SERIAL NETFLIX
Co tak pięknie pachnie?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Wszyscy już wstali? - Nie wiem.
Ale coś innego wstało.
Nic nie widziałam.
Nie wolno ci tak na mnie patrzeć.
- Jest przed moimi oczami. - Pomogę ci trochę.
Co to jest?
O rety.
- Tak pachnie zawał. - Wiem.
O rety.
Czemu jesteś nagi?
- Co tam? - Cześć.
Nie taki widok chcę oglądać rano.
- Za wcześnie na to. - O co wam chodzi?
Nie chcę na to patrzeć.
- Na co patrzysz? - Na nic nie patrzę.
Kevin, zmieniłam zdanie.
Nie!
Nie! Fuj.
- Ohyda. - Nie rób tego!
Tylko nie to.
Odłóż to.
- O rety! - Nie używaj jej.
- Dobrze. - Załóż fartuch. Zakryj trochę.
- Patrzcie. - Aleś najebał tych naleśników.
- Miłość na talerzu. - Kto to niby ma zjeść?
My. Siadajcie.
Mógłbyś pracować w naleśnikarni.
- Naprawdę? - Tak.
Dobra, zjedzmy.
Ale grube.
Czekaj. Czy to te słynne naleśniki, o których tyle słyszałam?
- Te, które robisz dziewczynom? - Tym je karmisz?
Czemu grozisz mi nożem?
- Tylko zadaję pytanie. - Tak. To one.
- Tak? - Tak.
No dobrze.
Całkiem niezłe.
Zaskoczyły mnie twoje umiejętności kulinarne.
Myślałam, że naleśniki będą lepsze, bo od zawsze o nich rozmawialiśmy.
Byłam rozczarowana.
Ale miło widzieć, jak Kevin się wygłupia i jest po prostu szczęśliwy.
Dasz mi przepis?
- Stówa za zjedzenie ich w pięć minut. - Serio? Dam radę.
Pięć minut. Start.
Pół minuty.
Cholera.
- Nie udław się. - Tam jest włos.
Ohyda.
- Twój. - Ale długi.
To twój włos.
Cześć. Wejdź.
Miło cię poznać.
Chodźmy tam.
- Kim? - Tak.
Kevin? Kane?
Gotowi na uzdrowienie?
Jestem gotów. Uzdrówmy się.
- Moja królowa! - Cześć.
Co u ciebie?
Ostatnio sporo się uzdrawiam.
Pracuję z niesamowitą uzdrowicielką Reiki, Janice.
Rozmawiałam z nią o poważnych sprawach i bardzo mi pomogła.
Czuję, że w tej grupie jest więcej problemów do rozwiązania.
Obyśmy znowu zaczęli się dogadywać.
- Kane. Miło mi. - Mnie również.
Nie mogę się doczekać.
Chcę cię ostrzec. Możesz po tym zajść w ciążę.
- Boże! - To Kevin.
- Musiałbym najpierw zdjąć ciuchy.
Miło cię poznać.
- Znasz Janice? - Nie.
- Mówiłaś mi o niej. - Szukałeś jej na Instagramie.
- Nie. W Google. - Śledziłeś mnie?
Zobaczyłem tylko twoje zdjęcie.
Oczywiście o tym nie wiedzieliśmy.
Może usiądźmy.
- Siadamy? - Tak. Na podłodze.
- Podoba mi się to. - Usiądźcie wygodnie.
Zapalę tę świeczkę na znak, że wkraczamy w bezpieczne miejsce.
Chodzi o pielęgnowanie empatii i znalezienie wspólnego języka.
Chodzi o pokojową komunikację.
- O czym? - O uczuciach.
- O naszej grupie?
Zgadza się.
Tu możecie się podzielić swoimi emocjami.
Nikt nie będzie osądzał. Wszyscy chcemy słuchać.
Dla mnie to podróż do samouleczenia
i do odkrycia siebie, czego nigdy nie zrobiłam.
Zawsze odsuwałam siebie na bok.
Zrobiłam największy postęp w moim życiu.
Jestem wdzięczna za was i za naszą przyjaźń.
Jesteście moją rodziną.
Kelly, niełatwo patrzeć, jak latami borykasz się z Andrew.
Na pewno kiedyś znajdziesz kogoś zajebistego.
