SERIAL NETFLIX
NIEZNISZCZALNY
Niezniszczalny. Rety!
- Fajna siłownia. - Nieźle, prawda?
Jak się masz? Co porabiałeś?
- Dobrze. A ty? - Też.
- Tyle się dzieje. - Wiem. Widzę.
Lewis Tan to bardzo utalentowany aktor.
Występował w wielu produkcjach. Mortal Kombat, Wu Assassins.
I jest
bardzo atrakcyjny.
- Co robimy? - Otwórz dłoń.
Tak.
Urocze.
Skopię niejeden tyłek. Będę miała sześciopak jak ty.
Jaki wielopak masz?
Nie wiem…
- Nieźle! - Staram się.
Czujesz się luźna i rozgrzana?
- Rozciągnięta? - Czuję się spięta.
No dobrze.
Przyjaźnimy się od wielu lat.
Od jakiegoś czasu chce się częściej spotykać.
Sporo ostatnio przepracowałam.
Przyda mi się odrobina rozrywki.
Czuję, że tego właśnie potrzebuję.
- Potrenujemy dziś muay thai. - Co to takiego?
To tajski boks.
Kombinacja wygląda tak. Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć. Same ręce.
Ale skomplikowane.
Pokaż mi jeszcze raz.
Tylko raz.
Robi się gorąco!
Jaki jest twój znak zodiaku?
Bliźnięta.
Jasne. Rozmawialiśmy o…
- Chwila, ty jesteś wodnikiem. - Zgadza się.
Wygoogluj, kto jest bratnią duszą wodnika.
„Bliźnięta zachęcają do intymności seksualnej”.
Tyle chcemy wiedzieć.
„Bliźnięta i wodnik uprawiają świetny seks.
Nie muszą być nadzy, by doświadczyć seksu.
Chociaż będą chcieli być cały czas nadzy,
by uwolnić się od ludzkich ograniczeń reprezentowanych przez ubranie”.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Wydajesz się osobą pełną pasji.
- Oczywiście. - Od razu widać.
Umiem cię rozczytać.
Wydaje mi się, że to działa w dwie strony.
Naprawdę?
- Tak. - Jasne.
Tak.
- Kopę lat. - To prawda. Miło cię widzieć.
PSYCHOANALITYCZKA
- Potrzebuję długiej sesji. - Nie ma sprawy.
Nie wiem, od czego zacząć.
Porozmawiajmy o twoich randkach. Umawiałaś się z kimś?
Umówiłam się z Johnem, w co wkręcił mnie Kane.
Ale myślę, że nie było między nami chemii.
Po powrocie z Cabo kilka razy zaproponował mi spotkanie.
Spotkałam się z nim.
Czuję jednak,
że to chyba nie ma większego sensu.
Czuję się zamknięta i muszę najpierw się uzdrowić.
Nie jestem jeszcze gotowa na randki.
Jakby co, wiesz, gdzie mnie szukać.
W międzyczasie będę twoim przyjacielem i będę cię wspierał.
Dziękuję.
Jestem z ciebie dumna, bo pozwoliłaś sobie
na zdystansowanie się wobec związku.
Pozwoliłaś sobie wyjaśnić mu, że nie jesteś zainteresowana.
- Tak. Uczę się powoli. - Tak.
W przeszłości zawsze podporządkowywałam się potrzebom innych.
Nawet idąc na kolację, skupiałam się na innych.
Całe życie tak postępowałam,
bo czuję, że nie jestem dla innych wystarczająco dobra
i że za mało dla nich robię.
Po części to wina mojej mamy.
Wyjaśnij mi to.
Wychowała się w tradycyjnym azjatyckim społeczeństwie.
Zawsze mogło być lepiej.
Ciężko pracowałam przez całe życie.
Kiedy dostałam 90 procent z testu, pytała mnie, czemu nie sto.
Za oba wyniki należy się piątka, ale wiesz…
Piątka to średnia ocena.
A czwórka to poniżej średniej.
Kocham mamę i bardzo ją szanuję.
Jest superkobietą i moją bohaterką.
Poświęciła wiele, przeprowadzając się do USA,
bym miała lepsze możliwości i samotnie mnie wychowała.
Chciałabym jednak mieć z nią bliższą relację.
Nigdy nie nauczyłyśmy się ze sobą rozmawiać.
