Yardım edin. Lütfen yardım edin. Lütfen. Çok acıyor. Çok kötüyüm. Canım acıyor.
Yardım et.
Lütfen yardım et.
Yusuke ve diğerleri, Keiko ve Yukina'yı kurtarmak için Kubikukuri
Adası'na gelmişlerdi.
Genkai'nin öldüğünden hâlâ haberi olmayan Yusuke, Genç Toguro'yla dövüşmek üzereydi.
Ustanın sana verdiği gücü haydi göster bakalım.
Ne dedin sen?
Bu arada, obrukta açılan geçitten bir Makaiçu sürüsü geçmeye başlamıştı.
Sakyo, şeytan dünyasıyla insan dünyasını birleştirip, Yokai'leri çağırmayı
denerken,
acaba bizimkiler, çok geç kalmadan,
onu durdurmayı başarabilecek mi?
Seni pislik.
Gelecek seferki daha sert olacak.
Olamaz! Kaçın kaçın, kaçın!
Bu yerin güvenli olduğunu sanıyordum.
Demek,
değilmiş.
- Değil miymiş? - Buraya mı geliyorlar?
Hey! Çekil çekil! Koşun, hadi! Koş koş koş!
Seni küçük parçalara ayıracağım.
Yukimura!
Beni şaşırttın küçük kız.
Ölen ilk kişi olmayı bu kadar çok mu istiyorsun?
Sonunda ruh kılıcım ortaya çıktı,
usta.
Madem böyle bir silahın vardı, neden en başında kullanmadın?
Onu yendim ya, önemli olan bu.
Kuwabara.
Senin gibi bir aptalı kandırmak,
gerçekten çok eğlenceli.
Lord Koenma!
Fazla dayanacağını sanmam.
Ama...
Delik büyük bir hızla genişliyor.
Bunun arkasında birinin olduğundan eminim.
Çok yaklaştın. İyi nişan alıyorsun.
Sonunda kendini gösterdin demek.
Seni pislik.
Ne yaptığın hakkında bir fikrin var mı ha?
Deliği büyütmeye devam edersen, şehri Yokai'ler basacak.
Farkındayım.
Bu olursa,
insanlığın hiçbir bir şansı kalmayacak!
Neyi başarmaya çalışıyorsun?
Dünyanın yeniden bütün olduğunu görmek istiyorum.
Şu anda şeytan dünyası ve insan dünyası ayrılar.
Ben bu yanlışı düzeltmeye çalışıyorum.
Bunu bu küçük delikle yapamam.
Daha büyüğü gerekli.
İnsan dünyasıyla şeytan dünyası arasında bir kapı olmalı.
Daha adil bir dünya kurmak için,
aradaki sınırları kaldırmak gerekmez mi?
Buna izin vermeyeceğim.
Anlıyorum.
Ama söyler misin...
bu kalkan ne kadar dayanabilir ki?
Burada bu şekilde karşıma çıkmış olman,
kalkanın çok fazla dayanmayacağının kanıtı.
Ne yapacaksın?
Direnmeye devam mı edeceksin?
Hiei!
Özür dileriz.
Biraz geciktik.
Kurama!
Teşekkür ederim.
Yanlış anlama.
Sana yardım etmekle ilgilenmiyorum.
Ne diyorsun?
Bir bahse girelim mi?
Bahse mi?
Senin adamların kazanırsa,
makineyi durduracağım.
Ancak, Togura kazanacak olursa,
sen de koyduğun kalkanı kaldıracaksın.
Kazansam bile...
daha sonra yeni bir makine yapmayacağının garantisi yok.
Öyle diyorsan,
bahse kendi canımı da koyuyorum.
Ben hayatımı bu rüyayı gerçekleştirmeye adadım.
Bu yüzden,
kendi canımın üstüne bahse gireceğim.
Bu sözlerini,
sakın unutma.
Toguro.
Acaba hepsine karşı dövüşebilir misin?
Bu planın değiştiği anlamına mı geliyor?
Evet.
Doğru.
Emredersiniz, efendim.
Dinle, Yusuke.
İnsan dünyasının kaderini size emanet ediyorum.
Bunun benimle ilgisi yok.
Buraya bu adamın işini bitirip Keiko'yu kurtarmaya geldim.
Göreceğiz.
Güzel.
Ben... Ben gidiyorum buradan!
Ne?
Nereye gitmiş?
Ha?
Yani bütün gücünüz bu kadar mıymış?
Sizden daha fazlasını beklemek aptallık.
Hiçbiriniz gücümün yüzde yüzünü kullanmama değmez.
Kahretsin, yetişemeyeceğiz!
Lanet olsun.
Yusuke!
Geri çekilin!
Seni pislik!
Hey, hey, hey! Görünüşe bakılırsa sen temizliğe başlamışsın bile.
Zavallı şeyler.
Şunun haline bakın.
İşte benim küçük kardeşim.