Jestem z ciebie bardzo dumny.
Dziękuję.
Moja kolej.
Myślę, że dalej potrzebuję uzdrowienia.
Muszę trzymać się naszej przyjaźni i mieć więcej zaufania.
Zaufanie.
Zaufanie to podstawa wszelkich relacji.
Tak.
Uczę się bardziej doceniać moją przyjaźń z Kevinem.
Kim, jesteś moją przyjaciółką i wiele razem przeszliśmy.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
Byłem jakby w środku waszej relacji, ale oboje jesteście moimi przyjaciółmi.
Staram się być prawdziwym przyjacielem.
Próbuję, ale to niełatwe.
Kevin, wiele dla mnie znaczysz.
Dlatego mnie zraniłeś.
Musisz to wiedzieć, bo wiem, że ta przyjaźń będzie trwać całe życie.
Tak.
Niech Kevin coś powie.
Widać, że bardzo to na ciebie wpłynęło.
Jakie to uczucie, usłyszeć to od Kane’a?
Nie…
W porządku.
Płacz. Wypuść te emocje.
Dobrze jest to uwolnić. Łzy są świetne.
Kane mnie zaskoczył.
Myślałem, że nasza przyjaźń nic dla niego nie znaczy.
Myślałem, że to przegrana sprawa.
Kevin jest moim przyjacielem. Ma serce na dłoni.
- To wiele dla mnie znaczy. - Nie ma za co.
Jeśli mam rację, zabiorę parę twoich butów.
- O Boże! - Nie!
O Boże!
Kiedy usłyszałem, że również za tym tęskni,
naprawdę się wzruszyłem.
- Nie jest łatwo. - Tęsknisz za tym.
- Nie jest łatwo. - Wiem. Też za tym tęsknię.
Tak.
Nie wiedziałem, jak bardzo mnie to obciąża.
W dzieciństwie miałem problemy z zaufaniem.
Umiem ucinać kontakty z ludźmi, nie cierpiąc na tym.
Czasem to nie jest dobre.
Wiem, że Kevin ma problemy, ale to dobry człowiek.
Może być prawdziwym przyjacielem. Uczę się, jak odzyskać tę przyjaźń.
Chciałabym zakończyć ten rytuał buddyjską ceremonią picia herbaty.
Liczy się w nim symbolika. Napełniamy filiżankę drugiej osoby
naszymi szczerymi intencjami.
Wyobraźcie sobie, że inni otrzymają to, co im nalewacie.
Zaczynamy.
Kevin, chcę ci powiedzieć,
że ci ufam i doceniam naszą przyjaźń.
Masz moje słowo, że niezależnie, co się między nami wydarzy,
zawsze będziemy przyjaciółmi. Nie mam z tym problemu.
Związek nam nie wyszedł, przyjaźń bardziej nam odpowiada.
Cieszę się, że to rozumie i nie ma do mnie żalu.
Będziemy przyjaciółmi bardzo długo.
Przytulimy się wszyscy?
Tak.
To jak sesja całowania.
Zróbmy to.
- Dziękuję wam. - Dziękujemy.
Jak dobrze znasz moją twórczość?
Jestem twoją fanką.
- Super. - I to jeszcze jaką.
Tyler Shields to jeden z największych fotografów naszych czasów.
Jego dzieła sprzedały się w Sotheby’s i są wystawiane na całym świecie.
To jakiś obłęd,
że zrobi mi zdjęcia.
Chcę zrobić coś wyjątkowego.
Pytanie brzmi, jak daleko się posuniesz?
O rety.
O twojej twórczości i jej ponadczasowości można mówić godzinami.
Stawia wiele pytań i prowokuje do dialogu.
Cieszę się.
Wywołuje wiele emocji.
Czy któreś zdjęcie powiesiłabyś u siebie?
Może któreś z serii niszczenia torebek Birkin.
Jasne.
Może to z tą podpaloną.
- Masz takie torebki? - Tak.
Czy z jakąś chciałabyś się rozstać?
Może do ciebie nie wrócić, ale dostaniesz zdjęcie.
Podpalisz mnie?
- Płonęłaś już? - Nie.
Być może.
Jestem nieśmiałą introwertyczką.
Czy kiedykolwiek zrobiłaś coś, czego początkowo strasznie się bałaś?