Do dziś rozmawiamy tylko o pracy i sprawach związanych z domem.
Nie gadamy o uczuciach.
Mama mnie wkurza. Mam do niej mało cierpliwości.
To trochę frustrujące, gdy ciągle mi powtarza,
że muszę wyjść za mąż, zwolnić i mieć dzieci.
Zastanawiam się nad zamrożeniem jajeczek.
Nie chcę, żebyś mroziła jajeczka.
Wolę, byś miała normalne dziecko.
No dobrze.
Im szybciej, tym lepiej.
To na pewno wyzwanie.
Nie mogę się z nią porozumieć,
bo nas tego nigdy nie nauczono.
Ona też tego nie umie, bo jej też nikt nie nauczył.
Skupiam się na tym, jak odejście taty wpłynęło na mnie i moje relacje.
Ale nie wiedziałam, że mama też na mnie wpłynęła.
Zastanawiam się, czy mogłabyś powiedzieć mamie,
że nie chcesz gadać tylko o interesach i o swoich osiągnięciach.
Powiedz, że chcesz pogadać o uczuciach.
APARTAMENT KEVINA W LA
Kane!
Dzięki. Wiem, że mój dzwonek działa.
- Co słychać? - Cześć.
- Czego się napijesz? - Może być matcha.
Kupiłeś to na pchlim targu?
Podoba ci się?
Nie jest to bakarat, ale może być.
- Bakarat? - To słynny paryski kryształ.
Dziękuję.
Co to ma być?
To sztuka. Zinterpretuj to.
Pomożesz mi z pachirą?
- Umiera? - Tak.
- Możliwe. - Można ją przekarmić?
Nie wiem. Mnie karmi forsa taty.
Brzydki ten dywan.
- Pasuje do tego. - Wcale nie.
Porażka.
Co z twoimi policzkami?
Jestem trochę napuchnięty po wypełniaczach.
Nie umiem się uśmiechać.
Co jeszcze zrobisz?
Powieki.
Skąd ta reakcja?
To sprawi, że będziesz wyglądał zachodnio.
- Nie. - Tak.
- Moim zdaniem nie. - Wiem, że tak myślisz.
- Powiększę tylko oczy. - I będziesz wyglądał zachodnio.
- Nie. - Ależ tak.
- Niektórzy Azjaci mają większe oczy. - Chirurgia plastyczna.
Nie! Hindusi mają wielkie oczy.
Zrób dla mnie listę rzeczy, które poprawiłeś.
- Wszystkich? - Jasne.
- Od 17 roku życia? - Kiedykolwiek.
Wstrzyknąłem botoks do mięśni żucia.
Mam botoks w czole,
w nosie, żuchwie, szyi i kościach policzkowych.
Wypełniacze w skroniach i w kościach policzkowych.
Laseroterapia. Miałem dużo nadmiernej skóry,
więc zrobiłem sobie rewizję.
Lasery, terapia czerwonym światłem. Nie chciałem marnować tłuszczu,
bo w LA recykling jest ważny.
Wszczepiłem go do klatki piersiowej.
Chciałem mieć większą klatę. Sam zobacz.
- Mówiłem o wypełniaczach? - Tak.
Mam wypełniacze w nosie i w żuchwie.
Zrobiłem radiofrekwencję mikroigłową.
- Mógłbym to zarapować. - Wszystko się rymuje.
Tylko tyle.
- Tylko? - Tak. Na razie.
- Nie jesteś uzależniony? - Nie.
Moje licówki kosztowały 50 tysięcy.
O Boże!
- Nie. 150 tysięcy dolarów. - Ja cię kręcę.
Wyobrażam sobie, że chcesz wyrównać oba jądra.
- Nie. Nie obchodzi mnie to. - Mają być nierówne.
- Jaja? - Tak. Żeby się nie obijać o siebie.
Mogłoby boleć.
Rany.
Chodzi mi o to, że między innymi nasze oczy czynią nas Azjatami.
Nie robię tego, bo chcę wyglądać jak biały.
Robię to, bo chcę wyglądać ładniej.
Chciałem to zrobić od jakichś sześciu lat.
Odkąd przyjechałeś do Ameryki.
Co za ironia.
Nie mów tak.
Wiesz, o co mi chodzi? Wszyscy patrzą tylko
na białą Amerykę.
Dorastając w białym świecie, zawsze porównywałem się do białej urody.
