NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kelly przyjdzie z mamą. Jest jedynaczką?
Tak.
- A ty... - Nie. Mam dwóch młodszych braci.
Całe dziedzictwo spoczywa na tobie.
Lepiej...
o tym nie mówmy. Dlatego tu mieszkam.
Ostatnio zastanawiam się,
czy lepiej, żeby Baby G został jedynakiem.
Wolałbyś być jedynakiem?
Zdecydowanie.
Cześć!
Cześć! Ojej.
Moja mama jest superwoman,
bo w Chinach mieliśmy wiele przywilejów
i żyliśmy bardzo dobrze,
ale po wyjeździe do USA, gdy miałam 10 lat,
mama bez przerwy pracowała.
Poświęciła mi całe życie.
Jest bezinteresowną kobietą.
To chyba dobry moment, by spotkać się z wróżbitą.
Chcę, by nam powróżył, bo przeżyliśmy ostatnio dużo zmian.
- Cieszę się. - Ja też.
Dzień dobry.
Prawdziwy wróżbita.
Kelly.
Dziękuję za przybycie.
Chińczycy są bardzo przesądni.
Gdy jadę do Vegas i obstawiam, wyciągam kompas,
bo muszę siedzieć na północy.
Kto pierwszy?
Ja mam zacząć?
Nie poć się,
bo pot na dłoniach wpłynie na wróżbę.
Widać, czy odniosę sukces w Los Angeles?
- To linia kariery. - Tak.
Wynika z niej,
że zdobędziesz pieniądze.
Twoim przeznaczeniem jest zostanie szefem.
Będę szefować. Hashtag Szefunio.
Nie umiem odróżnić prawdziwego wróżbity od łajzy.
Jestem chrześcijanką.
W domu nie wolno mi było czytać horoskopów,
chodzić do wróżbity…
czy rozmawiać z medium. To moja jedyna szansa.
Tak się boję.
Nie bój się.
Połóż rękę, zobaczę.
Chciałabym wiedzieć, czy widzisz,
czy będę mieć w przyszłości więcej dzieci.
Dobrze.
Daj mi prawą rękę.
Tak, prawą.
- Mam trochę suche ręce. - Nie ruszaj się.
Mam płaską głowę.
Posłuchaj.
Masz już jedno dziecko.
Jeśli nikt nie stanie na przeszkodzie, będziesz miała...
- pięcioro dzieci. - Piątkę?
Prawdziwa dynastia.
Gabe chce dwójki,
a wróżbita mówi o piątce.
Czy mogę przeżyć jeden dzień bez gadania o dzieciach?
Spójrzmy na twoją twarz.
Ta część ma kształt litery „M”.
Jest w kształcie litery „M”.
Jesteś delikatna, ale też niezależna i refleksyjna.
Szukasz…
bardzo szlachetnej, prawdziwej miłości.
Twój związek ma wzloty i upadki.
W obecnej sytuacji,
jeśli masz wątpliwości co do obecnego związku,
to lepiej, żebyś dalej szukała.
To słuszna decyzja,
bo według linii życia i związków,
czeka na ciebie więcej mężczyzn.
Kelly, nie potrzebujesz wróżbity.
Siri powiedziałaby ci to samo.
Siri powiedziałaby: „Zamknij się, Kelly”.
Andrew jest bardzo miły.
Myślę, że mężczyzna powinien zapewnić zabezpieczenie finansowe.
Nie znam sytuacji majątkowej Andrew.
Jest niedobra.
Musisz znaleźć człowieka spod znaku wody.
To ja.
Dobrze się ze mną dogadujesz.
Jak znajdziemy takiego mężczyznę?
Cholera, siedzi przed tobą.
Wynająłem dla nas kręgielnię.
Wow, fajnie.
Dzięki, Kane!
- Stary, niesamowite. - Umiesz w to grać?
Tak, umiem.
Świetny rzut.
- Tak! - Dziesiątka!
Jaime!
- Idzie. - Cześć!
To nie Tydzień Mody, ale...
Idealny strój do gry w kręgle.
- W porzo? - Tak.
Będziesz tak grać?
- Na obcasach? Tak. - Naprawdę?
- Mogę robić wszystko na obcasach. - Pokaż.
Przestań się śmiać!
Tak myślałem.
Niemożliwe! Dobrze! Nieźle.
Żartujesz.
Ponieważ była gościem Anny,
sądzę, że Kim zachowała się dziecinnie
i okazała Annie brak szacunku.
