeśli ich nie lubi, zmienię temat.
Dobrze. Zamykam się.
Cieszę się, że macie się dobrze. I ty też.
- Dziękuję. - Zaprosicie mnie na ślub?
To najważniejsze. Uwielbiam śluby.
Pewnie będziesz panną młodą...
- drużbą lub druhną. - Panną młodą!
Możesz być druhną albo drużbą. Co tylko chcesz.
Możesz przynieść obrączki.
Jeśli pomożesz mi je kupić.
Stary, poszukajmy obrączek. Chodźmy.
Gdybym miał się założyć, stawiałbym,
że zostało im kilka miesięcy związku.
Na wszystko jest czas i miejsce. Nie teraz.
Nie ma mowy, żeby Kelly skończyła z tym gościem.
Chcę, by była szczęśliwa. Dałbym jej to.
Zrobię to w odpowiednim momencie.
- Może podczas jazdy autostradą. - Tak.
Pod gołym niebem.
Jak pierścionek będzie drogi.
Wtedy będzie właściwa chwila.
Baby G!
Do góry! Powiedz: „Cześć, mamusiu”.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Mama!
Może jabłuszko?
Sadie, możesz nauczyć Baby G, jak powiedzieć „jabłko” po chińsku?
Jabłko.
Mniam, mniam, Baby G?
Nie wyobrażam sobie życia bez dziecka.
Chciałbym, żeby miał rodzeństwo.
Ale to ważne, co myślą moi rodzice,
więc musimy poprosić ich o błogosławieństwo
i zgodę na znalezienie surogatki.
Mam pewien plan. Zobaczymy, czy się uda.
Cześć, babciu! Cześć, dziadku!
Baby G, przywitaj się z dziadkami.
Czemu taki smutny?
O o chodzi? Chcesz rodzeństwo?
Babcia i dziadek też?
Niech to przemyślą.
Tak? Dobra. Wiesz, że mamie trudno było cię urodzić.
Ma-ma-ma!
Spytaj babcię i dziadka. Spójrz w telefon.
Zapytaj babcię i dziadka, czy możemy znaleźć surogatkę.
Co myślicie?
W porządku? Bo nie chcemy stracić mamy.
Oby nagranie się spodobało.
Chciałbym zobaczyć, jak mała Christine walczy z mamą o ciuchy.
- Gotowe. - Boże. Twoi rodzice mnie zabiją.
Będzie dobrze.
Obejrzą to i ze śmiechem powiedzą:
„Nie wiemy, czemu nas pytacie.
Fajnie byłoby mieć kolejnego wnuka”.
Przez surogatkę.
A co jeśli surogatka...
ma problem z narkotykami?
Sprawdzają je.
- Wiem, ale nie można kontrolować ludzi. - Jeśli masz pieniądze, to tak.
O Boże!
- Rzuć je, Baby G! Rzucaj! - Kochanie!
Co jest?
- Wow! Wyglądacie super. - Hej!
- Baby G to zawodowiec. - Co słychać?
Dzięki, że jesteś.
Nie ma za co. Chętnie pomogę.
To pierwsza sesja Baby G.
Robimy ją na rozkładówkę,
ale chciałabym też użyć tych zdjęć
w jego podaniu do przedszkola.
A więc dostanie się do lepszej szkoły, bo siedzi w aucie?
Nie przez samochód czy ubranie, ale przez policzki.
Pokażesz mu jak pozować?
Ma rok. Nie zna angielskiego!
- Ale francuski i chiński. - To gorzej!
- Nie znam tych języków! - Możesz wstać?
- Będziesz na zdjęciach? - Nie zamierzałam.
Stań bliżej światła.
Daj wskazówki.
Ty też chcesz? Myślałem, że Baby G.
- Tak, chodzi o Baby G. - Tak.
O czym myślisz, patrząc w aparat?
- O czymś seksualnym. - Tak?
- Tak. - Zdefiniuj „seksualny”.
Jak zrobiliście Baby G?
W laboratorium.
In vitro. Igły, operacja. Podniecony?
Nie bardzo.
Przyszedłeś! Ojej!
Przepraszam! Było szaleństwo.
Przyniosłem złotą suszarkę, zrobioną...
- O Boże! Urocza! - ...specjalnie dla Baby G.
Chcesz się nią pobawić? Ojej!
- Chcesz, żeby był jedynakiem? - Taką mam nadzieję.
Więcej dzieci możemy mieć tylko przez surogatkę.
Co w tym złego?
Azjaci tak nie robią. Kobiety rodzą własne dzieci.
- Cześć, Baby G! - To mnie nie przekonuje.
Jaki jest prawdziwy powód, Christine?
Nie chcę mieć kolejnego dziecka.
Powiedz Gabe'owi.
- Że nie chcę kolejnego dziecka? - Jest rozsądny.