Wstydziłem się być Azjatą. Wiem, że z tobą było inaczej.
- Azjatycka kultura rządzi. - Nie chcę tylko, żebyś wpadł w pułapkę.
Lata zajęło mi docenienie tego, jak wyglądam. I żałuję…
- Czego żałujesz? - Operacji.
Jakiej operacji?
- Powiek. - Wyglądają świetnie! Też tak chcę.
Dorastałem, nienawidząc swoich oczu. Miałem pojedyncze powieki.
Moje oczy były mniejsze i skośne.
Nabijano się ze mnie, czego nienawidziłem.
Wpadłem przez to w kompleksy.
Jako azjatycki model czułem taki wstyd, że zdecydowałem się na podwójne powieki.
Ale nie byłem zadowolony. Nie wiedziałem już, kim jestem.
Jeszcze bardziej się wstydziłem.
Nie mogę patrzeć, jak ktoś nienawidzi swojego ciała.
Rozumiem. Ciągle się tak czuję.
Nie chodzi o bycie Azjatą, ale czemu wstydzę się wyglądu?
W dzieciństwie miałem nadwagę.
Zawsze czułem się jak brzydkie kaczątko.
Nosiłem spodnie w rozmiarze 38.
Nazywano mnie rybną kulką od azjatyckiego przysmaku.
Wygląda jak klops. Nazywali mnie kulką rybną.
Wpłynęło to na mnie. Wyobraź sobie, że to ciągnęło się latami.
Być może ktoś musi ci wytłumaczyć,
że nie musisz gonić za tymi standardami.
Być może.
Mamo, co ty znowu spakowałaś?
- Mimi ma więcej bagażu niż wy. - A wydawało mi się, że dużo wzięłam.
Łatwiej byłoby się wybrać do Europy niż do San Francisco.
O Boże.
Sto lat, Mimi!
Mamy prywatny samolot do San Francisco. Będziemy świętować urodziny Mimi.
Taniocha nie jest w jej stylu, a mi to odpowiada.
- Ale się wystroiła! - Tak!
Jak my wszyscy.
Pa, Los Angeles.
Wszystkiego najlepszego!
- Masz urodziny! - Właśnie!
Hurra! Sto lat!
O tak!
- Znasz już moją mamę. - Od razu ją pokochałem.
Postanowiłam zaprosić mamę, bo chcę się do niej zbliżyć.
To dziwne, ale chcę się z nią zaprzyjaźnić.
Czuję presję, bo twoja mama…
- Będzie cię oceniać. - Właśnie.
Już po tobie. Żartuję.
- Ona cię uwielbia. - Boże.
Dorastając w azjatyckiej kulturze,
byłam pod ogromną presją, zwłaszcza ze strony rodziców.
Nigdy nie czułam się dostatecznie dobra.
Nie czułam się komfortowo, rozmawiając z mamą.
- Kocham cię. - Proszę bardzo.
Skyler!
Ja ciebie też.
- Kogo bardziej kochasz? - Nie wiem.
To najlepsza odpowiedź!
Słuchajcie, ludzie. Jesteśmy w San Francisco!
- Hej. - Cześć.
- Rany. - Cześć!
Wyglądasz oszałamiająco.
- Dziękuję. - Co słychać?
- Jest dobrze. - Tak?
Zauważyłaś?
- Nosisz okulary. - Tak.
- Kiedyś też je nosiłam. - Naprawdę? Co się stało?
Miałam odwagę je zdjąć. Chowałam się za okularami.
W końcu poczułam się komfortowo bez nich.
W dzieciństwie zawsze chciałem nosić okulary.
Z premedytacją gapiłem się w słońce.
O Boże.
- Tak, jestem głupi. - Chciałeś usmażyć oczy?
W końcu Superman czerpał swoje moce ze słońca.
Chciałem być podobny do niego.
Jesteś. Masz mięśnie jak Superman.
Dziękuję.
Po wszystkim, co wydarzyło się z Kim,
najlepsze, co mogłem zrobić, to znów zacząć randkować.
Postawić na romantyczność.
Dobrze dogadywałem się z Janice, więc postanowiłem zaprosić ją na randkę.
Przytulimy się wszyscy?
Jasne.
- Dziękuję wam. - Dziękujemy.
Zaciekawiło mnie to, że nigdy nie spotykałaś się z Azjatą.
