Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Tato!
- Tato! - Stój tu.
Puść mnie! Tato!
Nie bój się, synu. Będzie dobrze. Niedługo wrócę.
Wsiadaj.
Tato!
Niestety każdego roku w naszym ukochanym Stambule
popełnianych jest od 300 do 400 morderstw.
To oznacza, że codziennie giną ludzie.
Codziennie na naszych ulicach
jeden obywatel staje się ofiarą, a drugi – mordercą.
Niektórzy ludzie ścigają tych morderców dzień i noc.
Jedna z takich osób otrzyma tytuł Najlepszego Policjanta Roku.
Nasze szacowne konsylium szybko uporało się ze swoim zadaniem.
Nagrodę dla Najlepszego Policjanta Roku otrzymuje Harun Çeliktan!
Życzę jemu i jego zespołowi dalszych sukcesów.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Rany.
Chyba wydział nie miał innych kandydatów.
Jeśli Harun jest policjantem roku, już po nas.
- Jestem z ciebie dumny. - Dzięki, bracie.
Nie dziwne, że mój uczeń dostał tę nagrodę.
Jasne.
Ale dziwi mnie, że żaden z moich pozostałych protegowanych jej nie dostał.
Wszystkich uczyłem tak samo.
To ja dostałem nagrodę, a wychwalamy ciebie?
- Gratuluję, dzielny synu. - Dziękuję.
To oznacza, że wkrótce zostaniesz szefem. Nie udawaj, że o tym nie wiesz.
Czy ja udaję?
To leki na żołądek, nie słodycze.
- Słuchasz mnie? - Tak.
Mówię to dla twojego dobra.
Ja tak samo…
Nie wychylaj się.
Nie przyciągaj uwagi. Spokojnie. Bez pośpiechu.
Rozumiesz?
Rozumiem, bracie. Bez obaw.
Harun.
Rozumiem.
WYDZIAŁ POLICJI W STAMBULE
- Brawo! - Brawo!
Dobra robota, kapitanie! Gratulacje.
- Uczcijmy tę ważną chwilę. - Gratulacje, kapitanie!
- Gratulacje, kapitanie. - Prosimy, niech pan coś powie.
- O czym mówisz? - Cicho.
Hayri, zrób nam zdjęcie. Zróbmy sobie ładne zdjęcie z nagrodą.
- Gotowi? - Jesteśmy z pana dumni.
- Dołącz do nas, szybko. - Uśmiechnijcie się! Uśmiech.
Wejdź.
Nie powinniśmy dziś pracować, ale co zrobić?
Kapitanie?
- Przyślij Tuncaya. - Tak jest.
Chciał pan mnie widzieć.
Tuncay, spisałeś zeznania podejrzanego?
Tak, inspektor Yadigar mi pozwolił, bo to prosta sprawa.
Dał mi szansę.
I ją zmarnowałeś.
Co ma pan na myśli?
To nie było przesłuchanie, tylko pogawędka.
Podejrzany ci zaufał, ty zaufałeś jemu.
Odbyliście przyjacielską rozmowę.
Tak nie można.
Wszyscy są niewinni, dopóki nie udowodni im się winy.
Tak mówi prawo.
Według nas wszyscy są winni, dopóki nie udowodnią nam inaczej. Jasne?
Dobrze, kapitanie.
Co gorsza, podczas przesłuchania złamałeś złotą zasadę.
- Jaką? - Od razu podałeś mu herbatę.
Czekasz. Poprosi o herbatę i papierosy, gdy będzie chciał się przyznać.
- Ma pan rację. - Zobacz, co mówił.
Chciał tylko okraść gościa, ale przypadkiem go zabił.
Włamał się z nożem w ręku.
Od tego momentu nic już nie jest przypadkiem.
Rozumiesz?
Jesteś dobrym dzieciakiem, nie zmieniaj się.
Ale nie pokazuj wszystkim, że masz dobre serce.
Pamiętaj. Łatwo być dobrym.
Trudno jest być sprawiedliwym.
Możesz odejść.
Miałem wczoraj uczyć Aslana jeździć na rowerze, ale nie mogłem.
Jest na mnie zły?
Tak, rower stoi w salonie w pudełku,
a Aslan uważa cię za zdrajcę.
O nie!
- Wpadnij w weekend. - Dobrze, kapitanie.
Ma aksamitny woreczek
Słychać go w kawiarni
Siada i uprawia hazard
Mój najdroższy
- Kapitanie, doszliśmy do wniosku… - Właściwie to Melda doszła.
- Co? - Nieważne.
Pomyśleliśmy, że będzie pan częściej chodził w krawacie.
To dla pana.
- Rany. Co to? Czy to… - Proszę pozwolić.
Proszę bardzo.
- Ładna? - Pasuje.
- Dla pana. - Dzięki.
- Mam nadzieję, że się przyda. - Dzięki.
Ta nagroda nie należy się mnie.
Należy się wam.
Wszyscy uratowaliśmy sobie nawzajem życie, prawda ?
Najczęściej ratujemy tego gościa.
Sam wiele razy ratowałem wam skórę.
Ale nie lubię świętować.
Nie wiem, może takie już moje pokolenie.
Świętowanie z jakiegoś powodu nas zawstydza.
Zwłaszcza takie ceremonie.
Ale miło być tu z wami, więc jestem szczęśliwy.
Dobrze więc. Moje gratulacje dla najlepszego zespołu roku.
- Dziękujemy. - Dzięki, kapitanie.
Dziękujemy.
- No dobrze. - Życzę panu dalszych sukcesów.
- Mam nadzieję, że będą wspólne. - Dzięki.
- A nas pan uściska? - Chodź tu, łobuzie.
