SERIAL NETFLIX
Myślę, że przez cały czas kłamałaś.
Oskarżanie mnie o kłamstwo to zasłona dymna.
Sama jest zwyczajną oportunistką, nie ma prawa mnie potępiać.
Może Anna ją onieśmiela.
Co twoim zdaniem zmyśliłam? Wal prosto z mostu.
- Myślę… - Że nie zadzwoniła?
Uważasz, że nie zadzwoniła.
Wiem, że z tobą rozmawia, bo sama mi o tym powiedziała.
- Więc co zmyśliłam? - Że te słowa wyszły ode mnie.
- Tak nie było. - Czyli chcesz się wybielić?
Martwi mnie cała ta sytuacja.
Wiem, co powiedziałam, a czego nie.
- Rozumiem. - Uważam, że to zmyśliłaś.
Wcale nie.
Gdzieś po drodze coś się pomieszało, ale ja tego nie zmyśliłam.
Christine jest tak sztuczna jak jej cycki.
Wiem, co powiedziałam, a czego nie. Wiem, jaka jest prawda.
Chcę, by Christine nie mieszała mnie w coś, w co nigdy nie byłam zamieszana.
Staram się z całych sił, żeby nie tworzyć dramatów.
Wydaje mi się, że jest wprost przeciwnie.
To nieprawda. Powiedziałam to Kane’owi w chwili słabości, płakałam.
Nigdy w życiu bym nie pomyślała, przyznaję, jestem naiwna,
że Kane zrobi coś takiego.
Nie mam czasu na takie gierki.
Nie jestem tu, by cię przekonywać. Przekazuję tylko to, co mi powiedziano.
To wszystko. I będę do końca utrzymywać,
że ktoś mi to przekazał.
RANDKA KELLY
- Cześć. - O mój Boże.
- Co tam? - Miło cię poznać.
- Ciebie również. - Cześć.
Ekstra.
Lubisz ramen?
- Uwielbiam. - Serio?
- Tak. - Lubisz ostre?
Tak.
- Pijesz sake? - Tak.
W takim razie powinniśmy zamówić sake.
Zwykle faceci próbują mi zaimponować i zabierają mnie do wymyślnych miejsc.
John jest bardzo przystojny i już zdobył punkt za to,
że zabrał mnie do niezobowiązującej ramenowni.
- Na zdrowie. - Zdrowie.
Super.
- Już wymiękasz? - Nie.
- Jeszcze nie zaczęliśmy. - Spokojnie.
Umawiasz się w Internecie? Często korzystasz z aplikacji?
Muszę ci coś wyznać.
Przyjaciel założył mój profil.
- Chodzi o to… - To z nim pisałem?
Pisałeś z moim przyjacielem Kane’em.
Niech mnie.
Rozmawiałeś z mężczyzną.
- Nie wiem o czym. - Jest naprawdę dobry.
Był bardzo wiarygodny.
To właśnie Kane kazał mi się tu pojawić.
Dobrze wie, że nie korzystam z aplikacji randkowych.
Pisałem z nim przez kilka dni.
- Ile? - To poważna sprawa.
Wyjawiłeś mu swoje mroczne sekrety?
Nie.
Zabawne.
Zabiję go.
Randka z Johnem szła świetnie,
cieszyłam się, że jest taki wyluzowany.
To nawet trochę podejrzane,
że nie przejął się tą ustawką.
Wypijmy za Kane’a.
- Masz ochotę na małe wyzwanie? - Dobra.
Zrobimy tak.
I tak.
- Pewnie mnie za to znienawidzisz. - Zobaczymy.
Raz się żyje.
Zaczynam się denerwować.
- Nie daliby nam niczego… - Co mogłoby nas zabić?
- Na przykład gazu pieprzowego. - Mogliby.
Zdecydowanie to czuję.
Dobra.
Jak okazujesz miłość?
Ja poświęcam czas drugiej osobie. Tego nie można kupić.
Jestem bardzo zajęta.
Oddanie komuś czasu to mój sposób na okazanie miłości
i na jej otrzymywanie.
Dziękuję.
Dzień dobry, wszystko gra?
Mogę przynieść rachunek?
- Zaraz wrócę. - Dziękujemy.
Usta mnie pieką, ale uzależniłam się.
Naprawdę?
Możemy się rozliczyć?
Sprawdzę rachunek.
No dobrze.
Zajmę się tym.
Zapłacę za siebie.