W randkach z Azjatkami problem stanowi to,
że dorastałem wśród białych.
Ja też.
Ty też? Jesteś adoptowana?
Nie, ale dorastałam wśród białych.
- Gdzie? - W Lancaster w Pensylwanii.
- To kraina amiszów. - Tam jest moja rodzinna firma.
- Żartujesz sobie? - Przysięgam na Boga.
Pamiętam, że dorastałam wśród koni i bryczek.
- To było normalne. - Jak w westernie.
- Albo w Hersheypark. - Super!
- Byłeś tam? - Jasne!
Czyste szaleństwo!
- Gdzie postawić? - Tu będzie dobrze.
Już skończyłem, dziękuję.
Lubię się modlić przed jedzeniem.
- Dobra. Dziękuję. - To wszystko?
Zrobiłam to w myślach. Nie muszę robić zamieszania.
Po prostu dziękuję wszystkim za to, co mam na talerzu.
- Super. - Prawda?
Jak rozmawiać, jedząc?
Ciągle to robię. Przyzwyczaisz się.
Fajnie, że czuję się przy tobie bezpiecznie.
Tak. To bardzo ważne.
Ale masz w sobie coś z diabełka, prawda?
Jestem bliźniętami.
Byłem na wielu pierwszych randkach. Pierwsza randka z Janice idzie gładko.
- Na pewno chciałbym to powtórzyć. - Ja też.
Ma bardzo miły głos. Mięciutki jak chmurka.
Gdyby chmura wydawała dźwięki, to brzmiałaby jak jej głos.
- Skyler! - Cześć, Skyler!
Jak się masz? Przytul mnie.
- Hej! - Przytul mnie.
- Skyler. - Sto lat, Mimi.
- Dziękuję. - Najlepszego.
- To mój pierwszy raz. - Wszystkiego najlepszego!
- Jak leci? - Dobrze.
Wszystkiego najlepszego.
MAMA KELLY
Don, co za widok!
Ona ciągle gada o waszej posiadłości, ale to czyste szaleństwo.
Mimi i Don mają wspaniały penthouse z widokiem na Bay Bridge
i z najlepszymi widokami na miasto. Podobno kosztował ponad 10 milionów.
Ma ponad 370 metrów kwadratowych i jest cudowny. Mimi ma świetny gust.
Ona wszystko urządziła, ja tylko wypisuję czeki.
Mimi, mamy dla ciebie z Kelly niespodziankę. To szef kuchni.
- Wie pani, kogo zaprosiłem? - Nie wiem.
Martina Yana.
Super.
- Martin. - Hej! Jak leci? Jestem gotowy.
- Co u ciebie? - Dobrze.
Dziękuję, o mój Boże.
- Jak się masz? - To Kelly.
To Martin Yan, zdobywca nagrody Jamesa Bearda i żywa legenda.
Każdy Azjata zna Martina Yana z telewizji.
Powtarza „Jeśli Yan umie gotować, ty też umiesz!”.
- To moja mama. - Cześć, mamo!
- Miło mi. - Piękna mama!
Zaangażowanie to klucz do sukcesu.
Proszę, żebyś zrobiła to bardzo ostrożnie.
Masz to we krwi!
Załatwione. Kto chce gotować?
Kelly?
Ja się tym zajmę!
- Chcę gotować. - Jest szczęśliwa.
Chcesz to zdjąć?
No dobrze.
Patrząc na szefa Martina, zastanawiałem się, jakiego botoksu używa.
Ma 71 lat, a wygląda tak samo, jak wtedy, gdy miał 40 lat.
- A teraz… - Ale kolorowo.
Dodam sos.
- Jaki to sos? - Pomarańczowy.
To czysta energia. Czuję się surrealistycznie.
To jest epickie.
Dziewięć dań w pół godziny? Obłęd.
Kolacja gotowa!
W Los Angeles robi się zimno.
Tak.
Dałbym ci moją kurtkę, ale jest zimno.
- Ale z ciebie dżentelmen. - Chcesz?
- Nie trzeba. - To dobrze.
- Potrzebujesz jej bardziej. - Zimno mi.
To przez bubble tea.
Racja.
Co u ciebie?
Wyobraź sobie, że poszłam do terapeutki,
mój przyjaciel mnie w tym wspierał, ale zaczął się też z nią umawiać.
To o to ci chodzi?
