SERIAL NETFLIX
Idziemy na imprezę świętojańską, żeby uczcić zakończenie roku.
Świętojańską? To święto czarownic.
Powinniśmy pójść w parach.
Ty ze mną, a wy razem.
Potem się wymienimy.
Nie pójdziemy na imprezę z powodu tych bzdur?
Może to nie są bzdury.
Udanego egzaminu.
- Idziesz? - Tak.
Cholera, Irene.
Czy ona wie?
Jeśli Asier jej powiedział, to już nie żyjesz.
Ale chyba nie zabije cię w szkole, co?
- Nie, prawda? - Amaio.
- Cześć. - Jest do dupy.
Javi nie chce mi wybaczyć i ukradli mi telefon.
Zrobiłeś, co mówiłam?
Przeprosiłem go. Niemal dałem mu kwiaty.
Sama nie wiem. Pogadamy po egzaminie.
No nie. Chyba mnie nie oszukałaś?
Ja? Nie. Jak możesz tak mówić?
Jak się go pozbyć? Co za wrzód na dupie.
Chodź ze mną.
Jesteś w tym dobra, Amaio.
Użyj swoich czarów.
Daj mi dłoń.
- Po co? - Po prostu daj.
W domu wszystko w porządku?
Nie rozumiem.
Z twoim tatą wszystko dobrze?
Co z nim?
Ma jakiś problem, prawda?
To znaczy tajemnicę.
Tak, tajemnicę.
Jeśli nie rozwiążesz problemów w domu,
nic się u ciebie nie ruszy.
Powodzenia na egzaminie.
Możecie zaczynać.
Macie 45 minut.
Ojej.
PRZYJDŹ DO PRACOWNI BIOLOGICZNEJ
Znajdą twoje zwłoki obok Patxi, szkieletu z sali biologicznej.
Nie będziesz wyglądać elegancko.
- Cześć, Amaio. - Cześć.
Wszystkiego się wyprzyj: „Jakie karty? Co niby mówiłam?”.
„Nie. Byliśmy pijani”.
Po pijaku wszystko uchodzi.
- Jak leci? - Źle.
Pokłóciłam się z Asierem.
Może to dobry znak. Albo zły.
Albo nic nie znaczy.
Przyszedł do mnie do domu.
Był mocno wkurzony.
Pytał, czemu się kłócimy i co między nami się zmieniło.
Potem spytał: „Nadal mnie kochasz?”.
To skręt? Serio?
Odparłam, że nie.
Zerwaliśmy.
Jasna cholera! Świetnie, Amaio! Po prostu zajebiście!
Powiedziałam, że jest moim przyjacielem, ale go nie kocham.
Czuję się jak gówno, bo…
czemu muszę kogoś ranić, żeby lepiej się poczuć?
Rozmawialiście tylko o tym?
Tak. Nie wyznałam mu, że jestem lesbijką.
Czyli spotkaliście się, zerwałaś z nim
i po tym już nie rozmawialiście?
Cóż, najważniejsze, że lepiej się czujesz.
Bo tak jest, prawda?
Ulżyło mi.
Czuję, że mam jeden problem z głowy.
Rozumiem.
Amaio, tylko ty o tym wiesz.
Nie mów nikomu.
- Dobrze? - Będę milczeć jak grób.
- Chodź tu. - Przytula cię?
Dobra z ciebie przyjaciółka.
I czemu jest taka miła?
Asier właśnie trafił na aukcję, a ty możesz go wylicytować.
Od początku za nim się uganiasz, a teraz nie chcesz?
Co będzie, to będzie.
Ktoś może cię uprzedzić.
Na przykład ja.
Dlaczego Irene ci powiedziała? Kumplujecie się?
Nie wiem. Chyba mi ufa.
Biedactwo.
Javi, idę z tobą!
Powiedziała ci o ich rozstaniu, kiedy wróżyłaś jej z kart?
O nic jej nie pytałam.
Powiedziała mi z własnej woli.
„Z własnej woli”. Jasne.
Sama kazałaś mi z nią pogadać.
- Cóż… - To już nieważne.
