Myślę, że życie jest lepsze,
gdy jest się bogatym.
Zdrowie.
Azjaci tu są!
Pokryłem ją kryształami Swarovskiego.
Śmiało.
Jeśli wróci do Andrew, to znaczy, że jest w cyklu rozstań i powrotów.
Jesteśmy w toksycznym środowisku. Nie przestajemy ze sobą walczyć.
Ludzie plotkują, że sypiam z Andrew.
Racja.
W tej grupie plotki roznoszą się jak opryszczka.
Musimy to poskładać.
Muszę coś powiedzieć.
Andrew odezwał się do ciebie?
- Kto rozsiewa te plotki? - A może to tajemnica?
Nie masz dość tych plotek?
Zadzwoniła do mnie przyjaciółka i powiedziała, że chcesz mnie zniszczyć.
Poszłabym za to siedzieć.
Myślisz, że jesteś tego warta? Nie sądzę.
Kane nie powinien był wszystkim tego rozpowiadać.
Ups.
To największa bzdura, jaką słyszałam.
Ładuje się z butami w życie innych.
Kelly od niedawna jest sama.
Myślisz, że jątrzysz swoim plotkowaniem?
Ja?
Tak.
Nie sądzę, żebym podżegał jakieś konflikty.
Czuję, że ktoś cię okłamuje.
To największy mąciwoda.
- Wiem, że Kevin z nią spał. - Co?
Kane! Co? Z nikim nie spałem w zeszłym tygodniu!
- Mam to gdzieś! - Czemu cię to obchodzi?
- To moja przyjaciółka. - To nie twoja sprawa!
Trzeba uważać na słowa i na to, jak mogą wpłynąć na ludzi.
O co ci chodzi, Dorothy?
Nie wiem, czy chcę rozwijać naszą znajomość.
Wiesz, jak to boli?
Kurwa.
Wszystkie drogi prowadzą do Kane’a.
Chciałem tylko ciebie.
Wszystko prowadzi do niego.
Powiedzieć ci coś?
SERIAL NETFLIX
POSIADŁOŚĆ ANNY SHAY W BEVERLY HILLS
PRZYJACIÓŁKA ANNY
Ktoś przyjechał.
- Maria? - Sprawdzę.
Kto to?
Drew.
Andrew od Kelly?
Co on tu robi?
Cześć.
BYŁY CHŁOPAK KELLY
Gorąco dzisiaj.
- Gorąco? - Tak. Wyglądasz świetnie.
Dziękuję.
Tu jesteś. Co słychać?
To dla ciebie.
Przytulisz mnie?
- Minął ponad rok. - Albo dwa.
Komu dać te kwiaty?
- Dziękuję. - Jesteśmy jednością.
Papużki nierozłączki?
To dla ciebie.
Chcesz? Możesz je przeżuć.
Dziękuję. Gdzie mam usiąść?
Usiądź tutaj. Maria tu siedziała.
Mogę o coś zapytać?
Pięknie wyglądasz. Jak dbasz o skórę?
Co u ciebie słychać?
Wszystko się układa. Włożyłem dużo pracy w uzdrowienie się,
w terapię i w działania charytatywne.
Cokolwiek się stało, cenię twoją przyjaźń.
Szanuję cię jako człowieka.
Dobra. Mam kilka pytań, bo dawno nie rozmawialiśmy.
Gdy byliśmy w Paryżu…
Przepraszam, że widziałaś, jak tracę nad sobą panowanie.
Nie chcę słyszeć nic poza „tak” lub „nie”. Tak czy nie! Nic więcej.
Grubo teraz przeginasz.
Jestem wkurwiony!
- Nie traktuję cię tak, do kurwy! - Dobra. Pa.
Rozłączysz się?
Dopadł mnie stres w wielu dziedzinach życia.
Nie usprawiedliwiam swojego zachowania.
Praca nad sobą to najtrudniejsze zadanie w życiu.
Trzeba przyznać się do swoich słabości. Przepraszam, że to widziałaś.