Niedawno zaproszono mnie
do Tańca z Gwiazdami.
- Jesteś introwertyczką? - Tak.
I twoim sposobem na dobrą zabawę
jest taniec przed milionami ludzi?
Skoro tak to ująłeś, a ja nie będę miała tam na sobie prawie nic…
- Wiesz, jak to wygląda. - Będziesz w połowie naga.
W jednej trzeciej.
- Albo całkiem naga. - Osiemdziesiąt cztery procent nagości.
Czy podczas sesji rozbierzesz się do naga?
Chyba mam problem z tożsamością
za każdym razem, gdy muszę pokazać więcej skóry.
W mojej kulturze bycie bladym jest bardzo ważne.
Wywodzi się to z czasów antycznych.
To oznaka bogactwa i dobrobytu.
Widać, że nie pracujesz na zewnątrz.
W kulturze zachodu bladość postrzega się jako oznakę choroby.
Ludzie tak właśnie mnie postrzegali.
Zawsze byłam wplątana w konflikt wschodu i zachodu, jeśli chodzi o urodę.
Trochę wiem o twojej kulturze, ale o pewnych rzeczach nie mam pojęcia.
Chciałbym zrobić coś związanego z kulturą.
Postawimy na ten kontrast.
Jeśli chodzi o nawiązanie do wschodu, postawimy na fryzurę i makijaż.
- Starożytnie, dynastycznie. - Tradycyjnie.
Kiedy myślę o zachodzie, na myśl przychodzą mi westerny.
Prawda? Typowe westernowe miasteczko.
Stereotypowy saloon.
Weźmiemy sztampowy wschód i dosłowny zachód, a ty będziesz w środku.
To, co widzę, jest zupełnie inne,
niż się początkowo spodziewałem. Super.
- Jak mam się przygotować? - Nic nie rób.
Przygotowywałaś się na to całe życie.
- O rety. - Musisz tylko przyjść.
- Ja zajmę się resztą. - Ale w ubraniu.
- Powiedzmy. - O rany.
Kelly, wyglądasz bardzo domowo.
- Nie gotuję, ale sprzątam. - Nienawidzę sprzątać.
To ciężka praca.
Odpręża mnie to. Schowam to.
- Gdybyśmy zgłodnieli. - Będziemy mieli tort.
Udawaj, że jestem kurierem.
- Wyjdziesz? - Poproś Kevina, żeby otworzył drzwi.
- Tak to jest w Pensylwanii. - Gadacie o czymś ważnym?
Nie, tylko o moich kuzynach.
- O kuzynach? - Tak.
Nieźle.
Smakowała ci kolacja?
- Jedliśmy razem. - Smakowała?
- Smakowała ci? - Tak. Bardzo.
- Jadłaś to samo co ja. - Wiem. Tylko pytam.
Możesz otworzyć drzwi?
Jest niecierpliwy.
- Boże! - Dostawa!
Postawię go tutaj.
Pamiętaliście.
Pomyśl życzenie.
- Mogę je wam zdradzić? - Nie.
- Spełni się. - Zdradź kosmosowi.
Sto lat.
Chodź.
- Najlepszego. - Dziękuję.
Wszystkiego dobrego.
- Sto lat! - Dziękuję.
Nie połam mnie!
Myślałem, że zapomnieliście.
Doceniam to.
Dałem Kane’owi dużo tortów na urodziny i w ramach przeprosin.
Myślę, że tym tortem on też chce naprawić relacje między nami.
Ja daję mu lepsze torty, ale na początek jest niezły.
Gdy tu przyjechałem, czułem się trochę spięty.
Czułem, że było kilka nierozwiązanych spraw.
Teraz czuję się świetnie.
Znowu czuję się sobą.
- Nie usunąłem cię z Insta. - Usunąłeś?
Wcale nie. Tylko wyciszyłem.
Chwila, coś ci powiem.
- Wyciszyłem go. - Ja ciebie też.
- Wyłączmy wyciszenie. - Tak, zróbmy to.
Pokaż obserwowanych.
- Nie. - Chcę to zobaczyć.
Pokaż obserwowanych.
Wrzucałeś Instastories!
Nie wierzę! I pisałeś posty!
Lajkowałem twoje zdjęcia.
