SERIAL NETFLIX
PARYSKI TYDZIEŃ MODY
Jesteś gwiazdą Gaultiera.
- Spóźnimy się. - Muszę się przebrać.
- Racja. - Cholera.
Cieszę się, że mogę zaprosić Kevina na pokaz Gaultiera,
by doświadczył mody na najwyższym poziomie.
Kevin czeka na smakołyki.
Chcesz się czymś zająć? Może obejrzyj sport?
Nie chcę ich widzieć.
- Właściwie chcę. Jestem ciekawy. - Nie, Kevin.
- Chcę zobaczyć pracę dr. Chiu. - To nie jego dzieło.
- Nie pracuje nad twoimi cyckami? - Nie wymagają tego.
Czyli są naturalne!
Patrzę.
Kevin, nie.
Sprawdźmy, co myśli Kevin.
- Albo Kevin to założy. - Kevin, chcesz to założyć?
- To dobry pomysł. - Tak.
Jestem taka podekscytowana!
Boże, couture i diamenty!
- Prawdziwe diamenty? - Tak!
- Nie! - Tak.
- Boże. - Tego nam właśnie brakowało.
Rany. Jesteś dziś drogi, Kevin.
Nie masz pojęcia, ile masz na sobie.
Słyszałem w aucie, że co najmniej 5000 dolarów.
- Pięć tysięcy? - Zabiję cię, Kevin.
- Jest wart milion euro. - Nie.
To jest warte milion euro?
Czyli jakieś 1,4 miliona dolarów.
- Tak. - Rety.
Jestem szczęśliwy i smutny jednocześnie. Czy to dziwne?
- Proszę, nie zepsuj. - Nikt tego nie zepsuje.
Nie baw się tym.
- Christine. - Czekaj.
- Dziękuję, starsza siostro. - Nie taka starsza.
- Trochę. - Troszeczkę.
Spójrz na tych ludzi, Christine.
- Gotowy? - Jestem gotowy.
- Gotów? - Tak, chodźmy.
Christine!
Ale tam był chaos.
Czułem się jak sportowiec w tunelu, na którego patrzą wszystkie kamery.
Czujesz, że powinieneś rozmawiać z tłumem, ale tak naprawdę nie powinieneś.
Musisz tam tylko stać i pozować.
Trzymać głowę nisko, gębę na kłódkę i chodzić.
Bonjour!
To on?
Uwielbiam Jeana Paula Gaultiera. Po pierwsze, jest żywą legendą.
Jest bardzo francuski, kapryśny, kreatywny i genialny.
Pokazy Jeana Paula Gaultiera to zawsze świetna zabawa.
Bonjour, s'il vous plaît.
Miło mi.
Magnifico.
- Dziękuję. - Pięknie.
To mój przyjaciel.
- Jak się masz? - Uwielbiam pańskie kolekcje.
- Jak ci się podoba? - Pamiętam to.
Tak!
To była kolekcja prawdopodobnie z 1995 roku.
- Vintage. - Tak.
Co za ciało!
- Wpasowałeś się. - Miejmy nadzieję.
- Cześć, Jaime! - Cześć!
Wyglądasz świetnie! Jasna cholera!
Miło cię widzieć.
Pokaz Gaultiera był bardzo kameralny, więc od razu zobaczyłam Christine.
Przywitałam się, ale zdecydowanie próbowała mnie unikać.
Miałam to gdzieś. Obok niej zobaczyłam Kevina.
Założyłam duże, białe, futrzane okulary słoneczne.
Myślałam, że mi się przywidziało,
bo nie wiem, jakim cudem mogą się przyjaźnić.
To najdziwniejsze połączenie, jakie widziałam.
Widzimy się później. Pa.
Wyglądasz fenomenalnie.
Przez te okulary prawie nic nie będę widział.
Podobno wyglądam szałowo. Ale szałowy to był ten pokaz.
Ta dramatyczna muzyka i poważne miny dziewczyn.
Są bardzo wysokie. Prawie jak…
żyrafy na obcasach.
To piękna kolekcja. Uwielbiam ją. Jest bardzo couture.
Jest bardzo piękna, a jednocześnie w moim stylu.
- Ale z twistem. - Tak.
To dobrze. Wygląda naprawdę jak Gaultier.
Rozpieściłeś mnie. Teraz już nic mnie nie zachwyci.
Fajnie było poznać Jeana Paula Gaultiera.
To jak spotkanie wujka, którego się nie znało,
ale lepiej ubranego.
Ale obłęd!
Spójrz na to!
Pij mleko, będziesz couture.
Kevin!
- Cieszysz się na zajęcia? - Jasne! Co u ciebie?
Zarezerwowałem nam wszystkie miejsca.
- Co? - Pamiętasz SoulCycle?
Uzależniłem się od spinningu.
W ciągu czterech lat byłem na ponad półtora tysiąca zajęć.
To dla mnie jak terapia. Jak zakupy.
Tylko że oszczędzam więcej pieniędzy.
Podobają ci się moje skarpetki?
Boże, ale urocze! Masz skarpetki z wisienkami!
Jestem jak wisienka na torcie.
O tak.
