Bierz głowę.
Krwawienie z głowy. Płytki oddech.
- Dobra! - Jasne!
- Nie ma nic niebezpiecznego! - Dobra!
Uwaga! Z drogi!
- Są ratownicy! - Teren bezpieczny!
Dobra, pomóżmy im.
Dwadzieścia pięć, 26, 27, 28, 29, 30.
Dobra!
- Przerywam resuscytację. Analiza EKG. - Uważaj na migotanie.
Cofnąć się.
- Czysto! - Czysto!
Włącz defibrylator!
Dobrze!
Wciąż brak pulsu.
- Do karetki. - Dobrze!
Raz, dwa, trzy!
Co tu się, u licha, dzieje?
Yusuke!
Proszę się odsunąć!
- Yusuke! - Czekaj! Posłuchaj!
Tu jestem!
- To on. - Dobra.
- Hej! - Yusuke!
Ona zna ofiarę.
- Proszę z nami. - Dobrze!
- Czekaj! Posłuchaj mnie! - Yusuke!
- Słuchaj! - Yusuke!
Uwaga na drzwi!
STRAŻ POŻARNA W SARAYASHIKI
Ej, dupku…
Nie żyję?
CZTERY GODZINY WCZEŚNIEJ
Myślałam, że w końcu przyjdziesz do szkoły.
Czemu opuszczasz zajęcia?
Zamknij się, wścibska brzydulo.
Czego chcesz?
Nie nazywaj mnie tak.
Nauczyciel cię szuka.
Pewnie znowu będzie kazanie.
Mogę to olać.
Nie ma mowy.
Nawet mnie się już czepiają, bo znamy się od dziecka.
Dobra, pójdę.
Na litość boską.
Kirino!
Hej.
Wiesz, że to za mało?
Widzisz? Masz więcej.
Au!
Hej!
Co ty wyprawiasz?!
Ty bandziorze.
Haracz? Żałosne.
Co?
Nie, on…
Takie śmiecie, które lekceważą zasady, są najgorsze.
Nie potrzebujemy tu takich jak ty!
Zamknij się. Zrobię, co zechcę.
Urameshi!
A wy co? Wracajcie do klasy!
Panie Sakyo, pracuje pan nad nowym projektem,
by wspomóc miasto zyskami z kasyna.
Zgadza się.
Lej jest tu od wielu lat.
Zamierzam go wykorzystać.
Ten wielki dół stał się symbolem miasta Sarayashiki.
Wykorzystując go do celów rozrywkowych,
uczynię ten nudny świat nieco ciekawszym.
Tchnę w niego nowe życie…
Yusuke, co ze szkołą?
Wkurzyłem się i olałem.
W ramach kary za wagary zrób mi kawę.
Dobrze już, dobrze.
Nie chcesz się uczyć? Po prostu to rzuć.
Samotnej matce nie jest łatwo zarobić na czesne.
Ty też mi prawisz kazania?
Dajcie mi spokój.
Nie chcesz być krytykowany? Idź na swoje.
Bezużyteczny darmozjadzie.
Dobra.
Mam dziś chyba pecha. Cholera jasna.
Urameshi!
Daj spokój, Kuwabara. Załatwiliśmy to wczoraj.
Zamknij się!
Wczoraj byłem w kiepskiej formie,
ale dziś ci dokopię.
Jestem w złym humorze.
Możesz pożałować.
Kuwabara, spokojnie!
Zamknij się! Puść mnie!
Kuwabara! Czekaj!
- Odpuśćmy mu! - Zamknij się!
Kuwa… Kuwabara!
Jeszcze nie skończyłem…
Nie odpuszczasz, co?
- Kuwabara! - Nic ci nie jest?
Zostawmy to na razie. Dobrze?
Jeszcze nie przegrałem!
Nie przegrałeś! Dzielnie walczyłeś!
To walka dwóch rywali! Odsuń się!
Kuwabara, twój rywal sobie poszedł!
Kuwabara!
WITAMY W BARZE YUKIMURA!
Dziękuję!
Chodź, Masaru!
Dobra!
Witamy!
- Witamy! - Ramen!
- Jeden ramen! - Już się robi!
CENTRUM HANDLOWE BAR YUKIMURA
- Przepraszam. -„Przepraszam” nic nie zmienia.
Przykro mi, ale przepuszczamy po kolei.
- Wszyscy utknęli. - Ile to potrwa?
No ruszcie się.
Co oni tam robią? Ruchy! Idioci…
Co to za korek?
Co oni robią?
No weźcie…
- Wróciłam! - Cześć!
- Dzień dobry!
- Witamy! - Cześć!
Czekaj. Poczekaj…
- Keiko. - Co?