Przed Nocą Świętojańską wrócą do siebie.
- Pa, piękna. - Pa.
Teraz dmuchnij mi na palce.
Znowu ten dupek. Za miesiąc będzie tu mieszkał.
Gdzie ta moneta?
No właśnie.
Voilà.
Czary!
Usiądź, Amaio!
- Zaraz obiad. - Będzie pieczony kurczak.
Nie jestem głodna. Idę do pokoju.
Opieprz za trzy, dwie, jedną…
- Amaio… Co chcesz?
Czemu nie możemy razem zjeść miłego posiłku?
Uwielbiasz kurczaka.
Nie pieczonego. Zrobił to, by mi się przypodobać?
Chce, żebyś go polubiła.
Uwziął się na mnie. Dał mi jedynkę!
Czemu musisz taka być?
Powiedz, że masz to po niej.
Íñigo dogaduje się z twoją siostrą, a ja go lubię. Rozumiesz?
Ale ty nie chcesz go polubić.
- Nie możesz mnie do tego zmusić. - Nie rób tego dla niego, tylko dla mnie.
Dlaczego?
Mam tego dość.
Jesteś już duża. Wiesz, jak to działa.
Nie jest mi łatwo w miejscu, które porzuciłam, więc pomóż mi.
I choć raz postaw się na moim miejscu.
Muszę się uczyć.
„Wrzesień 2004 roku”.
O kurwa…
Bernardo Santesteban.
A jeśli to on? Twój ojciec?
Hej!
Stój, do diabła!
Stój!
Dziękuję.
LAURO, NAPISZĘ TO WPROST.
JAVI
JAVI, DZISIAJ POZNAM MOJEGO OJCA
Śmiało.
Wejdź, zobacz jego twarz i wyjdź.
Nie, nawet lepiej.
Wejdź, zobacz jego twarz, powiedz, kim jesteś, i wyjdź.
- Te będą dla niego idealne. - Dobrze.
- Ile ma lat? - Prawie dziesięć.
- Która klasa? - Czwarta.
Czwarta?
Tu jest tabela dla wszystkich poziomów.
Szukasz jakichś skrzypiec?
Nie, tylko się rozglądam.
Szukam czegoś dla przyjaciela, ale nie jestem pewna, co mu dać.
Rozejrzyj się.
Chętnie odpowiem na twoje pytania.
Dobrze.
O co ci chodziło z tym: „Dla przyjaciela”?
Śmiało, to nie jest trudne.
Zapytaj go o jego syna Bernarda.
Idź na żywioł.
To jeden poziom wyżej.
Wiem: „Siedemnaście lat temu ten sklep wyglądał inaczej”.
Tak zacznij.
Przemalowaliście na niebiesko?
Tak, ale kilka lat temu.
Trzy albo cztery.
Nie, zaczekaj. Asun…
- Tak? - Kiedy tu malowaliśmy?
Chyba kiedy świętowaliśmy naszą srebrną rocznicę.
No proszę. Czyli sześć lat temu.
Pytam, bo kiedy byłam tu ostatni raz,
pracował tu mężczyzna około czterdziestki.
- Pewnie pański syn. - Nie mamy dzieci.
Kto to mógł być? Krewny albo pracownik?
Niemożliwe!
Od 20 lat prowadzę ten sklep tylko z żoną.
Niemożliwe. Ile miał wtedy lat?
- Pięćdziesiąt? - Bernardo.
Znowu przełożyłeś kostki do gitary.
Są tam.
Dlatego zerwał z twoją mamą. Był żonaty z tą kobietą.
Tak, to on. Twój ojciec.
Coś nie tak, skarbie? Wszystko w porządku?
Co?
Nie, nie. Chodzi o to, że…
zostawiłam w domu portfel.
Pójdę po niego i zaraz tu wrócę.
No co jest?
Gdzie byłaś?
Z Javim.
Próbowałam zrobić ramen.
Skoro tak ją lubisz.
Pomóc ci?
- Chcesz? - Jasne, że tak.
Co mam robić?
- Obierz marchewki. - Dobra.
Uważaj. Nóż jest ostry.