Anlaşılan, zavallı Genkai boş yere ölmüş.
Usta mı?
Ona, ne oldu dedin?
Ha?
Ciddi misiniz?
Bilmiyor muydunuz?
Öyleyse sizi aydınlatayım.
Kuklayla anlatırsam,
kafanızda daha iyi canlandırırsınız.
Kes şunu!
Evvel zaman içinde,
genç bir adam ve genç bir kadın yaşarmış.
Bu ikisi,
birlikte dövüş sanatları eğitimi alan iki arkadaşmış.
Ancak,
yıllar geçmiş.
Kadın yaşlanmış ve çirkinleşmiş.
Bu arada adam,
şeytani güçler kazanarak
şeytan dünyasının yardımıyla bir Yokai olmuş.
Bu onun gençliğini sonsuza dek korumasını mümkün kılmış.
Toguro...
eskiden insan mıymış?
Kadın, gücünü öğrencisine verdikten sonra,
aptalca bir karar vererek
adamı dövüşe davet etmiş.
Ve sonunda elbette büyük bir hezimete uğramış.
İşte Genkai usta, küçük kardeşim tarafından,
bu şekilde öldürüldü ve yukarıya cennete gönderildi.
Ne mutlu bir son.
Yoluma çıktın, kardeşim.
Vay, vay, vay.
İnsan kendi kardeşine böyle mi davranır?
Unutma, sen de benim gibi ruhunu sattın.
Bunun bir önemi yok.
Onurumu sattığımı hatırlamıyorum.
Seni pislik!
Neden?
Söyle ustamı neden öldürdün?
Gücünü öğrencisine teslim ettikten sonra bir değeri kalmamıştı.
Ancak,
görünüşe bakılırsa yanlış kişiye emanet etmiş.
Genkai, kaçmanı sağlamak için elinden gelen her şeyi yaptı.
Sana umudumu da emanet ediyorum.
Artık eğitimin sona erdi.
Dağdan aşağı in.
Herkesi koruyabilmen için Yusuke,
çok güçlü olmak zorundasın.
Vay canına.
Demek... ruh dalgası küresinin gücü buymuş.
Bu kazanabilirsin demek.
Ne yazık ki,
bununla ilgili hiçbir olasılık kalmadı.
Ne dedin?
Biraz önce söylediklerimi geri alıyorum.
Sen hayatım boyunca karşıma çıkan
ilk gerçek rakipsin.
İtiraf etmem gerekirse,
başta Toguro'nun bu dövüşü kaybetmesini planlamıştım.
Bu şekilde kumarbazlardan olabildiğince çok para sızdırabilecektim.
Hile mi yaptın?
Evet.
Ama artık buna gerek kalmadı.
Artık plan değiştiğine göre,
asıl eğlence başlayabilir.
İşte bu saf güçtür.
Parmağımı şıklatarak oluşturduğum basınç bile silah olabilir.
Eski bir insan olarak tecrübelerim bana sende
eksik bir şeyler olduğunu söylüyor.
Tehlike duygusu.
Yoksa sebebi,
hâlâ ölmeyeceğini düşünüyor olman olabilir mi?
Sanırım...
bugün çok tehlikeli bir bahse girdim.
Lord Koenma,
buldum!
Toguro'nun yokai olmasını tetikleyen olayı belirledim.
Elli yıl önceymiş,
Toguro'nun kendi öğrencileri,
Kairen adındaki bir Yokai tarafından öldürülmüş.
Yokai, Toguro'yla dövüşmeye gelmiş ve kazanmış.
Sonunda
Toguro'nun
öğrencilerini öldürmüş.
Ve denilene göre... Daha sonra... onları yemiş.
Bana karşı maksimum potansiyelini kullanman için ne gerekecek?
Acı mı?
Ölüm korkusu mu?
O gücü içinden çıkarmak için...
onurumdan bile vazgeçebilirim.
İşte böyle.
Bir sonraki isabet edecek.
Öfke, beklediğim gibi.
Ama hâlâ yeterli değil.
Sadece öfke yeterli olmayacak.
Dediğim gibi...
Yapma.
Iskalamayacağım.
- Olamaz! - Olamaz!
Çekil yolumdan.
Hiei!
Kurama!
Sana hâlâ,
borçluyum.
Kurama!
İzin vermeyeceğim.
Urameshi'nin gücü ortaya çıkacaksa...
seni hiç düşünmeden öldürürüm.
Ne trajik, değil mi, Urameshi?
Sen de...
çaresizsin.
Bundan
daha güçlü olduğunu biliyorum.
Affedilemez.
Kendimi asla affetmeyeceğim.
Yusuke'nin ruh enerjisi Toguro'nunkine yaklaşmaya başladı.
Ama,
ruh enerjisini bu ruh halinde kullanabilir mi?
Bilmiyorum.
Şu anda, Yusuke'ye gücünü veren şey hissettiği büyük üzüntü.
İnanılmaz güçlü.