Pójdziemy do domu.
- Co? Ale… - Sorki! Do jutra!
Pa!
Co? Czekajcie…
Yusuke!
Czego?
W szkole
powstrzymałeś łobuzów, nie?
Nic nie mówisz i źle cię oceniają.
Spadaj. Nie chce mi się wyjaśniać.
Czemu zawsze taki jesteś?
To nie twoja sprawa.
Mam dość.
Skoro tak, to mam to gdzieś.
Świetnie. Cieszę się.
Nara, wścibska brzydulo.
Nie nazywaj mnie tak!
Ty bandziorze! Umrzyj!
Co tam się dzieje?
YU YU HAKUSHO
Dawno temu Świat Ludzi i Świat Demonów były połączone.
Ludzie, którzy trafili do Świata Demonów, padali ofiarą yokai.
A yokai zakradały się do Świata Ludzi, by na nich polować.
Nieco później
Świat Duchów wytyczył granicę między tymi światami,
oddzielając Świat Ludzi od Świata Demonów.
A przynajmniej taki był plan…
- Powoli. - Aha.
Chyba jestem duchem…
Dzisiejsze dzieciaki szybko się orientują.
Wiele osób po nagłych wypadkach nie chce wierzyć, że zginęły.
To nam ułatwi sprawę.
Coś ty za jedna?
Przewodniczka po Świecie Duchów.
Mów mi „Botan”.
Na Zachodzie zwą mnie Ponurym Żniwiarzem.
- Miło mi! - Spadaj z tą łapą!
Masz zły humor?
Oczywiście! Może nie widać, ale jestem w szoku.
Traktuj to z większą powagą, idiotko!
Aha, rozumiem.
Twoja osobowość pasuje do danych.
Yusuke Urameshi, 17 lat.
Szorstki, agresywny, porywczy i lekkomyślny…
- Zamknij pysk! - …źle wychowany i niezbyt inteligentny.
Bijatyki, palenie, picie, hazard…
Czy to prawda?
Masz problem?
- Wyglądasz na pomiot zła. - Chcesz się bić?
Może to dobrze, że umarłeś?
- Zamknij się! Daj mi spokój! - Dokąd idziesz? Jeszcze nie skończyłam.
Czoło i dłonie są lekko otarte,
ale nie ma złamań, mózg w porządku.
Dzięki Bogu!
Tak mi przykro, Masaru…
Nie musi zostawać w szpitalu. Może iść do domu.
Dobrze…
A ten uczeń, który uratował Masaru?
Dobra.
Styknie.
Botan, tak?
Zabieraj mnie. Do piekła czy gdzie tam chcesz.
Pozory mylą, co?
Nie zrozumiałeś mnie.
Nie idziesz do piekła ani nieba. Nigdzie nie idziesz.
Co? O czym ty gadasz?
Prawdę mówiąc,
Świat Duchów nie przewidział twojej śmierci.
Nawet sam Budda nie wpadłby na to,
że taki bandzior poświęci się dla dziecka.
Anomalia jedna na 100 lat.
„Anomalia”?
Mamy sporo do omówienia.
Załatwimy to w Świecie Duchów.
Mój szef wszystko wyjaśni.
- Idziemy do Świata Duchów? - Tak.
I to już.
Co to?
Świat Duchów jest na wyższym poziomie niż trzeci wymiar.
To znaczy?
Uznaj go po prostu za dziwny i tajemniczy świat.
Tam pracuje mój szef.
A kto jest twoim szefem?
Oczywiście Enma.
Ten Enma?
Poważnie?
Chcesz pograć?
Dzięki.
Boli?
Nic mi nie jest.
Dziękuję.
Proszę.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
W porządku?
- Dziękuję. - Proszę.
- Jaki pan miły. - Dziękuję.
- Nie ma za co. - Dzięki.
To ja, Botan.
- Przyprowadziłam Yusuke Urameshiego. - Aha.
Prawie skończyłem. Chwileczkę.
Stul pysk, dziadygo!
Szybko, uciekaj!
No dawaj!
Smarkacze!
Co on robi?
Rozdziela dusze zmarłych między niebem i piekłem.
Słyszałem, że wygląda to inaczej.
Pewnie mówisz o dawnej epoce.
Ciężko pracowaliśmy nad poprawą wydajności. Oto rezultat.
Cholera!
Witam.
Rozgość się.
Jesteś
Enma?
Król Enma Junior, znany też jako Koenma.
I uważaj, co mówisz.
Bo co?
Cicho!
Nieważne.
Jak widzisz, jestem śmiertelnie zajęty.
Przejdę więc do rzeczy.
Yusuke Urameshi.