A co z porem?
Pokrój go, ale najpierw zważ. Wiesz, jak to działa?
Zielonej części się nie je.
- Naprawdę? - Tak.
To jak go zważyć?
A zważyłaś już imbir?
Jutro się dowiem, czy dostałem nową pracę, i dam ci znać.
Powodzenia.
Buziaki.
Moussa.
Kocham cię.
Wszystko dobrze?
- Tak, dobrze. - Na pewno?
Jasne. Po prostu chciałam ci to powiedzieć.
Buziaki.
Pa.
CZEŚĆ, ASIER…
Czekaj. Co chcesz mu napisać?
Pomyślmy. Coś miłego, ale bez przesady.
Piszesz do niego, bo po prostu jesteś miła.
Zależy ci na ludziach, na planecie… na nim.
CO U CIEBIE?
Zaraz wyśle ci esemesa z serduszkami i zaproszeniem na drinka.
Dobra, nie przesadzaj.
Może cię zaprosi, wstawiając emotkę z kuflem piwa.
Albo kawy. Albo nie wstawi emotek.
MOŻE SPOTKAMY SIĘ JUTRO I WTEDY CI POWIEM?
Dobra, wkleił emotkę.
Ale dziś zimno, co?
Mogłem założyć długie spodnie.
Co chcesz kupić?
Znowu ten gość.
- Jaki gość? - Znasz go?
Widziałem go raz w szkole. Wywołuje we mnie ciarki.
Może przyszedł z kumplem.
Tego mi brakowało.
Śledzącego mnie dupka, który chce mnie sprać.
Nie dramatyzuj. Mogę prosić salami?
Nie dramatyzuj?
W wiadomościach ciągle mówią o homofobicznych atakach.
Wiele jest niezgłaszanych.
Tutaj ciągle spotykasz tych samych ludzi, a on cię nie śledzi.
Jeszcze boczek.
Chivite robił to samo: raz za mną chodził, innym razem nie.
Codziennie się bałem.
Może więcej go nie zobaczysz.
Jasne.
Jeśli coś ci zrobi, zgłosimy to na policję i już.
- Proszę tu włożyć. - Cześć.
Twoja mama mówiła, że cię tu znajdę.
Wracam do domu. Mam coś do załatwienia.
Ja też już idę, bo mam coś do zrobienia.
Będziesz zawsze uciekać na mój widok?
Nie, przywitam się: „Cześć, Zhao”.
Widzisz?
Co robisz?
Chciałem cię zobaczyć. Wybacz, że zachowałem się wtedy jak dupek.
To nie moja wina, tylko José Luisa.
Jakie to wygodne obwiniać José Luisa. Świetnie, Zhao.
No dobra, to moja wina.
Jak mam cię przeprosić? Mogę uklęknąć.
Ani się waż. Wszyscy na nas patrzą.
Lucío, proszę, wybacz mi!
- Ludzie się gapią. Wstawaj! - Wybacz mi!
Wstawaj, bo wszyscy się gapią! Kurwa.
Wciąż jesteś zła?
Trochę.
Mam gdzieś, czy ludzie myślą, że jestem zdzirą.
- Ale ty? - Nie uważam cię za zdzirę.
Chciałbym w połowie być taką zdzirą.
- Jasne. - Serio.
Chciałbym być bardziej taki jak ty.
Zatem powiedziałeś to, by mnie zranić?
Nie, byłem zraniony i chciałem się odegrać.
A potem włączył mi się José Luis.
Powiedz mu, żeby wyluzował.
I że przyjaciele się nie całują, ale są na zawsze.
A jednorazowe wyskoki są mało ważne.
Nie umiesz czytać między wierszami?
Jakimi wierszami?
Powiedziała, że jesteś dla niej ważniejszy od innych facetów.
- Co z tego? - To właśnie jest miłość.
Raczej zrobienie w „przyjaciela”.
Nie, to znaczy, że ona kocha cię bardziej niż Jokina i Matea.
Chciałem wiedzieć, czy mam szansę, i już wiem.
Nie mam.
Nawet najmniejszej.