Na szczęście nie muszę podjąć decyzji,
bo niedawno wysłaliśmy
nagranie z prośbą o zgodę na użycie surogatki.
- Jego rodzice na to nie pozwolą. - Dobra.
A surogatka to jedyny sposób.
A więc nie będzie więcej dzieci.
Jestem najgorszym koszmarem surogatki.
Pewnie bym ją zamknęła.
Zainstalowałabym kamery w jej brzuchu i otaczaliby ją strażnicy.
Przykro mi, skarbie.
Przed nami droga wolna.
Prawda?
Tylko ja i ty.
Hej!
- Cześć! Co tu robisz? - Jak leci?
Chciałem coś podrzucić i porozmawiać.
Tylko...
Nie?
Nie.
Nie? Halo?
- Żartowałam. - Dobra.
- Wchodzisz? - Mogę? Nie? Dobra.
- Słuchaj, ja... - Co się dzieje?
- Fajne dżinsy. - Dziękuję, twoje też. O co chodzi?
Przyszedłem ci to oddać.
Buty i koszula z Mona Lisą.
Ja...
nigdy czegoś takiego nie dostałem.
Nie wiem, czy zapłaciłaś, czy Dior cię sponsorował?
- Mnie nie sponsorują. - Nie?
Christine owszem.
Dobrze, ale zapłaciłaś za to?
- Jesteś zabawny. - Co? To zabawne?
- Tak, żartujesz? - Mówiłem poważnie, bo...
- Chodziłeś w tych butach? - Tak.
- Mam je zwrócić? - Nie! Chcę tylko...
No dobra…
Nie znam kultury japońskiej i bogatych ludzi.
I nie wiem, czy to próba…
- Kevin! - Tak?
- To niegrzeczne oddawać prezenty. - Tak?
Tak, w każdej kulturze.
- Usiądź. - Na pewno?
Daj mi pudełko.
- Zdejmij buty. - Dobrze.
- Załóż je z powrotem. - Co?
- Te buty! - Te?
Czemu miałabym cię sprawdzać?
- Wyglądają lepiej. - Wyglądają świetnie.
- A więc, to tyle? - Widzisz?
Buty to buty.
- Obiecaj mi jedno. - Tak?
Nie pozwól, by zdominowały cię ubrania.
By zdominowała cię deskorolka. By zdominował cię samochód.
Nie bądź pod wrażeniem rzeczy.
Wielu ludziom wydaje się to niewiarygodne.
To świat pozorów, ale ja jestem na poważnie, nie udaję.
To nie jest próba, przymiarka kostiumów.
Rzeczy nie robią na mnie wrażenia, ale ludzie i to, kim są.
- Jasne? - Jasne.
Dałam ci to jako przyjaciółka i zrobiłam to z głębi serca.
Nieważne, czy kosztują dolar, czy tysiąc.
Masz tylko jedno życie.
Przeżyj je.
Następnym razem zabiorę cię do sklepu.
Sklepu Diora? Byłoby super. Chętnie.
- Dobra? - Dzięki.
- Pa. - Pa!
O Boże! Mogę zatrzymać buty!
Co?
DOM CHERIE I JESSEYA
Co chcesz zjeść?
- Tort. - Chcesz tort?
- Może malinkę? Proszę. - Nie.
Ciasto później. Musimy zachować je dla gości.
Hej!
Znam ją od dawna. Wiele dla mnie znaczy.
Cherie ma jedno dziecko,
jest w ciąży i nie ma obrączki.
Jest dziedziczką dżinsowego imperium.
Jej wujek jest ojcem chrzestnym dżinsów,
a Jessey, jej chłopak, ma imperium meblarskie.
Razem są jeszcze bogatsi!
Kumulacja!
Co gotujesz?
To danie, które przygotowuję od miesiąca.
W zeszłym tygodniu wrzuciłam nóżki wieprzowe i jajka.
Czemu jest czarne?
- Z powodu octu. - Ocet jest wspaniały.
Nie. Nie chcę tego.
Cherie miała zostać gwiazdą popu w Japonii
i mieszkała tam przez dwa lata.
Podpisałam kontrakt z Sony.
Dbali o mnie i rozpieszczali.
Bardzo dobrze odżywiali. Mieszkałam na poddaszu z widokiem na Fudżi.
Świetnie się bawiłam, ale mama, jak typowy azjatycki rodzic,
chciała dla mnie innego zawodu.
Nie chciała, żebym kontynuowała karierę muzyczną.
W piątek pojechałam do szpitala Cedars, bo miałam mocne skurcze.
Myślałam, że już urodzę. Było bardzo źle.
Dziesięć miesięcy byłam przy mamie w szpitalu.
Zmarła w zeszłym miesiącu,
a ja nie byłam w szpitalu od miesiąca. Nienawidzę szpitali.