Ma pompkę do penisa.
Wyrzuć to przez okno! To obrzydliwe.
- To chyba niegrzeczne... - Nie!
Ogarnijmy temat.
Wynająłem kręgielnię, żebyśmy mogli pogadać.
Tak, jasne.
Dobra, „laski” kontra „fiuty”.
Co wy na to? Patrz!
- Zabawne. - Tak.
Nie dotykaj! Te kule są brudne.
Wiesz, przez ile łap przeszły?
Potrzebujecie pracowników? Może didżejować, myć jaja, to znaczy kule...
i założyła prezerwatywy na ręce.
O Boże.
- Jezu, ale to ciężkie! - Patrzcie! Nie!
- Kevin? - Nie jestem w nastroju.
Dobrze, Panie Wrażliwy.
Nie chodzi o nadwrażliwość.
Nie można udawać, że wszystko gra. Bo tak nie jest.
Chcę się pobawić jej zabawkami.
- Nikt nie wspiera sponsorki. - Kto cię wychował?
Chyba masz coś do powiedzenia.
Jeśli tak, zrób to.
Na razie ukryję drinki.
- To była fajna impreza... - Tak...
A potem na mnie naskoczyłeś.
Tak, bo oblałaś mnie alkoholem.
To ty się wściekłeś o pompkę do penisa.
- Co to jest pompka do penisa? - Nie musisz wiedzieć.
Ma chłopaka? Sekretnego kochanka?
Musi być Niemcem albo Izraelczykiem.
Nigdy nie widziałem pompki do penisa większej od mojego shake'a.
Muszę to wygooglować.
Cześć!
Cześć, Kane!
Jak się masz?
Ta cała sprawa odbiła się głównie na mnie.
To Guy Tang
wszedł do łazienki i to odkrył.
Ale to ja jestem złą osobą, która znalazła pompkę do penisa.
Właśnie o tobie mówiliśmy.
- Ach, tak? Jak się masz? - W porządku?
Dobrze.
- To mój skarb. - Widziałem twoje zdjęcie.
- Ken. Miło mi. - Kevin.
- Lepszy na zdjęciu? - W realu.
- W realu?
- Prawdziwszy. - Nicki, jego dziewczyna.
- Cześć. - Miło mi.
Chciałem cię przeprosić.
- Wybacz, że nie przeprosiłem... - Nie trzeba.
- To mnie rozśmieszyło... - Tak, to było zabawne.
Ale postąpiła głupio, wchodząc do mojego domu.
To niedopuszczalne.
- Rozmawiałaś z nią o tym? - Przyprowadź ją.
Kim!
Kim. Chodź.
Kane chce, żebyśmy pogadały.
- Chwila. - Nie bądź wredna.
- Siadaj. - Dobrze.
- Usiądź. Ty nas zaprosiłeś. - Dobrze.
Oni, nie ja.
Będę z tobą bezpośrednia.
Nie masz prawa wchodzić ludziom do domów.
Chciałam mu tylko pokazać szafę. On chciał wejść do sypialni.
- Kim. - Ktoś coś powie?
Czemu mnie się czepiacie?
Jeśli nikt cię tego nie nauczył, to wiedz, że twoje czyny mogą krzywdzić innych.
Nie rozumiem. O czym jest ta rozmowa?
- Nie przeprosiłaś... - ...ani nie przyznałaś, że się myliłaś.
Mam nie żartować, bo to nie jest śmieszne.
Nie, mówię tylko o tym, co zrobiłaś. Nie masz wyrzutów sumienia.
Po prostu przyznaj się do błędu, żebyśmy mogli o tym zapomnieć.
Dobra, wygraliście.
- Nie o to chodzi. - Nie chodzi o wygraną.
Dobra, przegrałam, jestem beznadziejna.
Przestań, boli mnie głowa.
Dawno, dawno temu Kim Lee była fanką Anny Shay.
Słucham starszych, bo lubię się uczyć.
Ale kiedy gadasz bez sensu, tylko marnujesz oddech.
Nie.
O Boże, to za dużo.
Jeśli to, co Anna powiedziała Kim, nie dotarło do Kim,
nic do niej nie dotrze.
Kto jeszcze się złości? Ty też? Ściana też się złości?
Ja nie.
Będę dojrzalszy i przeproszę,
żebyśmy mogli o tym zapomnieć.
- Między nami w porządku? - Jasne, że tak.
Zapomnijmy o tym.