- A co z resztą? - Chodźcie tu wszyscy.
Dobrze. Wracajcie do domu i nigdzie się nie włóczcie.
Zajmę się nimi, kapitanie.
- Aslan. - Tato.
- Co robisz, synku? - Tak sobie siedzę.
- Jeszcze nie jesteś w łóżku? - Dostałeś nagrodę. Czekam na ciebie.
Tak, twój tata dostał nagrodę.
Wracasz do domu?
- Nie, będę później. Idź spać. - Proszę, wróć do domu!
Oddają mi cześć. Muszę odwiedzić jedno miejsce.
Idź spać. Przyjdę i cię przytulę, gdy będziesz już spał, dobrze?
Miał już od godziny spać, kapitanie.
Zgłaszasz mojego syna na policję?
Nie chce iść spać, skarbie. Czekamy na ciebie.
Kładźcie się spać. Nie czekajcie na mnie.
Gratuluję, kotku. Kocham cię.
Ja ciebie też, najdroższa.
Gdzie my jesteśmy?
Jedziemy w złym kierunku.
Proszę pana, jedziemy nie w tę stronę. To…
Hej, ogłuchłeś?
Proszę pana!
Zatrzymaj się. Jestem gliną.
Za dużo gadasz. Zamknij się!
Mówię, żebyś się zatrzymał!
Zostaw to!
Ani drgnij!
- Czego chcesz? - Stul pysk!
Jeśli cię to ciekawi, powiem ci, dlaczego zaraz umrzesz, kapitanie Harun.
- O czym ty mówisz? - Zamknij się!
Zaraz ci pokażę.
Zaraz zobaczysz.
Zapłaci pan za to, co pan zrobił. Dziś pan umrze!
KOMENDANT CEVAT
- Halo? - Harun.
Znasz pana Arifa z ministerstwa?
Znam.
Rozmawiałem z nim o tobie.
Mają wobec ciebie plany. Spodziewaj się dobrych wieści.
Nie cieszysz się?
Cieszę się, bracie. Oczywiście.
Otrzymasz awans. To kwestia czasu.
Dobrze, bracie. Rozumiem.
Widzimy się jutro. Dobrej nocy.
Do zobaczenia.
Uważaj, nie oparz się.
Tylko nie zjedz samych z czekoladą.
Halo? Jak się masz, Yadigar?
Tak, wciąż śpi.
Mamo, daj mi mleka.
Chyba nieźle wczoraj zaszaleliście.
Dobrze, obudzę go.
- Ja obudzę tatę! - Stój, Aslan! Prosiłam, żebyś nie biegał!
Dzień dobry, tato.
- Dzień dobry, mój Aslanie. - Harun, skarbie.
Dzwoni Yadigar.
Chodźmy. Nie skończyłaś śniadania.
Tak?
Cofnijcie się, pozwólcie nam pracować!
Macie jakieś informacje? Proszę, powiedzcie nam, co się dzieje!
- Dzień dobry, bracie. - Dzień dobry.
Mamy nową misję.
Możemy prosić o komentarz?
- Co ci się stało w szyję? - Co?
Zaciąłem się przy goleniu.
Dobra, rzućmy okiem.
Coś nie tak?
Nie, nic.
Yadigar. Bądź bardzo dokładny. Zbadaj każdy szczegół.
Rozumiem. Zabierzcie go.
Tuncay!
- Chodź tu. - Dobra.
- Jakieś poszlaki? - Brak.
Sprawdźmy bagażnik.
- Ahmet! - Tak?
- Spójrz na to. - Tak jest.
- Dobra. - Emir, Tarık!
Tarık, weź aparat. Sfotografuj każdy szczegół.
Cały kraj jest wstrząśnięty historią mężczyzny
powieszonego na żurawiu w Acıbadem.
Policja prowadzi dokładne śledztwo, które…
Facet popełnia morderstwo.
Potem wiesza ciało naprzeciwko Departamentu.
Co to oznacza?
Posłuchaj. To dla nas kwestia honoru.
Wszyscy mają harować, dopóki go nie dopadniemy!
Zostaw to, czym się teraz zajmujesz, i przyprowadź mi tego człowieka!
Za kogo on się, kurwa, uważa, żeby wieszać ciało tuż pod moim nosem?
Hej! Kapitanie Harun, słyszy mnie pan?
Tak, szefie.
Na co czekasz? Do roboty.
Niewiarygodne.
Jak on śmiał.
Nasza ofiara to taksówkarz pracujący na czyjeś zlecenie.
Ma 35 lat. Nieżonaty. Nazywa się Ceyhun Arık.
To podejrzany typ.
Karany pobicie, handel narkotykami i inne rzeczy.
Po południu poszedł do pracy i został zamordowany.
Potem wywieziono go na plac budowy w bagażniku jego taksówki.
Znaleźliście coś?
Sprawdziliśmy, czyściutko.
Nie zostawił odcisków ani śladów.
Jego rejestr karny może nam pomóc.
Zaczniemy od listy podejrzanych?
Poprosiliśmy o zapis kamer z budowy.
- Sprawdź też trasę taksówki. - Dobra.
No więc do roboty.
Pamiętajcie o naszym motto.
- Drobne szczegóły nie istnieją. - Szczegóły są drobne.
Dobra robota, dzielny chłopaku.
Wieszanie człowieka na żurawiu tuż przed nami…
Ciekawi mnie, kim jest ten żądny przygód facet.
A was nie?
Musi wylądować w naszym policyjnym vanie.
- Okej? - Tak, inspektorze.
- Zrozumiano? - Zrozumiano.
Na co czekacie? Ruchy! Musimy zgarnąć tego drania!