Choć od naprawdę wielu lat
nie bzykałem.
- Kane, co? To niedobrze. - Wiem.
Dlatego to robię. Chodzę na tysiące zajęć.
Uzależniłeś się.
Od SoulCycling. Zabrałeś mnie na jakieś pustkowie
nad oceanem, w pełnym makijażu.
Czuję się jak typowa mieszkanka LA.
Brakuje mi tylko kombuczy.
Boże, boli mnie dupa. Już cała zesztywniała.
Co?
Wisienko, masz założone słuchawki.
Porozmawiajmy o naszych celach.
Moim celem jest seks!
- Macie tyle pozytywnej… - Chyba nie słyszy.
…energii ze słońca.
Cała płynie w waszym kierunku.
- Kończymy już? - Słucham? Dopiero zaczęliśmy.
- Oddech. - Co?
To początek.
- Raz, dwa. - Padam z nóg.
Przyj!
- Jakbym rodziła. - Pocę się.
To pierwsza przerwa, więc podnieście ręce.
- Żadnych przerw! Jesteśmy Azjatami. - Odetchnijcie.
Skąd ta radość?
Uwielbiam to. Jestem teraz szczęśliwy.
- Chyba że tak. - Zaakceptuj to, Kim. To dobre dla ciała.
- I dla duszy. - No dobrze.
Po co komu seks, skoro jest to?
Co?
Jestem singlem. Naprawdę pracuję nad sobą.
Pracuję nad swoimi kompleksami.
Miałem trochę tłuszczu na ramionach i zastanawiałem się nad liposukcją.
Jak mam randkować, nie lubiąc ramion?
Czyli mówisz,
że w ogóle nie uprawiasz seksu?
Zero. Umawiałem się na randki, ale do niczego nie dochodziło.
Nie byłem gotowy.
- Ważne, byś był szczęśliwy. - Mało brakuje.
Jestem szczęśliwy.
Jest trudno.
- Tak. - Przez większość życia miałem nadwagę.
- Tak. - Nawet gdy prowadzę auto,
choć wiem, że nie jestem gruby, ciągle przesuwam lusterko,
by spojrzeć na twarz.
Daleko ci do tego.
Wiem, ale wiesz, ile razy sprawdzam to w lusterku?
- Nie. - Jadąc tu, cztery razy.
Rozumiesz?
- Jesteś otwarty na miłość? - Tak.
Nie pozwolę ci na celibat.
Kane Lim i celibat. Wyobrażasz to sobie?
Jakaś akcja nie zaszkodzi.
Spójrz na te toalety. Mógłbym sobie coś zorganizować.
- Boże, nie tam! - Ktoś chce iść do toalety?
- Nie możesz! - Mogę!
Nie!
Wierzę ci.
Kiedyś może pokocham się bardziej
i zobaczymy.
Mogę być tak rozwiązły jak Kevin. Albo bardziej.
Jazda!
Nie, Kane! Tylko ty jesteś teraz w wodzie.
W Los Angeles nikt nie pływa. Nie uratuję cię, jeśli utoniesz.
- No dobra. - Tak?
Jesteśmy w Muzeum Bakarata.
W Domu Bakarata.
Spoko.
Istnieją od XVII wieku.
Czyż nie są piękne?
Ale fajnie!
W stylu Jamesa Bonda.
Czyż to nie niesamowite?
- Piękne. - Przepiękne!
Tak.
Tak czy inaczej, przygotowałam dla nas kolację.
- Dzięki! Gabe będzie zazdrosny. - Same kryształy.
Zadzwonimy do niego.
- Naprawdę? - Tak.
Przyjaźń z Kevinem jest świetna.
Znacie to? Śpicie, a inni robią wam kawał,
wkładając wam dłoń do ciepłej wody, żebyście się posikali?
Kevin to dla mnie
taka ciepła woda.
Czuję się komfortowo w jego towarzystwie. Czy to dziwne?
Kiedy Kevin otwarcie mówił ze mną o Devon,
poczułam różnicę w porównaniu z tym,
jak mówił o innych dziewczynach.
Utracił ją, a ja chciałabym coś z tym zrobić.
Od tego są przyjaciele.
Dzień dobry!
Cześć.
- Devon? - Cześć.
- Cześć, Christine! - Dzień dobry.
Devon.
Cześć.
Co ty tu robisz?
Jak się przy mnie teraz czujesz?
- Jak się tu dostałaś? - Skąd znasz Christine?
Christine.
- Jest dla mnie jak młodszy brat. - Dziękuję, siostro.
Drobiazg.
To niesamowite.
Rany. Gdy zobaczyłem Devon po ponad sześciu latach,
wszystko to, co do niej czułem, od razu do mnie wróciło.
Fajnie być swatką.
Chciałem się z tobą zobaczyć.
Nie chciałem tracić czasu, a ona stwierdziła…
Wiem, odezwała się do mnie. Całkowicie mnie zaskoczyła.
Boże. Ale super.
Widząc ich w tej chwili,
wiem, że podjęłam słuszną decyzję, sprowadzając ją tutaj.
Nigdy nie widziałam u Kevina takiej radości i szczęścia.