Tak, jasne.
- Dobra. Super. - W porządku.
Przepraszam, że rzuciłam w ciebie drinkiem. To była ładna kurtka.
- Tak, była. - Tak.
Patrzcie!
Tak!
Jest bardzo przestrzenny.
Uwielbiam wysokie sufity, ale to nie liczy się dla Baby G.
Najpewniej wynajęłabym firmę,
by wymienić przynajmniej drzwi i podłogi.
Gdy Gabe i ja nie mieliśmy dziecka,
chcieliśmy mieszkać w Malibu.
Czy to odporne na kredki?
Na pisaki?
Teraz jesteśmy rodzicami i przytłacza nas kwestia szkoły.
Najważniejsze jest, gdzie mieszkasz.
Musimy znaleźć dom w pobliżu przedszkola.
Najlepszy pokój gościnny to
Hotel Bel-Air albo Hotel Beverly Hills.
Tak będzie lepiej, bo nie będziemy musieli zapraszać...
- Twojej rodziny. - ...odwiedzającej rodziny.
Ty to powiedziałeś.
Cóż, nie potrzebujemy dodatkowych pokoi dla teściów.
Ale możemy zarezerwować pokoik dla kolejnego dziecka.
Gabe, już o tym mówiliśmy.
Dopiero co
udało mi się osiągnąć to,
że nie jestem źródłem rozczarowania
ani wstydu dla twojej rodziny.
A teraz chcesz, żebym
znowu się na to naraziła?
Jak?
- Jak? - Tak.
Bo mamy Baby G, a więc już po sprawie.
Teraz jest inaczej. Życie jest teraz inne.
Czy zapomniałeś, że przez ostatnią dekadę
pytali się mnie tylko i wyłącznie o jedną rzecz:
„Czemu nie jesteś w ciąży?”,
„Czemu nie masz dziecka?”.
Nie dostrzegali faktu,
że przechodzę kolejne cykle zapłodnienia in vitro.
I nie dlatego...
Że sama musiałaś to przechodzić. Rozumiem.
Rodzina doktora Chiu wiedziała, że mamy problemy zdrowotne.
I...
zaczęli zrzucać winę na...
moje geny i zdrowie.
Nie chcę tego mówić, ale prawda jest taka,
że to nie był mój problem.
Ale Gabe'a.
Przez tyle lat brałam winę na siebie.
Dla niego...
bo nie chciałam, żeby...
się denerwował.
Wzięłam na siebie twój wstyd.
Rozumiem, że nie musiałaś brać na siebie tych wszystkich trudności
i dźwigać ciężaru za nas dwoje.
Wytykanie jej palcem było niesprawiedliwe,
bo to ja potrzebowałem kilku operacji, żebyśmy mogli mieć Baby G.
Prawda jest taka, że jeśli mamy mieć więcej dzieci,
trzeba znaleźć surogatkę.
I tak plotkowaliby za moimi plecami,
mówili, że nie mogę mieć dzieci,
bo wolę iść na zakupy.
Nie mogę się dalej tak narażać.
Nie chcę, żebyś przez to przechodziła.
Niepotrzebnie wzięłaś to na siebie.
I przepraszam, że nie zrobiłem więcej,
żeby odpuścili i zostawili cię w spokoju.
Byłem równie zły. Zignorowałem ich reakcje
i nie wiem, czy kiedykolwiek oddam Christine to,
co od niej dostałem.
Staram się zadowalać ludzi.
Nie chcę zawieść twojej rodziny.
Chcę być wspaniałą synową.
Ale nie chciałabym znowu przez to przechodzić.
Rozumiem.
Możemy to odłożyć na dalszy plan.
Na razie z tego zrezygnować.
Dobrze?
Christine i ja kochamy się,
a z Baby G czujemy się jak pełna rodzina.
Kolejne dziecko przyniosłoby więcej satysfakcji,
ale najbardziej satysfakcjonującą zmianą w moim życiu
było pojawienie się Christine.
Nieważne, co myślą moi rodzice,
ale to, co my myślimy.
A więc co sądzisz o domu?
DOM KANE'A – ZACHODNIE HOLLYWOOD
Idealnie.
- Cześć, Kevin! - Cześć, Kane!
Jak leci?
Kłopot z butami.
- Jaki kłopot? - Nie wiem, gdzie położyć nowe.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Nie dzwoniłeś. - Wybacz, byłem zajęty.
- Co to jest? - Wyniki testu genetycznego.