Powiedziałam Janice o swoich problemach,
a teraz ona spotyka się z Kevinem.
Czuję się z tym niekomfortowo.
- Co powiesz? To podejrzane. - Nie.
Gdybyś czuła do mnie choć cień sympatii,
życzyłabyś mi szczęścia.
Zamiast tego próbujesz mną rządzić
i zabraniasz mi randkowania.
Nie masz nade mną kontroli. Nie jestem twoim chłopakiem.
Byłoby miło,
ale zamiast tego mówisz,
że najpierw musisz się uleczyć.
- Będziemy przyjaciółmi. - Tak.
Nie umawiaj się z nią!
Kim jesteś, żeby mi rozkazywać?
- Naprawdę? - Nie możesz mi mówić…
- Nie mówię. - Nie masz prawa.
W tym problem!
Nie masz prawa mi mówić, z kim mam się spotykać.
- Chyba że coś do mnie czujesz. - To po prostu dziwne.
Nie! Miałaś szansę.
Dałem z siebie wszystko. Zmęczyła mnie walka o ciebie.
Nie ufam już związkom. Mówię poważnie.
Też potrzebujesz terapii. Może da ci zniżkę.
To dobrze.
Nie mów tak,
skoro nic do mnie nie czujesz, i ciesz się razem ze mną.
Mam to w dupie. Mówię poważnie.
Pokazałeś swoją prawdziwą twarz.
- Czemu zawsze to robisz? - Tyle.
Wiesz, jaki masz problem? Myślisz tylko o sobie.
Dajmy spokój.
Jesteśmy dorośli i nie spotykamy się ze sobą.
Przestańmy się kłócić, jakbyśmy byli małżeństwem.
Pieprzyć to. Zamawiam Ubera.
- Cierpliwości. - Dzień dobry, Kelly.
Co słychać?
- Jak się spało? - Dobrze.
Jem śniadanie. Ty nic nie jesz, więc mam dla ciebie owoce.
- Czy twój pokój jest większy od mojego? - Możliwe.
- Czemu masz większy pokój? - Co za różnica?
- Twój pokój jest ładniejszy. - Kane, kogo to obchodzi?
Mnie.
- Zaklepałam go sobie. - Boże! To taki ładny pokój.
Słyszałeś o Christine w Tańcu z Gwiazdami?
Będziesz ją wspierał? Poprosiła mnie.
- Prawie mam wyrzuty. - Dlaczego?
Walnęła mi gadkę o wspieraniu się
nie tylko w złych momentach, ale przede wszystkim w dobrych.
Kevin ją wesprze?
- Na sto procent. - Tak uważasz?
Dostanie darmową kolację.
- Racja. - Pójdą do Craig’s.
Pójdzie. Kiedy mnie zapytała, czy będę na widowni,
zacząłem myśleć, jak się z tego wykręcić.
- Czyli nie pójdziesz. - To będzie ciągłe:
„Boże, mam na sobie Gucciego. Patrz, to haute couture”.
Nie zniósłbym tego.
Tańcz, suko, nikogo to nie obchodzi.
- Boże. - Mamy gdzieś twoje ciuchy.
Boże.
- Jestem taki zmęczony. Nie mam czasu. - Wiem.
I nie mam życia towarzyskiego.
Nie przesadź z pracą. Wiesz, że też ciężko pracowałam.
Nauczyłam się balansu, dopiero gdy moje ciało się poddało.
Myślisz, że robisz to, by udowodnić coś swojej mamie?
Chyba jest mną rozczarowana.
- Rozmawiałaś z nią o tym? - Nie.
To niezręczne. Czuję, że nasza relacja jest bardzo powierzchowna.
Twoja mama tłumi w sobie
wszystkie emocje.
Mój tata był taki sam. Gdy już zburzysz mury,
to będzie to najlepsza relacja na świecie.
- Jak zburzyłeś mury? - Zmusiłem się
do otwartości, przytulenia go i mówienia mu,
że za nim tęsknię.
To niezręczne.
Mój tata wychowywał się w chińskiej kulturze.
- Nie wie, jak się przytulać. - To krępujące.
Żebyś wiedziała. Z upływem czasu przytulanie było łatwiejsze.
Teraz mówię mu, że go kocham.
To proste! A kiedyś byłoby nie do pomyślenia.
Jutro może być nasz ostatni dzień.
Wykorzystaj go.