Dzień dobry!
- Boże. Legenda jest wśród nas. - Jak się masz?
- Dziękuję. - Jestem podekscytowany.
Kiedy jechałem tu z Mikiem, zacząłem mu opowiadać,
że to świetny program i tak dalej.
Powiedziałem mu, że największym problemem jest to,
że Anna ciągle cię gnębi.
Teraz możesz mi powiedzieć, o co dokładnie chodzi.
Ona mnie nie lubi i wyszukuje rzeczy, których może się doczepić.
Wygląda na to, że nienawidzi w tobie tego, czego jej samej brakuje.
Nieszczęśliwi ludzie nie cieszą się szczęściem innych.
Wydajesz się szczęśliwa. Prawda?
Poza lękiem przed nieuchronną śmiercią dzisiaj.
- Zapisz mnie na swoją terapię. - Jasne.
Jeśli przeżyjesz, to zapraszam.
Co zwykle mówisz swoim modelkom i ofiarom?
- Ofiarom? - Uczestniczkom.
Pozostańmy przy „uczestniczkach”.
Nawet jeśli będzie niekomfortowo i będziesz się czegoś bała,
postaraj się dojść do samej krawędzi.
Czasem bywam na wyprzedażach, ale…
Chyba nikt nie lubi wychodzić poza swoją strefę komfortu.
Ale wiecie, młodsza już nie będę.
Muszę spróbować wszystkiego.
Do dzieła.
Cykniemy Johnniego Walkera.
- Wiesz co? - Poczęstuję się.
Ja też. Ciekawe, co nam z tego wszystkiego wyjdzie.
- Mam. - Zrozum.
- To dla mnie coś nowego. - Zdrowie.
- Za twoje przetrwanie.
- Ale mocne. Chodźmy. Tracimy światło. - Zróbmy to.
- Jazda. - Tak jest!
Już zaczyna pyskować.
Do roboty.
Dobra. Chcę, żebyś była bardzo stoicka.
No dobrze.
Wiatr wieje w tę stronę.
Właśnie tak. Fajnie.
No dobrze. Gotowa? I akcja!
Świetnie. Stop.
Właśnie tak. Idealnie.
Gotowa na brak komfortu? Zdejmij wszystko.
Mam to opuścić?
Wszyscy byli nadzy.
Idealny widok. Idealna poza.
Zostań w tej pozycji.
Właśnie tak.
Bardzo dobrze.
A teraz jesteś silna.
O to chodzi.
Idealnie.
O tak. Wspaniale.
Tak trzymaj.
A teraz się nie ruszaj.
Fantastycznie.
Spójrz w tamtą stronę. Właśnie tak.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio byłam tak rozciągnięta
emocjonalnie i fizycznie.
Czuję, że odkrywam części siebie, o których istnieniu nawet nie wiedziałam.
- Mamy to! - Hurra!
Było tak źle?
- Nie. - Dziękuję.
- Ogrzej się.
- Chcesz nauczyć się jeździć? - Jasne.
Poczekaj, trochę gazu.
Popuść sprzęgło.
Właśnie.
Jeszcze trochę gazu!
Jedziemy! Sprzęgło do dechy!
- Udało ci się. - Hurra!
- Nie. - Co to jest?
Podwójna taśma do powiek.
Jak to działa?
- Zaraz się dowiem. - Pokaż.
Japońska, więc jej ufam.
- Cholera! - „Wybierz idealną podwójną linię powiek”.
„Przyklej taśmę do powiek”.
- „Dramatyczna zmiana”. - Pokaż.
Daj przeczytać. „Zacznij od węższej strony”.
Myślałem, że to będzie mniej skomplikowane.
Jest dramatyczna zmiana?
Ale krzywo.
- Wyglądam dramatycznie? - Pokaż.
- Coś ty odjebała? - Jeszcze raz.
Czy twoje powieki są prawdziwe?
W dzieciństwie miałam pojedyncze powieki.
Z wiekiem jedno oko się powiększyło. I urosła druga.
Zrobiłam to oko, by do siebie pasowały.
To długie wyjaśnienie tego, czemu zrobiłaś sobie operację plastyczną.
Traumatyczne dzieciństwo to nie wymówka, miałaś operację.
Jestem z siebie bardzo dumna.