- Już zajrzałeś? - Chcę z tobą.
Widać, czy jesteś Koreańczykiem...
Czy jesteś...
Tak mądry jak Chińczycy, czy...
Nie. Nie mówi o poziomie inteligencji.
Chińczycy są znani z umiejętności matematycznych.
To prawda.
Jestem Koreańczykiem.
Może jednak nie. Dlatego zrobiłeś ten test.
Dorastając, czułem się inaczej. Nie pasowałem.
Dzieci mnie dręczyły. Nie chciałem być Azjatą.
Zawsze chciałem być biały.
Może jestem Mongołem. Potomkiem Czyngis-chana.
Masz o sobie wysokie mniemanie.
Zakład. Wybierz liczbę.
Koreańczyk w 75 procentach.
W 76 procentach.
Nie, co ty!
- Nie! - Tak się negocjuje.
Negocjacji nauczył mnie tata. Nigdy nie obstawiam pierwszy.
Pozwalam im mówić, zanim sfinalizuję umowę.
O co się zakładamy?
Dobra... To musi być coś...
Jeśli wygram, mogę sobie zabrać parę twoich butów.
Jeśli ja wygram, dostanę twoje ulubione czerwone buty.
Te kosztują trzy tysiące dolców.
- Minimum? - Tak.
Trampki. Para...
Kosztują 10 000.
- Które? - Z krokodyla.
- To prawdziwy krokodyl? Nie! - Tak.
- Dobra. - Zgoda.
- Dobra. - O Boże, wygrałem!
- Nie! - Tak!
Skurwiel!
- Nie! - Wow, wygrałem!
Daj mi to!
Przegrałem zakład.
Już nie jest moim kumplem.
77. Wygrałem o jeden procent.
Tu zobaczysz, z którego regionu Korei pochodzisz.
- Korea Południowa? - Seul.
Są rezultaty głównie z Seulu, Gwangju i Pusanu.
Fajnie jest poznać moją kulturę dzięki testowi genetycznemu.
Wiem, że muszę się dowiedzieć więcej o moim koreańskim pochodzeniu.
Gdzie Bindi?
- Dobra. - Wygrałem!
Chodź tu, Bindi.
- Nadal myślisz o wygranej? - Oczywiście.
Chodź tu.
Dobra. Zacznijmy.
Pomyśl o oceanie, kalifornijskim wybrzeżu, błękitnym niebie...
Samochód.
Rozwiane włosy.
Andrew to bardzo zaangażowany aktor, który uwielbia też muzykę.
Jest menedżerem kilku artystów i producentów.
- Może krótka przerwa? - Dobrze.
- Wróćcie za chwilę. - To było dobre.
- Jestem zmęczony. - Tak?
Ale brzmi świetnie.
- Mogę o coś spytać? - Oczywiście.
- Słucham. - Nie wiem.
To znaczy wiem.
Byliśmy na przyjęciu Kane'a...
Łatwo traci panowanie nad sobą.
Wiecie? Od razu wybucha.
Nie chciałem podsłuchiwać, ale rozmawiałaś z dziewczynami o Paryżu.
Pytały cię o to?
Tak.
Rozeszła się wiadomość o tym, co stało się w Paryżu.
Jak się rozeszła?
Wiem tylko tyle, że oboje o tym zapomnieliśmy.
Ale zrozum, że to zdarzenie w Paryżu...
Czemu nadal o tym mówimy? Musimy z tym skończyć.
Musimy w końcu porzucić temat.
To zawsze wyzwala u mnie złe emocje.
Nie chcę, by ujawniała nasze prywatne sprawy.
Jeśli mnie zapytają, co mam powiedzieć?
Powiedz, że to niestety nie ich sprawa.
Wiesz, ile razy to mówiłam.
Ale tym razem byli tam też inni.
Wiesz, kiedy wybuchłeś.
Dlatego miałem nadzieję, że wyznaczysz granicę
i powiesz: „On mnie wręcz wielbi”.
To nasz związek czy grupy przyjaciół?
Rozumiesz?
Nikt nie musi wiedzieć o naszych sprawach.
Powiedz: „Nie będę o tym mówić.”
Nasze sprawy nie powinny być sprawami innych.
Rozumiesz, prawda?
Wolę omawiać nasze sprawy w domu.
Dziewięćdziesiąt dziewięć procent omawiamy w domu,
ale ten jeden procent zdarzył się przed innymi.
Ja...