Tak.
To prawda.
Rodzice zawsze będą cię wspierać, nawet jeśli będziesz prostytutką.
Moja mama by się mnie wyrzekła.
- Tylko przez chwilę. - Widziałaby, że zarabiam.
Brawo, Kelly. Ile kasujesz?
Za mało!
REZYDENCJA CHIU W LOS ANGELES
Mogę zaatakować kuchnię?
- Mogę wypić? - Tak.
Świetnie.
- Ale super. - To mleko z piersi.
Wcale nie.
Chciałbyś, żeby było.
- Zgadnij, jaki taniec przygotowałam. - Do Tańca z Gwiazdami?
Tak.
- Salsę! - Trochę się na niej znam!
- Masz doświadczenie w salsie. - Trochę.
- Naucz mnie. - To idzie mniej więcej tak.
Prawda?
I jak?
Ruszasz się jak Baby G.
Pokaż swoją najlepszą figurę.
Właśnie to zrobiłem.
Po prostu tak.
Co cię bawi?
Błagam. Nie rób tego na randce!
Jak poszła randka z Janice?
- Tak dobrze? - O tak.
Serio?
Chcę się z nią spotkać ponownie.
Jest fajna. Mamy ze sobą wiele wspólnego.
Jest z Lancaster, a ja spędziłem tam całe życie.
Ciekawe. Czy to sprawia, że czujesz się z nią bardziej związany?
Chyba tak. Dorastała w takim…
amerykańskim środowisku.
Jakie macie najbliższe plany?
Jest teraz w Kostaryce.
To nie zapowiada drugiej randki.
Spędza swój czas tu i tam.
No dobrze.
Nie wiem, jak często jest w LA, a jak często tam.
Ale tak sobie skacze.
Nie wiem, co mam robić.
Jak utrzymać tę iskrę z osobą, która jest w innym kraju?
Nie wiem tego.
Może musisz pokazać jej swój towar.
Co chcesz powiedzieć?
- Nigdy nie wysyłałem zdjęć penisa. - Nie o to mi chodziło.
Wytłumaczę ci.
Ja uważam za seksownych
facetów, którzy są bardzo zapracowani, a jednak ciągle o mnie myślą.
Może powinieneś wysłać jej jakieś zdjęcia.
Dobra. Jesteśmy zajęci gotowaniem.
- Nie! - Pieczeniem.
Mam pomysł. Wyjdziemy na zewnątrz.
Kocham Kevina. Jest dla mnie jak brat.
Jestem beznadziejną romantyczką
i od bardzo dawna jestem mężatką.
Trochę się znam na takich rzeczach.
Wiesz, co by się spodobało Janice?
Co?
Nie ma nic seksowniejszego od faceta przy pracy.
- Podnieś to krzesło. - Naprawdę?
Tak. Jest ciężkie.
Unieś je nad głowę i idź.
To wygląda fantastycznie. Widzisz? Widać biceps i triceps.
Odstaw je tam. Idealnie. Co myślisz o swoim ubiorze?
Jest super.
Może zdejmij trochę?
Dobra.
Połóż to tutaj. Ruszaj się.
- Nie robisz zdjęć. - Na razie planuję.
- Nie zatrzymuj się. - To włącz aparat.
Rozbieranie się przed Christine, gdy doktora Chiu nie ma w domu…
jest trochę niegrzeczne.
- Nie ma nic bardziej seksi niż kij. - No dobrze.
Najlepiej wygląda w wodzie.
Fantastycznie. Świetnie ci idzie.
Siedzenie i cykanie fotek facetowi bez koszulki to łatwizna.
Dużo trudniejsze i seksowniejsze jest pchanie taczki.
Zwolnione tempo. Tak.
Ty idź normalnie, ja o to zadbam.
Albo przycinanie moich krzaczorów.
Przyłóż się. Tak.
Czekaj! Ale to zbereźne!
To zboczone!
Nie to miałam na myśli.
Janice raczej nie doceni tych zdjęć.
Pochodzi ze świata duchowego.
Choć może właśnie dlatego to doceni.
W końcu dzięki nagości zbliżam się do swojej pierwotnej natury.
Chyba to mamy. Jeszcze mi podziękujesz.
Muszę odpocząć. To ciężka praca.
- Czy to dla ciebie za dużo? - Tak!
Myślałem, że selfie wystarczy.