Przywracam ci życie.
W zamian zostaniesz Detektywem Zaświatów.
Kto to taki?
Twoim głównym zadaniem
będzie prowadzenie spraw związanych z yokai w Świecie Ludzi.
Stanowisko jest wolne, odkąd odszedł twój poprzednik…
Ale stało się coś niepokojącego.
To yokai zwany potwornym robalem.
Zwykle zamieszkują Świat Demonów,
ale z jakiegoś powodu weszli do Świata Ludzi.
Zbadaj powód, dla którego potworny robal
jest w Świecie Ludzi.
Chyba nie odmówisz, skoro cię wskrzeszamy?
Nie trzeba.
Co?
Ale znów będziesz żył. Czemu odmawiasz?
Nikt mi nie będzie mówił, co mam robić.
Poza tym pewnie wszyscy się ucieszą, że nie żyję.
Narka.
Chwileczkę.
Co?
Fajnie było! To był mój pierwszy raz.
- Teraz tu. - Dobra.
Jest pan Tarukane.
Dobrze się pan bawi, panie Tarukane?
Przegrałem 200 milionów jenów.
Proszę postawić wszystko na 22.
Ostatnia szansa.
Koniec obstawiania.
Wygrywa czarna 22. Parzysta.
- Rany! - Niesamowite!
Gratulacje.
Rozumiem.
To jest ustawione.
Niemożliwe.
To czyste szczęście.
Słyszałem, że uruchamia pan jakiś projekt
w tej dziurze, którą pan ode mnie kupił.
Tak.
Dobrze pan słyszał.
Tylko pan ma tak specyficzne zainteresowania.
Jest tam zakopany skarb?
Nie.
Jest tam tylko dziura.
Która sięga coraz głębiej.
Aż do
Świata Demonów.
Pomarańczowy. Pięćset dwadzieścia tysięcy.
Gratulacje!
O rany! Wygrałem!
Kurczę!
Jesteś sentymentalny jak na 17-latka.
To znowu ty?
Naprawdę nie chcesz wrócić do życia?
Pełnię tę funkcję od dawna.
Najłatwiej dowiedzieć się, co ludzie o kimś myśleli,
na wystawieniu ciała.
Zastanów się, co zrobisz,
gdy odwiedzisz swoje.
Następny!
- Głodny? - Mam ochotę na ramen.
Tak! Albo chińską sobę.
To jest to samo.
Tak myślałem.
Kirino! Idealne wyczucie czasu!
Co tam masz?
Dawaj.
Po co dawać kasę truposzowi?
Znowu te gnojki.
Prezent kondolencyjny?
Ręce przy sobie! Hej!
Oddawaj!
Oddawaj to!
Ty złamasie.
Przestań, Kuwabara! To wystawienie!
- Trzymajcie go! - Hej!
Puśćcie mnie!
Urameshi, ty gnojku!
Tylko cieniasy umierają zaraz po wygranej!
Wracaj, do cholery!
Kuwabara!
Przepraszam!
Wracaj i walcz!
Głupek…
Dziękuję, Yusuke!
Mamo.
Wróćmy, jak się obudzi.
Chcę mu wtedy porządnie podziękować.
Już to robiłyśmy.
Słucham?
Nie pamiętasz?
Kiedy Yusuke się przeziębił.
Aha…
Wskoczył do rzeki w środku zimy.
Gdy wpadła mi do niej czapka.
Zgadza się.
To był jedyny raz,
kiedy się przeziębił.
Dlatego tak dobrze to pamiętam.
Tak.
Wtedy też…
przy nim siedziałaś.
Prawda, Keiko?
Bo to była moja wina.
Pani Atsuko,
powiedziałam Yusuke coś okropnego.
Powiedziałam, żeby umarł.
Ja nie chciałam…
To wszystko moja wina…
Przepraszam!
Tak mi przykro.
Pani Atsuko.
Yusuke…
Już dobrze.
Yusuke nie traktowałby tego poważnie.
Nie smuć się.
Nie chciałby tego widzieć.
Płaczą przez niego dwie kobiety.
Niech to szlag!
Hej!
Nieźle!
Bierz go!
Jeszcze!
Trzymaj go!
- Tak! - Jeszcze!
Jeszcze raz!
Hej!
Dalej!
W ramach kary za to, że się stawiałeś,
może cię spalę?
Niebezpiecznie to wygląda! Tak blisko!
Au!
- Wypad! - Czego tu?
Spadówa.
Nikt cię nie uratuje, kretynie.
Straszne!
Spal go! Kogo to obchodzi?
Dlaczego mnie to spotyka?
To niebezpieczne!
Cholera…
Co to było?