Podobny samochód.
Sprawdź, ten adres. Żwawo, chłopcze. Do roboty!
Śledczy znaleźli coś na ciele.
Pod paznokciami ofiary znaleźliśmy tkankę mordercy.
To jasne, że doszło do szarpaniny.
Ile jest tej tkanki? Wystarczy, żeby zostawić bliznę?
To możliwe.
Gdy złapiecie podejrzanego, porównamy wyniki DNA i poznacie rezultat.
- Świetnie. Dziękuję, pani doktor. - Dziękuję.
Przy okazji, gratulacje.
Co?
Inspektor Yadigar powiedział mi o nagrodzie.
Och! Dziękuję. To bardzo miłe.
A więc wkrótce pan awansuje?
- Proszę. - Dzięki.
Mam, inspektorze!
Numery tablic?
34 TJE 66. Pasują.
Przejeżdża przez Beykoz o 2,05. A potem?
A potem…
Inspektorze Yadigar!
Musisz to zobaczyć.
Prześledziliśmy drogę taksówki z placu budowy.
Najpierw pojawia się tutaj.
W środku jest tylko kierowca.
Następne ujęcia są bardzo ciekawe, bo na tylnym siedzeniu widzimy klienta.
Nie widać jego twarzy.
Ale jasne jest, że mamy tu dwie osoby i jedna zmarła.
Bardzo możliwe, że zabójcą był klient.
Znajdziemy zabójcę, jeśli sprawdzimy ostatnią trasę taksówki.
Nie wiem. Wiele miejsc na tej trasie jest poza zasięgiem kamer.
A jakość obrazu jest kiepska.
Może ten klient wysiadł, a wsiadł ktoś inny.
- To zalesiony teren. Nie mógł tu wysiąść. - Nie wiedziałem, dzięki.
Sprawdźcie to. Dajcie znać, jeśli coś znajdziecie.
Tak jest, kapitanie.
Słyszeliście go. Szukajmy dalej.
Tuncay.
Co tu robisz sam?
Nic. Siedzę sobie.
Coś cię gryzie?
Nic.
Jak mógłbym tu pracować, gdybym nie wyłapywał kłamstw?
Powiedz, co się stało?
Słucham.
Pierwszy raz pracujesz nad tak poważną sprawą.
- Wiem, że to nie łatwe. - Nie o to chodzi, inspektorze.
Spokojnie, rozgryziemy to.
Rozgryziemy to.
Jest strasznie zimno. Na Boga, wróć do środka.
- Nawet nie zauważyłem. - Chodźmy.
Będzie dobrze.
- Co to? - Co?
- Ćwiczyłeś? - Ostatnio zacząłem.
Serio? To dobrze. Tak trzeba.
Jak twoje życie miłosne?
Czemu się śmiejesz? Powiedz, jestem twoim bratem. Masz kogoś?
Dzięki, İzzet.
- Witamy, kapitanie. - Powodzenia.
- Jak leci? - Pracujemy nad sprawą.
Tak, zgadza się.
Proszę zaczekać.
- Sprawdźcie dokładnie boczne drogi. - Tak jest.
- Którą sprawdzasz trasę? - Bahçeköy, kapitanie.
Przybliż.
Kapitanie!
Chyba coś mam.
Widać zabójcę w drodze na plac budowy.
Zatrzymaj. Przybliż.
- Ciało też tam jest? - Tak.
Szybko, chodźmy.
- Uciekł tyłem. - Po dwóch na każdą ulicę.
Szybko. Wy idźcie tam. Chodź, Yadigar. Idziemy.
- Nikogo nie ma. Szukamy go. - Przyjąłem.
- Mów! - Bracie, on już nie żył!
Został dźgnięty w klatkę piersiową. Przysięgam, robiłem to, co mi kazał!
Kto?
Nie wiedziałem o zwłokach. Pojechałem tam, gdzie chciał.
- Kim on jest? - Nie wiem, przysięgam na moją matkę.
- Drań spieprzył mi życie za 250 lir. - Który drań?
Ktoś widział podejrzanego? Odbiór.
Nie ruszaj się!
Biegnij!
No więc, Harun? Co się stało?
Celowałem w jego nogę.
Gdy biegał po dachu?
Nieistotne, czy był zabójcą, czy nie, zginął w trakcie śledztwa.
Kto widział, co się stało na dachu?
Biorę to na siebie.
Stałem za kapitanem. Podejrzany mógł wskoczyć na następny dach.
Było bardzo ciemno.
Napastnik zaatakował go nożem. Mogę ręczyć za naszego kapitana.
Zgadzam się z inspektorem Yadigarem. Też ich widziałem.
- Ja też. - Też ich widziałem.
Ja również! Pobiegliśmy tam i ich zobaczyliśmy.
Pobiegł tam i cię zobaczył!
No proszę.
Jeśli on jest zabójcą, sprawa załatwiona.
Jak myślisz?
Jest zabójcą?
Biorąc pod uwagę jego przeszłość, pasuje idealnie.
Niezrównoważony. Bogata kartoteka.
Z billingów wynika, że kontaktowano się z nim pośrednio.
Ten sam numer widnieje na billingach obu zmarłych.
Numer aktywowano trzy lata temu.
- Należy do Agencji Nir. - To agencja castingowa.
Obaj byli pod wpływem narkotyków.
Badania ich krwi wskazują na obecność metoponu.
A co to?
Metopon, proszę pana. Powstaje z morfiny.
I nie wiedzieliśmy o tym?
Nie jest zbyt popularny. Wydział Antynarkotykowy pewnie go zna.
Technicy twierdzą, że to bardzo toksyczna substancja.
Popyt jest niewielki bo przez nią wzrosła liczba zgonów.
Trudno zdobyć ten narkotyk.
Ciężko go znaleźć.
Więc skąd wzięły go te gnojki?
A więc pokłócili się o narkotyki.
Jeden zabił drugiego.
A potem powiesił ciało na placu budowy tuż pod naszym nosem?
Tak było?
To się okaże po zbadaniu tkanki.
Jeśli tkanka będzie się zgadzać, zamkniemy sprawę. Prawda, kapitanie?
Z pewnością.
Wiedzą, że to pilne?
Czy technicy wiedzą, że to pilne?
Tak, jutro otrzymamy wyniki.
Jutro.
Biegł i cię zobaczył! Rany…
DEPARTAMENT POLICJI W STAMBULE
Znajdujemy się przed Departamentem Policji w Stambule.
Uważa się, że martwy podejrzany
jest poszukiwanym Dźwigowym Zabójcą.
Czekamy na komunikat prasowy.
Na miejsce przybył komendant policji.
- Nagrywasz? - Tak, dźwięk gotowy.
- Wyda pan oświadczenie? - Macie coś nowego?
- Są jacyś świadkowie? - Kiedy wyda pan oświadczenie?
Czekamy na raport z laboratorium. Nic nie jest pewne.
Prosimy o wydanie oświadczenia.
Dla dobra śledztwa
wydam oświadczenie po otrzymaniu raportu.
SPRAWIEDLIWOŚĆ DLA WSZYSTKICH
Idziemy coś zjeść, dołączy pan?
Nie, dzięki. Smacznego. Ja popracuję.
Nie obwinia się pan, prawda?
Do zobaczenia.
Obaj byli pod wpływem narkotyków.
Badania ich krwi wskazują na obecność metoponu.
O co chodzi?
Co się dzieje?
Wy dwaj, wypad.
Co? O czym ty mówisz?
Wypierdalać. Daję wam trzy sekundy.
Co…
Wyjdźcie. Dajcie mi zamienić słowo z kapitanem.
Czemu od razu nie mówiłeś, że jest gliną?
Wszystko dobrze, bracie?
„Wszystko dobrze, bracie?”. Popełniłaś tyle błędów w jednym zdaniu.
Po pierwsze, byłbym tu, gdyby było dobrze?
Po drugie…
Przysięgam na Boga, że ktoś taki jak ty nie jest moim bratem.
Zadam ci pytanie.
Odpowiesz na nie i odejdę.
Metopon. Kto go dostarcza i kto go sprzedaje?
Już tego nie robimy, kapitanie.
Zapłaciliśmy za to, więc już tego nie robimy, kapitanie.
Przysięgam na dzieci.
Jestem bardzo zły, Şerat.
Ostatnio jedna rzecz prowadzi do drugiej, a ja nie mogę tego rozgryźć.
Ktoś robi coś za moimi plecami, a ja tego nie rozumiem.
Przepełnia mnie gniew.
Potrzebuję kogoś takiego jak ty.
Śmiecia, bandytę, na którym wyładuję swój gniew.
Przysięgam, już tego nie robimy.
Przysięgam na moje dzieci. Cóż mogę rzec?
Kapitanie…
Obiecaj, że już nigdy nie przysięgniesz na życie dziecka.
Dobrze.
Metopon.
Nikt już nie chce metoponu, bracie.
Na pewno zostało kilku szaleńców, ale tylko garstka.
Daruj sobie. Podaj mi nazwiska kupców.
- Bracie, jak mogę… - Hej!
Bracie… Posłuchaj…
Mówią na to „met”.
W zeszłym roku była duża operacja.
Przymknięto też kilku filmowców i aktorów.
- Aktorów? - Tak.
Było o tym głośnio w wiadomościach i większość zrezygnowała.
To bardzo niebezpieczne. Co jeszcze mogę powiedzieć? Zabija ludzi.
Naprawdę? A to łamie ci serce?
Który to aktor?
To była dziewczyna. Dziewczyna.
Gül… Gül Cankır.
Mamy wyniki.
I jak?
Nie pasują. To nie on był zabójcą.
- Facet z dachu tego nie zrobił. - Rozumiem.
Twierdziłeś, że to zabójca.
Mówiłem ci, żebyś unikał problemów.
Odkąd to powiedziałeś, problemy podążają za mną.
One podążają? Czy to ty ich szukasz?
Mogłeś skurwiela puścić wolno. Po co do niego strzelałeś?
- Chciałem go schwytać… - Harun.
Po awansie rób, co chcesz.
Jak do tego doszło?
Powiedz mi.
Napisałem to w raporcie.
To wszystko.
To wszystko?
Tak.
Harun.
To teraz mój problem.
Zaraz stracę pracę, próbując załatwić ci awans.
Trzy razy dziennie dzwonią do mnie z Ankary.
Codziennie, od kiedy to ciało zawisło przed budynkiem,
powtarzam ludziom: „Ma pan rację. Zajmiemy się tym”.
Nie lubię zwracać się do ludzi per „pan”.
Obiecuję, że to rozwiążę, ale nie mam nic.
Harun.
Natychmiast to rozgryź.
Rozgryziemy to. Niech się pan nie martwi.
Nie pierdol.
Mam ochotę powiesić sukinsyna na tym samym dźwigu!
Ostatnio nie atakowali terroryści.
Kto mógł to zrobić?
Co?
Jak zamierzasz to rozwiązać?
Po prostu to zrobię.
Streszczaj się.
Zrób to szybko.
Była bystrą dziewczyna. Miała wielki talent.
Ale na każdym planie sprawiała problemy.
Zerwaliśmy z nią kontakt, gdy wybuchł skandal z narkotykami,
i nigdy więcej się nie odezwała.
- Ma pan jej adres lub numer? - Nie wiem, ale sprawdzę.
Jeśli mogę zapytać, czy Gül znów wpadła w tarapaty, kapitanie?
Nie, jej nazwisko wypłynęło w sprawie. Chcemy zapytać, co wie.
Tak jak mówiłem, sprawdzę to i dam panu znać, jeśli coś znajdę.
Dziękuję.
- Dolać panu wina? - Nie, dziękuję.
No dobrze. Proszę wybaczyć.
To mój numer.
- Dobrego dnia. - Dziękuję.
CENTRUM MONITORINGU W STAMBULE
- Jak się masz, siostro Özlem? - Dobrze, Tuncay. A ty?
Ja również.
Brakuje nam pewnego nagrania. Czy mógłbym je otrzymać?
Jasne, podaj mi datę.
- Trzydziesty pierwszy grudnia. - Dobrze.
- Ale musisz zaczekać. - Okej.
Kogo szukasz?
Jestem kapitan Harun. Harun Çeliktan.
Jestem zwykłym starcem.
Czego chcesz?
- Jesteś… - Ojcem zmarłego.
Moje kondolencje.
Jesteśmy przekonani, ktoś inny go tam wysłał.
Wiesz pan coś o tym?
Słuszne przekonanie.
Mój syn i ja zawsze byliśmy na posyłki innych.
Czy mieliśmy kiedykolwiek szansę załatwić swoje sprawy?
Nie mógł nic zrobić na własną rękę…
Zastrzeliłeś mojego syna, prawda?
Zaatakował mnie.
Postrzeliłem go w nogę.
- Witaj w domu, kochanie. - Dzięki, skarbie.
Tato, zobacz, co przyniósł mi brat Tuncay!
- Brat Tuncay? Witaj, Tuncay. - Witaj, kapitanie.
- Pokaż. - Spójrz.
- Jeszcze nie śpisz? - Nie, nie mógł się ciebie doczekać.
- Już jestem. Chodź. - Do łóżka!
- Dobranoc. - Śpij dobrze.
- Dobranoc, tato. - Dobranoc, kochanie.
Coś się stało?
- Możemy porozmawiać, kapitanie? - Dobrze.
Na zewnątrz?
Kapitanie…
Mów, synu.
Muszę pana o coś zapytać, bo nie mogę tego rozgryźć.
Śmiało.
W pracy mam przełożonego, którego szanuję, a nawet podziwiam.
Na miejscu zbrodni znalazłem przedmiot, który do niego należy.
Na początku sądziłem, że to przypadek.
Ale potem zauważyłem przełożonego, jak ukrywa bardzo ważne dowody,
nagrania z kamer.
Nie wiem, co mam zrobić.
Przełożony zastrzelił świadka, który mógł pomóc w rozwiązaniu sprawy.
Kapitanie, chciałem zobaczyć to nagranie.
Obejrzałem je.
Widziałem, jak wsadzaliśmy go do taksówki.
Byliśmy dumni.
Co powinienem zrobić?
Chciałem poznać pana opinię,
bo jest pan naszym mentorem.
Jest coś, o czym nie wiemy.
Podjąłem decyzję, kapitanie.
Na pewno mój mentor wie, co robi i sobie z tym poradzi.
Myślę, że wciąż będę się od niego uczył.
Proszę wybaczyć, kapitanie.
Nadużyłem władzy
i nie zgłosiłem morderstwa, które popełniłem.
Manipulowałem dowodami.
Celowo utrudniałem śledztwo.
Proszę przyjąć moją rezygnację i wydać nakaz aresztowania.
- Halo, słucham? - Dzień dobry, mówi Süha z Agencji Nir.
Słucham pana.
Pani Gül się do mnie odezwała. Wspomniała o panu.
Nie wiem, skąd się dowiedziała.
Wkrótce ma się z panem skontaktować.
- Mówiła o mnie? Co masz na myśli? - Powiedziała, że dobrze pana zna.
Niby skąd?
Tak powiedziała. Niedługo się do pana odezwie.
Gül otworzyła też z przyjaciółmi klub nocny o nazwie Maçça Club.
W Kadıköy. Pomyślałem, że przyda się panu ta informacja.
Dzięki, miłego dnia.
11 MAJA, GEBZE
6 CZERWCA, GÜNGÖRUN 2 LIPCA, KÜÇÜKÇEKMECE
Tak, kapitanie?
Podam ci daty, Yadigar.
Sprawdź, co się wtedy stało.
Dobrze, momencik.
11 maja, Gebze.
Tak.
6 czerwca, Güngören.
2 lipca, Küçükçekmece.
Już sprawdzam.
Miały tam miejsce morderstwa.
I…
I co? Mów.
Ofiary to policjanci.
Bünyamin Babaoğlu, Hasan Gürelioğlu i Eren Oylum.
Dobrze.
Musimy iść, kapitanie.
- Co się stało? - Zeyrek. Wiele trupów.
Byli tu bywalcami. Zginęli tej samej nocy.
Zostali zatruci.
- Co się tu dzieje? - Siadaj.
- Wstawaj! Chodź tu. - Jestem niewinny.
- Nie jestem mordercą. - Kto to?
Czy muszę codziennie czytać, jak jesteśmy zdesperowani?
Znajdźcie mordercę! Macie na to dwa dni!
Mężczyzna pracuje w restauracji, w której doszło do morderstw.
Dowody wskazują, że jest ich sprawcą.
W jego domu znaleziono również toksyczną substancję.
Podobno ciągle był nękany i źle traktowany w miejscu pracy.
Uraza skłoniła go do zemsty.
Zabił siedem osób, zatruwając zupę, którą serwowali tej nocy.
Dwóch świadków złożyło zeznania na temat tych wydarzeń.
Kapitanie, nasz aresztowany… Nie jestem pewien, czy jest winny.
- Mamy mocne dowody. - Może, ale…
- Co powiedział prokurator? - Nic.
Więc to tyle. Wyjdź.
Patrz na mnie!
7 OFIAR STRASZNEGO MORDU W STAMBULE
Czy Ramazan Türel miał dzieci?
Czy ktoś zamienia tę sprawę w krwawe porachunki? Ale kto?
W czym mogę pani pomóc?
Jestem tu, by się przyznać.
Do czego?
Ostatnio zabiłam kilka osób.
Ostatnią powiesiłam na dźwigu na pobliskiej budowie.
Tak zwany Dźwigowy Zabójca…
to ja.
Tędy.
Gül Cankır. Urodzona w Stambule.
Nie złożyła jeszcze zeznań. Ma 23 lata. Aktorka.
Była karana za posiadanie narkotyków. I…
I co?
Chce rozmawiać z kapitanem Harunem.
Tak powiedziała. I chce z nim porozmawiać na osobności.
- Dlaczego? - Nie mam pojęcia.
Idź do niej.
Proszę zaczynać, słucham.
Jak wyciszyć tu mikrofon?
Przepraszam naszą publiczność.
To sprawa osobista.
Załatwione.
Możemy zaczynać.
Dalej, panie Harun.
Dlaczego chciała pani rozmawiać ze mną na osobności?
Wolałby pan, żeby inni nas nie słyszeli.
Proszę mi wierzyć.
- Wolałbym? - Tak.
Ciekawe.
Dobrze, a więc powiedz.
Jak zabiłaś taksówkarza?
Nie powiem.
- Dlaczego? - Bo go nie zabiłem.
Więc kto to zrobił?
Pan.
Pan go zabił.
Co ty wyprawiasz, dziewczyno?
Nie jestem pana dziewczyną, ale już się poznaliśmy.
Nie oficjalnie.
Ale lata temu byliśmy w tym samym miejscu.
Był deszczowy dzień.
Chciałabym móc zapalić, gdy to wspominam.
W każdym razie…
Do tego dnia nie widziałam tylu ludzi w naszej okolicy.
Był tam również pan.
Otaczały nas niebieskie, migoczące światła.
Te światła prześladowały nas przez całe życie.
W każdym razie…
Wy, goście z niebieskimi światłami, zabraliście mojego ojca.
Nigdy nie wrócił.
Trafił za kratki jako morderca siedmiu osób
i nie wyszedł stamtąd żywy.
Twój starszy brat… Nie miałaś starszego brata?
Miałam.
Może wciąż gdzieś tu jest.
W świecie adopcji dzieci się nie znają.
Niektórzy szukają rodzeństwa, ale ja się nie kłopotałam.
Po co miałabym go szukać?
Więc to wszystko twoja wina?
Zawiesiłaś ciało na dźwigu.
Ty? Kobieta?
Kiedy kobiety mają możliwość, potrafią robić niesamowite rzeczy.
Tak, część z dźwigiem była trudna.
Gdyby wszystko poszło zgodnie z planem, taksówkarz by pana zabił.
Taki byłby finał.
Sprawy się skomplikowały, gdy go pan zabił.
Ale i tak nie mogę narzekać.
Zabił pan dwoje ludzi, którzy zeznawali przeciwko mojemu ojcu.
To dużo lepsze niż pierwotny plan.
Wprawiłam pana w osłupienie?
Mów, czego ode mnie chcesz.
Już mówię.
Zginęło dwóch gości, którzy realizowali mój morderczy plan.
Więc proszę, abyś ich pan zastąpił.
W jaki sposób?
Zabije pan jeszcze jedną osobę.
W przeciwnym razie wypłynie nagranie morderstwa, które pan popełnił.
Tak!
Ma pan nowe zadanie, kapitanie!
Oczywiście, o ile się pan zgodzi.
Proszę zgadnąć, kim on jest.
Zostaliście tylko wy z zespołu, który zniszczył nam życie.
Pan i…
Ma pan wybór.
Może pan popełnić kolejne morderstwo albo zapłacić za te, które pan popełnił.
- Siostro… - Nie jestem siostrą.
Wiem, że nią nie jesteś! Dzięki Bogu!
Twój ojciec otruł siedem osób.
To nie zrobił mój tata. Nie znalazł pan sprawcy.
Przyjmuje pan ofertę?
- Twój ojciec nie został błędnie osądzony… - Proszę odpowiedzieć.
Przyjmuje pan moją ofertę?
Ma pan czas do wieczora.
Jeśli nie zrobi pan tego, czego chcę,
film trafi do mediów społecznościowych.
Proszę pamiętać, żeby dać mu lajka!
Więc jak? Jest winna?
Nie wiem. Jej zeznania są niespójne.
Opowiada brednie.
Chyba chce zyskać rozgłos.
Zatrzymajmy ją i zobaczmy, o co jej chodzi.
Czemu rozmawialiście na osobności?
Nie wiem. Też tego nie rozumiem.
Skąd zna twoje nazwisko?
Moje nazwisko…
Nie zapytałeś?
Zapytałem, ale ona plecie bzdury.
Więc…
Może tu zostać.
Yadigar, podejdź.
Tak, szefie?
Spróbuj z nią porozmawiać. Idź.
Tak jest.
Wejść.
Co mówiła?
Jest szalona. Mówi jak wariatka. Ciągle prosi o jogurt owocowy.
- Jogurt owocowy? - Owoce i jogurt muszą być osobno.
Chce konferencję prasową jak premierę.
Nie wiem, czy mam się śmiać, czy płakać.
Wypuść ją.
Użyj tylnych drzwi, przy frontowych są kamery.
- Dobrze. Gdzie się pan wybiera? - Wierz lub nie, ale na basen.
- Na basen? - Tak. Przez ból pleców.
Lekarz kazał mi pływać i obiecałem też żonie.
Lubię pływać, ale strasznie tam marznę.
Przekaż ośrodkowi, żeby ogrzewali halę.
Dobrze, szefie.
Odeślij mojego kierowcę do domu. Sam tam pojadę.
Podaj mi tabletki na żołądek. Ta leżą.
- Proszę. Wezmę to od pana. - Nie. Otwórz.
Że też jeszcze na starość muszę pływać.
Yadi. Co się stało?
Komendant Cevat kazał ją wypuścić, żeby nie mieszać w to prasy.
Śledź ją. Sprawdź, gdzie mieszka.
Wie pan, że to wariatka? Po co ją śledzić?
Lepiej mieć ją na oku. Nie wiemy, co knuje.
- Jasne. - Załatw to.
İlyas, weź ze sobą Tuncaya i śledźcie wypuszczoną dziewczynę.
- Dobra. - Szybko, odłóż tę kawę.
- Bierz płaszcz, Tuncay! - OK!
Gdzie ona jest?
Miałeś mieć ją na oku!
- Wybacz, nagle skręciła… - „Nagle skręciła…”
Jak? Jesteście kretynami? Jak mogliście ją zgubić?
Co się dzieje?
- Zgubili ją. - Gdzie?
Gdzie jesteś?
W Ataşehir, niedaleko ośrodka sportowego.
Są blisko ośrodka sportowego.
- Gdzie jest komendant Cevat? - Pojechał na basen.
Na basen?
Znajdź tę dziewczynę, Yadigar. I to już!
Znajdźcie tę dziewczynę. Natychmiast!
Bracie Cevat, odbierz telefon!
Bracie, odbieraj!
Halo?
Kapitanie? To ja, Gül.
Nie przeszkadzam?
Zadzwoniłam, żeby przypomnieć…
że kończy się panu czas.
Podjął już pan decyzję?
- Przestań! Skończ z tym, bo jak nie… - Tak jak podejrzewałam.
No cóż…
Będę musiała to zrobić sama.
Posłuchaj mnie…
- Halo? - W samą porę.
To zły pomysł.
Wiedziałam, że pan tego nie zrobi.
Więc umieściłam w aucie małą paczuszkę.
Nie wiem, czy wybuchnie jak na filmach, ale dałam z siebie wszystko.
Bracie Cevat!
Wysiądź z samochodu!
Bracie Cevat!
Cevat…
Teraz tylko my pamiętamy tamten dzień.
Rozerwę cię na strzępy.
Rozerwę cię na strzępy!
Cieszę się, że umrzesz ostatni.
Bo wciąż masz zadanie do wykonania.
Znajdź prawdziwego zabójcę w sprawie mojego taty.
Tuncay, za nią!
Kapitanie, wszystko w porządku?
- Gdzie ona jest? - Tuncay ją ściga, kapitanie.
- Samochód wybuchł! Wezwać karetkę! - Już jedzie straż pożarna!
Biegnij, szybko!
Sprawą kierowali komendant Cevat i kapitan Harun.
Pracowali nad tym ci zamordowani policjanci.
Świadkami byli taksówkarz zawieszony na dźwigu…
oraz mężczyzna zastrzelony przez kapitana Haruna.
Co do licha?
JEDNA NOWA WIADOMOŚĆ
Inspektorze Yadigar?
Inspektorze Yadigar!
Komendant Cevat… Nastąpił wybuch.
Gdzie ona jest?
Kieruje się do Kadıköy, kapitanie.
Tuncay, w przeszłości coś się wydarzyło.
To długa historia…
Uporam się z tym, zobaczysz.
Ale najpierw jest mi potrzebna. Musisz ją szybko znaleźć.
Jest niebezpieczna. Uważaj na nią i nie zgub jej.
Tak jest, kapitanie.
Dzwonię w sprawie Ramazana Türela.
Potrzebuję informacji o jego dzieciach.
Mogę prosić o potwierdzenie jego nazwiska i numeru dowodu?
Dobrze.
Emre.
Jakie nazwisko przybrał po adopcji?
Nadeszła najważniejsza noc.
Ta, o której zawsze rozmawiałyśmy, nie wiedząc, czy nadejdzie.
Mój najdroższy.
Nie wiem, co sobie pomyślisz…
ale chyba dobrze się spisałam.
Sprawiłam sobie silniejszą przyjemność niż zwykle.
Miałam ciężkie życie.
Zasługuję na chwilę wytchnienia.
Tylko ciebie darzyłabym miłością…
gdybym potrafiła kochać.
Żegnaj.
Inspektorze?
Tuncay, potrzebuję twojej pilnej pomocy.
- Trwa pościg. - Przerwij go i przyjedź, gdzie ci każę.
Tak jest.
Tuncay.
Witaj, bracie.
Naprawdę nazywasz się Emre Türel.
Zostałeś adoptowany po śmierci ojca.
Wtedy nazwano cię Tuncay Kökdemir.
Brawo.
Jeszcze trochę i ty też dostaniesz nagrodę, Yadigar.
Ty gnoju!
Chłopcze…
byłeś dla nas bratem.
Obdarzaliśmy cię miłością, chroniliśmy cię…
Co z ciebie za diabeł?
Co za pech.
Odnalazłeś morderczynię.
Chcesz ją zabić.
Ale ona już zmierza na tamten świat.
Zawsze rozmawiałam o tym ze swoim starszym bratem.
Z moim bratem Emre.
Znasz go jako Tuncaya.
Tuncay?
Tuncay.
Zapytałeś mnie…
„Nie miałaś starszego brata?”
Ledwo powstrzymałam się od śmiechu.
Od odpowiedzenia: „Jest pod twoim nosem”.
Nazywałam się Gülendam.
Zmienili mi imię na Gül.
Pozbyli się części mnie.
Tak sobie z tym radzisz?
- Tak szukasz sprawiedliwości? - A jak ty radzisz sobie z bezprawiem?
W każdym razie to koniec. Już po wszystkim.
Jesteś aresztowany.
Pierdol się.
Powiedziałem, że jesteś aresztowany!
Zabijesz mnie? Co?
Zakujesz mnie w kajdanki bez słowa o tym, jak mam pomścić ojca?
I jak zemścić się za to, co mnie spotkało, skurwielu?
Hej…
Przestań! Uspokój się!
Przestań!
Mówię ci, żebyś przestał! Czemu nie odpuścisz?
Dlaczego zmuszasz mnie, żebym cię pobił? Przestań!
- Bracie… - Jak mogłeś okazać się moim wrogiem?
Jak mogłeś okazać się zdrajcą? Co? Odpowiedz mi!
Muszę zrobić jeszcze jedno, a ty stoisz mi na drodze.
Ty nie trafisz do piekła, chłopcze.
Ty stamtąd pochodzisz.
Doszłam z bratem do wniosku…
że nikt nie wie o naszym istnieniu…
ale przynajmniej naszą śmierć pokażą w wiadomościach.
Tuncay! Tuncay, ty…
Tata?
Aslan, synku…
Kiedy wracasz? Brat Tuncay tu jest.
- Jesteśmy w parku. - Gdzie?
- Halo, kapitanie? - Tuncay, nic mu nie rób. Posłuchaj mnie.
Ujawnię, co spotkało twojego ojca.
Znajdę zabójcę, tylko nie krzywdź mojego synka.
Obiecaj, że go zabijesz, gdy go znajdziesz.
Tak, obiecuję! Gdzie jesteście?
W parku obok pana domu, kapitanie.
Idę do was. Nie rób mu krzywdy!
Wysiądź z samochodu!
Chyba dobrze się spisałam.
Tylko ciebie darzyłabym miłością, gdybym potrafiła kochać.
Żegnaj.
Aslan! Synku!
Gdzie jesteś?
Gdzie mój syn?
- Witaj, kapitanie. - Gdzie on jest?
Byłem wtedy w jego wieku.
Ja, tata i siostra…
Mieliśmy tylko siebie.
Tato, jestem głodna!
Już wam niosę pyszne jajka! Podaj chleb, synku.
Mój tata służył tym draniom, żeby o nas zadbać.
Ci ludzie to były szczury żyjące w kanałach tego miasta.
- Są ciepłe. - Nie są.
Pewnej nocy tata nie wrócił do domu.
Poszedłem po niego do restauracji.
Widziałem, co mu robili.
Oskarżyli go o kradzież pieniędzy.
Nikt ich nie powstrzymał.
Śmiali się i szydzili z niego.
Nie było w nich człowieczeństwa.
Dla ludzi stamtąd ono nie istniało.
Bracie!
Bracia!
Co się dzieje? Bracia!
Bracia!
To byłeś ty?
To byłem ja.
Mówiłem panu.
Krzyczałem, ale wszyscy mnie ignorowali.
Mówiłem, że to nie on, ale nie słuchał mnie pan.
Przepraszam! Jest niewinny!
Dobrze, synu. Jest zimno, wejdź do środka.
Szybko, idziemy!
Po śmierci taty złożyliśmy z siostrą obietnicę.
I nadszedł ten moment.
Tak, kapitanie.
Złapał pan zabójcę. Co teraz?
- Tuncay. - Obiecał mi pan.
Tato!
- Chodź tu, Aslan. - Nie bój się, synu.
- Tato! - Stój.
Kapitanie Harun Çeliktan! Proszę odłożyć broń i się poddać!
Jest pan w tej samej sytuacji, co mój tata.
Aresztują pana za morderstwo na oczach pana dziecka.
Obiecał mi pan.
Musi pan mnie zastrzelić.
A potem oni zastrzelą pana.
Nie rób tego, Tuncay.
Nie naprawisz tego, niszcząc wszystkim życie.
Kto tu mówi o naprawianiu?
Jak miałbym naprawić swoje życie?
Możesz przestać żywić urazę.
Harun!
Rzuć broń i poddaj się!
Masz być uczciwym człowiekiem. Rozumiesz mnie?
Wracaj do środka. Przeziębisz się.
Ma pan rację, kapitanie.
Mogę położyć temu kres.
Tuncay!
Tato!
- Który jesteś w rankingu? - 29, kapitanie.
Dobrze. To lepsze niż bycie trzydziestym.
Dwudziesty dziewiąty w całej akademii. Świetnie. Dobra robota.
- Dzięki, kapitanie. - Napawasz mnie dumą.
Co tam u profesora Orçuna?
Świetnie sobie radzi.
Nadal jest porywczy. Ciągle o panu wspomina.
Naprawdę?
Co takiego mówi?
Jest z pana dumny. Mówi, że jest pan wzorem uczciwości.
Wzorem?
To bardzo miłe.
Staram się, jak mogę.
Napisy: Mariusz Bansleben