Był pyszny.
Chcę być niezależną kobietą,
ale to była pierwsza randka i zjedliśmy ramen.
To nie było nic drogiego i wykwintnego.
Nawet tanio wyszło.
Dzięki, że przyszłaś.
No dobrze.
John powinien zapłacić rachunek na pierwszej randce.
Rycerskość zginęła?
No dobrze.
DOM ANNY SHAY W BEVERLY HILLS
Anna, co robisz?
Muszę ustawić temperaturę.
Super.
Na 30 stopni.
Pieprzyć to, jest dobrze.
Halo?
Anna.
- Jaime. - Cześć.
- Wyglądasz uroczo. - Wiem.
Wy za to bardzo zwyczajnie.
- Wyglądasz uroczo. - „Wiem”.
Wyglądacie bardzo domowo. Myślałam, że idziemy na miasto.
- Co robimy? - Na co tylko masz ochotę.
Chyba trochę przesadziłam.
Maria chce się nauczyć grać w bilard.
- Ja nie umiem. - Ja też nie.
- Ślepy będzie prowadził ślepego. - Właśnie.
- Wyglądam jak… - Świetna torebka.
Dziękuję.
„Xièxiè” to „dziękuję” po chińsku.
Mówisz tak, gdy kupujesz coś na wynos i dostajesz plastikową torbę.
Słodycze.
- Dziękuję. - Japońskie.
Czuję się jak w Halloween.
Dziękuję.
- Maria. - Dziękuję.
Maria.
Ty rozbijasz.
- Nie. - Czekaj.
Celuj w tamtą stronę.
- Może się myliłam. - Ja spróbuję.
Na pewno?
Nie mogę chybić.
Brawo!
Co u was słychać ostatnio?
Nie rozumiem, dlaczego niektórzy ludzie muszą pokazywać swoją wyższość.
- O kim mówisz? - O kilku osobach.
- Mnie przychodzi jedna na myśl. - Aż tak?
Robi to w sposób ewidentny.
- Christine? - Tak.
- „Nikt mnie nie kocha”. - „Wszyscy są przeciwko mnie”.
„Wszyscy są przeciwko mnie”.
Mówiłam ci.
O Boże.
Właśnie taka jest. „Nikt mnie nie lubi”.
- Jest w trybie autodestrukcji. - Sama się niszczy.
Kane?
- Całymi dniami plotkują o innych. - Czy on nie ma nic innego do roboty?
Nie wtrącaj się. Niczego się jeszcze nie nauczyłeś?
Nie masz już dość plotek?
Gęba mu się nie zamyka.
Plotkował ci o mnie.
Daj mu miesiąc lub dwa. Zacznie od nowa w drugą stronę.
Szczerze mówiąc, nie rozumiem tego.
W życiu chodzi o coś więcej niż o powierzchowne bzdury.
Prawda?
REZYDENCJA CHIU W LOS ANGELES
Tu jesteś.
Jem kolację.
Z dwóch kubków jednocześnie?
Tak.
Co się stało?
Frustrujące.
Jaime oskarżyła mnie o kłamstwo.
Będę broniła się do samego końca, bo wiem, co mi powiedziano.
- Czy ktoś jeszcze nie wierzy? - Zwierzyłam się Kane’owi.
Kane nie tylko mi nie uwierzył, ale poszedł do domu Anny
i jej powiedział.
Z jakiego powodu chciał powiedzieć Annie?
Tego właśnie zupełnie nie rozumiem.
Zasmuciło mnie to, bo tego dnia, gdy przyszedł Kane
i powiedziałam mu o telefonie, był bardzo empatyczny.
A może jestem ślepa albo naiwna.
Nie sądziłam, że tak się ode mnie odwróci.
Gdyby jakiś troll z Internetu nazwał mnie kłamcą, miałabym to w dupie,
ale to Kane.
Myślałam, że Kane to mój przyjaciel.
Zawsze powtarzał, że Azjaci powinni się trzymać razem,
a sam podżega do konfliktów.
Nie znam jego motywacji, ale czuję, że miał do mnie o coś żal.
Albo że był na mnie zły o coś.
Kelly i Kim uwierzą w każde jego słowo.
Mnie nie wierzą.
Słuchaj, Gabe…
Nie obchodzi mnie, kto mi wierzy, bo niczego nie zmyśliłam.
Wiem. To prosty sposób, by cię zdenerwować.
Zrezygnowałem z hipersamochodu, bo wkurzył cię ten dupek z salonu.
- Twierdził, że kłamię. - Wiem.
Nie lubisz, gdy ktoś cię o to oskarża. Nawet o kłamstwa w dobrej wierze.
- Mimi, wyglądasz świetnie. - Hej.
Wyglądam jak twój syn.
Cześć, synu.
- Cześć, mamo. - Pasujemy do siebie.
Wyglądasz uroczo.
Co tam? Właśnie wróciłem ze szkoły.
Miło tu, a ty mieszkasz rzut beretem stąd.
Zgadza się. Gdzie jest Christine?
Przyjdzie?
- Nie wiem. - Poczekamy.
Widziałem twoje zaproszenie na urodziny Skylera.
- Jest podekscytowany, a ja zmęczona. - Jaki będzie motyw?
- Czekaj, zgadnę. - Zwierzęta.
Zwierzęta? Widziałem T-Rexa.
Co roku robię niezłą imprezę dla Skylera.
- Jest jedynakiem. - To prawda.
- Starzeje się. - Zaszłaś w ciążę osiem lat temu?
Dziewięć.
- Zrobiliśmy in-vitro. - Rozumiem.
Skyler jest dla mnie bardzo ważny, więc cieszę się,
że urządzę dla niego świetną imprezę z okazji ósmych urodzin.
Ma dziurę w sercu, więc zawsze się martwię.
To Skyler. Właśnie przeszedł operację. Miał przetokę. A to mama.
Te rurki wychodzą chyba z jego płuc.
Widać, jak wchodzą do środka. To musi boleć.
Ale Skyler ma się coraz lepiej i jest coraz silniejszy.
Ma w sobie mnóstwo energii.
Jest taki jak Don. To tygrys o duszy anioła.
Są niemal identyczni.
Co dzisiaj się dzieje z Christine?
Miała przyjść.
Rozmawiałam z nią w zeszłym tygodniu.
- Powiedziała, że będzie. - Zadzwonimy do niej?
- Chyba nie przyjdzie. - Chcę tylko…
Christine do mnie nie pisze.
- Sprawdźmy. - Coś jej mówiłam.
- Christine. Cześć. - Co słychać?
Sprawdzam, czy żyjesz. Jestem z Mimi.
Wpadniesz na lunch? Zamówiliśmy mnóstwo jedzenia.
Nie, bo muszę odebrać Baby G.
Spoko. Zjemy wszystko za ciebie.
- Zjebałaś mi życie! - Nic się nie stało.
- Czekałam na ciebie. - Nie martw się.
Nie będę udawać. Tu jest pięknie i myślałam, że wpadniesz.
Wkurza mnie, kiedy przyjaciółka wystawia mnie do wiatru.
Mówiłam ci, że muszę odebrać Baby G z przedszkola.
Lunch z Mimi to nie taka prosta sprawa.
Mieszka dwie godziny drogi stąd.
Nie ma mowy, żebym tam pojechała i zdążyła odebrać Baby G na czas.
Bez obaw. Chciałem tylko sprawdzić, co u ciebie.
Po prostu zamówiliśmy za dużo jedzenia. Oddzwonię później.
Na razie. Pa.
Ale zmyśla. Wierzysz jej?
Wymawia się Baby G, ale wierzysz jej? Przecież ma nianię.
Nie wierzę, że jest z tobą szczera.
Nie wierzę w ani jedno słowo Christine. W nic nie wierzę.
Nie wierzę, że Gabe pochodzi z rodziny królewskiej.
Czy Baby G naprawdę jest księciem?
Nie sądzę. Chyba muszę to wygooglować.
Sporo przeszedłem w życiu i dlatego bliżej mi do ciebie.
I do Anny, kiedy akurat ma dobry dzień.
Z Christine jest trochę trudniej.
Sam nie wiem. Dobrze się z nią bawię.
Spoko się z nią spotkać, ale kiepska z niej przyjaciółka.
Chyba myślisz podobnie.
Bardzo kocham Christinę.
- Ale zawsze… - Wciska kit.
„Mimi, nie mogę przyjść. Przepraszam”.
Rozumiem, że wszyscy są zajęci.
Rozumiem. Ona ma dziecko, ale ja też.
Długo planowałam wyjście z wami na lunch.
- Jasne. - Rozumiesz?
Nie jestem zadowolona, że jej nie ma.
Musimy coś zjeść, Kevin.
- Pokażę ci, o co chodzi w LA. - Jestem tu od prawie trzech lat.
Myślisz, że przelecenie dwóch lasek sprawia, że jesteś stąd?
Masz o mnie kiepskie zdanie. Trzy lata i tylko dwie laski?
A masz.
To nie są mięśnie. To czysty tłuszcz.
- Gdzie jedziemy? - Lubisz street food?
Wychowałem się na nim. Tylko na to było mnie stać.
- Tak? - A ty lubisz jedzenie uliczne?
- Uwielbiam. - Nie wierzę ci!
Tak. To jak poszukiwanie skarbu.
Szukam najlepszego taniego jedzenia, które nie wyśle mnie do kibelka.
Zaskoczyłaś mnie teraz.
Jak to? Jedliśmy w knajpie przy dworcu. Pamiętasz to śniadanie?
- To nie jest street food. - Ale przy ulicy.
Jak każda restauracja.
Cała ta sytuacja z Kane’em sprawia, że potrzebuję kilku tacos.
Kane ma doświadczenie w ładowaniu się z butami w życie innych.
To mi się nie podoba.
Jesteśmy na miejscu.
Super Gallito.
Wiedziałaś, jak się ubrać. Wyglądasz jak ten food truck.
Umówiliśmy się.
Tak myślałem.
Padłem kiedyś ofiarą plotek Kane’a.
Ale ja nie jestem pamiętliwy.
Do bani, że wciąż robi to innym, na przykład Christine.
Jest w trudnej sytuacji. Chyba nie zrobiła nic złego.
Współczuję jej.
- Spójrzmy. - Christine!
- Co? - Ale super.
- W życiu bym nie pomyślał. - Boże.
Zjem quesadillę.
Rybne burrito.
- Coś jeszcze? - To chyba wszystko.
Tortilla.
- Przyjmujesz diamenty? - Nie.
- A okulary Chanel? - To Gucci.
Okulary od Gucciego?
Chciałem cię kiedyś zabrać do naleśnikarni.
POSIADŁOŚĆ MORRISÓW W NEWPORT BEACH
Dawno nie byłam na imprezie ośmiolatka. Co tu robisz?
Jem.
Ciekawe, ile rolls-royce’ów ma Mimi.
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć.
- Cześć, Skyler. - Hej.
- Mamy ciuchy od Gucciego? - Chyba tak.
Nosimy razem Gucciego? Świetnie!
Spójrz na tego dinozaura.
Uroczy. Rany.
To twój dzisiejszy hot dog.
- Świetnie wyglądasz. - Mamy buty od Diora.
Ale twoje są bardziej modne. Jaki dasz prezent?
To tylko pieniądze.
- Fajnie. - W chińskiej kopercie.
Symbol szczęścia.
Tak. Benjamin Franklin.
- Jak się masz? - Dobrze.
Próbuję zachować spokój. Upewniam się, że wszyscy są zadowoleni.
- Czy to szkło? - Nie.
Nie rozwal tego dzisiaj.
- Nikt się nie kłóci. - To niemożliwe.
W życiu są chwile, kiedy wszyscy są spokojni i szczęśliwi.
A następnego dnia wszystko się zmienia.
- Jest ładna. - Kto?
Spójrz.
- W twoim typie. - Zdecydowanie.
Jest ładna. Ma męża?
- Pewnie tak. - Tym lepiej.
Między mną a Kim wszystko skończone.
Ale cieszę się, że mogę odzyskać mojego najlepszego przyjaciela.
Jeszcze nie jesteśmy przyjaciółmi.
Jestem dobrej myśli.
Zrobię sobie zdjęcie z Mimi. Chodź tu.
- Prawdziwy dinozaur? Ktoś jest w środku? - Tak.
Ten pies ma więcej biżuterii niż ja.
Przyznam, że urządzasz dobre imprezy.
To wegetariańskie?
Ale dobre.
- Podoba mu się ta w niebieskim. - Która?
Świetnie wyglądasz.
- Jest ładna. - Tak.
- Jak masz na imię? - Delilah.
Delilah? Miło cię poznać.
Lubisz Skylera?
Jest słodki?
Tak.
Czekaj, Mimi, masz tylu pięknych przyjaciół.
Może popracuj nad nim?
W moim typie jest tamta dziewczyna.
Nie obchodzi ich, że bierzesz ślub.
- Serio? - Mają to gdzieś.
- Lubisz mężatki? - Nie.