Wyszczuplałaś.
Wiem. To prawda.
Ja przytyłem.
Piękna i grubasek.
Dokąd mnie zabierasz?
Kupiłem posiadłość o nazwie Góra Waszyngtona.
- Dobra. - Oprowadzę cię po niej.
Zrobimy remont, przebudujemy ją.
Celem jest stworzenie portfela nieruchomości na wynajem.
- Kupiłeś górę. - Dopiero próbuję.
- Możesz ją nazwać Górą Kane’a. - Super. Naprawdę mogę?
Mogę być burmistrzem? Albo lepiej skarbnikiem.
Chcę kontrolować pieniądze.
- Wyobrażasz sobie? Niezakłócony widok. - Wspaniale.
- Cudowna granica. - Nikt nie widział tego potencjału.
Trzeba było mówić.
„Tu leży wierny przyjaciel i towarzysz”.
- Andrew? - Może to…
- Jesteś wredny. - Wiem.
Tu może stanąć jacuzzi.
- Tu kominek. - Tak.
- Można będzie jeść na zewnątrz. - Cudownie.
- Dzięki! - Jestem z ciebie dumna.
Jeśli to się sprzeda, zaimponuję tacie.
Pokażę mu, że odnoszę sukcesy. To będzie trzeci dom.
Chcę stworzyć własną ścieżkę.
Zawsze zastanawiało mnie, czemu rodzice są tacy surowi.
W końcu zrozumiałem.
Halo?
To mój agent.
Kto? Są wiarygodni?
Upewnij się, bo nie chcę grać w filmie klasy B.
Wolałbym zagrać w porno.
Dostałem rolę w filmie.
Co?
Przemyślę to. Świetna wiadomość. Wielkie dzięki.
Na razie.
Opowiadaj.
Mam zagrać siebie. W pewnym sensie. To postać bogatego Azjaty.
Singapurski miliarder.
- Nie miliarder. - Który kupuje domy i góry.
Milioner. Aż tak dobrze nie jest.
Czy to nie dobra karma?
- Ale muszę poćwiczyć. - Pomogę ci przećwiczyć twoje kwestie.
A jeśli dostanę Grammy? Nie, to muzyka.
- O rety. - Emmy?
- To dla telewizji. - A co z filmami?
- Oscar. - Racja.
Nie posuwajmy się tak daleko.
Może dostaniesz nagrodę.
Życzę ci tego.
O rety.
- Tu monsieur, tam madame. - Zgadza się.
Ucieszyłam się, gdy cię zobaczyłam.
Twoją wiadomość.
Tak?
Gdy ją wysłałem, zmartwiłem się, bo nie odpowiadałaś.
- Tak, trochę z tym zwlekałam. - Na co czekałaś?
Początkowa myśl była taka,
że może powinnam zamknąć ten rozdział.
Żyć dalej, bo co nam zostało? Nie wiedziałam, czy chcę to rozdrapywać.
Jest sens walczyć o przeszłość?
Bałam się tego. To, co się stało, naprawdę mnie zraniło.
Byliśmy zakochani, a za chwilę piłeś drinka
i stawałeś się zupełnie inną osobą.
- Nie kontrolowałeś się. To było straszne. - Brzmi, jakbym był wtedy dupkiem.
- Bo byłeś. - Dobra, przyznaję.
- Wiesz, jak było. - Byłeś dupkiem.
Zastanawiało mnie, czemu taki świetny gość pozwala sobie na takie zachowanie.
Moje kompleksy wzięły górę nad naszym związkiem.
Prawda.
Wiedziałem, że muszę być czysty i trzeźwy. Że muszę zapanować nad swoim życiem.
Chodzi mi o to, że ciągle się kłóciliśmy.
- To było bolesne, wiesz? - Czujesz, że teraz jest inaczej?
Z tego, co widzę, muszę poznać cię na nowo.
Ale twoja energia na pewno jest inna.
Może za bardzo naciskam? Nie chcę niczego zakładać, ale…
Chcesz spróbować jeszcze raz?
Zasługujemy na to.
Co o tym sądzisz?
Tęskniłem za tobą.
Teraz nie będę już musiał tęsknić.
- Tak? - Tak. Bardzo się cieszę.
Chodziłem na randki w LA i długo byłem singlem.
Doszło do mnie, że łączyło nas coś wyjątkowego.
Bez tego nie wiedziałbyś, jaka jestem wyjątkowa?
To nie tak.
Muszę cię uprzedzić, że ja i Kim daliśmy sobie szansę.
Byliśmy na kilku randkach.
Nie poszło dobrze?
To mało powiedziane.
- Naprawdę? - Tak.
Tutaj są ludzie.
Allons-y.
- Chodźmy. - Masz kanapę, prawda?
- Tak! - No dobrze.
- I telewizor. - Super.
- Z płaskim ekranem. - Tak!
Tak się cieszę!
REZYDENCJA CHIU W LOS ANGELES
- Cześć. - Witam panie! Ale pięknie.
- Co u ciebie? - Dobrze. A u ciebie?
Dzięki za przybycie!
Kevin i ja w końcu wróciliśmy z Europy, więc chcę zebrać wszystkich razem.