Jesteś dla mnie jak syn, więc coś ci powiem.
Nikt nie powinien odnosić się tak do kobiet.
Przeszłość może być przeszłością, ale moja mama mówiła,
że jeśli nie dokończymy jednego rozdziału książki,
nie można przejść do kolejnego.
Też muszę cię przeprosić.
- Nie doradzałam ci. - Nic się nie stało.
Gdybym nie dała mu szansy, byłoby to nie w porządku.
Mam syna. To mógłby być Kenny albo mój brat.
Chciałabym, żeby też mogli
opowiedzieć swoją wersję wydarzeń.
Czuję, że po części cię osądzałam, a w moim wieku powinnam wiedzieć lepiej.
Nie graj w jego gierki.
Nie straciłaś szacunku do Andrew w Paryżu?
Ludzie tolerują go tylko dla ciebie.
Żaden kutas nie jest tego wart.
Doceniam to.
Nikomu nie powiem.
Będę wdzięczny wszystkim za wzajemny szacunek.
Masz wielki wpływ na innych. Ludzie cię kochają.
Możemy pracować razem, żeby się uzdrowić, być przyjaciółmi i ruszyć do przodu.
Powiedz Kelly, że nie zasłużyła na taki stres.
No dobrze.
- Dziękuję. - Przytulmy się.
- Maria, chodź tu. - Dziękuję.
- Bądź silny. - Jasne. Pa, dziewczyny.
Miłego dnia. Z Bogiem.
REZYDENCJA MORRISÓW W NEWPORT BEACH
Cieszę się, że cię widzę. Ile nad tym pracowałaś?
- Rok. - Rok? O rety.
Zapraszam.
Moja garderoba.
O mój Boże!
To szaleństwo, Mimi!
Kto ma taką garderobę?
Mam ponad 500 par butów. Spójrz na moje Dolce & Gabbana.
Spójrz na ścianę.
Masz alkohol w garderobie. Chcę się tu wprowadzić.
Zamknij drzwi. Będę spała na podłodze.
Cieszę się, że spędzę czas z Kelly.
Moja nowa garderoba sprawia mi mnóstwo radości.
Dosłownie zaczęłam się ślinić.
Co za kolekcja Birkin.
O mój Boże, Himalaya.
- To prezent od Dona? - Tak.
Kiedyś kosztowały sto tysięcy. Teraz możesz ją sprzedać za trzysta.
- Mówisz poważnie? - Tak. To jak noszenie domu.
Kiedy rozeszliśmy się z moim byłym mężem,
sprzedałam większość torebek Birkin, żeby mieć za co żyć.
Powoli zaczynam je odzyskiwać, ale to nie takie proste.
Mogę wpaść tutaj, zamiast na terapię, gdy będę miała doła?
- Tak! - Pomedytuję tutaj.
O tak.
- Uczcijmy twoją nową garderobę. - Wypijmy za nią!
O rety!
- To twoja suknia ślubna? - Tak. Valentino.
Przekażesz ją może swojej…?
Założę ją, gdy będę umierać.
Umrzesz w niej?
Powiedziałam mężowi, że muszę ładnie wtedy wyglądać.
- Uwielbiam ją. - Sprzedałam swoją.
Miło widzieć Mimi i Dona razem po tylu latach.
Wciąż są szczęśliwi i zakochani.
Mam nadzieję, że czeka mnie taka miłość.
Ktoś, z kim spędzę resztę życia.
Nie wierzę, że tego nie nosiłaś. Ma metkę.
Chcę przyciągnąć kogoś stabilnego i na swoim poziomie.
Nie zadowolę się byle czym.
Zrobimy pokaz mody?
Jak to wygląda?
Idziemy?
Obrót.
Zawracamy.
Ale zabawa. Mogłabym tak przez cały dzień.
Nie ma nic lepszego niż moda, szampan i ser.
- Co tam? - Jak leci?
Twoje włosy wyglądają świetnie!