- Jesteś singielką, prawda?
Co to za pytanie? Kto pyta?
Próbowałaś już kiedyś otwartego związku?
Dołączysz do nas?
Leah.
Dlaczego wchodzisz mi w paradę? Czemu Garrett…
Będziemy o nią walczyć.
Masz tu coś.
Masz coś na ustach. Pozwól mi.
Czy to się liczy
- jako nasz pierwszy pocałunek? - O nie.
- Cholera. - Całuję się z dziewczynami.
- Naprawdę? - Tak.
Jak to?
O mój Boże.
No dobrze.
To była moja ulubiona część imprezy.
- Czy Christine przyjdzie? - Nie wiem.
- Kto? - Christine.
Nie przyszła na lunch.
- Nie wiem. - Ja też nie.
Nie przyszła na lunch, choć miała być.
Wiem.
To urodziny Skylera. Zaprosiłam ją.
Nie lubi jeździć do Newport.
- Jeżdżę dla niej wszędzie. - Tak.
Ciągle jeżdżę do Beverly Hills i ją wspieram.
Wszędzie są dinozaury.
Fajnie!
Cześć! Wyglądasz seksownie. O co chodzi?
- Czemu robisz taką minę? - Nienawidzę cię.
- Czemu? Co się stało? - Tęskniliśmy za tobą.
Co się stało?
Czekałam na ciebie wczoraj.
Na lunchu!
Mimi nie powinna mnie teraz obwiniać, bo nie mogłam pójść z nią na babski lunch.
Mimi, mówiłam ci, że muszę odebrać Baby G z przedszkola.
Dzień dobry, tu Christine po Baby G.
Dobra, wskakuj. Czego nauczyłeś się w przedszkolu?
Mam coś w ustach.
Dam ci czas na przeżucie precli.
Powiedz coś.
Nigdy nie wystawiam ludzi.
- Następnym razem cię zabiję. - O czym ty mówisz?
Nie zapominajmy o tym,
że skróciłam wakacje i wróciłam z Europy,
by zdążyć na jej rocznicową imprezę.
Co wy na to? To się nie liczy?
Byłam złą przyjaciółką?
Nie wiem. Pogadamy później.
Nie ma sensu. Nie marnuj oddechu. Nie kłopocz się.
Pokłóciły się.
Co się odpierdala z Mimi?
Wkurwia mnie to.
Doktorze Chiu.
- Tak. - Christine jest wkurzona.
Mimi i Kane jedli razem lunch…
Chwileczkę, dobrze?
Mimi, chcę, żebyś coś wiedziała.
Rozumiem, że mieliście się spotkać w trójkę.
- Tak. - No dobrze.
Jestem na nią zła.
Zaprosiłam ją.
- Rozmawiałam z Christine przez telefon. - Nigdy by cię nie wystawiła.
Mam w dupie, kto co powiedział, bo ona nigdy by cię nie wystawiła.
Mam dość tych ludzi. Nie zrobiłam im nic złego.
Byłam miła, zaprzyjaźniłam się z nimi i zaprosiłam ich do swojego życia.
Tak mi za to dziękują?
Jestem sfrustrowana. Smutno mi. Jestem zła.
Ale wiem też, że wszystkie drogi prowadzą do Kane’a.
Moje problemy z Anną, z Jaime i z Mimi zaczęły się właśnie od niego.
To jakaś bzdura. Mam gdzieś was i wasze kamery.
Dajcie mi spokój. Nie wkurwiajcie mnie.
To był tylko lunch, Gabe. Porozmawiajmy gdzie indziej.
- Chodźmy stąd. - Tak.
Co się dzieje? Mogę wziąć Baby G.
- Wszystko gra? - Tak.
Nie chcę, żebyś teraz coś mówił.
- Nie wiem, w czym problem. - Nie ma problemu.
- Czemu nagle jest zła? - Czemu jest zła?
Nawet gdyby była na lunchu…
Idź stąd z tą kamerą. Powiedziałem coś!
Nie szkodzi.
Uspokójmy się.
- Co tu się odjebało? - Nie wiem.
Nie chce wyjść na złą osobę, ale ciągle wytykałaś jej, że nie przyszła.
Teraz ma o to do siebie wyrzuty.
Nie chce być źle oceniana.
Chodź tu.
Nie byłem w to zamieszany. Co tu się odwala?
Christine totalnie odjebało.
Napisy: Tomasz Suchoń