Czemu się kłócimy? I nikt ze mną nie gada?
Czemu Anna do mnie nie zadzwoniła?
Bo była ogromnie zaskoczona.
Nie widziała wcześniej, jak ktoś się złości?
- Nie. - Co usłyszała?
Nie wiem nawet, co usłyszała.
Byłem u siebie i odbywałem prywatną rozmowę.
Mogłaś przerwać rozmowę, widząc że w pobliżu są ludzie.
Nie wiedzieliśmy, że tak się potoczy,
że wpadniesz w taki szał.
- Wściekłeś się. - Martwiłem się.
- Nie, byłeś wściekły. - Zmartwiony.
Czemu mi nie wierzysz?
Kiedy się wkurzysz, nie możesz się uspokoić.
Nie wiem, co powiedzieć. Czy ty mnie w ogóle kochasz?
- Dość, wychodzę. - Nie! Jak to?
Nakręcasz się...
Doktor Bethany mówiła, że w takiej sytuacji...
- Nigdy, przenigdy... - muszę wyjść.
- Mówię, a ty się zabierasz. - Nie.
Potem ci opowiem. Zgadnij, kto przyszedł.
- Zgadnij, kto. - O wilku mowa.
- Tak? - Cześć.
Jak leci? Miło cię widzieć.
- Co to jest? Prezent? - Przegrana.
Nie chcę jego śmierdzących butów.
Ale robię to dla zasady.
Wygrana wiąże się z nagrodą.
Uścisk dłoni. Umowa umową...
poproszę nagrodę.
- Założę je. - Na moich oczach?
Owszem. Bardzo wygodne. Dziękuję.
- Zrobiłem sobie test genetyczny. - I jakie wrażenia?
Długo nie chciałem poznać biologicznych rodziców.
Ale teraz zaczynam to rozważać,
bo to może być brakująca część mojego życia.
Po teście zrobionym przez firmę 23andMe
poprosiłem ośrodek adopcyjny o informacje o moich rodzicach
lub inne, które byłyby tropem.
Dziadek odesłał mnie do domu dziecka King Dong.
Rodzice się rozeszli, więc „trafiłeś pod opiekę dziadka”.
„Ale chciał ci zapewnić lepszą przyszłość”.
Niesamowite. Mają aż tyle informacji?
- To dziadek wysłał cię do domu dziecka. - Tak.
Powiedziałeś o tym rodzicom?
Nie. Moja mama ma przyjechać, więc porozmawiam z nią o tym.
Czuję się, jakbym był zdrajcą.
- Ja też tak się czuję. - Adoptowano cię?
Nie zostałam adoptowana, ale…
niewiele pamiętam.
Pamiętam tylko...
Pewnego dnia powiedzieli: „Rozwodzimy się”.
Tata zapytał: „Z kim chcesz mieszkać?”.
Bez wahania powiedziałam, że z mamą.
Pamiętam jego minę.
Był załamany. To się stało tak szybko.
Mam wrażenie, że brakuje mi części siebie.
Widzę inne rodziny, ojca i...
- Chcesz kontaktu z nim? - Straciliśmy kontakt.
- Nie wiem, gdzie się podziewa. - Naprawdę?
Mój ojciec wie, gdzie mnie znaleźć.
Babcia nigdy się nie przenosiła.
Myślę sobie: „Jeśli on o mnie nie pyta, to czemu ja mam go szukać?”.
Popłaczę się.
- Nie płacz. - Dobra, nie będę płakać.
Gdzie kelner? Muszę się napić.
Jak jest „cześć” po wietnamsku?
Nie.
- Dobrze. Cześć. - Tak.
A „Poproszę wodę”?
Nie mogę powtórzyć całego zdania.
To nie Wietnamczyk.
- Nie mówisz po wietnamsku? - Nie.
- Nie jesteś Wietnamczykiem? - Pokaż test genetyczny.
Jestem z Filipin.
Nie wyglądasz na Filipińczyka.
Mogę prosić o wodę kokosową?
- Woda kokosowa? - Tak.
- Nie wygląda na Filipińczyka. - Nie.
- Ty też nie wyglądasz na Koreańczyka. - Pieprz się! W 78%.
- Cześć. - Jak się masz?
Witajcie.
- Miło was widzieć. - Pięknie ci w różu.
Miło cię widzieć.
Andrew i ja ostatnio nie rozmawialiśmy dużo.
Jesteśmy w punkcie krytycznym. Nie możemy tego ciągnąć.