Zhao, posłuchaj. Podobasz się jej, ale ona się boi.
Jesteście przyjaciółmi, a jeśli coś wam nie wyjdzie,
to będzie kiepsko.
Nie roztrząsaj tego.
Mówię ci tylko, żebyś tak łatwo się nie poddawał.
Powiedziała „nie”, Amaio!
- Ale… - Nie, Amaio!
- Co to jest? - Usychająca roślinka.
- A to? - Kaktus.
- Wyglądają tak samo? - Nie.
„Tak” i „nie” też się różnią.
A ona powiedziała „nie”.
Miałaś tak kiedyś?
Poznajesz jakąś osobę i…
już nie możesz przestać o niej myśleć.
Tak.
Myślisz o niej zaraz po przebudzeniu i tuż przed pójściem spać.
Właśnie.
Po baskijsku zakochanie się to „maiteminduta”,
co oznacza „zraniony miłością”.
Ale to uczucie mija.
Wybacz, że tamtego wieczoru byłem dla ciebie niemiły.
Jesteś naprawdę zajebistą dziewczyną.
Amaio.
Irene nie wyznała mi wszystkiego.
Skąd ta pewność?
Ma kogoś innego? Słyszałaś coś?
W szkole wszyscy wszystko wiedzą.
- Przejdziemy się? - Po co?
- Wiesz coś? - To teraz nieważne.
Proszę, powiedz.
Irene nie spotyka się z innym facetem.
Może jeśli z nią pogadam na imprezie, uda się to naprawić.
Nie.
Posłuchaj.
Powiem ci, żebyś nie oszalał.
Irene wyznała mi to w tajemnicy.
Ale co takiego ci wyznała?
Proszę, powiedz.
Jej podobają się dziewczyny. Powiedziała mi, że jest lesbijką.
- Niemożliwe. - Kurwa.
Obiecałam, że nikomu nic nie powiem.
Proszę, nie mów jej.
- Dobrze? - Oczywiście.
LUCÍA: O KTÓREJ? ZHAO: ZACZYNA SIĘ O 21.
JAVI: O 21.30 SPÓŹNIĘ SIĘ. DO ZOBACZENIA
Amaio!
Co jest?
Zgadnij co!
Jestem zajęta.
Wracamy do Barcelony!
Krążą wieści, że Irene jest lesbijką.
Ech, ci plotkarze.
Wiem od Andrei, ona od Jokina, a on od Asiera.
Typowy głuchy telefon.
Nie do wiary.
Amaia pisze, że się spóźni. Jest jak ty.
Hej!
Nadal uważam, że Asier i Irene wrócą do siebie.
Nie ma mowy! Irene jest moja.
Chciałbyś.
- Bzykaliśmy się parę miesięcy temu. - Jasne.
- Nie mówiłem ci? - Jasne, że się bzykaliście.
W twojej wyobraźni, gdy waliłeś konia.
Za konsoletą stoi DJ Chivite!
- Super! - Chodź tańczyć!
Mama wie?
Na pewno w trójkę ją przekonamy.
Moussa powiedział mi, że być może dostanie pracę.
Ale najpierw musi znaleźć mieszkanie.
Musisz być cierpliwa.
Tata na pewno szybko się tym zajmie.
Mówię tylko, żebyśmy zobaczyły, co się wydarzy.
Poza tym masz tu fajne rzeczy.
Przyjaciół.
I bardzo lubisz Íñiga.
ASIER: JUŻ JADĘ!
NAPRAWDĘ? JA TEŻ JUŻ WYCHODZĘ!
ASIER: DO ZOBACZENIA
W tym mieście są świetne rzeczy.
Co się stało? Nie chcesz wracać?
Porozmawiamy o tym jutro. Muszę iść, a jestem już spóźniona.
- Nie chcesz wrócić? - Ona, jutro, dobrze?
Tak robi się wejście.
W odpowiednim momencie.
Gdy są już wszyscy i brakuje tylko ciebie.
Przychodzisz i wszyscy patrzą tylko na ciebie.
Bo tylko na ciebie czekali.
A dlaczego czekali?