- W co ja się wpakowałam? - Tak się bawimy.
Przecież dobrze o tym wiesz.
To impreza z okazji szóstej rocznicy ślubu Guya i Almara.
Urządzili imprezę na wrotkach w stylu lat 80.
Ostatni raz jeździłam na wrotkach, gdy miałam jakieś 12 lat.
Nie wiem, jak sobie poradzę
z tym wyzwaniem.
Cześć!
Cześć.
Co słychać?
Cześć.
Jak leci?
Kto by pomyślał.
- Almar. Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
- Cześć, Dorothy. - Cześć.
- Wyglądasz pięknie. - Gratulacje z okazji rocznicy.
- Odwiedzimy cię. - Przyjedźcie do Nowego Jorku.
- Przenocujesz mnie? - Może.
Christine! Dziękuję za prezenty!
- Tylko ty dajesz prezenty. - Wszyscy wyglądają uroczo.
Ją już wyściskałem.
Świetnie wyglądasz.
- Zróbmy zdjęcie grupowe. - Tak!
Zaczekaj.
Trzy, dwa, jeden.
Przewróci się!
Nie!
Cześć.
- Nie upadnij na mnie. - A ty na mnie!
Kane!
Cholera.
Nie upadnij na mnie!
Anna!
Przyszłaś. Dziękuję, że jesteś.
Kevin.
Kane.
- Co tam? - Wspaniale, co?
- Świetny zapach. - Dzięki.
- Co u ciebie? - W porządku, a u ciebie?
Też dobrze.
Idź pogadać z kimś innym.
Słucham?
- Wszystko gra? - Jasne.
- Dobrze wyglądasz. - Pogadamy później.
Po prostu go spławiłeś?
Mamy z Kevinem pewne kwestie do przepracowania.
Muszę wszystko dobrze przemyśleć, zanim ruszę dalej.
Nie wiem też, jak ułoży się moja relacja z Christine.
To nie ja zaczynam te wszystkie dramy.
Wszystko, co powiedziałem, to prawda.
Christine, chcesz się zamienić?
Tylko go nie zgub, dobrze?
A jeśli zgubisz, to my go znajdziemy.
Po teście na wykrywaczu kłamstw musiałem odciąć się od Kim.
Dzięki tej ciszy spowodowanej jej nieobecnością
zrozumiałem, że do niczego nie mogę jej zmusić.
Lepiej dogadujemy się jako przyjaciele.
Jestem singlem w Los Angeles. To świetne uczucie.
- Chcesz burgera? - Dzięki.
- Z grzybami. - Wolę inne grzybki.
Żartowałam.
- Jesteś singielką? - Tak.
Naprawdę? Od jak dawna?
- Cześć. - Cześć, doktorze Chiu. Co słychać?
- Dobrze. - Flirtuje z tobą?
Jaime!
Idę na spacer do lasu.
Cześć, kochanie.
Hej, oto gość specjalny.
- Co jest, kurwa? - Co?
Nie wierzę! Andrew?
Wszystkiego najlepszego!
Zaraz. Co?
Nie wiedziałem o tym.
O cholera.
W życiu bym nie przypuszczała,
że na tej imprezie spotkam Andrew.
Widok Anny, która z nim przyszła, był bardzo dezorientujący.
Przyjaźnią się teraz? Anna wie, że mnie to zaboli.
Co on tu robi?
Jestem w szoku.
- Przysięgam, że nie wiedziałem o tym. - Niezręczna sytuacja.
Pojawienie się Andrew na imprezie było fatalne.
Kelly wykonała ciężką pracę na terapii.
Nie chcę, żeby się ode mnie oddaliła
i wsiadła na kolejny życiowy rollercoaster.
Tak. O mój Boże.
- Idźcie tam. Albo chodźmy wszyscy. - W tym samym czasie.
Raz, dwa, trzy.
Cześć, Andrew.
- Co tam? - Hej.
- Jak się macie? - Dobrze, a ty?
Dobrze.
Kelly musi sobie z tym jakoś poradzić.
Przykra sytuacja. Nie zaprosiłbym Andrew na imprezę.
- Uściskajmy się. Nie gryzę. - Jasne.
- Ja pierwszy. - Dawaj.
Co tam?
Wszyscy świetnie wyglądacie. Bije od was zadowolenie.
- Cześć. - Hej.
- Jak leci? - Dobrze cię widzieć.
Nikomu nie mówiłam, że Drew przyjdzie na imprezę.
Nie wiem, czy Kelly by wtedy przyszła.
Mam nadzieję, że coś dobrego wyniknie
z pojawienia się Drew
na tej imprezie.
Pojeździmy trochę na wrotkach?
Będziemy stać w niezręcznej ciszy, czy się zabawimy?
Zawsze się tak zachowujecie?
Głupie gadanie.
Nie mam na to ochoty.
Zdaję sobie sprawę, że się pomyliłam.
Przy okazji, wciąż wisi mi pieniądze.
Zupełnie nie miałam zamiaru sprawić,
żeby Andrew i Kelly do siebie wrócili.
Chciałam go zaprosić, żeby mógł zobaczyć się z przyjaciółmi
i wyjaśnić całą sprawę.
Zrobiłam wszystko, żeby uniknąć kontaktu z Andrew.
W przeszłości wielokrotnie zrywaliśmy ze sobą i do siebie wracaliśmy.
Anna robi zamieszanie.
Tylko po co?
- Mam go gdzieś. - Kto go zaprosił?
- Anna. - To pojebane.
Rozdrapywanie ran, które już prawie się zabliźniły,
nie jest zbyt miłe. To bardzo bolesne.
Kelly, umówiłem się z Anną,
że przyjdę tu tylko wtedy, jeśli nie wywoła to żadnego kwasu.
Znasz mnie.
I to bardzo dobrze.
To zabrzmi jak szaleństwo, ale wiem, że oni wciąż się kochają.
Pewnego dnia wrócą do siebie. Sami zobaczycie.
Teraz cię nie poznaję.
Witamy. Mają państwo rezerwację?
- Tak, na nazwisko Chiu. - Tędy.
Dziękuję.
Nie ma za co.
W końcu udało się nam gdzieś wyjść. Musimy zamówić drinki, żeby to uczcić.
No dobrze.
Zdrowie.
Patrz, ile masła.
O rety. O rany. O jeju.
Zaraz utnie sobie palce.
Mógłbyś być moim asystentem.
Dziękujemy.
Niezła prezentacja.
- Smacznego. - Dzięki.
Gabe, co się stanie, jeśli wszystkie jajeczka będą zapłodnione?
Umieścimy je…
- W różnych surogatkach? - Tak.
To dziwne. Nasz dom będzie jak obóz surogatek.
Będziemy mieli drużynę koszykarską.
Mamy szczęście,
że możemy to świętować i o tym rozmawiać.
Musimy zacząć przesłuchania do tej roli.
Wiesz już, jakie pytania zadasz?
To nie powinna być zwykła rozmowa.
Zabierzmy je na wycieczkę.
Poobserwujmy ich zachowanie przez dłuższy czas.
Chyba nie mamy na to czasu.
Musimy zobaczyć, jak się zachowują na co dzień.
Możemy je o to zapytać.
Mogą cię okłamać.
Chciałabym się im przyjrzeć dokładniej.
Można to zrobić w naszym domu.
Musimy wynająć detektywa, by je śledził.
Nie wyprzedzajmy faktów.
Zbliża się dzień uzyskania odpowiedzi z gabinetu lekarskiego.
Nasze jajeczka są testowane.
Liczymy na pozytywne wiadomości.
Być może będziemy nawet dziewięcioosobową rodziną.
Chyba będę musiała kupić busa, którego mam na oku.
- Przerwę wam na chwilę. - Hej!
O Boże. Kopę lat.
- Zjedliśmy właśnie kolację. - Cześć, sąsiadko.
Przeprowadziliśmy się.
- Słyszałem. - Wasz dom jest świetny.
Wpadnijcie do nas.
- Jak wasze dziecko? - Będzie ich więcej.
- Staramy się o to. - Tak.
- Super! - Nasze dzieci będą się bawić razem.
- Macie więcej dzieci? - Skończyliśmy z tym. Mamy dwójkę!
Tyle wystarczy!
- Ale przecież… - Wystarczy!
W końcu widać światełko w tunelu. Koniec z dziećmi.
No dobrze. Życzę wam powodzenia.
- Wyślę wam dobre wibracje. - Dzięki.
- Zobaczycie. - Przydałyby się płodne wibracje.
- Wyślę ci wszystkie. - Dziękuję.
- Dobrze cię widzieć. - Napiszę.
- Pa. - Pa.
Wiesz, że Baby G bardzo wysoko zawiesił poprzeczkę?
Jest bardzo mądry jak na swój wiek.
Załatwmy to.
- Nowa przygoda? - Tak.
- Uwielbiam K-Town. - A ja bubble tea.
Ale się cieszę!
Chyba potrzebuję psychiatry, bo chciałbym tylko jeść i robić zakupy.
Wydałem dwa tysiące na tę kurtkę i wyglądam w niej świetnie.
- Węglowodany są dobre. - Są złe.
A ty?
Dzień dobry.
Powinienem być na diecie.
Czy mogę poprosić…
Mój mandaryński jest niezły.
Masz tylko jedne usta.
- Masz tylko jedne usta. - Zamknij się.
Chcę spróbować wszystkiego!
Dziękuję.
- Uroczo tu. - Gdzie idziesz?
- Na spotkanie biznesowe? - Muszę pracować.
Pracujesz?
Pracuję. Muszę zapłacić rachunki.
Rozmawiałaś ostatnio z Anną?
Nie rozmawiałam z nią od imprezy. Naprawdę nie chcę o tym mówić.
- Ręce mi się trzęsą. - Uspokój się.
Chcę, żeby Kelly skupiła się na czymś innym niż Andrew.
To ma na nią wielki wpływ. Napijemy się dobrej bubble tea.
Ona pozwala uciec myślami od wszystkiego.
- To dla ciebie. - Dzięki.
Liczę na więcej prezentów.
Dlaczego?
- Co za brak wdzięczności. - Słucham?
Niewdzięcznica.
Każdego dnia jestem za ciebie wdzięczna.
Czekaj. Nie chcę, żebyś była zła.
Co się stało?
Załatwię ci bzykanko.
- Kupiłeś mi wibrator? - Lepiej.
Założyłem ci
profil randkowy.
- W aplikacji? - Tak.
Kane.
Tak.
Kelly zawsze wraca do Andrew.
Widziałem to co najmniej 25 razy
w ciągu ostatnich ośmiu lat i nie wiem, czy chodzi o seks,
czy coś innego ją do niego ciągnie.
Czasem się martwię, bo czuję, że może znów do niego wrócić.
Jako przyjaciel próbuję skłonić ją, by zaczęła spotykać się z innymi.
To odciągnie myśli Kelly od powrotu do Andrew.
- Nigdy nie randkowałam w Internecie. - Już czas, Kelly.
Musisz się uwolnić.
Zanim pokażę ci twój profil, chcę ci powiedzieć,
że znalazłem dla ciebie niesamowitego kandydata.
Aż boję się pomyśleć, co to znaczy.
Rozmawiałem z nim trochę i…
- Udawałeś mnie? - Oczywiście! Pomyślałby, że zwariowałem.
- Gadałeś z nim, udając mnie? - Oczywiście.
Po raz pierwszy kogoś tak wkręciłem.
Ta herbaciarnia to był kiepski pomysł.
Trzeba było zabrać mnie do baru. Zaraz dostanę zawału.
Napoje gotowe?
Spójrz, jaki ze mnie kelner.