- O tak. - Nieźle mi wyszło.
W dzieciństwie zawsze chciałem mieć większe oczy.
Były nierówne.
Cześć. Rozważam operację powiek i potrzebuję waszej pomocy.
Jeśli się przyjrzycie, widać tu fałdę.
Chcę, żeby moje oczy były równej wielkości.
Lewe oko jest większe niż prawe.
Pytałem tatę, co nabroili z mamą, że pokarało ich takim dzieckiem.
- Podoba mi się. - Zamknij.
Teraz chcę zrobić oba.
Odbierzesz mnie ze szpitala?
- Lepiej? - Trochę większe.
W Azji dziewczynki w wieku 13 lat
często decydują się na operację za zgodą rodziców.
Chłopaków nikt nie operuje. Nie rozmawia się o tym. To tabu.
Mój tata zawsze był przeciwny takim zabiegom.
Mówi, że to nienaturalne, ale ja czuję,
że jestem w momencie, w którym ciężko pracuję nad ciałem.
Spójrz na to, ile schudłem.
To wydaje mi się naturalnym krokiem.
Ostatnim ulepszeniem.
Ale kiedy stwierdzisz, że już wystarczy?
To ostatni zabieg.
- Sama nie wiem. - Ale ja wiem.
Mam dwuznaczny stosunek do operacji. Wraz z upływem lat dostrzegam,
że zawsze powinno się doceniać swój wygląd.
Z biegiem lat mam więcej pieniędzy i mnie na to stać.
Nie chodzi o forsę. Nie chcę brzmieć jak hipokrytka.
Gdy byłam młodsza, miałam kompleksy.
Nie żałuję tego. Ale nie chcę zachęcać do operacji,
bo teraz, gdy jestem starsza, uważam, że samoakceptacja jest ważna.
Operacje powiek są powszechne w kulturze azjatyckiej.
Ale moim zdaniem za mało się o tym mówi.
To jak jakaś zmowa milczenia.
Ludzie uważają, że te operacje mają zapewnić zachodni wygląd.
Nigdy tak o tym nie myślałam.
Oczy z każdym typem powiek są piękne.
To indywidualna kwestia.
Cokolwiek postanowisz, będę cię wspierać.
Nawet jeśli odpuścisz temat.
- To drobny szczegół. - Będziesz mi je przyklejać?
Nie chcę. Jestem w tym kiepska.
W ogóle nie znam się na makijażu i takich rzeczach.
APARTAMENT KEVINA W LOS ANGELES
- Co tam? - Cześć.
Cześć.
- To dla ciebie. - Nie żartuj.
- O mój Boże. - Właśnie posprzątałem.
- Nie zdejmuj butów. - Na pewno?
- Szpilki ci pasują. - Wiem.
- Nie zdejmuję. - Wyglądasz świetnie.
To też dla ciebie.
- Dzięki. - Podoba ci się?
Chcesz coś przez to powiedzieć?
- Że potrzebujesz nowej pościeli. - Dobra. Nie wiem, dokąd to zmierza…
Kev! Postawmy go tutaj. Tu będzie jego miejsce.
Po Malibu nasza relacja jest o wiele lepsza.
Wyjaśniliśmy sobie wiele kwestii.
Jesteśmy bardziej bezpośredni.
- Usiądę. - Czemu patrzysz na mój brzuch?
Wcale nie patrzyłam.
Patrz mi w oczy, a nie na sześciopak.
Ale nie wie, jak przestać flirtować.
Nie umie się opanować, ale nie winię go.
Też bym tak na mnie reagowała na jego miejscu.
Co to jest? To koreańska strona?
Tak…
Spotkałem się z kimś, kto pomoże mi odnaleźć moich biologicznych rodziców.
Nie gadaj.
Susan Cox, to stara wyga w świecie koreańskiej adopcji.
Była jedną z pierwszych adoptowanych osób,
które odnalazły swoich biologicznych rodziców.
Teraz pomaga innym Koreańczykom zrobić to samo.
- W końcu. - Nareszcie!
- Miło cię widzieć. - Wzajemnie!
Poznałem Susan Cox przez koreański konsulat.
Jej życiową misją jest odnajdywanie biologicznych rodziców adoptowanych.
Gdy szukałam mojej rodziny, zamieściłam ogłoszenie w gazecie.
Radziłabym ci to samo.
Każda zdobyta informacja może prowadzić do kolejnej.
Zawsze myślałem, że odpuszczę sobie szukanie moich biologicznych rodziców.
Zwłaszcza po hipnoterapii i dzieleniu się swoimi przeżyciami.
Okazało się jednak, że to po czasie otwarło puszkę Pandory.
Zrozumiałem, że to dopiero początek.
Dała mi kilka wskazówek.
Mam napisać ogłoszenie do koreańskiej gazety.
Co powinienem napisać?
„Kevin Kreider, model fitness, próbuje odnaleźć…”
Nie wiem.
Zdziwią się, bo to niekoreańskie nazwisko.
- Biały koleś. - Jak się nazywasz po koreańsku?
Tae Jin Kim.
Chciałbym wysłać…
- To ty? - Tak, to ja.
- Spójrz na siebie i swoją fryzurę. - Wiem.
Kev!
Jak można go było oddać?
- Też tak myślę. - Ale urocze.
W porządku…
„Kim Tae Jin,
wnuk Kim Hwa-Junga z Suwon…”
Szuka…
„Szuka…”
- Biologicznej rodziny. - Tak.
Mamy, taty, dziadka.
„Albo kogoś, kto mógłby…”
- Pomóc. - Tak.
Wytłumacz, kim jesteś.
Gdzie się urodziłeś? Kiedy ostatni raz…?
„Urodził się w lipcu
roku księżycowego 1983”.
- Gdzie cię adoptowano? - „Adoptowano go z domu dziecka Hunong.
Trafił do filadelfijskiej rodziny…”.
Świetnie ci idzie.
„…w wieku trzech lat”.
Pisać, że jest słodki?
Wyglądasz świetnie.
Wiem. Skup się.
Staram się. Pisać, że nie daje mi to spokoju?
Tak. Napisz, co czujesz.
To jest to. To wiadomość dla świata. Nigdy nie wiesz, co z tego wyniknie.
Wiem, co czujesz. To mi przypomina, przez co przechodziłam.
Zrobię, co w mojej mocy, by pomóc ci odnaleźć rodzinę.
- Żebyś mógł to zakończyć. - Dziękuję.
A jeśli masz rodzeństwo?
- Właśnie. - Może masz przystojnego brata?
Rety.
Słucham?
Wyobraź to sobie.
CHIRURGIA PLASTYCZNA
- Doktorze V. - Kane.
- Cześć. - Jak leci?
- Nieźle wyglądasz. - Ty też.
Zawsze najlepsze garnitury. To Tom Ford?
Lanvin.
Mój chirurg chodzi w Lanvin.
- Już tłumaczę, skąd moja kolejna wizyta. - Słucham.
Zawsze miałem bzika na punkcie podwójnych powiek.
Tu mam podwójną,
ale tu mi brakuje.
- Ty masz śliczne. - Dziękuję.
Czuję, że jeśli trochę ją poprawię, moja twarz będzie wyglądała lepiej.
Podoba mi się ta połowa. Ta już nie.
Jeśli spojrzymy na całą populację Azjatów,
okaże się, że połowa ma fałdę powiekową,
a druga połowa nie ma jej wcale.
Ta osoba jest idealnym przykładem. Ma częściową fałdę.
- Tu się kończy. - Jak u mnie.
- To prawda. - Czy to bolesne?
Mnie nie zaboli.
- Jak wygląda procedura? - Możemy cię uśpić.
Przez tydzień będziesz miał szwy na oku.
Większość opuchlizny zniknie po jakichś czterech miesiącach.
Po ilu?
Ale od razu zobaczysz fałdę.
Główne ryzyko stanowi asymetria powiek.
Dostanę zwrot?
Żartuję! Ufam ci.
Dziesięć procent zwrotu.
- Można to naprawić, prawda? - Oczywiście.
Ale chcemy to zrobić dobrze za pierwszym razem.
Jeśli chodzi o cenę, to bliżej torebki Hermes czy Chanel 2.55?
- Jessie ci to wytłumaczy. - Dr. V. Chcę 30% zniżki.
To ostatnia rzecz z mojej listy.
Chcę mieć symetryczną twarz. Jak Angelina Jolie.
Perfekcja, prawda?