Bo jesteś królową tej pierdolonej imprezy
i tego pieprzonego miasta.
Ufałam ci. Miałam za przyjaciółkę, ale ty nią nie jesteś.
Przyszedłeś, żeby powiedzieć: „A nie mówiłem? Za kogo się masz?”?
Spokojnie, wiem, że jestem idiotką.
No dobra, nie jesteś idiotką.
Wszystkich oszukałam, Javi.
Nie mam daru.
Mówiłam ludziom to, co chcieli usłyszeć.
I wykorzystywałam to do swoich celów.
Wiem, że mnie ostrzegałeś.
Ale skończyłam z tym.
Nie będę już wróżyć z kart ani sporządzać eliksirów.
Ani czytać z dłoni. To koniec.
Czytałaś z dłoni?
- Tak. - Rany.
Ale boję się.
Bo kim będę bez wróżenia z kart?
Sobą.
Amaią, moją przyjaciółką.
Przepraszam.
Mocne, co?
Nie.
Bez paniki. Mam zestaw ratunkowy.
Pokaż się. Biedactwo.
Ohyda. Cała się lepię.
Jestem jak Carrie, choć przesiąknięta alkoholem.
Irene pewnie usłyszała o waszej akcji u Chivite‘a.
Typowa zazdrosna była.
Kiedyś laska rzuciła we mnie telefonem.
- Pamiętasz? - Zrobiłaś unik jak w Matrixie.
Dlaczego to zrobiła?
Wiedziała, że jej chłopak ją zdradził, ale nie wiedziała z kim.
Byłam pijana i nic nie kojarzyłam.
Przyznaję, że mam reputację, ale laska mogła mnie najpierw zapytać.
Proszę.
Śliczna.
Chodź.
- Chodźmy. - Chodź.
Chciałabym umrzeć.
Nic z tego. Nikt nam nie zepsuje dobrej zabawy!
Właśnie!
Posłuchajcie.
Doprowadzę się do porządku i zaraz przyjdę.
I napijemy się prawdziwego koktajlu. Jebać tani alkohol.
Dobrze.
Chodź.
- Zostawię to tutaj. - Dobrze.
Do zobaczenia.
Chodźcie!
Idziemy do baru.
ASIER: JESTEŚ JUŻ? NIE WIDZĘ CIĘ.
Śmiało. Nie przyszłaś tu po nic.
Umyj się i do roboty.
- Asier! - Cześć.
- Co u was? - Hej.
- Wejdziemy? - Tak.
Hej, co słychać?
- Jak leci? - Dobrze.
- Pogadamy? - Słucham?
Możemy porozmawiać?
- Jasne. - Dobrze.
Jak się masz?
Cóż, części całej tej układanki zaczynają do siebie pasować.
Rozmawiałeś z nią?
Nie, staram się jej unikać.
Poza tym codziennie się kłóciliśmy.
Prawdziwy rollercoaster uczuć.
Może tak będzie najlepiej dla nas obojga.
Możliwe.
Ale to Noc Świętojańska. Nie mówmy już o twojej byłej.
Dobrze, pogadajmy o czymś innym.
Możemy napić się ze wszystkimi.
Nie mam ochoty. Tak jest miło.
Dobrze.
DJ Chivite!
Wybacz, ale ta impreza, te krzyki i pijani ludzie…
Wiem, jestem nudziarzem.
Nie, mylisz się.
Jestem.
Nie. Ja naprawdę myślę…
że jesteś idealny.
Skądże.
Co robisz?
Przepraszam.
Wybacz, pomyślałam, że…
Co pomyślałaś?
Nic. W tym problem. Nie pomyślałam.
Przepraszam.
Nie chcę zabrzmieć niegrzecznie, ale nie jestem tobą zainteresowany.
Rozumiem.
Cała ta sprawa z Irene jest zbyt świeża…
Nie chodzi o to.
Po prostu nie.
- Dlatego powiedziałaś mi o Irene? - Co?
Powiedziałam, bo mnie prosiłeś.
Nie. Pytałem, czy ona kogoś ma.
No i te karty.
Wróżyłam ci z nich, bo sam mnie o to poprosiłeś.