- Urodzę w domu. - Tak.
- Poród w domu? - W wodzie. Sprawdziłam to.
Wiesz, że to był znak.
Pamiętasz, jak do mnie zadzwoniłaś w niedzielę?
Powiedziała: „Mama odeszła”. A ja…
Po prostu czułem, że odejdzie,
- bo wcześniej... - Nagle przyszliście.
Czuliśmy, że powinniśmy pójść do szpitala.
Kevin i ja chcemy pomodlić się za twoją mamę w jej pokoju.
Jeśli nie masz nic przeciwko.
- Jasne. - Tylko chwilę.
Moja mama...
była dla mnie wszystkim.
Moja mama miała raka trzustki
i niedawno zmarła.
Wiedziałam, że ten moment nadejdzie,
ale nie sądziłam, że tak szybko.
Myślałam, że uda jej się chociaż zobaczyć wnuczka.
To trudne, bo bardzo za nią tęsknię.
Zapalimy świece dla mamy i złożymy je Buddzie.
Myślę, że jest w dużo lepszym miejscu. Zrobimy to dla niej.
- Nie musisz klękać, Cherie. - Dam radę.
Gdy przechodziłam ciężkie chwile z mamą,
Kane pojawiał się, gdy tylko zaszła potrzeba.
Wystarczy, że zadzwonię. Nieważne, gdzie jest.
W buddyzmie dusza zostaje w ciele po śmierci.
To okres, w którym twoja świadomość
nie wie, gdzie się znajduje.
Śpiew zaprowadzi ją do lepszego miejsca.
Cherie jest dla mnie jak rodzina,
a gdy jej mama była chora, czułem to tak, jakby zachorowała moja.
W dodatku jest w ciąży... To naprawdę się na niej odbiło.
Gdy ją widzę, zastanawiam się,
jak mogę jej pomóc, okazać wsparcie.
Jestem wdzięczny twojej mamie, że pozwoliła mi śpiewać.
Jesteśmy wdzięczne.
Nie zrobiłem w życiu nic bardziej satysfakcjonującego.
Dziękuję, że mi pozwoliłaś.
- Dziękuję twojej mamie za... - Dziękuję, Kane.
Była moją najlepszą przyjaciółką...
nie znałam prawdziwego znaczenia przyjaźni.
Dziękuję, że mnie tego nauczyłeś.
Naprawdę...
to wiele dla mnie znaczy.
W tym roku pojęłam, jak ważni są dobrzy przyjaciele.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
Płaczę, bo powinnaś być z siebie dumna,
a ja z radością powitam nowego członka rodziny.
A ona cię widzi. Czuwa nad tobą.
Jest we wspaniałym miejscu. Całkowicie w to wierzę.
- Pomóżcie mi wstać. - Tak.
Dziękuję.
Przestałam już funkcjonować.
Cześć, Christine. Kiedy zaczyna się impreza?
- Za około godzinę. - Dobra.
Potrzebuję twojej pomocy. Przyniosłeś botoks?
Nie potrzebujesz. Wstrzyknąłem ci go jakiś miesiąc temu.
Przy okazji, mama i tata odpowiedzieli na nagranie.
Jak?
Powiedzieli: „Dobrze”.
Naprawdę nie sądziłam, że tak zareagują.
Zaskoczyli mnie już w przeszłości.
- Mogę prosić o alkohol? - Pójdę się ubrać.
Skoro twoi rodzice chcą, żebyśmy dalej omówili sprawę z nimi,
powinniśmy najpierw dogadać się między sobą.
Możemy utrzymać London i Margaux zamrożone,
żebyśmy mieli czas się zastanowić?
To wszystko nie bardzo mi się podoba i…
Pierwsze słyszę.
Ja nie... Czemu chcesz więcej dzieci?
Nie mów, że to dla Baby G. Czego ty chcesz?
Myślę, że byłoby miło mieć kolejne dziecko.
Jest głębszy powód, dla którego chcesz dziecka.
Chcę mieć kolejne dziecko. I tyle…
I właściwie tyle w temacie. Fajnie byłoby mieć dziewczynkę.
Przykro mi. Nie lubię idei surogatki...
Sądzę…
Wybacz. Myślę, że głupio jest nie zbadać tematu
i nie mieć wyraźnego powodu.
Zwykły sprzeciw mi nie wystarczy.
Głosuję na nie. Ja po prostu...
Nie tylko ty masz głos, a ja uważam inaczej.
Nie wierzę, że Gabe ma czelność być na mnie zły.
Jakby zapomniał, czemu jesteśmy w tej sytuacji.
Czyli ta historia jest bardziej skomplikowana?
Cóż... Tak, dużo bardziej skomplikowana.
Napisy: Joanna Gołąb