Możesz mi coś doradzić?
Jasne.
Kim nie podoba się, że umawiam się z Janice.
Twierdzi, że nie powinienem
spotykać się z jej terapeutką.
Janice jest terapeutką Kim?
Tak.
O rety! Jak poznałeś Janice?
Byliśmy w Malibu, ja, Kim, Kelly i Kane.
Przyszła przeprowadzić z nami terapię Reiki.
Poznałeś Janice, gdy Kim była obok ciebie?
- Tak. - O rety! Kevin!
To jest
bardzo niewłaściwe.
Czemu? Nie łapię.
Skoro mnie sfriendzonowała,
to czemu interesuje ją, z kim się spotykam?
Za dobrze ją zna i czuje się niekomfortowo.
To nie fair, że mam być za to odpowiedzialny.
Musisz zdecydować, czy jest tego warta.
Dobre pytanie.
Musisz zdecydować, bo jeśli pójdziesz na kolejną randkę z Janice,
stracisz Kim na zawsze.
Spędzam dzień z mamą w zoo w San Francisco.
Denerwuję się. Od wielu lat
nie rozmawiałyśmy o niczym poza pracą.
Rany!
- Boże, są takie ładne. - Tak.
Cześć.
- Cześć, jestem Amy. - Miło cię poznać.
Witamy w zoo.
- Boże! - To Sarah.
Sarah ucieszy się, kiedy ją poczęstujecie tymi przekąskami.
Jest trochę obleśna.
- W porządku. - Sporo się ślini jak na żyrafę.
- Cześć! - Zobaczymy, czy cię pocałuje?
- Jak? - Stań tutaj.
Przysunie górną wargę do twojej twarzy.
Sarah, pocałujesz ją? Grzeczna dziewczynka!
Zakochałam się.
- Ciebie też ma pocałować? - Raczej odpuszczę.
Nie.
- Dziękujemy. - Nie ma za co. Miło było was poznać.
Ciebie też. Dziękujemy.
Dokąd teraz?
Dziś odpoczywamy.
- Nie musisz wiedzieć dokąd. - Dobra.
- Ciesz się chwilą. - Wiem.
Cieszę się, że możemy spędzić razem czas.
Wiem, że twoja kariera świetnie się rozwija.
Każdego dnia ciężko pracujesz.
Ale…
powinnaś o siebie zadbać i urodzić dzieci.
O rety…
Ile dzieci?
Tyle, ile się da!
Chcę mieć dzieci, ale nie chcę być z byle kim.
Kiedy się rozwodziłam, nie mówiłam ci nic, dopóki nie było po wszystkim,
bo nie wiedziałam, jak z tobą rozmawiać.
Nawet mówienie „kocham cię” jest dla mnie bardzo dziwne.
Tak, to chińska tradycja kulturowa.
Kochamy się, ale w sercu. Nie mówimy o tym.
Czuję, że nigdy nie byłam dosyć dobra.
- Wiesz? - Nie.
Gdy mieszkałyśmy w Chinach, ciągle czułam presję.
- Musiałam być najlepsza. - Wiem.
Szkoła, balet, stepowanie, tradycyjny taniec chiński, fortepian.
Ciągle czułam okropną presję. Ty ciężko pracowałaś.
Po przeprowadzce pracowałaś na trzy etaty.
Pracowałaś sześć godzin na moją jedną lekcję gry na fortepianie.
Rzecz w tym, że nie lubiłam fortepianu.
Wybacz, że tak na ciebie naciskałam.
Nie. To nie twoja wina.
Naciskałam na ciebie, bo zawsze chciałam, by moje dzieci
przysłużyły się społeczeństwu i były dobrymi ludźmi.
Bardzo zależało mi też na tym,
żeby moje dzieci były zdrowe.
Rozumiesz?
Jesteś moim skarbem i jedynym dzieckiem.
Chcę się tobą zaopiekować. Chcę dla ciebie jak najlepiej.
Musimy więcej rozmawiać.
Daj znać, kiedy będziesz chciała pogadać.
Możesz mnie krytykować.
- I odwrotnie. - Tak.
Jestem bardzo zaskoczona, że mama mnie przeprosiła.
Spodziewałam się, że będzie się tłumaczyć.
Jesteśmy zgodne.
Czemu tak długo zwlekałam z tą rozmową?
Poćwiczmy.
- „Kocham cię”. - Dobrze.
Też możesz mi to powiedzieć.
Kocham cię. O rety!
Czasem trudno to powiedzieć.
- Ale kocham cię z całego serca. - Wiem.
Rzadko to mówiłam.
- Musimy poćwiczyć. - Kocham cię, dziewczyno.
- Priscilla! Dzień dobry! - Hej! Kane!
- Dzień dobry. - Wyglądasz świeżo.
Byłem na spinningu.
Dobrze wyglądasz.
Tak wygląda plan zdjęciowy.
- Tak wygląda sytuacja. - Daj mi się rozejrzeć.
Tu zrobimy twoją sesję. Mamy tu wszystkie produkty.
To coś w stylu zaglądania za kulisy?
- Tak. - Świetny pomysł.
Dziś wielki dzień, jeśli chodzi o moją kampanię dla Fenty.
Dalej w to nie wierzę. Jest tu około 20 osób z Fenty.
Kto by pomyślał 20 lat temu,
że będę brał udział w kampanii jednej z największych marek?
Rozpieszczacie mnie.
- Świetnie wyglądasz. - Boże, cudownie.
To nie konturówka. To bronzer.
Nie potrzebujesz konturówki.
- Bronzer za to doda ci… - Co sądzisz o moich oczach?
- Co myślę o twoich oczach? - Tak.
- Myślę, że są piękne. - A powieki?
Śliczne.
Zauważyłaś, że brakuje mi jednej?
- Nie bardzo. - Ale to prawda.
Lewe oko ma podwójną, a prawe pojedynczą.
Fenty się do ciebie odezwało ze względu na twój wygląd.
To marka kosmetyczna. Chodzi o twarz.
Twoja twarz jest idealna. Jako dziecko miałam wielkie oczy.
- Przezywano mnie „żabimi oczami”. - To twój atut.
Dzieci mnie przezywały.
- Żabie oczy? - Tak.
Nieważne, kim jesteś i jak wyglądasz.
Najważniejszy jest styl i pewność siebie.
Niesamowite. Wspaniale to słyszeć.
Ale się cieszę!
Dobra. Do dzieła.
Świetnie wygląda z błyskotkami.
Nieźle.
Świetne pozy.
Dzięki nowej umowie z Fenty jestem z siebie dumny.
Spróbujemy na stojąco.
Podniesiemy wszystko o pół metra?
Sprawdźmy, co z tego wyjdzie.
Wspaniale.
Świetnie się ruszasz. Nie potrzebujesz wskazówek.
Kocham Rihannę, bo utożsamiam się z tym, co sobą reprezentuje.
Jest autentyczna i wierna sobie.
Czuję, że poprawienie powiek nie sprawiłoby, że byłbym szczęśliwszy.
Chyba na razie tego nie potrzebuję.
Powinienem się skupić na pewności siebie, a nie na pojedynczej powiece.
Ale słodko.
- Mamy to, Kane! - Naprawdę?
APARTAMENT KEVINA W LOS ANGELES
- Cześć, Kevin. - Co słychać, Janice?
Co u ciebie?
Dobrze. Właśnie wychodzę. Jadę na wschodnie wybrzeże.
- Jedziesz do rodziny? - Tak.
Jesteś w Kostaryce, prawda?
Tak, od dwóch dni jestem w Kostaryce.
Dawno nie rozmawialiśmy. Byłem bardzo zajęty.
Wybacz. Nie chciałem cię ignorować.
Spotkamy się, gdy wrócę.
Może lepiej,
żebyśmy zostali przyjaciółmi.
Nie odpowiada ci to?
Co jest grane?
Świetnie się z tobą bawiłam.
Myślę, że ty ze mną też.
Mieliśmy naprawdę gorące początki.
Tak…
Randka z Janice zaraz po tym,
jak ustaliliśmy z Kim, że będziemy przyjaciółmi,
była chyba trochę za szybka.
Nie chcę przeszkadzać Kim w uzdrawianiu siebie.
Chciałbym jej pomóc.
Postaram się utrzymać przyjaźń z Kim, bo jej to obiecałem.
Czułbym, że się od ciebie oddalam.
Dziękuję za wspólne chwile.
Ja też. Było bardzo miło.
Miłego pobytu w Kostaryce.
Dziękuję.
No dobrze. Pa.
Napisy: Tomasz Suchoń