Cieszę się, że będę wyglądał idealnie.
Jessie, strzelam, że 20 tysięcy.
- Tyle wyjdzie ze znieczuleniem. - Rabat.
- A jeśli zapłacę gotówką? - Macie zniżkę?
Pójdę do bankomatu.
Cześć.
Dzień dobry!
Boże. Właśnie zdałam sobie sprawę,
że mam ze sobą Birkin.
Proszę, nie spal jej.
- Pokaż. - Nie dzisiaj.
Pokaż mi ją.
Rany.
Boże!
- Ze strusiej skóry. - Pójdzie pod wodę.
- Nie! Bądź delikatny. - Na dnie oceanu wyglądałaby niesamowicie.
Przemyśl to.
- Zerkniemy teraz… - Takie duże?
Poszliśmy na całość.
Nie chcę widzieć siebie w takim rozmiarze.
- Nie masz wyjścia. - Nie! Nie chcę.
Wolałabym się widzieć na kliszy.
- Do dzieła. - Cholera.
Myślę, że udało nam się połączyć wschód z zachodem.
Szaleństwo, mamy tu saloon, ferrari i orientalną kulturę.
Jak mówiłem, naprawdę się udało. Zaraz zobaczymy kolejne zdjęcie.
- Kolejne? - Zgadza się.
Jorge ci je pokaże.
Ładne.
Mam ciarki.
Nie mogę przestać się gapić na swoją twarz.
Rozmawialiśmy na temat twojego dzieciństwa.
Na tym zdjęciu widzę odbicie tej rozmowy.
Ciekawi mnie, co myślisz o tym, bo trochę się różni.
Nawet nie wiesz, że je zrobiłem.
- O Boże! - Prawda?
Zajebiste. Uwielbiam je.
Fajne, prawda?
To najdziksza kapsuła czasu na świecie.
Podoba mi się też ten mikrofon czy walkie-talkie.
- Woda. - Wszystko jest super.
Ten też ma niezłe wyposażenie.
Mam gęsią skórkę, a serce mi wali.
Fajnie, bo nosi maseczkę na twarzy.
W końcu ta sesja miała miejsce w czasach pandemii koronawirusa.
Zawsze będziemy o tym pamiętać przez tę maseczkę.
- Zdjęcie powstało w takim czasie. - Tak!
Świetne.
- Całkiem fajne. - Moje ulubione.
To chyba podoba ci się najmniej, prawda?
Ale i tak mi się podoba.
- Kazałeś mi wybrać. - Prawda.
Najmniej lubiane zdjęcia spotyka taki los.
Mój Boże! Co ty robisz?
- Nie. - Są niszczone.
Przestają istnieć. Złap z twojej strony.
- Nie! - Śmiało.
- To jakaś chora terapia? - Raz, dwa, trzy.
Nie!
- Świetne uczucie. - Wcale nie.
Załatwione.
- Super. - Dziękuję.
Nie mogę się doczekać kolejnego projektu.
- Do zobaczenia. - Nie! Tylko nie torebka!
Spadam stąd!
Nie!
APARTAMENT KEVINA W LOS ANGELES
Hej!
- Hej, Kevin. - Jak leci, Janice?
Świetnie. Co u ciebie?
Dobrze. Właśnie ćwiczyłem jogę.
Wyrównałem energię i chi. Myślałem o tobie.
To wspaniałe uczucie.
Jest super.
Możesz uwolnić
całą negatywną energię i emocje, otwierając biodra.
- Prawda. - Myślę, że nadajemy na podobnych falach.
Chodzi mi o wibracje.
Tak.
Spodobały ci się moje ruchy?
Tak.
No dobra.
Chciałem cię zapytać, czy masz czas,
żeby wyskoczyć ze mną na randkę,
bo robimy podobne rzeczy, jeśli chodzi o duchowość.
Chętnie dowiem się, co cię najbardziej interesuje.
Tak? Zróbmy to. Wyślę ci miejsce i godzinę.
- Dobra. Brzmi nieźle, Kevin. - Świetnie. Do zobaczenia.
Na tym polega terapia Reiki. Wyrzucam z siebie złą energię
i wpuszczam nową.
Wpuszczam dobrą energię Janice. To idealny nowy początek.
Tak!
Napisy: Tomasz Suchoń