Znajdę jego Instagrama. Najpierw pokażę ci jego zdjęcia.
Jesteś gotowa, Kelly?
- A mam wybór? - Nie.
Jesteś bardziej podekscytowany niż ja.
- Cieszę się na myśl o waszych dzieciach. - Jest przystojny.
Pokażę ci twój profil. Przeczytaj.
Moje motto to „lubię ostro”.
Przeczytaj resztę.
„Nigdy nie byłam w trójkącie, chcę to zbadać”.
Kurwa, to publiczny profil.
„Pochwalę się wszystkim, jeśli zrobisz mi dobry masaż stóp”.
- To jest niezłe. - Bo to prawda.
Dziękuję, Kane, że wrzuciłeś do sieci mój profil,
żeby moi partnerzy biznesowi mogli na niego trafić.
Nie mówiąc już o moich przyjaciołach. To trochę niezręczne.
Doceniam twoje starania, wiem, że masz dobre intencje.
- Ale nie wiem… - Jesteś sama od…
- Od pół roku. - Kupa czasu.
Daj się odnaleźć, Kelly.
Może to nie ten jedyny, ale przynajmniej dasz mu szansę.
No dobrze.
- Wiem, że jest w twoim typie. - Można edytować profil?
- Przyciągasz niesamowitych ludzi. - Wątpię.
- Chcą trójkątów. - Ty tylko „chcesz to zbadać”.
- Nie chcę. - Skąd wiesz, byłaś kiedyś w trójkącie?
Ale jazda!
- Jaime! - Cześć!
- Wyglądasz różowo. - Dzięki za zaproszenie. Wiem.
A ja myślałam, że mam za dużo rzeczy.
- Ze mną nie masz szans. - Tylu butów na pewno nie mam.
Nie mam już miejsca na ani jedną parę.
Założyłam dziś fajne buty, bo wiem, że masz bzika.
- Ale słodkie. - To Blue Marines. Vintage.
- Wiosna 2013. - Urocze.
Całe w kwiatach.
Świetna. Chyba ci ją ukradnę.
Pasuje ci.
Nie wiem, czy o tym wiesz,
ale Christine powiedziała mi, że Anna chce ją zniszczyć.
Zanim przyszedłeś, dostałam telefon.
Ktoś powiedział mi,
że Anna mówi ludziom,
że mnie zniszczy.
Tak, słyszałam to od Kim, ale myślę, że Anna ma lepsze rzeczy do roboty.
Też tak myślę.
Anna nawet nie uważa Christine za konkurencję.
Zapytałem Christine, kto to powiedział, bo nie uwierzyłem.
- Zgadnij, co powiedziała. - Co?
Że to twoja przyjaciółka z magazynu.
Jedynym łącznikiem między nią a Anną jesteś według Christine ty.
Christine chce, by nasza grupa jej współczuła.
Zgrywa ofiarę.
Ale w życiu chyba nie słyszałam większej bzdury.
Nikomu tego nie mówiłam, bo w to nie wierzę.
Po co miałabym zmyślać?
Powiem ci, co o tym myślę.
Christine chce wbić szpilkę mojej przyjaciółce z magazynu.
Wiesz dlaczego? Bo ta powiedziała, że Christine wymaga ciągłej uwagi,
wciąż o coś pyta i trudno się z nią pracuje.
Christine wie, że ta redaktorka pracowała ze mną.
Nie podoba jej się to, że chwaliła sobie współpracę ze mną,
a dla niej nie chciała pracować.
- Tak. - Chce się odegrać.
Myślę, że właśnie o to chodzi.
Christine traktuje wszystko jak rywalizację.
Ale tak naprawdę konkuruje sama ze sobą.
Ona tylko udaje, lubi mącić, gdzie tylko się da.
- Tak. - Mnie nigdy nic nie zrobiła.
- Zawsze była dla mnie miła. - Racja.
Ale to, co robi innym ludziom i co o nich mówi…
Nie mogę tego tolerować.