Jesteśmy pierwsze?
Kevin już jest.
Tak.
I przedstawić wszystkim niespodziewanego gościa.
Z Paryża do Los Angeles!
Przyprowadziła koleżanki.
- O Boże. - To prawda.
Zapraszam całą czwórkę.
Nikt nie wie, że tu będziesz.
- Nikt! - Wszyscy kochają Kevina.
- Tak. - I ciebie też pokochają.
Też tak uważam. Może oprócz Kim.
Może się wkurzyć, że z kimś przyszedłem.
- Mimo że nie chce ze mną być. - Może jest w związku.
Najgorzej, jeśli przyjdzie z Lewisem.
- Pokłócimy się! - Masz to przecież gdzieś.
I wszyscy zdamy sobie sprawę, że to ja jestem bohaterem.
- Bez komentarza. - Bez komentarza.
Będę siedzieć i patrzeć.
Chyba odświeża się w łazience.
Cześć. Dawno się nie widzieliśmy.
Wiem. Za długo.
Co u was słychać?
Znasz mnie, ciągle podróżuję.
- Wyobrażam sobie. - A co u was?
Byliśmy na Tygodniu Mody.
Miło, że zabrałaś go do Paryża!
- Chciałam mu pokazać Paryż. - Jak było?
- Super. - Znasz już francuski?
Powiedzmy, że un peu.
Usłyszałem wiele komplementów. Mam niby paryski styl ubierania się.
Widzisz?
- Nie jesteś w szoku? - Trochę.
Ja też jestem.
Co ty mu zrobiłaś?
- Nie podoba mi się… - Zmieniłem się?
- Nie podoba mi się snobistyczny Kevin. - Trochę.
Cześć.
- Co tam? - Zielony, idealny kolor.
- Co słychać? - Zapraszam.
- Dzięki. Co tam? - Świetny płaszcz.
- Dzięki! - Couture?
To Chanel, ale nie couture.
- Cześć, Kane! - Cześć! Wyglądasz jak piękny struś!
Słucham, Tweety?
Wypełniacze zniknęły.
- Miło cię widzieć. - Serio?
- Koniec z botoksem? - Co to jest botoks?
Chodzi o wypełniacze?
- Spotykasz się z kimś, Kelly? - Tak.
- Super. - Kto to?
- Kelly robi się czerwona! - O rety.
- Rumienisz się. - Mów!
Ale poczerwieniałaś!
- To azjatycka poświata. - Właściwie, Kelly… Albo nie. Nie mogę.
- Co? - Nie wiem.
- Tu nie ma tajemnic. - To nie tajemnica.
- Co jest? - Nic.
- Tak nie można. - Z kim się spotykasz?
Poznacie go w swoim czasie.
- W swoim czasie. - Teraz jest dobra pora.
- Nawet Kim nie wie, kim on jest. - To świetny moment.
- To nie Andrew? - Skąd ten pomysł?
- Nie. - Kelly z nim skończyła.
Ale tak na zawsze?
- Tak. - Skończyła z nim.
Jesteś rozczarowana, Kim.
- Tak. - Naprawdę? Dlaczego?
Bo on naprawdę stara się być lepszym człowiekiem.
Tak. Życzę mu jak najlepiej. Jest świetnym facetem.
W przeszłości wiele cierpiałam, ale w końcu znalazłam miłość.
Jest biały? A może to Azjata?
- Daj kilka wskazówek! - Fusion?
Oby.
- Co to fusion? - To Chińczyk.
Tak.
Masz Chińczyka!
- Potrzebowałaś azjatyckiego fiuta. - Tak, dziewczyno!
Otwierasz nowy rozdział.
Poznacie go i go pokochacie. Jest niesamowity.
Chcę go powoli wprowadzać do naszej grupy.
I tak.
Nie mogę się doczekać, jak to się rozwinie.
- Przyjmiemy każdego twojego faceta. - Dzięki.
Przynajmniej ja.
Myślę, że wszyscy wzajemnie zaakceptujemy swoich partnerów.
Tak.
- Bracie! - Co tam?
Bracie.
To mój brat.
To Don!
- Zdrowie! - Szef.
Szef.
- Jak leci? - Dobrze cię widzieć.
- Nie psocisz? - Nigdy.
Dziękuję.
- Cześć. - Hej, Gabe.
Witaj.
- Cześć! Jak się masz? - Dobrze!
Co u ciebie?
- Wchodź. - Dziękuję.
Świetny strój.
Chyba jesteśmy gotowi na kolację. Chodźmy do jadalni.
Chyba masz rację…
Ale tu ładnie.
Stół był piękny.
Kwiaty mogły być krótsze.
Nie będę cię widział. Kwiaty zasłaniają.
- Nic nie widać przez te kwiaty. - Nikogo nie widzę.
Te świeczki mnie stresowały.
Miałam wrażenie, że zaraz wszystko stanie w ogniu.
Zajmijcie miejsca.
Kiedy ostatnio widzieliście Annę?
Dawno jej nie widziałam. Jest w Nowym Jorku na pokazie McQueena.
- Zdążyła na czas? Żartuję. - Chyba tak.
Rozmawiałam z Anną. Podobno jest w NY.
Christine urządziła przyjęcie i zaprosiła wszystkich, łącznie z Anną.
Teraz piłka jest po stronie Anny. Anna, gdzie jesteś?
Zaraz coś nam zagra.
Czekaj.
Nie zagrałbym tak pod groźbą śmierci.
Może być?
- Posłuchajmy. - Proszę.
Nowy Jork żyje w zawrotnym tempie.
Nie ma żadnych filtrów. Ludzie są autentyczni.
To istota tego miasta.
- Gotowy? - Gotowy.
- Jak się masz? - Dobrze.
Jak było wczoraj?
To był pracowity dzień.
Mogę oprowadzić cię po mieście.
- Możemy wziąć powóz. - Jasne.
Nigdy nie myślałam o tym, co chcę osiągnąć przez jakąś wycieczkę.
Zaprzyjaźniliśmy się.
Płynę z prądem.
Ciao!
- Chodźmy na zakupy. - Następnym razem pójdziemy.
Jak to? Nie wyjeżdżam.
- Przeprowadzisz się tu? - Tak.
Jesteś w mieście. Najlepszym środkiem transportu jest metro.
- Metro? - Tak.
- Spoko. - Naprawdę?
- Jasne. - W sukni?
- Wybacz. - Jesteś dobra.
Intryguje mnie, że chcesz się tu przeprowadzić.
Zawsze kochałam Nowy Jork.
Ale kocham też Los Angeles.
Ja też lubię Los Angeles. Ale podoba mi się to, jak się czuję tutaj.
- To uczucie. - Jasne.
Łapie cię za jaja i mówi: „cześć!”.
Tak.
Więcej czasu z Anną w Nowym Jorku.
Hej, ludzie!
Maria chce nam postawić drinka.
- Co wy na to? - Tak!
O Boże!
Obróć cały nadgarstek.
- Pokazać ci coś? - Dawaj.
Lejesz z całego nadgarstka.
To świetne uczucie.
- Rany. - Niech się leje.
Z rozmachem.
Odkąd wylądowałam w LA, zrozumiałam, że to jedna wielka ściema.
Arriba, abajo, al centro, pa’ dentro.
Mam skłonność do zmian. Idę tam, gdzie chcę.
Tak jest.
Teraz napijmy się whisky!
Wiem, że było między nami wiele różnych…
- Różnic. - Były między nami różnice.
Ale dziś chciałabym, żeby połączyła nas miłość.
A konkretnie miłość do naszego przyjaciela, Kevina.
Okażmy mu wsparcie.
Spotkał swoją prawdziwą miłość,
którą miałam przyjemność poznać w Paryżu.
- Masz prawdziwą miłość? - Co?
Prawdziwa miłość!
- A Kim? - Myślałam, że to Kim!
- Ja też. - Chciałabym przedstawić wam Devon.
Cześć wam!
- Znasz ją? - Nie.
Kłamiesz.
Nie znam jej. Przysięgam.
Christine otwiera drzwi i wchodzi Devon.
Co jest, do cholery? Kiedy to się stało?
Gratulacje. Myślałem, że to my jesteśmy twoją prawdziwą miłością.
Tak. Czemu idzie dłuższą drogą?
- To Kim. - Cześć.
- Cześć, Kim. - Miło mi.
- Miło cię poznać. - Jesteś jego byłą dziewczyną?
Tak, sprzed siedmiu lat.
Jestem w szoku.
Ja też.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Zasługujesz na to.
Miło mi cię poznać. Przepraszam. Zaskoczyło mnie to.
Miło mi.
Witaj w naszej zwariowanej rodzince.
Trochę się stresowałem, bo wie już o tobie, Kelly.
I o tobie, Kim. Mam nadzieję…
Było ich więcej. Żartuję.
- Chętnie o tym usłyszę. - Wiem.
Bądź miły.
No dobrze.
Dajemy sobie drugą szansę i mam nadzieję,
że jako najbliższe mi osoby,
przyjmiecie ją tak, jak przyjęliście mnie.
Oczywiście.
- Zdrowie Devon. - Zdrowie.
Wasze zdrowie. Zdrowie Kevina i Devon.
- Nie wiedziałem. - Naprawdę?
Nie znałeś kogoś, na punkcie kogo ma obsesję od siedmiu lat?
- Okłamujesz ludzi. - Zerwali.
Urodziła się w roku małpy.
Co z Lewisem Tanem?
Co z nim?
- Lubię go. - Lubisz go?
Poznałam go, gdy podrywał Jaime.
- Co? Lewis Tan? - W Yamashiro.
- Tak. Dokładnie. - Nie zauważyłam.
- Pamiętam go. - To prawda.
- Wszyscy to zauważyli poza mną. - Gadajcie.
Czuję, że cię skądś znam.
- Spotkaliśmy się już. - Serio?
- Na pewno. - Może.
- Nie wiem, gdzie to było. - Słuchaj…
Widziałeś mnie gdzieś na żywo?
Może mi odbija. Może to było na okładce Vogue’a.
Nie…
Pamiętam to, ale Jaime nie zwracała na niego uwagi.
- Naprawdę? Interesujące. - Nie wiedziałem.
Czemu nie powiedział mi wcześniej?
Dopiero kiedy ma przy sobie swoją „dziewczynę”,
mówi mi, że Lewis podrywał Jaime?
Mam nadzieję, że to nieporozumienie, bo to byłoby dziwne.
Jeśli to prawda, to spoko. Nie dziwię się,
bo faceci to faceci.
- Ciekawe. Co jeszcze? - Nie, Kim. Czekaj.
- Co? - Co jest grane?
To znaczy, kręci właśnie film…
Pasujecie do siebie.
- Tak? - Nie sądzę.
Patrzę na twarz Kim i wiem, że myśli o tym,
dlaczego nikt jej o tym nie powiedział.
Bo nasza grupa mówi o wszystkim. Wszyscy wiedzą, co słychać u innych.
A ona o tym nie wiedziała.
- Czy to ona cię odrzuciła? - Nie.
- To nie ona. - I teraz nagle…
- Nagle chce… - To nie ona.
- Nie odrzuciła mnie. - Kim nic nie wie.
- Wszystko gra? - Tak. Byłam zdezorientowana.
- Kim się tego nie spodziewała. - Co?
- Powinniście… - Cieszę się z wami.
Dziękuję.
O ile to nie ta, która latami cię odrzucała.
Teraz wyskakuje wielce zakochana.
- Schlebia ci… - Powiedziałbym ci.
Nie chcę, żebyś się tym przejmowała.
Cieszę się, ale chcę mieć pewność, że to ta jedyna.
- Cieszysz się? - Na tysiąc procent.
Może musiał przejść ze mną przez to wszystko.
Złamałam mu serce i zrozumiałam,
że to właśnie Devon jest mu przeznaczona. Może tak musiało się stać.
Życie jest czasem szalone.
Ale gdybym naprawdę chciała Kevina,
myślę, że mogłabym go zdobyć.
Kane!
- Co tam? - Co to za strój?
- Co masz na myśli? - Niedopasowany.
Zrobiłem ci matchę. Chcesz pierożki?
- Jasne. - Trwa festiwal pierożków.
- Naprawdę? - Nazywa się Zongzi.
- To oznacza… - Ale dobre.
…pomyślność i coś, czego potrzebujesz.
To znaczy?
Pieniądze.
Zdecydowanie taka pomyślność by mi się przydała.
Właśnie. Możesz to zanieść? Zaraz przyniosę pierożki.
Wyglądają jak wielkie pierogi.
Wyluzuj, Kevin. Musisz ćwiczyć etykietę.
Co, do cholery?
- Mówiłeś coś o etykiecie? - Tak. Jak wam idzie z Devon?
Myślę, że dobrze nam idzie. Chce robić sushi.
Jak to? Jesteś wegetarianinem.
- Wiem, ale jadłem już ryby. - Nie wiedziałem, że stałeś się…
- Peskatarianinem. - Tak.
Jestem trochę rozczarowany.
- Wciąż mnie oceniasz. - Nie oceniam.
- Jako buddysta nie mogę. - Tak, możesz.
- Cały czas osądzasz. - Nieprawda.
Oceniam twoje stroje.
- Tak. - Muszę.
Mówiłeś, że nie oceniasz.
Ale zawodzę jako buddysta, patrząc na ciebie.
Cieszę się, że zesłano mnie na Ziemię, by cię testować.
Słuchaj…
- Mów. - Muszę iść na zakupy.
Gadaj.
- Co mam gadać? - Jesteśmy kumplami.
- Nie. - Mów.
Możesz wyjść?
- Teraz? - Tak.
- Wyrzucasz mnie? - Muszę gdzieś iść.
Gdzie idziesz?
- Na zakupy. - To się nie liczy.
- Muszę się odstresować. - Dobrze. Zjesz to?
Tak.
No dobrze.
- To miłe z twojej strony. - Zapytać?
- Zabrać talerz. Nigdy tego nie robisz. - Nieprawda.
Prawda. Boże, moje bransoletki.
- Na razie. - Są warte sto tysięcy. Chcesz?
- Serio? - Nie.
Koleś jest wysoki.
Myślałem, że ty jesteś.
- To nie są prawdziwe nogi. - Wiem o tym, ale…
Dziś obchodzę szóstą rocznicę trzeźwości.
Będziemy świętować na trzeźwo, bez alkoholu.
Do bani, że Devon wróciła do Bostonu, ale zaprosiłem najbliższych kumpli z LA.
W tym tych najnowszych.
Dużo jedzenia, miło spędzony czas i wspaniali ludzie.
Miło was wreszcie zobaczyć.
- Witam. - Cześć.
- Kim. - Co tu robimy?
- Co to za okazja? - Świętuję sześć lat trzeźwości!
- Niesamowite! - Trzeźwy!
Też jestem trzeźwy.
- Tak jakby. - W Azji nie mówi się o trzeźwości.
- Świetna fryzura. - Dzięki. Cześć wam.
- Co u ciebie? - Gratulacje.
- Dzięki. - Ile to potrwa? Żartowałem.
- Musicie spróbować. - To twój napój?
Tak. Nazywa się Sans.
- Jak to twój? - To mój nowy napój.
Christine przyjechała!
Hej, C!
Ale szaleństwo.
- O rety. - To Christine Chiu.
Cześć.
- Cześć. To Peter. - Jak się masz? Miło cię poznać.
Miło cię poznać. To ten wysoki striptizer?
Spójrz na jego kij.
- Tancerz na rurze. - Czuję, że to sprawka iluminatów.
- Kelly! - Co jest w tym napoju?
- Gratulacje, Kev! - Dziękuję!
- Dobrze wyglądasz. Co się stało? - Nie widziałam cię od tygodnia.
- Oddano strzały. - Jest zakochana.
Miałaś operację?
Po przyjeździe do LA on został moim sponsorem.
Odnaleźliśmy się i widzę, że spotyka cię mnóstwo pięknych rzeczy.
To inspirujące. I nie trzeba do tego alkoholu.
Kim była jedną z tych pięknych rzeczy.
Proszę bardzo.
Nic z tego nie wyszło, Peter.
- Pogadamy później. - Zmieniłam zdanie. Żartuję.
Zastanawia mnie, co jest w tym napoju.
Chyba, że sprzeda firmę z napojami.
- Boże. - Zjedzmy coś.
Tak, chodźmy.
Chodźmy coś zjeść.
Dobra.
- Ale ładnie. - To zasługa Paula.
Ale miło.
Kevin, ale wykwintnie.
To nie moja zasługa!
- Nie nadążam za tobą. - Rany.
Kevin, ładny zegarek.
- Dzięki. - Chcecie pogadać o nowym zegarku Kevina?
Nosisz nasz kumpelski zegarek?
Kilka miesięcy temu odbierałem zegarek na zamówienie.
Byli bardzo mili. Dali jeden Kevinowi, a drugi mnie.
Nie nosisz zegarka przyjaźni?
- Dwa w cenie jednego? - Nie, kupiłem go.
- Nie założyłem go dzisiaj, ale Kevin tak. - Bardzo ładny.
Tak, Kane mi go podarował. To jak nowy początek naszej przyjaźni.
- Trzymaliśmy się za ręce. - Tak.
- Całowaliście się? - Nie.
Nie noszę zegarka przyjaźni, ale noszę…
- O wiele droższy zegarek. - Tak.
Rozumiemy, Kane.
Poznałem swoją kuzynkę.
Ten sam charakter, to samo poczucie humoru.
Tak samo dobrze prowadzi?
- Za wcześnie! - Zdecydowanie!
- Co z mięśniami brzucha i podpisem? - Nie sprawdzałem.
- Wie coś o twojej rodzinie? - Nie.
Zostawiono ją w drzwiach komisariatu bez żadnych informacji.
- Nie wie nawet, ile ma lat. - Obłęd. Dwoje adoptowanych…
- Była na to moda? - Wielu Koreańczyków zostało adoptowanych.
Tak wtedy było.
Pomoże ci znaleźć resztę rodziny?
O to chodzi. Chciałbym, żeby poleciała ze mną do Korei.
Mamy przecież wspólnych dziadków.
Nic dziwnego, że nie dbasz o auto. Odnalazłeś swoją kuzynkę.
- Tylko to się liczy. - Moi nowi przyjaciele…
- Nowa rodzina. - Odnowione przyjaźnie.
Właśnie tak.
Peter!
Chciałem cię o coś zapytać.
Jak poradziłbyś sobie z tym na trzeźwo?
Chodzi mi o badania wariograficzne.
- Co? - Krótko o tym gadaliśmy.
- Rany. - Prawda?
Byłem z paroma, nie chcę mówić, że dziwaczkami.
Spotykałem się z kreatywnymi i dziwnymi kobietami
przez ostatnie 30 lat w LA. Przez 16 byłem żonaty.
Od tamtej pory nie spotykałem się z żadną kobietą.
Ale test na wykrywaczu kłamstw?
Gdyby ktoś mi powiedział,
że pójdzie ze mną na randkę dopiero po takim badaniu…
Nie wiedziała.
Zero zaufania.
- Zrobiłaś coś takiego? - Zrobiła.
- Tak! - Z kim?
Jasna cholera!
Kazała mi zrobić test wykrywaczem kłamstw!
- Nie wiedziałem, że to ona! - Tak!
O nie!
Ale wstyd!
- I zdał go! - Nie!
- Zdałem! A ona oblała. - To prawda.
O Boże!
Gdyby ona poprosiła mnie o test, zrobiłbym to.
- Serio? - Oczywiście, że nie. W życiu.
- Kiedy spotkasz Rihannę? - W lutym.
- Nie gadaj! - Znam ją od dawna.
- Mogę iść z tobą? - Mogę ją zapytać.
Znam ją od dawna. Wysłała mi wiadomość:
„Chciałabym, żebyś był twarzą Fenty”. Myślałem, że żartuje.
Pytanie, kiedy przestajesz być modelem?
Kiedy to wyłączasz?
Taki się urodziłem.
Taki się kiedyś obudził.
Fajnie widzieć Azjatę w Fenty.
Zdecydowanie.
Współpraca z afroamerykańską firmą to wielka sprawa.
Przełamie wiele barier, zwłaszcza w kwestii rasizmu.
W Los Angeles nie jest łatwo przetrwać.
To bezcenne wsparcie,
wiedzieć, że Rihanna w ciebie wierzy.
Fakt, że te zdjęcia będą pokazywane na całym świecie…
To naprawdę…
Dla mnie to…
Bardzo mi to pomogło i pomoże wielu ludziom.
Moje gratulacje.
PRZY TELEFONIE CIOCIA KANE’A
Znalazłeś swojego dobroczyńcę.
Ciociu, czemu akurat to mnie zatrudnili?
DZIADKOWIE KANE’A
Nie ma mężczyzny, który spodoba się wszystkim.
Jesteś najlepszą wersją siebie.
Ciociu, jestem tu już tak długo. Minęło sporo czasu.
Wreszcie mój ojciec we mnie wierzy.
Po raz pierwszy w życiu jestem z siebie dumny.
Właśnie tak.
Nie wiem, dlaczego płaczę.
Nie chcę być niegrzeczna, ale mój samochód czeka.
- Gram dziś. - Dzięki, że byłaś.
Dziękuję za zaproszenie.
Pa.
- Pa, Kim. - Do zobaczenia.
- Trzymaj się. - Pa.
- Pa, Kim. - To na drogę.
- Nie zjadłaś złota? - Chcesz na wynos?
- Dziękuję. - To ja dziękuję. Gratulacje.
Daj jej to złoto.
Prawda?
Tak!
Jak mam zapracować na zegarek przyjaźni?
- Boże. - Co mam zrobić?
- Potrzebne są wzloty i upadki. - Spytaj Annę.
Możemy wypić za waszą przyjaźń?
Jaja sobie robisz, kurwa?
Bądźmy szczerzy.
Gdy rozglądam się po sali, widzę uśmiechy
i przyjacielskie rozmowy, a za tym właśnie tęsknię.
Byliśmy fajną grupą, która się wspierała i dobrze się bawiła.
Cieszę się, że zapominamy o pewnych rzeczach
i idziemy w dobrym kierunku.
Kiedy trzy lata temu trafiłem do LA,
nie spodziewałem się, że będziecie moimi przyjaciółmi. Cudownie.
Opuścisz kiedyś LA? A może to już twój dom na zawsze?
Jesteście moimi ludźmi.
- Witamy w LA. - Jesteś jednym z nas.
To jak wspominkowy odcinek Przyjaciół.
Pomożecie mi tu zostać?
- Tak! - Przytulmy się!
Grupowy uścisk!
Czemu tak długo mnie nie przytulaliście?
O Boże. Ja teraz, a ja sprzed roku?
Nie miałem auta. W sumie ciągle go nie mam.
Ale teraz mam własną przestrzeń. Mam dziewczynę.
Mam własną firmę. Jestem trzeźwy od ponad sześciu lat.
Wygląda na to, że świat stoi przede mną otworem.
- Najlepszego. - Zdrowie.
- Dzięki. - Sto lat!
- Dziękuję. - Kocham cię, Kevin!
Rok temu czułem, że nic nie jest możliwe.
W tym roku wszystko jest możliwe.
- Daje się prezenty za trzeźwość? - Tak. Gdzie moje?
Masz zegarek.
W NY wszystko może się zdarzyć.
Są miliarderzy, influencerzy i prezesi.
To miasto, w którym możesz być, kim tylko zechcesz.
WIĘCEJ PRZEPYCHU
Nowy Jorku, jestem tu!
Liczę, że bardziej dogadam się z facetami z NY niż z LA.
Ale z niego ciacho.
Tina to seksi laseczka, która uwielbia modę.
- Imprezujemy dziś wieczorem? - Tak!
Ponad 145 karatów.
To jak trzy rolls-royce’y w jednym.
Stephen i Deborah to mistrzowie networkingu.
Moja żona musi coś dostać.
Ale niezadowoleni, potrafią się odgryźć.
- Jestem sama. - Nie jadłaś tu pizzy?
Ale otwarta.
Widziałem, jak się całowaliście.
Tina zawsze pyta, czy on robi mi palcówkę.
Moi rodzice to oglądają.
Umawiałem się z połową populacji Nowego Jorku.
Ale jesteś silny.
Znalazłem zdjęcie z dawnych czasów. Trzeba je powtórzyć.
Podoba ci się?
- Nie wiem, ma 195 cm. - Myślisz, że jest uroczy.
Uważasz, że Richard kontroluje Vikę?
- Co tu robisz? Głupia jesteś. - Tak?
Wyprał ci mózg. Skopię mu dupę.
Czuję się jak na skraju urwiska.
Poznałem kogoś.
- Jest negatywna i toksyczna. - Co za strata czasu.
- Nie mam konkurencji. - Jestem gotów walczyć.
Nie chcę, ale to zrobię.
IMPERIUM PRZEPYCHU, NOWY JORK
To się zamyka?
Jestem w taksówce!
Napisy: Tomasz Suchoń