Od czego chcecie zacząć?
Tam, gdzie skończyliśmy.
Opowiecie mi o ostatniej kłótni?
Koniec końców, właściwie nie o to chodzi.
Rozumiem.
Nasza relacja jest po prostu toksyczna.
Kłótniom nie ma końca.
Czasem czuję się po prostu...
zestresowana.
O co się kłócicie?
O małostki, ale kłótnie wymykają się spod kontroli.
Mam wrażenie, że kiedy mnie o coś pyta...
nieważne, jaką mu dam odpowiedź. Jeśli nie będzie taka, jaką chce...
to jest niewłaściwa.
Chce słyszeć: „Przykro mi. Kocham cię”.
Potrzebuję tego.
Dla mnie to brak...
wysiłku, miłości, współczucia i empatii dla drugiej osoby.
Na początku jestem cierpliwa. Pocieszam go.
Ale on się zapętla i nie mogę go już słuchać.
Mówi: „Ja chciałem tylko pocieszenia i przytulenia”.
Chce, żeby go niańczyć. To mnie wykańcza.
Czasem chcę przytulenia i nic więcej.
Nieprawda.
Andrew, mam wrażenie, że powtarzasz sytuacje z dzieciństwa,
w których czułeś się opuszczony przez rodziców.
Dlatego wszystko interpretujesz jako odrzucenie.
Jest dla mnie częścią drużyny, partnerką w życiu, które dla siebie wybraliśmy.
Chcę, byśmy się rozumieli.
Tak bardzo się kochamy, ale to nie jest zdrowe.
To takie toksyczne.
Jestem już zmęczona.
Chcę być szczęśliwa. Nie chcę się kłócić o głupoty.
Myślę, że musi się sam zająć swoimi problemami.
Będąc z nim, wzmacniam złe zachowanie.
To, czego naprawdę chcesz, to okres rozłąki.
- Mam rację? - Tak, chcę przerwać cykl.
Mamy wspaniałe, piękne życie.
Choć nie jest idealne.
- Jest dobrze. - Nie.
- Popracujemy nad sobą. - Andrew.
Popracuję nad sobą.
Nie wyzdrowiejesz,
dopóki nie zaczniesz żyć w rzeczywistości.
Żyję w rzeczywistości.
Prawda jest taka, że Kelly chce się rozstać.
A ty mówisz, że macie piękny związek.
To dwie różne wersje rzeczywistości.
Gdyby powiedziała: „Andrew, nie chcę już z tobą być. Do widzenia”,
uszanowałbym to.
- Właśnie to powiedziała. - Poszedłbym naprzód.
Jestem jej oddany.
Kelly, czy ta rozłąka byłaby
dla ciebie ostatecznym rozstaniem?
Poprzednim razem
liczyłam na to, że rozstaniemy się tylko na jakiś czas, by przemyśleć relację.
Ale myślę, że on widzi dwa wyjścia: albo razem, albo oddzielnie.
Czyli oboje jesteście gotowi na zamieszkanie oddzielnie?
Nie wiem.
Pomyślę, co trzeba zrobić, by nastąpiła pozytywna zmiana,
i to zrobię. Chcę, by moja ukochana była szczęśliwa.
Andrew, mogę porozmawiać z Kelly na osobności?
Chcę z nią porozmawiać o tym, czego naprawdę chce.
- Jasne. - Potem porozmawiamy.
Zaraz wracam.
Kelly, bardzo martwię się tym,
co stanie się dziś wieczorem.
Albo zaczniecie uprawiać namiętny seks
i do siebie wrócicie,
albo powiesz mu, że nie chcesz już o tym mówić
i spędzicie wieczór oddzielnie.
Bądź światłem w mrocznych czasach
i światłem dla innych.
Otocz nas opieką.
Zbliż nas do siebie. W imię Jezusa Chrystusa.
Ponieważ wciąż się rozstajecie
i znowu schodzicie,
byłoby dobrze ustalić plan wyprowadzki.
Tak. Chciałabym wrócić do domu,
spakować kilka rzeczy na tydzień.
Mogę się zatrzymać gdzieś indziej,
dopóki nie weźmie swoich rzeczy
i dam mu na to trochę czasu.
Jakiś tydzień. To dla mnie żaden problem.
- W takim razie masz dokąd pójść? - Tak.
Wiem, że to nie jest związek, w jakim powinnam być ja
i on.
Miło, że dałeś nam kilka minut.
Związek nie powinien być tak trudny.
Andrew, chcesz naprawić związek.
Kelly, ty chcesz się rozstać.
Andrew tego nie chce. To ty tego chcesz.
Czujesz, że powiedziałaś już wszystko, co chcesz powiedzieć?
Chciałabym, żebyś dał mi dwie godziny
na spakowanie się.
A ty miałbyś tydzień na wyprowadzkę.
Co ty na to?
Miałem nadzieję, modliłem się, pracowałem. I to nie wystarczyło.
Jeśli chce się rozstać, nie ma sprawy.
Zrobię to dla niej w każdej chwili.
Jeśli kochasz, pozwól odejść.
A jeśli macie być razem, wrócicie do siebie wzbogaceni.
A ty, Kelly?
Myślę, że od dawna zanosiło się na rozłąkę.
To będzie bardzo bolesne.
Zależy mi na was obojgu. Naprawdę.
- Pa, skarbie. - Pa.
To trudne.
Zwłaszcza, gdy jesteś z kimś tak długo.
Czasem chcę tylko spokoju. Chcę tylko stabilizacji.
Czas iść dalej.
MAMA KEVINA
- Przyniosłaś prezent urodzinowy? - Tak.
Nie wysłałaś mi nawet życzeń.
Bo miałam się z tobą zobaczyć.
Wiem. Jestem złą matką.
Obecność mojej mamy wiele znaczy,
bo miałem czas, by znaleźć przyjaciół, zacząć nowe życie.
I teraz zobaczy, jak wygląda moje nowe życie.
- Dziękuję. - Nauczyłem się od przyjaciół.
Nie od ojca.
- Nie, to oni nauczyli mi manier. - Przygniotłeś mi stopę.
Przepraszam.
Nadal się uczę.
Chciałem zapytać, czy zauważyłaś coś nowego.
Twoje tenisówki?
To Dior.
Boże. Zdejmij jedną.
- Na podeszwie są robaki. - Wcześniej nie było.
Teraz widzę.
- Myślałam, że to szkielety. - Tak.
- Ile kosztowały? - Zgadnij.
Sześć i pół dolara?
- Więcej? - Tak.
- Półtora tysiąca? - Blisko. Tysiąc sto dolarów.
- Zapłaciłeś za nie? - Nie.
Zapłaciła kumpelka.
Powiedziałem jej, że mnie zabijesz, jeśli poznasz cenę.
Miałeś rację.
Już po stresie?
Właściwie tak. Przyzwyczajam się.
Szukam partnerki, z którą miałbym więź.
Podoba mi się moja przyjaciółka Kelly.
Jest ładna,
bardzo ambitna, skupiona na karierze...
- Podobnie jak ty. - Jestem ładny?
Dziękuję.
Ale nie wiem, czy chcę iść dalej niż przyjaźń.
Wiesz, o czym mówię? Umawiać się z nią.
Ma chłopaka.
To niedobrze... Nie możesz się wcisnąć na trzeciego.
Z mamą łączy mnie świetna relacja.
Dzwoniłem do niej na studiach, gdy czułem samotność lub niepokój,
a ona zawsze była dostępna. Zawsze mi doradzała.
Mam obawy, czy powiedzieć o tym mamie,
bo boję się, że weźmie to do siebie.
Rozmawiamy o wszystkim,
ale...
o jednej sprawie nigdy nie mówię wprost.
O nie.
Przez długi czas zapewniałem ciebie i tatę,
że nie chcę odnaleźć moich rodziców biologicznych.
Nie sądziłem, że to ważne.
Ale teraz myślę, że jest w tym jakiś sens.
Chciałem zapytać, czy ty też tak uważasz.
Rozumiem, że chcesz wiedzieć.
- Tak? - Oczywiście.
Oczywiście. Powinieneś… Zawsze byłam ciekawa.
Naprawdę?
Chcę ich znaleźć z samolubnych pobudek,
bo chciałabym, żeby zobaczyli, jakim jesteś wspaniałym człowiekiem.
Taka jest prawda.
Tak.
Ominęła ich okazja…
wychowania dobrego człowieka.
Chętnie zobaczę ich twarze, gdy na ciebie spojrzą.
Dzięki.
Rozpłaczę się!
Doceniam to. Naprawdę.
Ludziom, którzy pytali, czy chciałem znaleźć rodziców,
odpowiadałem: „Wy jesteście moimi rodzicami...”.
Zawsze będziemy twoimi rodzicami.
Czuję, że to mnie w pewnym sensie dopełni.
To ważne.
Dziękuję, że przyleciałaś.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
WZGÓRZA HOLLYWOOD
- Przegapiliśmy zachód słońca. - Serio?
Nie, jeszcze nie.
Świętuję pierwszą rocznicę pobytu w Los Angeles.
Keith był jedną z osób, które dotarły do mnie po jednej z moich prezentacji.
Zaprosił mnie do siebie.
Chciałem świętować z fajną grupą ludzi.
Powiedz, kto będzie.
Kane nie przyjdzie, bo jest chory, inaczej na pewno byłby.
Moi kumple zapraszają mnie na tak wiele imprez.
Czuję się zaszczycony i wdzięczny, że mogłem ich zaprosić
na kolację w domu Keitha.
O Boże. Schody. To jedyne wejście?
- To jest Keith. - Miło cię poznać. Cześć.
- Patrzcie, kto przyszedł! - Cześć.
- Cześć, Kim. - Cześć. Keith.
- Miło cię poznać. - Miło mi.
Podoba mi się ta bufiasta kiecka.
- Czuję się jak piłka. - Jak z lat 80.
W stylu lat 80.
- Hej! - Cześć.
Almar! Szczupło wyglądasz!
Wow. Piękny widok.
- Christine przyszła! - Cześć!
O Boże. Wyglądasz jak wata cukrowa.
Ale tylko ja ją mogę zjeść.
- Wybacz. - Nie.
- Mam tu coś dla ciebie. - Boże! Chanel!
Nie mam nic tej marki.
- Kelly! - Cześć!
- Cześć! Jak leci? - Nie zauważyłem jej.
- Nie poznałem cię. - Cała na czarno?
Nie śpię od dwóch dni, ale jest dobrze.
Nie spałaś od dwóch dni i tak wyglądasz.
Dużo pudru pod oczami.
Rozumiem.
Gdzie jest Andrew?
On…
Zerwaliśmy.
Poważnie?
Och, nie!
Tak!
Nie! Ojej. W końcu to zrobiłaś?
Zawsze zrywacie i wracacie...?
- Chyba nie tym razem. - Skąd wiesz?
Wyprowadza się.
Tak. Za tydzień zabierze swoje rzeczy.
- Dobrze. - Tak lepiej.
To wielka ulga.
To nowy rozdział.
Uczcijmy to.
Za singli.
Gratulacje, Kelly.
Może Rothschild z 1982 roku?
Starsze ode mnie.
- Ile kosztuje ta butelka? - Od pięciu do dziesięciu...
- Chyba nie tysięcy... - Tysięcy. W zależności od…
Cześć.
Właśnie otworzył dla ciebie butelkę wina za dziesięć tysiaków. Oby ci smakowała.
- W porządku? - Tak.
To było nieuniknione. Wiesz?
Będę powoli dochodzić do siebie.
Jest dobrze, bo są przyjaciele
i mnie wspierają.
Pamiętaj, masz jedno życie.
- To nie próba generalna. - Wiem.
- Jestem gotowa na kolejny etap. - Możemy wrócić do Paryża.
I mogłabyś się nim nacieszyć w pełni.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Kevin siedzi pośrodku. Anna usiądzie obok Kevina.
Na dobre i na złe,
czasem dochodzi do sytuacji, w której musisz się poddać.
Kim usiądzie obok Anny.
Za każdym razem, gdy wychodziłam za mąż... cztery razy,
świetnie się bawiliśmy.
Nawet rozwody były dobre. Zależy, jak na to spojrzysz.
Ludzie dzielą życie,
by czegoś doświadczyć
i przejść do następnego etapu.
Mamy tu pikantne kimchi...
- Kimchi! - ...i bulgogi wołowe dla…
Bulgogi. Pycha.
Tak!
Kevin, chcesz coś innego do picia?
Chciałem wznieść toast za pierwszy rok pobytu tutaj.
Kelly, przykro mi, że zerwaliście.
Bez względu na przyszłość,
doceniam naszą przyjaźń.
Kelly jest singielką, a więc do wzięcia.
Czekałem na tę chwilę, odkąd ją poznałem.
Za kolejny rok.
- Na zdrowie. - Za wielkie rzeczy.
- Dziękuję. - Za wolność!
- Za wolność. - Dziękuję.
- Tak! - Na zdrowie.
Napisy: Joanna Gołąb