Christine jest sztuczna jak cyrkonia.
Cześć, skarbie. Co robisz?
Układam włosy.
Jestem w restauracji.
- Spotkam się z Anną. - Nie gadaj.
- Denerwuję się. - Wszystko gra?
Walnij sobie kielona na odwagę.
Ręce mi się pocą.
Zostaniesz na telefonie? Podejdę do baru.
Chodź ze mną.
Dobra.
Anna i ja w końcu postanowiłyśmy porozmawiać o tym,
co wydarzyło się na imprezie Almara i Guya.
Czemu zaprosiła Drew bez mojej wiedzy? Co z naszą przyjaźnią?
Zależy jej na niej? Myślałam, że jesteśmy lepszymi przyjaciółkami.
- Dawaj. - Zdrówko.
No dobrze, do dzieła.
Tak!
- Właśnie tak! - Jeden nie wystarczy.
- Życz mi powodzenia. - Dasz radę.
Trzymam kciuki.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Pa.
Czy to niegrzeczne, zacząć jeść samej?
Bynajmniej.
Oczywiście, że się spóźnia.
Znowu.
Rozumiem, że można się spóźnić kwadrans albo pół godziny.
Ona zawsze spóźnia się dwie godziny albo więcej,
a to brak szacunku dla cudzego czasu.
- Hej, co robisz? - Cześć.
Jadę właśnie autem.
- Spotykam się z Anną. - Mówisz poważnie?
Właśnie na nią czekam. Mam schować jej nóż?
- Co? - Mam schować jej nóż?
Rozłączył się.
Kelly.
- Cześć, Anno. - Cześć.
- Co tam? - Dobrze.
- Zjadłam cały chleb. - Dobrze. Jedz dalej.
Zjadłam cały chleb, bo czekałam na ciebie. Dokładnie dwie godziny.
Tak. Czy ktoś może nam przynieść coś do picia?
Czego się napijesz?
Mam wódkę.
Tak wcześnie?
Dzień dobry.
- Mogę prosić o lemoniadę? - Tak.
Dziękuję. Albo dwie.
- Dwie. Zaraz wracam. - Dziękuję.
Co nowego?
Co nowego? Nie wiem, co się stało i dlaczego zaprosiłaś Andrew.
Zawsze powtarzałaś mi,
żeby jak najszybciej wydostać się z toksycznego związku.
Co się zmieniło? Nagle się z nim zaprzyjaźniłaś?
- Nie. - Nie jesteście przyjaciółmi.
Dlaczego zaprosiłaś Andrew na imprezę?
Bo miałam wyrzuty.
Z jakiego powodu?
- Andrew. - Współczułaś Andrew?
Kiedy Andrew przyszedł do mnie z przeprosinami,
zrozumiałam, że też się myliłam.
Musiałam go za to przeprosić.
A co to ma wspólnego ze mną?
Nigdy nie rozmawiałam z nim w cztery oczy.
To nie fair.
Nie byłam wobec niego sprawiedliwa.
Poczułam się winna przez swoje słowa,
że żaden kutas nie jest tego warty, i o zniechęcanie cię.
Właśnie dlatego zaprosiłam go na imprezę.
Chciał naprawdę szczerze, poczułam to całym sercem,
spotkać się z tobą, porozmawiać i przeprosić.
Pamiętaj o jednym. Ciągle uważam cię za przyjaciółkę.
Dlatego teraz rozmawiamy. Mogłaś mnie jednak uprzedzić.
Bardzo mnie zabolało, że zaprosiłaś go na imprezę,
nie informując nas o tym.
On ma jednak zalety, których ludzie niestety nie dostrzegają.
Cieszę się, że ty je zauważasz.
Analizuję różne rzeczy.
Tylko tak można uczyć się na błędach.
Jeśli Anna chce dać Andrew kolejną szansę, to ich sprawa.
Ja nie czuję potrzeby, by mu ją dawać.
To mój wybór.
- Dziękuję. - Najpierw toast.
Za prawdę?
Niech będzie.
- Cześć. - Cześć.
- Ślicznie wyglądasz. - Dziękuję. Ładna sukienka.
Dzięki. To też jest vintage?
Tak. Nosisz vintage?
Nie, żartowałam. Miło cię widzieć.
Ciebie też.
Bardzo ładna.
- Dziękuję. - Dobra.
Byłaś tu wcześniej?
Nie, a ty?
Tak. Często przychodzę tu z Baby G.
Nieźle. To jak włoska pizzeria, prawda?
Mają najlepszą pizzę na świecie.
- Najlepszą? Dobra. - Jadłaś ostatnio pizzę?
Nie lubię pizzy. Nie przepadam za pizzą, burgerami czy makaronem.
- Wiem, że to dziwne. - Potrzebujesz innego menu.
Potrzebuję menu z deserami. Żartuję.
Zadzwoniłam dzisiaj do ciebie,
bo czuję, że ty wiesz wszystko o mnie
i o mojej rodzinie…
W ogóle nie mam pojęcia, kim jest twoja rodzina.
Proszę cię, żebyś mi nie przerywała.
Powiem, o co mi chodzi, a potem sama się wypowiesz.
Może nie jest to widoczne na pierwszy rzut oka,
ale czuję, że mi czegoś zazdrościsz.
Chodzi mi o to, że twierdzisz,
że powiedziałam swojej przyjaciółce coś, czego jej nie powiedziałam.
Anna nigdy mi tego nie powiedziała.
Podobno nikomu nic takiego nie mówiła.
Nie podoba mi się, że wplątano mnie w sytuację,
w której nigdy nie powinnam być.
Sama nie wiem…
- Moja kolej? - Tak.
- No dobrze. Omówmy to po kolei. - Jasne.
Wyjaśnijmy coś sobie, niczego ci nie zazdroszczę.
Zawsze cię wspierałam.
Podziwiam twoje pokazy.
Wspieram cię w drodze na szczyt świata mody.
Po drugie, nie ode mnie to wszystko wyszło.
Dopiero gdy dowiedziałam się, że Kane o tym rozpowiada,
i to nie w sposób, jaki spodziewałabym się po swoim przyjacielu,
stwierdziłam, że pora wyjaśnić tę sytuację
i udowodnić, że nie zmyślam niczego w odniesieniu do Anny.
Nie wiem, kto to był. Pewnie mi nie powiesz.
Znasz ją. To ta redaktorka z magazynu.
Skąd zna Annę?
Tylko jedna osoba przychodzi mi na myśl.
Jaime?
Wtedy powiedziałam to po raz pierwszy. Nie chciałam tego,
ale nie chciałam też wyjść na kłamcę i manipulantkę,
o co oskarżył mnie Kane.
Dlatego się zaangażowałam. Zadzwoniłam do niej i długo gadałyśmy.
Przysięgam na życie swoje, Baby G i dr. Chiu,
a także na wszystko, co posiadam, że powiedziała, że ty jej tak mówiłaś.
Nie lubię ludzi, którzy wciągają innych w sytuacje,
które ich nie dotyczą.
Chciałam udowodnić, że nie zmyślam.
To wszystko.
Ale to przecież jakaś bzdura, skąd się to wzięło?
Rozmowa z Christine jest jak rozmowa
ze ścianą po operacji plastycznej.
Czy ty mnie słuchasz?
Słucham. Nie odzywałam się, bo słuchałam.
Zadajesz pytania, które świadczą o tym, że nie słuchasz.
Wplątałaś mnie w bagno bez zapytania mnie, jaka jest prawda.
Powołanie się na mnie było niewłaściwe.
Wcale nie. Pytano mnie, skąd osoba, która do mnie dzwoniła, o tym wie.
Miałam powiedzieć, że nie wiem? To byłoby kłamstwo.
Moim zdaniem kłamiesz od samego początku.
Napisy: Tomasz Suchoń