Kuwabara? Poczekaj!
Czekaj, Kuwabara!
Ogień!
Ogień! Uciekamy!
Dzieciak oszalał! Co do cholery?
Ty! Co się stało?
Czekaj! Kuwabara!
Nie przejmuj się tym.
Yusuke!
Botan…
Tak?
Co mam zrobić…
żeby wrócić do życia?
Nie powiesz wprost, co?
Ale jeśli się zdecydowałeś, musimy się przygotować.
Zaczekaj chwilę.
Koenma. Jak tam ciało Yusuke?
Wskrzeszenie się powiodło, ale mamy poważniejszy problem.
Co?
Yusuke, słyszysz mnie? To nagły wypadek.
Co się dzieje?
Człowiek opętany przez yokai wpadł w szał.
Niedługo zagrożony będzie twój dom.
Yusuke!
Proszę przestać, pani Urameshi! Pani też zginie!
Puśćcie mnie!
Yusuke żyje! Muszę mu pomóc!
Rozumiem, co pani czuje, ale Yusuke umarł!
Naprawdę! Widziałam, jak jego twarz odzyskała kolor!
Serce mu biło!
To niemożliwe! Proszę się odsunąć!
Nie! Puśćcie mnie!
Puśćcie! Proszę!
- Puszczajcie! - To niebezpieczne!
- Głupia! - Keiko!
Idiotko! Wracaj tam!
Zapomnij o moim ciele i uciekaj!
Ej!
Jesteśmy w pułapce.
Hej, Keiko!
Keiko!
Ej! Keiko!
A niech mnie…
Koenma, pozwól mi uratować Keiko!
Jeśli ona umrze,
nie mam po co wracać!
Będę cię słuchał.
Tylko mnie wskrześ!
Pamiętaj, co obiecałeś!
Yusuke? Co?
Sorki, pogadamy później.
Zaopiekuj się Keiko.
Keiko…
Ej, Koenma,
o co chodziło z tym yokai?
To ten potworny robal.
Opętuje ludzi z negatywnymi emocjami i wzmacnia je.
Czyli to przez tego brzydala.
Yusuke,
oto pierwszy rozkaz dla Detektywa Zaświatów.
Powstrzymaj potwora!
Zrobiłbym to i bez rozkazu!
Sawamura, żyjesz?
- Odsuń się! - On nie jest normalny.
- Złaź z niego! - Ty draniu!
- Hej! - A masz!
Zostaw go!
Puść go!
Sawamura!
Cholera!
Urameshi?
Czemu…
Ej, ty! Ogarnij się!
Co do…
Yusuke!
Opętał go potworny robal.
Nie ma nad sobą kontroli.
Co to dokładnie znaczy?
Wyciągnij to szybko, bo zmieni się w yokai!
Jak mam to wygnać?
Musisz użyć duchowej energii.
Co to, kurna, jest?
Nie mogę cię tego nauczyć z marszu!
Naucz mnie używać tej energii!
No to słuchaj.
Najpierw
skup całą duchową energię w jednej części ciała.
A teraz najważniejsze.
Pochodzenie duchowej energii…
Wykrztuś to wreszcie!
Miałem go nauczyć…
Niedawno jej użyłeś!
Właśnie tej mocy musisz użyć!
Co to ma być?
Yusuke!
Spokojnie, Botan.
Możemy tylko w niego wierzyć i nad nim czuwać.
Szybko, Yusuke.
Nie zostało wiele czasu.
Wyłaź, cholerny robalu!
Ocknij się.
Wcześniej taki nie byłeś.
Na wystawieniu
postawiłeś się tym łobuzom, nie?
Pozwolisz, żeby rządził tobą robal?
Otrząśnij się!
Pomóż… mi…
Wyciągnę z ciebie tego owada!
Wynocha…
stamtąd!
Ej, gnojku!
Chłopaki…
Hej, Sawamura…
Sawamura!
Ej, Kuwabara.
Urameshi…
Zajmij się chłopakami.
Yusuke?
To naprawdę…
Tak.
Nie umrę przez to, że gadasz głupoty.
To boli, idiotko!
Witaj z powrotem.
Dzięki.
Yusuke!
Serio, przestańcie!
Poważnie! Wystarczy.
Czaję.
Mówię, że rozumiem!
Pod wieloma względami było blisko.
Jeśli tak walczy nowy Detektyw Zaświatów, mamy kłopoty.
Co?
Słyszałem, że szukają wiesz czego.
Każesz mu walczyć z nimi?!
Yusuke nie ma z nimi szans.
Wiem.
Ale nie możemy…
pozwolić, by użyto ich do złych celów.
Napisy: Paweł Awdejuk