SERIAL NETFLIX
NOWA POSIADŁOŚĆ ANNY SHAY
Maria, stań na tym.
Jak puścisz, to umrę.
PRZYJACIÓŁKA ANNY
O mój Boże, drzwi…
Drzwi są otwarte!
Anno? Cześć, chłopaki.
Co robisz?
Pracuję.
O rany, dom wygląda świetnie.
Poprzedni też był fajny, ale ten jest
fajny.
- Tak. - Dzięki.
- Chodź. - Co robimy?
Przypniemy te zawieszki. Są…
Brawo, Kevin!
Ja to zrobiłem?
- Wybacz. - Nie szkodzi.
O Boże!
- To prawdziwy kryształ? - Tak. Ale kupimy nowy.
O Boże!
Wszystkie kryształy się roztrzaskały.
Strasznie mi głupio.
Były warte tysiące dolarów. I po prostu…
Musi być…
O Boże.
Wcale nie pomagam.
Nie dotykaj tego.
Na pewno?
- Tak. - Kurwa!
- Czemu to zrobiłeś? - Nie wiem. Wszystko mi spada.
Jeśli macie żyrandol lub coś, co może się roztrzaskać,
radzę trzymać to z daleka od Kevina.
Któryś jest cały?
- Patrz, mam! - Super.
- Co teraz? - Teraz…
O mój Boże.
Chodźmy. Potrzebujecie ruchu.
Nie są pulchne.
Chodź.
- Korzystałaś z basenu? - Nie.
Apollo, aport!
- Arrow. - Kiedyś nurkowały.
Teraz są leniwe.
Cholera. Zimna?
Zajebiście zimna!
Kup grzejnik!
Dlaczego kupiłaś ten dom?
Nie wiem.
Spodobał mi się podjazd.
Pasuje do ciebie.
- Tak. - Ile ma sypialni?
Pięć.
Wszystkie przerobiłaś na szafy?
W sumie tak. Na górze.
Świetnie się bawiłem na twojej imprezie.
- Dlaczego? Żartuję. - Bo były tam trufle.
Chipsy truflowe były pyszne. Zjedliśmy całą tacę.
- Christine wyszła wcześniej. - Widziałam ją.
No tak.
- Tym razem nie było rozpiski siedzeń. - Celowo.
Żeby nikt nie zrzędził.
Były okrągłe stoliki jak u króla Artura.
No tak.
Ty usiadłaś przy innym stole. Wybrałaś sobie miejsce.
Chodź tu.
Dasz radę!
To zabawne. Gdy wtedy przyszłaś, musiałem coś napomknąć.
Powiedziałem Cherie: „Pogadajmy”.
Leah wyznała całej naszej grupie,
że Jessey ma inną rodzinę.
Dowiedzieliśmy się też, że Cherie znała Jesseya, gdy był żonaty.
Próbuję się skontaktować z Cherie.
Chciałem z nią tylko porozmawiać, a odpowiada mi cisza.
Ignoruje nas. Chyba domyśla się, że wiemy o Jesseyu i Crystal.
Presja zachowania twarzy jest wpisana w azjatycką kulturą.
Czemu cię to gryzie?
Tu chodzi o szczerość. Mnie to jebie. Nikogo nie oceniam.
Próbowałem z nią porozmawiać,
ale ona nie chciała.
Nie odpowiada.
Pewnie myśli, że nie mam racji. Albo zwyczajnie nie chce tego obgadać.
Nie wtrącaj się. Jeszcze się tego nie nauczyłeś?
Mam pytanie. U twojej rodziny wszystko w porządku?
W Singapurze jest niewesoło,
ale to nie ma nic wspólnego z moją rodziną.
Moim zdaniem plotki to szatański wymysł.
Rodzina Kane’a też ma swoje problemy.
U taty jest okej. Opuściliśmy rodzinny biznes 20 lat temu.
Wspominałeś. Tata i wujek?
Tak, dawno temu.
Naprawdę nie wiem,
za kogo on się uważa, żeby plotkować o innych.
To nie ma nic wspólnego z moją rodziną.
- Wszystko gra? - Totalnie.
- Bez osądu. - Jasne.
- Dobra. - Tata nic mi mówił. Poważnie.
Wszystko u nas gra.
Dlatego to takie dziwne.
Pierwszy raz w życiu mam do czynienia z rozprawami.
Każda rodzina przechodzi przez różne perypetie.
W tym przypadku to nie ma nic wspólnego z nami.
Co nie? Ale jest ciężko, bo…
Jest mi przykro, ale nic w tej sytuacji nie poradzę.
Naprawdę nie chcę dłużej o tym rozmawiać
i chcę
zamknąć ten rozdział i dać temu spokój.
Dlatego musisz też odpuścić Cherie.
Nie masz dość plotek?
To nie są plotki, gdy jest w nich ziarno prawdy.
Ale mi je przekazujesz.
Uważam, że nie wypada
mówić o złych rzeczach, które przytrafiają się ludziom.
Kiedy plotkujesz o ludziach…
musisz naprawdę poważnie się zastanowić,
jak to na nich wpłynie,
na ich życia,
ich rodziny.
Ludzie mają swoje powody. Nie twoją rolą jest ich osądzać.
- Postaw się w ich sytuacji. - Robię to. I jest do bani.
Biorąc pod uwagę, jak długo się przyjaźniliśmy,
nie wiem, czy zdołamy naprawić naszą relację.
Chciałbym, żeby Cherie wiedziała,
że nikt nikogo nie chce skrzywdzić.
Tak więc pozwolę jej ochłonąć,
a gdy będzie gotowa, chętnie z nią porozmawiam.
Możemy coś zjeść? I chodźmy na zakupy. Są fajniejsze.
Zakupy są dobre.
Lepsze niż to.
Twoja podwózka czeka!
A walizka?
Czekaj, wysiądę. Pomogę ci.
- Dokąd jedziemy? - Do Solvang.
Zwykle nie jeżdżę na wycieczki.
- Nigdy? - Przenigdy.
- To poważna sprawa. - Zdecydowanie.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Czuj się wyróżniony.
- I tak się czuję. - Kim w ogóle nie jeździ na wycieczki.
W co ja się pakuję, jadąc z Kevinem na wycieczkę?
Nienawidzę wyjazdów.
Denerwuję się, bo nigdy z nikim nie spędzałam tyle czasu.
Jedyną osobą, którą potrafię znieść przez dłuższy czas, jest mój kot.
- Umiesz prowadzić? - Tak.
Mogę ci ufać?
Jasne. Prowadziłem już manuala.
Mam zaufać za kierownicą komuś, kto wszędzie jeździ na deskorolce?
Wypożyczyłem to auto.
Jest ubezpieczone. Jesteś w dobrych rękach.
No dobrze.
Gotowa?
- Gotowa. - Dobra.
Umawiałaś się z Koreańczykiem?
Był o wiele cichszy ode mnie.
- Jesteś dość głośna. - To prawda.
- Ale nie nieznośna. - Okej.
Nigdy czegoś takiego nie robiłem.
Ale myślę, że wyjazd z Los Angeles i ta wycieczka zbliżą nas do siebie.
To strasznie daleko.
Albo nas poróżnią.
Zaplanowałem to dla ciebie, bo to twoja pierwsza wycieczka.
Masz przekąski?
- Tak! - Serio?
- Mam przekąski! - O mój Boże!
- Ten popcorn jest niezły. - Jakie to urocze!
- Dziękuję. - Proszę.
- Chcesz trochę? - Już jesz? To na później.
- Ale… - Już jesz?
Muszę prowadzić.
Myślałam, że to dla mnie!
- A nie dla ciebie. - To dla nas!
Skoro ty jesz, to ja też jem. Co?
Nie tylko ty jesteś żarłokiem. Ja też!
Ale numer.
Dzień dobry!
- Miło cię widzieć. - O rety, panią też.
Bardzo czekałam na to spotkanie.
Ja też.
Co słychać?
Ostatnio to mnóstwo.
Wie pani, że na dobre skończyłam z Drew.
- Tak. - Ale wciąż jest mi ciężko,
chociaż wiem, że to na pewno koniec.
Nie ma już odwrotu.
Jestem z ciebie dumna.
Wytyczyłaś nieprzekraczalną granicę.
Długo mi to zajęło.
Ale pewnie doświadczasz głębokiego poczucia straty.
Było wiele samotnych nocy, które przepłakałam.
Byłam w żałobie.
Nie tylko po nim i naszym związku, ale też po mnie.
Opłakuję czas, który straciłam.
Byłam z nim tak długo, bo miałam nadzieję,
że będzie tym, kim mówił, że chce się stać.
Że będziemy mogli
wziąć ślub i mieć dzieci.
Na tym tle też przeżyłam rozczarowanie.
To bardzo rozczarowujące.
Tak, bo teraz muszę zacząć od zera.
Dręczy mnie fakt, że mam 35 lat.
Powinnam być… Myślałam, że będę już miała męża i dzieci.
Kiedy zaczęliśmy się spotykać,
opowiadał mi, że chce ułożyć sobie ze mną życie, założyć rodzinę.
Nie sądziłam…
Czuję się zawiedziona. Boję się zacząć od nowa.
To zrozumiałe.
Mój tata nas zostawił, gdy byłam młodsza.
Zawsze uważałam, że po prostu musiał odejść.
Nigdy go nie obwiniałam. Ale niedawno stwierdziłam:
„Nie, był słaby”.
Nie chciał być w Stanach i cierpieć z nami,
układać nowego życia z rodziną.
Chciał wrócić do Chin i wieść wygodne życie.
Więc porzucił swoje dziecko i żonę.
To, co powiedziałaś,
ma dogłębne znaczenie.
Tak.
To sedno tego, o czym rozmawiamy.
To twoja życiowa lekcja:
żebyś przestała szukać wymówek.
Całe życie wymyślam dla ludzi usprawiedliwienia.
Rozpadła się twoja rodzina i twój związek,
ale to cię nie określa.
Musisz nauczyć się być ze sobą szczera.
Bo w przeciwnym wypadku
będziesz wciąż usprawiedliwiać bliskich ci mężczyzn
i powtarzać utarte schematy.
Dlatego chcę, abyś wsłuchała się w swoje emocje i ciało,
byś nie powtarzała tych samych błędów.
Tak.
Jeśli nic nie czujesz… nie możesz się zmienić.
W przeszłości szukałam relacji, które mnie definiują.
Teraz chcę działać inaczej.
Zamiast poświęcać całą swoją energię, czas i emocje, aby pomóc komuś innemu,
powinnam pomagać sobie i patrzeć w głąb, na własne problemy.
I starać się być lepszą wersją siebie.
Jeśli silnie coś odczuwasz, daj temu upust.
Nawet jeśli będziesz musiała podpalić sobie włosy
i biegać po ulicach z krzykiem. Daj upust swoim emocjom.
Teraz lepiej wszystko rozumiem.
Wiem, że nie chcę być z kimś takim.
Nie chcę być w związku ani wracać do podobnej relacji.
WITAJCIE W SOLVANG
Podoba mi się.
Nie! Uważaj na…!
- Mam stanąć? - Tak.
Dobrze. Gotowe.
Przejechaliśmy kawał drogi.
Wiem.
Jak tu ślicznie.
Ładnie tu.
Dzięki. Uroczo.
Ta randka nie przypomina tego, co zwykle robię na pierwszej randce.
Wkładam w to bardzo dużo wysiłku,
nie oczekując w zamian nawet pocałunku.
Choć byłoby miło.
Chodźmy najpierw do ciebie.
Będę obok, gdybyś czegoś potrzebowała. Odpocznij sobie.
- Pa. - Cześć.
Zostaw wiadomość dla trzy, dwa, trzy…
Kane, pomocy!
Jak leci?
Właśnie przyjechaliśmy z Kim.
Jesteście w Solvang? Co robiliście w aucie?
Długo się tam jedzie.
Wiem. Przespała godzinę.
Kiepsko się czuła.
Mówiła, że to jej pierwsza wycieczka.
Przynajmniej się zgodziła.
Wiem.
Pojedziemy potem do miasta na kolację.
- Kane? - Zostaw wiadomość…
O Boże.
Co jest grane? Czemu ona dzwoni? Nie rozumiem.
Też do ciebie dzwoni? Zrób rozmowę grupową.
Nie zrobię tego. Za bardzo ją szanuję.
- Oddzwonię później. - Dobra.
- Kane! - Zaczekaj.
Słyszysz mnie?
- Tak. - Gdzie jesteś?
W aucie. Kevin do mnie dzwonił. Czemu mnie napastujecie?
Też do ciebie zadzwonił?
Przez FaceTime.
Wywiózł mnie na jakieś pustkowie. Jeśli coś mi się stanie…
Co masz na myśli?
Nie wiem. Jesteśmy na totalnej prowincji.
Powiedziałam mu: „Mogłeś mnie zabrać wszędzie.
Czemu wybrałeś środek odludzia?”
Chcesz, żebym…? Jak tam jest?
Miasto wygląda fajnie. Pokazywał mi zdjęcia. Ale sam nie wiem.
Nie zrozum mnie źle – jest ładnie, ale… nie jestem pewna.
Nie powinnam się tak denerwować, ale od dawna nie byłam na randce.
Wiele może pójść nie tak, jeśli nigdy nie spędzałaś z kimś czasu,
a nagle macie przed sobą 24 godziny.
Już snuję czarne wizje. Niedobrze.
Słuchaj, nie spiesz się.
Jeśli będzie ci źle, zadzwoń do mnie.
Możemy ci załatwić
helikopter albo pociąg powrotny, więc…
To świetnie, że Kevin i Kim pojechali razem do Solvang,
bo sądzę, że Kim przekona się, że powinni pozostać przyjaciółmi.
Kevin nie jest gotowy, żeby z kimkolwiek się ustatkować.
Zasadniczo to męska dziwka.
No raczej!
DOM KELLY MI LI W POBLIŻU HANCOCK PARK
Cześć!
- Cześć. - Jak się masz?
- Miło cię poznać! - Ja też się strasznie cieszę.
Wczoraj nie mogłam spać z podekscytowania.
Serio? To super, bo ja też nie spałam.
O rety. Siadaj.
- Pięknie tu. - Dzięki.
Zaraz zaczynamy remont, więc wszystko wybebeszymy.
- Jasne. - Potem będzie inaczej.
- Okej. - Nie wiem, czego się spodziewać.
Byłam ostatnio u mojej terapeutki.
Powiedziała, że muszę popracować
nad pewnością siebie, wczuć się w swoje ciało,
być w nim bardziej obecna. Ale co to w ogóle znaczy?
Powiedziała: „Potrzebujesz pomocy”.
To twoja rola. Cieszę się, ale też trochę boję.
Wpierw powiem ci, co robię.
To powinno złagodzić twoje napięcie czy zdenerwowanie.
Dobrze.
Zabrzmi to dziwnie, ale jestem coachem
seksualnej pewności siebie i osobistej siły.
Pomagam ludziom odnaleźć kobiecość
- i seksualność… - Dobra.
- …zakorzenioną w ich osobistej sile. - Dobra.
Chcę się dowiedzieć, co myślisz o swojej seksualności.
Co chcesz poprawić?
Po pierwsze, od wieków się nie zabawiałam.
Nawet sama ze sobą?
Nie. A to się liczy?
- Tak! - Wibrator wyrabia nadgodziny.
Okej. To świetnie.
Dobrze, że nie muszę za to bulić.
Używasz go w kuchni,
na kanapie, na stole.
Odkurzając.
- Może nie aż tak. - Jasne.
Ale to dla mnie oczywiste.
Sądzę, że każda kobieta powinna mieć wibrator.
Chcę, żebyśmy zaczęły od wczuwania się w ciało.
Będziemy sobie dosłownie opalać odbyty.
- Słyszałaś o tym? - Nigdy w życiu.
Nazywa się to opalaniem krocza.
To starożytna, wschodnia technika z Tybetu,
która czerpie pranę, czyli energię ze słońca,
aby wyregulować i pobudzić naszą seksualność.
No dobra.
Tak więc przebierz się w coś,
co pozwoli ci zdjąć spodnie i nie być całkiem nagą.
Dobrze.
Nie wiem, czy to miała na myśli dr Bethany, gdy kazała mi się wczuć.
Ale w tym roku staram się mówić „tak”, więc czemu nie?
Nie zaszkodzi.
- Gotowa? - Co robimy?
Oto plan: zdejmujemy spodnie.
- Bieliznę też? - Wystawiamy odbyty na słońce!
A jeśli wlezą nam tam robale?
Szczerze w to wątpię.
- Dobra. - Przyłączę się,
żeby nam razem było dziwnie.
Do dzieła.
- Co robić? - Świetnie ci idzie.
Ułóż się teraz wygodnie.
Kładziemy stopy na ziemi i uginamy kolana.
Pozwól, by promienie słońca
oświetliły twoją kobiecość.
Opalam sobie pochwę!
- Jakie to uczucie? - Nigdy tego nie robiłam.
- Raczej więcej tego nie powtórzę. - Obłęd, nie?
Podnieśmy nogi do góry.
Do pozycji szczęśliwego dziecka.
- Czyli tak? - Dokładnie.
Czujesz, jak słońce ładuje twoje ciało?
- Ciepło mi. Czy to ładowanie? - Tak, zgadza się.
To z pewnością niezapomniane przeżycie.
- Tak. - W życiu bym na to nie wpadła.
- Przejdźmy do lustra. - Dobra.
Chciałabym, żebyś wykrzyczała kilka afirmacji.
Powtarzaj za mną.
Gotowa? Wdech.
Wydech.
Jestem sexy.
A mój głos się liczy.
Dobrze.
Mam wartość.
Jestem piękna.
Jestem silna w moim ciele.
Tak.
Teraz będziemy krzyczeć z całych sił.
- Gotowa? - Co najpierw?
Ufam sobie.
I wyobraź sobie, że te słowa wychodzą z twojej macicy, z twojej pochwy.
- Ze środka twojej kobiecości. - Dobra.
Raz,
dwa, trzy.
- Ufam sobie! - Ufam sobie!
Dobrze. Jeszcze raz.
- Ufam sobie! - Ufam sobie!
GRANICA MIASTA SOLVANG
- Jadasz ostrygi? - Tak.
Naprawdę?
- Są zbyt wykwintne? - Dla ciebie? Trochę.
- Serio? - Żartuję.
W górę.
Dzięki, że mnie zaprosiłeś. Miło tu.
Z dodatkami jest pyszna.
- Uspokój się! Wszystko gra? - Przepraszam.
Chcę zjeść, zanim mi je zabierze.
Zabawnie się je z Kevinem.
Zachowuje się tak, jakby cały dzień głodował.
Możemy zamówić więcej.
To jednocześnie słodkie i smutne.
- Nie chcę niczego zakładać… - Tak?
…ale czego oczekujesz w związku?
Nowa Kim szuka czegoś prawdziwego.
- Prawdziwego? - Możesz odnosić sukcesy,
ale co mi po kimś, kto nie jest wobec mnie lojalny i uczciwy?
Musi być też zabawny, mieć poczucie humoru.
No tak.
Musi być uroczy.
Jestem jak ty.
Chcę kogoś, kto stąpa pewnie po ziemi,
ma głowę na karku, dobre wartości…
- Wygląd się nie liczy? - Ma znaczenie.
Jesteś bardzo piękna. Ale nie to pierwsze w tobie zauważyłem.
A co?
- Twój śmiech. - Co? Mój śmiech?
- Tak. - A co z nim?
Lubię go.
Kiedy się poznaliśmy,
od razu przeszedłem do przyjaźni,
bo nie sądziłem, że będziesz mną zainteresowana.
Naprawdę?
Facetów, z którymi się umawiałaś,
można umieścić na liście chwały, a ja byłbym na szarym końcu.
Moja eks też była Wietnamką.
Racja.
Ale powiedziała mi, że jej nie dorównuję.
To na ciebie wpłynęło?
Chcę być dla kogoś oparciem,
a nie kulą u nogi.
Czasem nie chodzi o twój status.
Nie wszystkie kobiety to obchodzi.
Ważny jest twój charakter.
Pamiętaj, że każdy podąża inną drogą.
Tak.
Zawsze uważałam, że Kevin potrafi się świetnie komunikować.
Nigdy się ze sobą nie nudzimy.
Jest między nami chemia.
Śmiejemy się, dobrze się bawimy.
Myślę, że to mi się podoba w tym, co między nami jest.
Doceniam, że się przede mną otworzyłeś.
Nie znałam cię od tej strony.
Mówiłaś, że chcesz szczerego faceta?
O, tak.
Od teraz chcę być z tobą szczery.
Jest jeszcze jedna rzecz, o której powinnaś wiedzieć.
Chodzi o to, że jestem… trzeźwy
i stosuję program 12 kroków.
W sensie AA?
Zgadza się.
Codziennie chodzę na spotkania, mam sponsora.
No tak.
To inspirujące,
że się starasz,
że wkładasz w to wysiłek.
Podziwiam to.
Często mówiłem dziewczynom na randkach, że jestem trzeźwy.
Nigdy nie jest to łatwe.
Fakt, że powiedziałem Kim, a jej reakcją było: „Szanuję to”?
Poczułem ulgę, bo zrozumiałem,
że miałem co do niej rację.
Jest autentyczna.
To znak, że między nami jest coś wyjątkowego.
Wiedz, że chcę podejść do tego na poważnie.
Naprawdę.
W sensie… Dobra, powiem to.
Czy zechciałabyś
powiedzieć mi,
co mógłbym zrobić, żebyś poczuła się pewniej
i wiedziała, że poważnie traktuję tę relację?
Pokaż telefon.
Co chcesz zobaczyć?
- Twoje sociale. - Nie mam telefonu.
- Gdzie jest? - W aucie.
Zostawiłem go w aucie.
Ciekawe zrządzenie losu.
Poważnie. Dałbym ci go.
- Serio? - Tak.
Gdy kogoś znajduję, zamykam inne drzwi.
Nawet tylne wejście?
Nic nie mogę obiecać. Lubię tylne wejście.
REZYDENCJA PAŃSTWA CHIU
Dziękuję za przyjście. Jest pan Japończykiem?
Tak.
Mówi pan po japońsku?
Ja nie. Przepraszam.
Już idę!
Mogę wziąć te kwiaty?
- Są z Prowansji. - Naprawdę?
Tam są zbierane. Mają symboliczne znaczenie.
To miesiącznica czy coś.
Chciałem ci podziękować, że opowiedziałaś mi o swojej mamie.
To mały upominek, żeby ci o niej przypominać.
O rety! Jesteś przemiły.
O rety.
Jakby co, możesz je zmienić. Spytałem dr. Chiu o inicjały twojej mamy.
Widząc je, możesz być pewna, że będą trwać wiecznie.
- Jakie to słodkie. - Prawdziwe diamenty.
To przemiłe.
Moja mama zmarła rok temu.
Chciałabym ją znów zobaczyć, choć na sekundę. Nawet milisekundę.
Wszystkie ubrania, buty, auta, całą biżuterię –
oddałabym za nią wszystko.
Myślę o tym każdego dnia.
Gdy byłam mała, moi rodzice zawsze byli zajęci.
Spędzałam czas z mamą tylko wtedy,
gdy robiła mochi.
Kane pokazał, że jest dobrym przyjacielem.
Pomagał mi w bardzo trudnych chwilach.
Chcę z nim spędzić więcej czasu.
Mochi to potrawa sezonowa. W Japonii robiona na specjalne okazje.
Jemy je na przykład w Nowy Rok. Przynoszą bogactwo.
Im większe mochi, tym więcej bogactwa?
- Nie liczy się rozmiar. - Czasem tak.
Zrobimy po jednym, a pan je osądzi.
Dobrze.
- Zrobimy sobie konkurs. - Co?
Gotowi?
Złoto.
Co takiego?
- Zajebiście. - Jak zdobyłeś złoto?
Kiedy to zrobiłeś?
Mam pomysł.
Poczekaj tylko.
Moje mochi będą oceniane. Będą piękne.
Patrz, Christine! Wygląda jak moszna.
Kane.
- Jedz. Nauczę cię sztuczki. - Obrażasz Japończyków.
Nie, to moje dzieło.
Nazwę je.
- Nie, to… - Skończyłaś?
To współczesna interpretacja.
- Zaraz… - Nie wygram z tobą.
Jest pan gotowy?
To mochi stworzone z miłości,
współczucia…
Współczucia?
Zaraz stąd ucieknie.
Powiedział pan, że mochi to symbol
bogactwa i dobrobytu.
- Wygrałaś. Kurwa. - Tak więc przedstawiam panu
najbardziej wypasione mochi!
Wygrywasz.
- Dobra. - Wezmę je do domu.
Cześć.
To moje przyjaciółki – Athena i June.
Wzięłam je ze sobą.
To pierwszy strój.
Użyję cyfrowego aparatu.
Dobra.
Yoshi to fotograf, którego poznałam w zeszłym roku. Uwielbiam go,
bo jest bardzo miły i zabawny.
Świetnie nam się razem współpracuje
i wymyśla fajne sesje, co ubóstwiam.
Ale obłęd. Złap to.
Wyżej. Tak.
Właśnie tak. Super.
Jeszcze kilka.
Wypasione.
Przebiorę się. Anna miała przyjść, ale jak zwykle się spóźnia.
Cześć.
- Anno, jesteś! - Tak, na czas.
Cześć! Dobrze cię widzieć.
- Hej. Jak tam? - Ładnie pachniesz. Miło cię widzieć.
Ciebie też.
To mój ulubiony fotograf Yoshi.
- Miło mi. - Mnie też.
- Masz japońskie imię. - Wiem.
- Pół-Japończyk? - Tak.
- Znasz japoński? - Trochę.
Odrobinę.
Ja nie.
Bo nie jesteś Japonką.
- Wiem. - Ale my jesteśmy.
- Troszeczkę. - W połowie.
Wszyscy.
Dobra. To co, popozujemy?
- Wolę popatrzeć. - Jak mi robią zdjęcia?
Dobra, ale muszę zmienić strój, bo w tym już pozowałam.
Jaime jest przezabawna.
I mamy ze sobą wiele wspólnego.
W przeciwieństwie do innych osób, które znamy, ja nie lubię plotek.
I Jaime też nie.
Nie bawi się w te bzdury.
To takie orzeźwiające.
Spada z mojego…
Jaime, dlaczego to robisz?
Dla kontentu.
- Jakiego kontentu? - Nie wiem.
Na przykład na Instagrama.
- Instagrama? - No tak.
- Jak to? - Nauczę cię.
Wiem, jak…
- Pokażę… - Jestem na to za stara.
- Nie możesz być za stara na Instagrama. - Mogę.
Nawet mój tata go ma.
Jestem od niego starsza.
Mówię serio.
Sądzę, że powinnaś się w to wkręcić.
Masz młodzieńczą, rozrywkową energię. Ludzie to lubią.
To wygląda super.
Prawda?
Wiem. Musimy to obfotografować.
Dobra.
- Tak. - Super.
Totalnie.
Moja rodzina jest dość poważna.
Każdy robi swoje.
Tak więc cieszę się, że zaprzyjaźniłam się z Anną,
która uwielbia robić ze mną szalone, spontaniczne rzeczy.
Jest moją „LA mamą”
I fajniejszą wersją mojej prawdziwej mamy.
Właśnie tak.
Tak.
Dobrze.
Tak jest, właśnie tak.
Idealnie.
Zobacz.
Nadaje się na Instagrama.
- Rzeczywiście. - Powiedz jej, jak to zrobić.
Żeby to wrzucić na Instagrama, wejdź w apkę,
wciśnij „utwórz post”, a potem „wybierz kilka”.
Teraz stuknij w to.
Proszę. Klikasz „dalej”.
Teraz musisz wymyślić opis.
Nigdy nie wiem, co napisać, więc wrzucam emotki.
Nie chcesz być jak Christine czy Kane, którzy piszą całe epopeje
z głębokimi cytatami, bo i tak nikt ich nie czyta.
To pierwsze, co ludzie zobaczą.
A może emotki kosmity, te zielone?
Albo kilka przypadkowych zielonych emotek.
Daj awokado.
I żabę.
O, tak.
Żaba. I brokuły.
Klikasz „opublikuj” i to tyle.
- Gotowa? - Tu?
- Tak. Gotowa? - A ty?
- Dawaj. - Naciśnij.
Ups. Wciśnij.
Nie działa…
Ups.
Nie rozumiem.
Dobra, udało się.
- Hurra! - Udało się!
251 polubień.
Ale obłęd!
Fajnie, nie?
Ale fajna zabawa.
Prawda?
Moim zdaniem Jaime jest zajebista.
Genialna, kreatywna,
zabawna.
Kiedy na nią patrzę, przypomina mi się,
jaka ja kiedyś byłam.
Sprawdzam…
Chyba…
Prawie… O rany!
Dzieli nas kilkadziesiąt lat…
Szlag!
…ale ciężko to dostrzec.
- O rety! - Dobra, ogarniam.
- Nie ruszaj się. - Nie ruszam!
Wracają?
Zdzielę cię jak Muhammad Ali
Nadchodzi Kim Lee.
Ale tu zimno.
O, fajnie!
Tak.
W życiu tego nie robiłam.
Serio? Nigdy? Boże, tyle pierwszych razów.
Dziś ciągle mnie rozdziewiczasz.
Niezapomniany dzień.
Czekaj, topi się.
Nie trzymaj tak nisko!
Czekaj, potrzebujemy awaryjnego herbatnika.
- Gotowa? - Wygląda jak obwisła moszna.
Czyje ty moszny oglądasz?
Mój pociąg do Kim nie jest tylko fizyczny.
Wiem, że jest seksowna,
ale nigdy mi się jakoś bardzo nie podobała.
Ale im bardziej dzielimy się swoimi doświadczeniami,
tym silniej czuję się z nią związany.
Prawda?
To naprawdę dobre.
Mogłem zarezerwować dwie doby.
Nie wierzę, że jutro wyjeżdżamy.
Wiem.
Przyjechałem do Stanów, zanim skończyłem trzy lata.
Pamiętasz to?
Tak. Tata trzymał mnie na rękach,
gdy pierwszy raz weszliśmy do domu. Byłem przerażony.
Myślałeś: „Kim są ci ludzie?”.
- Nie do końca. Raczej… - Dokąd idziemy?
Tak.
„Co będzie dalej?”
Niedługo potem mama urodziła mojego brata. Jakiś miesiąc później.
Jest biały. To ich rodzony syn.
Nigdy mi nie wypomniał, że zostałem adoptowany.
To dobrze. Traktują cię jak członka rodziny.
Dziękuję.
Możesz przestać jeść?
Coś ci się przykleiło.
Tutaj.
Masz długi język.
Jezu Chryste.
Świetnie się dziś bawiłam.
Nie sądziłam, że to się tak potoczy.
- Odwiózłbym cię. - Gdybym się nudziła i chciała wracać?
- Jeśli… - W takim razie wracajmy.
Nie, żartuję.
Zaskoczyłeś mnie dzisiaj.
Myślę, że ty mnie też.
Nie jesteś…
Nie widzę w tobie tylko jebaki.
- Tak o mnie myślałaś? - Tak!
Naprawdę?
Tak, ale nie sądziłam…
Tak.
Napisy: Anna Piotrowska