I mam kolejny kawałek układanki.
Jakiej znów układanki?
Zapytam cię o coś.
- Asier… - Nie ściemniaj!
Zrobiłaś to wszystko, by ze mną być?
Tak?
Chyba naprawdę jesteś czarownicą.
Zrobiłam to, bo przeżywaliście kryzys. Sam mi o tym mówiłeś.
- Wal się! - Asier.
Amaio!
Amaio?
Co jest grane?
Wracam do Barcelony.
Może nie chcesz tego słyszeć, ale Chivite to świetny DJ.
Kurwa. Znowu ten koleś.
Ale ciacho.
Żebyś wiedziała.
Ale nie ma prawa tak łypać na innych ludzi.
Po prostu patrzy w naszą stronę.
On i jego kumple mnie nie wystraszą. Mam tego dość.
- Daj spokój. - Hej!
Na co się gapisz? Masz jakiś problem, to mów.
Nie mam problemu. Po prostu widziałem cię w szkole.
Wiem, ale czemu mnie śledzisz?
Nie śledzę.
Mówi, że mnie nie śledzi.
Myślisz, że nie wiem, co się dzieje?
No dobra. Może trochę cię śledzę,
bo nie mam odwagi, by coś ci powiedzieć,
a kiedy tylko cię widzę…
Dobra, jestem tu. Co chcesz mi powiedzieć?
Nic.
Jak to nic?
Wiesz…
podobasz mi się.
Co takiego jest w Barcelonie oprócz ładnej pogody?
Na przykład moi przyjaciele.
Tu też masz przyjaciół.
Javi, Lucíę i mnie.
Chińczyk, duża laska, gej i nowa dziewczyna.
Bez ciebie to już nie to.
Poza tym wyjeżdżać z powodu faceta?
- Nie chodzi o niego. - Jasne.
No dobra, może tak.
I dlatego, że dwa razy jednego wieczoru wyszłam na idiotkę.
To dobry powód.
Miriam zrzygała się na głośnik.
Ja zrobiłam coś gorszego.
- Nie. - Tak.
- Ja bardziej go potrzebuję. - Daj!
- Amaia! - No co?
Czekaj. Zobaczmy.
Co tu nalałeś?
Coś na wyluzowanie, ale smakuje okropnie.
Jasne.
Ty i ja. Ale głupota, co?
Para idealna.
Żebyś wiedziała.
Nie możesz jeszcze iść.
Ale idę.
Zaraz poleci super muza.
Wiesz co? Mam jedną zasadę.
Nikt nie zepsuje mojej imprezy.
Tańczcie!
Dobra. Co to za muza?
Ty ją wybierzesz.
Nie pisałeś do mnie. Pamiętałbym.
Napisałem wiadomość, ale nie miałem tam zdjęć.
Nie chciałem, by się ktoś dowiedział.
Wstydliwy2005 to ty?
Tak, to ja.
Jestem Javi.
Romeo.
A ja Julia.
Romeo.
Naprawdę?
To oryginalna receptura mojej babci.
Pomoże ci znaleźć twojego Romea.
Ktoś wysłał mi wiadomość, ale bez zdjęcia.
Wstydliwy2005 jest upierdliwy. Zignoruję go.
- To tak nie działa. - Co się stało, gdy czar zadziałał?
Chcemy, żeby Fran Chivite cierpiał, żeby poczuł prawdziwy strach.
Chivite miał wypadek. Jest w szpitalu.
Zuri i Jokin pogodzili się po uroku.
Masz dar. Jesteś wyjątkowa.
Jesteś wybranką.
Wierzysz w czary?
Cóż… nie.
Ja też nie wierzyłem.
Ale teraz wierzę.
Dlaczego?
Sam nie wiem.
Chcesz słuchawki?
Rany. Kto to wszystko zrobił?
Ty, Amaio.
I wiesz, co to znaczy?
Że jesteś tutejszą czarownicą.
I twoja magia dopiero się zaczyna.
Okazuje się, że jednak będziesz nieco wyjątkowa.
NIE JESTEŚ WYJĄTKOWA
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz