Podoba ci się?
Jest bardzo ciasny.
Pewnego dnia będziesz władcą tego cesarstwa, Franciszku.
20 LAT WCZEŚNIEJ
Cesarstwo jest cennym skarbem,
który nasi wrogowie chcą nam odebrać.
Musisz je chronić tak w czasach wojny, jak i pokoju.
Czemu ja?
Tak jest wola Boga.
Wyznaczył cię.
Jeśli Bóg o wszystkim decyduje,
czemu na świecie są wojny i wrogowie?
Wspaniale ci pasuje, Franciszku.
Jeśli mam mundur,
czy będę walczył na wojnie jak żołnierze?
Nie.
Żołnierze walczą za cesarza.
Nosisz taki mundur jak oni, żeby cię szanowali.
Od teraz zawsze będziesz go nosić.
Nie jesteś jak wszyscy inni, Franciszku.
Pamiętaj o tym.
CESARZOWA SISI
Dziękuję, Theo.
To wspaniały dzień, Wasza Wysokość.
Tak, to prawda.
Wasza Cesarska Mość, arcyksiężna.
- Wasza Wysokość. - Franciszku, słyszysz dzwony?
Tyle czekaliśmy na ten dzień.
Mundur.
Dopiero się urodził.
Na chrzcinach dostanie nie tylko imię.
Dostanie też tytuł.
Gdzie on jest? Nasz aniołek?
Elżbieta już go zabrała.
Oczywiście.
Czy mogę ci kogoś przedstawić? To twój brat.
Widzisz? Jest taki spokojny.
Nie płacze tyle, co ty.
Ale boi się obcych.
Musiałabyś się o niego troszczyć.
Tu jesteś.
Zawsze mi towarzyszysz. W każdej chwili.
Ojciec i ja zawsze o tobie myślimy.
Chrzcimy cię, Rudolfie Franciszku Karolu Józefie,
przyszły cesarzu Austrii,
a od dziś pułkowniku 19. pułku cesarskiej piechoty.
- Amen. - Amen.
Daj mi go.
Wszystko w porządku.
Udało ci się.
Co mu jest?
Musi dowodzić armią, choć jeszcze nie chodzi. Też bym płakała.
Będzie przewodził całemu cesarstwu.
Ale nie dzisiaj.
To gratulacje z całej Europy. Widziała pani?
Ponad tysiąc wiadomości.
Te listy są od rodziny Waszej Wysokości.
A to życzenia od ludu.
To niemożliwe…
O co chodzi?
Kto wysłał ten list?
Hrabianka Apafy.
Leontyna?
- Co napisała? - Same gratulacje.
Bez adresu. Znaczka nie da się już odczytać.
Zatem żyje.
- Za następcę tronu! - Za następcę tronu!
Za przyszłość Habsburgów.
Dziękuję.
Gdy będziesz miał chwilę, panie,
musimy omówić nieco nieprzyjemną sprawę zagraniczną.
Jaką sprawę zagraniczną, panie ministrze?
Może poczekać. Nie chcę psuć nastroju.
Już pan to zrobił.
Dostajemy raporty, że tysiące ochotników
z innych włoskich terytoriów dołączają do lombardzkiego ruchu wyzwoleńczego.
Ruch narasta niczym lawina.
Czy nie mogę się cieszyć następcą tronu choć przez jeden dzień?
Skąd pochodzą ci ochotnicy?
Wszystkie włoskie regiony popierają Garibaldiego.
Modena, Parma, Sycylia.
Panie, czy rozmawiałeś z cesarzową o Sycylii?
Obawiam się, że się sprzeciwi.
W tej sprawie cesarzowa powinna uznać racje polityczne.
Inne włoskie państwa muszą nam pomóc powstrzymać rebeliantów.
Naszym najważniejszym sojusznikiem jest Sycylia.
Musimy powiązać ją z nami.
- Jaki masz plan? - Król Sycylii jest śmiertelnie chory.
Władzę przejmie jego syn, Franciszek. Nie ma królowej.
Masz jakąś pod ręką?
Sycylia kompletnie straci znaczenie,
jeśli nie zwiąże się z ważną europejską monarchią.
Możemy im to zaoferować.
Mimi ma dopiero 16 lat.
- I tak miała wyjść teraz za mąż. - Proszę.
Powinna mieć męża, którego by znosiła.
My mieliśmy szczęście.
Małżeństwa umożliwiają sojusze polityczne. A my potrzebujemy tego sojuszu.
Kiedy miałby być ślub?
Niestety czas już nam się kończy.
Precz z Habsburgami!
Wolne Włochy!
MEDIOLAN – PROWINCJA AUSTRII
Wolne Włochy! Precz z Habsburgami!
Wasza Wysokość.
Musimy iść. Generał Gyulai wprowadził godzinę policyjną.
Wciąż jestem wicekrólem.
Wasza Wysokość, musimy iść. Natychmiast.
Wolne Włochy! Precz z Habsburgami!
Sytuacja się pogarsza.
Buntownicy Garibaldiego nadchodzą zewsząd.
Każdej nocy wybuchają zamieszki.
Według doniesień Piemont gromadzi wojska przy naszej granicy.
Wasza Wysokość,
musimy wypowiedzieć wojnę Piemontowi.
Tego właśnie chce Cavour.
Nie, Wasza Wysokość, to byłby duży błąd.
Cavour od lat podżega nasz lud przeciwko nam.
Inne mocarstwa są przychylne włoskiemu ruchowi zjednoczeniowemu.
Królowa Wiktoria nalega, żebyśmy dali Lombardii niepodległość.
W imię pokoju.
Poprośmy ją zatem,
żeby dała niepodległość Indiom dla dobra Hindusów.
Inne mocarstwa chcą, by nasze imperium się skurczyło. I tyle.
Lombardia należy do Austrii.
Nie unikniemy wojny z Sardynią i Piemontem.
Cavour chce grać o wysoką stawkę. Odkryje, co to znaczy.
Właśnie dlatego zastanawiam się, czemu Piemontczycy chcą wojny.
Skoro Austria jest o wiele silniejsza.
Buntownicy walczą o sprawę, w którą wierzą.
Jeśli połączą siły z piemonckimi oddziałami,
będziemy strzelać do swoich.
Wyślemy ultimatum do Turynu w Piemoncie.
Cavour ma trzy dni, żeby złożyć broń i przestać wspierać buntowników.
Jeśli to zrobi,
będziemy negocjować.
A jeśli nie…
wypowiemy wojnę.
Dziękuję.
Siostra Elżbiety przyjeżdża na przygotowania do ślubu.
Upewnię się, żeby jak najszybciej ruszyła do Neapolu.
Sycylijczycy muszą powstrzymać napływ buntowników.
Franciszek, książę Sycylii?
Słyszałem, że jest raczej powolny w myśli
i dość odrażający fizycznie.
Więc niech pan za niego nie wychodzi.
Oczywiście.
Była pani kiedyś w Wiedniu?
Nie.
Zna pani moją siostrę, cesarzową?
Nie.
Znam tylko swój dom.
Tylko Bawarię.
Sycylia jest ładna?
Tak.
Elżbieto.
Wasza Cesarska Mość.
Miło cię widzieć.
Biorę ślub. Dasz wiarę?
Wasza Cesarska Mość.
To donna Nina.
Król Sycylii przysłał ją, żeby mi towarzyszyła.
- Jest moją damą dworu. - Miło panią poznać.
Co dziś będziemy robić? Co teraz?
Chyba będziesz przymierzać suknię ślubną.
Zgadza się?
Tak.
Zawsze ma taki dobry humor?
Tak.
W Neapolu jest pełno drzew cytrynowych i jaszczurek,
a ludzie jedzą tylko makaron.
Wiedziałaś o tym?
Brakowało mi cię.
W tym stroju mam przyjechać?
Franciszkowi się spodoba?
Oczywiście.
W ogóle go nie znam.
Nie wiem, jak wygląda, ani co lubi robić. Nic.
- Proszę, zostawcie nas na chwilę. - Tak, Wasza Wysokość.
- Usiądźmy. - Chodźcie, drogie panie.
Wiem, że to dla ciebie trudne, Mimi.
Boisz się?
Nie o to chodzi.
Ale ja nie…
Co? Możesz mi powiedzieć, Mimi.
Nie krwawiłam.
Matka mówi, że przed krwawieniem nie można brać ślubu.
Więc jesienią powiedziałam, że to już się stało.
Ale to nieprawda.
Co mam teraz zrobić?
Coś wymyślę.
- Jej Cesarska Mość. - Wasza Wysokość.
Co mogę zrobić dla cesarzowej?
Moja siostra nie jest gotowa na ślub.
Obawiałam się, że pani to powie.
Jeszcze nie miesiączkowała.
To niefortunne, ale w niczym nie przeszkadza.
Od kiedy to?
Sycylijczycy dostaną habsburską narzeczoną i pomogą nam w zamian.
Reszta to problemy na przyszłość.
Moja siostra nic nie wie o panu młodym.
Nawet jak wygląda.
Wiedziałam, jak wygląda mój Karol. To w niczym nie pomogło.
W każdej chwili mogę cofnąć zgodę.
Proszę powiedzieć prawdę.
Franciszek był chorowitym dzieckiem.
Nic nie mówił do szóstego roku życia.
Ponoć jest zamknięty w sobie i grubiański.
Jego ojciec jest surowym władcą.
Lud nie cierpi całej ich rodziny.
Wystarczy?
Mężczyźni toczą wojny.
Kobiety biorą mężów dla dobra imperium.
To nasze miejsce w historii. Zawsze tak było.
Nawet jeśli dojdzie do wojny, a próbuję jej zapobiec,
Królestwo Sycylii jest ponad 1000 km od Piemontu.
Mieszkańcy Sycylii nienawidzą rodziny królewskiej.
Jak myślisz, co spotka tę rodzinę i moją siostrę,
jeśli wybuchnie tam rewolucja?
Czasem potrzeba poświęcenia, żeby ocalić innych.
Zdobyłbyś się na to? Na takie poświęcenie?
Jakieś wieści?
Mój brat dał buntownikom i Piemontowi trzy dni,
by złożyli broń, inaczej wybuchnie wojna.
Nie ma wyboru. Piemont nie przestanie prowokować Austrii.
Przecież ma wybór! Może negocjować z Cavourem i Lombardią.
Nie zrobi tego.
Zatem to największy błąd jego rządów.
- Nie mogę na to pozwolić. - Czemu?
To mój brat.
Nie obchodzi go, co myślisz.
Wystawił cię do wiatru.
Czy naprawdę chodziło ci o Lombardię?
O ludzi?
Czy tylko o jego zdanie?
Czemu w ogóle dał mi to stanowisko?
Może chciał, żebyś poniósł porażkę.
- Muszę z nim porozmawiać. - To nie wystarczy.
To życie tutaj…
mi nie wystarczy.
Wysłałem telegram.
Musimy porozmawiać z cesarzem.
Oczywiście.
Mam nadzieję, że Wasza Wysokość się wyspał?
Zasnę, gdy Piemont odpowie.
Podpułkownik Rosmini, Wasza Wysokość. Mówi, że to pilne.
- Zajmę się tym. - Nie, niech wejdzie.
Wasza Cesarska Mość, dziękuję za przyjęcie.
Zarekwirowaliśmy to po zamieszkach
na granicy z Piemontem.
Muszkiety.
Piemontczycy przemycają buntowników do naszego kraju od miesięcy.
To już wiedzieliśmy.
Francuski orzeł.
Cavour i Napoleon musieli zawrzeć tajny pakt.
A zatem jeśli wypowiemy wojnę Piemontowi…
Będziemy walczyć z Francją.
- Czemu o tym nie wiedzieliśmy? - Ja też jestem zaskoczony.
Ale pan nie ma być zaskakiwany!
Tylko przygotowany!
Wasza Wysokość, nigdy bym nie pomyślał,
że Napoleon sprzymierzy się z Cavourem…
Nie wiem, co on z tego ma.
Wykorzystuje Lombardię, żeby nas zniszczyć.
- Jego armia nie jest niezwyciężona. - Nie o to chodzi.
Chcę decydować, z kim idę na wojnę!
I nie być zaskakiwany na polu bitwy!
Przez panów to niemożliwe.
Proszę wyjść.
- Moja siostra już tu jest? - Tak, pani.
- Dziękuję. - Elżbieto.
Wasza Cesarska Mość.
- Dzień dobry. - Patrz, dostałam od cioci Zofii.
Należała do Marii Teresy.
Wyglądasz w niej jak prawdziwa królowa.
Maria Teresa była niezłomną kobietą.
Nigdy się nie poddawała. Nawet gdy napotykała trudności.
Chciałabym porozmawiać z siostrą.
Rozmawiałam z nią szczerze o tym,
że na Sycylii może być nieprzyjemnie.
Mimi jest odważną młodą kobietą, prawda?
Chce, żeby rodzina była z niej dumna.
Wiem o tym.
Czemu nie chcesz, żebym jechała?
Elżbieta chyba boi się, że jej piękna, młodsza siostra
przyćmi jej blask.
Wiesz, że to nonsens, Mimi.
Muszę wracać do pracy.
Zjedz mięso, Mimi. Pomoże na krwawienie.
Czemu jej powiedziałaś?
- Bo nie chcę… - To był nasz sekret.
Bo nie chcę, żebyś jechała.
Czemu nie?
To zbyt niebezpieczne.
Może wybuchnąć rewolucja.
A Franciszek?
- Jesteś zazdrosna, jak mówiła ciocia? - Nie, Mimi.
Chcę, żebyś znała prawdę.
Nie masz prawa o mnie decydować.
Stójcie!
Wasza Cesarska Wysokość.
Idę prosto do niego. Poradzisz sobie sama?
Jest większy niż myślałam.
Nie bądź zazdrosna.
Zazdroszczą ci, którzy nie osiągną swojego celu.
Pójdę na spacer.
Jego Cesarska Wysokość arcyksiążę Maksymilian, Wasza Wysokość.
Wasza Wysokość.
Wysłałem telegram o wizycie.
Wycofaj ultimatum.
Musimy negocjować z Piemontem.
Piemontczycy nie są sami.
- Co masz na myśli? - Napoleon.
Wspiera buntowników.
Zawarł pakt z Cavourem.
Od początku tego właśnie chciał.
Wojny, której nie musi zaczynać.
Musimy wyrzec się Lombardii. Wtedy nie będzie powodu do wojny.
A potem?
Myślisz, że to będzie koniec?
Nie widzisz, co się dzieje?
Napoleon będzie naciskał, póki nie wkroczy do Wiednia.
Nie będę chłopcem, który chowa się w domu przed Napoleonem.
To do ciebie niepodobne, Franciszku. Jesteśmy częściowo winni.
Mogliśmy posłuchać Lombardczyków.
To właśnie robiłeś przez ostatnie półtora roku?
Co nas to tyle kosztowało? Słuchanie?
Jestem dumny z tego, co osiągnęliśmy z Marią.
Zbyt mało.
Nie możesz mnie za to winić.
Gdy Lombardczycy w końcu mi zaufali, Gyulai wszystko zepsuł.
Z twojego cholernego rozkazu!
Dałeś mi niewykonalne zadanie.
Chciałeś, żeby mi się nie udało.
A niby dlaczego?
Bo nie możesz mi wybaczyć.
To nie powód, żebym szkodził swojemu imperium.
Panie.
Odpowiedź z Turynu.
Przeczytaj.
Cavour odrzucił ultimatum.
Jakieś wieści z Wiednia?
Od niego?
Jeszcze nie.
Wypowiadamy wojnę Piemontowi, a zatem również i Francji.
Ogłosić mobilizację.
Absolutnie słuszna decyzja, Wasza Wysokość.
Panowie Grünne i Buol, to koniec waszej pracy.
Do wieczora czekam na panów rezygnacje.
Wasza Wysokość, wszyscy źle oceniliśmy sytuację.
- Ale ja nie… - Napoleon nas zmylił, tak.
Ale od początku problemów w Lombardii
nie mieliście dobrego pomysłu, jak im zaradzić.
Wysłać wojsko, wzmocnić armię. I tyle.
To mi nie wystarczy.
Poinformowano mnie, hrabio Buol…
że inwestował pan w nasze fabryki zbrojeniowe.
Dlatego chciał pan wspierać armię.
Służył pan sobie, a nie cesarstwu.
Może pan odejść.
Do rana czekam też na twoją rezygnację.
Na moją również?
Jesteś wicekrólem Lombardii.
Ludzie zobaczą, że nasza rodzina ponosi odpowiedzialność.
Potrzebujesz kozła ofiarnego.
Nie, potrzebuję brata.
Cesarz Franciszek wypowiedział wojnę.
Dokładnie jak Wasza Wysokość przewidywał.
To dobrze.
Prawda, Wasza Wysokość?
Przez chwilę było mi go żal.
Franciszka?
Czemu?
To początek końca Austrii.
On jeszcze o tym nie wie.
Franciszku?
Franciszku.
Nie miałem wyboru.
Wiem.
W oczach całej Europy
młodszy brat cesarza zawiódł jako wicekról.
To wojna.
Muszę wspierać rodzinę.
Ta wojna to wyłącznie jego wina.
Nie twoja.
Potrzebuje mnie.
Tak powiedział.
Ja cię potrzebuję.
- Twoja rodzina źle cię traktuje. - Nie mam innej rodziny.
Nie o to mi chodziło.
Habsburgowie.
Twoja rodzina skończy po złej stronie historii.
Nie bądź tak głupi, by skończyć tam z nimi.
Przepraszam. Nie powinnam rozniecać wątpliwości.
Nie.
Miałaś rację.
Nie chcę tam jechać.
Proszę nam dać chwilę.
Musisz jechać.
Ale…
mówiłaś, że tego nie chcesz.
Wiem, ale nie chodzi o to, czego ja chcę.
A jeśli ta rodzina jest tak okropna, jak mówiłaś?
Nie chcę tam jechać. Nie chcę być ich królową.
Rolą królowej nie jest chodzenie na bale w pięknych sukniach.
Rolą królowej jest dawanie ludziom nadziei,
gdy ogarnie ich ciemność.
Dlatego musisz jechać.
Żeby ludzie mieli kogoś, w kogo mogą wierzyć.
A jeśli nie dasz rady, przyjadę po ciebie. Obiecuję.
Napisz zaraz po przybyciu.
Będziesz ze mnie dumna.
Zawsze byłam.
Do widzenia, Wasza Wysokość.
Nie sądziłam, że to się stanie.
Że wyślę tam siostrę?
Że zostanie pani prawdziwym Habsburgiem.
Wio!
TRZY TYGODNIE PÓŹNIEJ
WIEDEŃ – PIERWSZY SZPITAL GARNIZONOWY
W Magencie było kilka tysięcy zabitych,
osiem tysięcy rannych oraz cztery i pół tysiąca zaginionych.
Generał Gyulai kazał im się tymczasowo wycofać.
Napoleon był ciągle o krok przed nami.
Co Wasza Wysokość zamierza zrobić?
Jak to możliwe?
Dziesiątki tysięcy ofiar. Co robi generał Gyulai?
Co pani doskwiera?
Mój brat jest w wojsku.
Był tam, w Magencie.
Nie możemy sobie pozwolić na słabość.
Jaki to byłby przykład dla żołnierzy?
Oczywiście, Wasza Wysokość.
LEONTYNA HRABIANKA APAFY
Czy czegoś Waszej Wysokości potrzeba?
Często zastanawiam się, co zrobiłaby Leontyna.
Co by mi doradziła w takiej sytuacji.
Wiem, że miałaś, pani, szczególną więź z Leontyną.
Nigdy jej nie zastąpię.
Ale jeśli mogę coś dla pani zrobić…
Czy jest coś, czego nie wiem o Leontynie?
Wasza Wysokość nie wie wszystkiego.
Kiedy Leontyna odeszła…
była w ciąży.
Ale inne historie o Leontynie to tylko złośliwe plotki.
Wasza Wysokość.
Jej Cesarska Mość.
Co mogę dla pani zrobić?
Chodzi o wizytę w szpitalu?
Leontyna okłamała nas oboje, proszę pana.
Ja też nie wiem, kim była naprawdę.
Ani skąd pochodzi.
Hrabianka Apafy, jak by się nie nazywała, była oszustką.
Nie powinna pani tracić na nią swojego cennego czasu.
Była w ciąży.
Zrobiłam, co mogłam, żeby ją znaleźć.
Ale to chyba nie ja powinnam jej szukać.
Bóg jest po naszej stronie.
Poprowadzi nas do zwycięstwa w tej wojnie.
Czy Eminencja pamięta dzień, gdy dostałem mundur?
Spytałem, czemu Bóg pozwala na wojny i cierpienie,
jeśli jest wszechmocny.
Dobrze to pamiętam.
Wciąż nie znam odpowiedzi.
Ale nie oczekuję już jej.
Ochrzciłem Waszą Wysokość.
Koronowałem.
Udzieliłem ślubu.
Znam cię, panie.
Możesz być cesarzem z Bożej łaski,
ale czujesz, cierpisz i wątpisz jak my wszyscy.
To słabość Waszej Wysokości.
Ale i siła.
Racja.
Przepraszam, Wasza Eminencjo.
Wasza Cesarska Mość, czy mogę?
Co to takiego?
Co takiego?
Codziennie tracimy tysiące żołnierzy, a pan rezygnuje?
Ta wojna to nie pana wina.
Równie moja, co i nas wszystkich.
Nie…
Ostatnio nie zawsze trzeźwo myślałem.
Tylko panu mogę ufać.
Nie wiem, za co pan się obwinia,
ale wybaczam panu.
Wasza Wysokość jest wspaniałomyślny.
Ale i tak chcę ustąpić.
A jeśli odmówię?
Opuszczę dwór, Wasza Wysokość.
Muszę naprawić wielki błąd.
Nawet za cenę rezygnacji z tej pozycji.
Praca z Waszą Wysokością była niezrównanym zaszczytem.
Alexandrze?
Zawsze jest czas, by postąpić słusznie.
Franciszku.
Proszę nas zostawić.
Podjąłem decyzję.
Jadę na front.
Co?
Dlaczego?
Bo tak należy zrobić.
Myślisz, że to pomoże?
Myślisz, że będziesz dowodzić lepiej od generałów?
Nie myślę tak.
Miałaś rację, Elżbieto.
Nigdy nic nie poświęciłem.
Noszę ten mundur od 20 lat.
Po co?
Proszę, nie rób tego.
Widziałaś na własne oczy skutki tej wojny.
Ponoszę odpowiedzialność.
Potrzebuję twojego wsparcia.
Muszę wam coś powiedzieć.
Odprawiłem generała Gyulaiego.
Pod koniec tygodnia pojadę na front w Lombardii
i przejmę dowodzenie nad armią.
Nie zmienię zdania.
Dlaczego?
Ponad 6000 zabitych. Drugie tyle rannych.
Morale jest bardzo niskie.
- Taka jest wojna. - Nie chciałem tej wojny.
Przynajmniej będę z żołnierzami.
Nie, Franciszku. Twoje miejsce nie jest na polu bitwy.
To dla żołnierzy, a ty jesteś cesarzem.
Napoleon też tam jest.
Napoleon jest dowódcą.
Który bierze sobie to, czego chce.
Nie stworzono cię do wojny. Jesteś…
Za słaby?
Wiedziałem, że Europa tak myśli.
Ale że moja matka też?
Czy to pani pomysł?
Nie.
To brzmi jak pani pomysł.
Ma moje wsparcie.
Przepraszam was.
Masz rację, matko.
Różnię się od Napoleona.
On obwołał się cesarzem.
Ja nie miałem wyboru.
Franciszku.
Mówiłeś, że mnie potrzebujesz.
Gdyby coś ci się stało,
będę tutaj.
Mam syna.
Nie ma nawet roku. Mogę rządzić w międzyczasie.
Cesarstwo jest w dobrych rękach naszej matki i mojej żony.
Do czego będę ci potrzebny?
- Kiedykolwiek? - Nie chodzi o ciebie.
- Walczymy o nasze imperium. - To nie moje imperium.
Nie jest ani twoje, ani moje.
Muszę je zachować.
Na ten krótki wycinek wieczności. To wszystko.
Zdrowaś Maryjo, łaski pełna,
Pan z tobą, błogosławionaś Ty między niewiastami,
i błogosławiony owoc żywota Twojego, Jezus.
Święta Maryjo, Matko Boża,
módl się za nami grzesznymi teraz i w godzinę śmierci naszej.
Dziękuję, Theo.
Baczność!
Do zobaczenia wkrótce.
Która ręka?
Ta.
Fienchen pytała, gdzie są gwiazdy, gdy ich nie widać.
Jeszcze się zobaczymy.
Baczność!
Wstań.
Idź sobie.
Idź precz!
Czemu tylko ty mi zostałaś?
Co, jeśli nie wróci?
Tyle poświęciłam.
Wiem.
A jeśli cesarstwo nie było tego warte?
Co, jeśli nie powstrzymam ciemności?
Możemy tylko mieć nadzieję.
I trwać.
Dzisiaj.
Napisy: Krzysiek Ceran