Ama çok dengesiz.
Ustam Genkai'ye herkesi,
koruyacağıma söz verdim.
Artık senin de arkadaşa ihtiyacın yok.
İkimiz aynıyız.
Güçlü olmak için, her şeyi geride bırakmalısın.
Ben senin gibi değilim.
Onları terk edemem.
Onları her koşulda koruyacağım.
Çok safsın.
O kadar safsın ki.
Sen de Genkai'nin öğrencilerinden birisin.
Anlaman için birini daha öldürmem yeter mi, yoksa herkesi mi öldüreyim?
Artık reddettiğin o yükün ağırlığını anlayabiliyorum.
Tıpkı ustanın söylediği gibi...
sendeki şey güç değil.
Hiç kimseyi öldürmene izin vermeyeceğim.
Bu yüzden seni yeneceğim.
Bu bakış.
Şimdi bütün gücümü...
bir kerede kullanacağım.
Sonuç belli olacak.
Toguro...
Yapabilirsin, Yusuke!
Yusuke!
Ruh silahı!
Yusuke!
Sana minnettarım, Urameshi.
Hayatım boyunca ilk kez bu kadar...
zorlandım.
Demek gücün buydu, ha?
Hiç fena değil.
Ka...
kazandı.
Yu, Yukina.
İyi olmana,
sevindim.
Bu benim suçumdu.
Affet beni.
Özür dilemesi gereken benim.
Bu korkunç şeyleri sana insanlar yaptı.
Ama,
insanların arasında bile,
iyi olanlar var.
Ne olur, hepimizden nefret etme.
Ben...
hepinizi çok seviyorum.
Ah.
İyi misin? Ha? Ne oldu? Neyin var? Neren acıyor?
Ah, ah, ah, ah.
Ha? Dikkatli ol lütfen. Neresi olduğunu söyle. Neyin var?
Artık ihtiyacım kalmadı.
Ne istersen yapabilirsin.
Bu bahsi kaybettim.
Sebebi...
Toguro'nun gerçek doğasını görememiş olmam.
Böyle demekle yetinelim.
İki dünya arasında açılacak ve insanlığa cehennemi getirecek bir kapı.
Görebilmeyi çok isterdim.
Bekle!
Ben-
ben aslında, uzun zaman önce kaybettiğim ağabeyimi arıyorum.
Ancak,
ne yazık ki onunla hiç tanışmadım.
Bu...
Sen yoksa
sen benim...
Beni yanlış anlama.
O ben değilim.
Anlıyorum.
Öyleyse,
sen kimsin?
Sadece onların...
bir arkadaşıyım.
Belki de Toguro'nun asıl istediği sonuç buydu.
Gerçekten güçlü birini bulup ona hakkıyla yenilmek.
Yine de,
bence kendisi için en kötü cehennemi seçmiş oldu.
Ama neden?
Sanırım kendini cezalandırmak istiyordu.
Ha?
Ona yakın olanlardan vaz geçtiğini söylemişti.
Ama aslında öğrencilerini koruyamamış olma suçluluğunu hiç
unutamadı.
Seçtiği yol kefaret değil,
kendine işkence yolu oldu.
Daha güçlü olmak istiyorum diyordu, ama kendini kandırıyordu.
Ne hüzünlü bir adam.
Bu yolu seçeceğimi bilmene
şaşırdım doğrusu.
İçime doğdu.
Gerçekten gidiyor musun?
Günahlarının bedelini zaten yeterince ödemedin mi?
İntikam aldıktan sonra bile,
kendi kendini suçlamaya ve acı çekmeye devam ettin.
Yeterince acı çekmedin mi?
Yanılıyorsun.
Hepsini unutmayı başardım.
Olanlar için minnettarım, çünkü bu güç arayışıma odaklanmamı sağlamış oldu.
Bu bir yalan!
Genkai.
Artık beni unut.
Koenma'ya söyle...
Yusuke Urameshi,
çok daha güçlü bir savaşçı olacak.
Ama dikkatli olmazsa...
sonu benimki gibi olur.
Yani, bunca şeyden sonra,
seni yenen için mi endişeleniyorsun?
Bunun ne kadar aptalca olduğunun farkında mısın?
Bunu ölüm bile iyileştiremez.
Sebep olduklarım için üzgünüm.
Seni bütün bunlara...
bulaştırdığım için özür dilerim.
Önemli değil.
Beni kurtarmaya geleceğini biliyordum.
Ayrıca o kadar kötü değildi.
Bir arkadaş edindim.
- Evet kesinlikle. - Haklısın.
Onunla konuşmayı bırak. Pisliğin ona da bulaşacak.
Seni piç kurusu!
Ne dedin lan sen bana?
- Sakin. Sen bakma ona. - Kurama sen bu işe karışma.
Hiei!
Teşekkür ederim.
Beni koruduğun için.
Usta!
Verdiğim sözü tuttum usta!
Git buradan! Kışt!