SERIAL NETFLIX
SZEŚĆ LAT WCZEŚNIEJ
Szybciej!
Dalej!
Wrócimy do Wiednia, gdy ustaną walki.
Jeśli nic nie zrobimy, rewolucja nas zniszczy.
Twój wuj, cesarz, jest skończony.
Nadszedł twój czas, Franciszku.
- To ojciec jest następcą. - Nie.
Twój ojciec jest równie słaby.
Nie bój się.
Zrobimy to razem.
Ty i ja.
Dzień dobry, wasza wysokość. To był tylko sen.
Dziękuję.
Gabinet czeka na jego wysokość i na ciebie, pani,
w związku z rosyjskim kryzysem.
Co więcej, z radością informuję,
że cesarzowa nie krwawiła od 30 dni.
Możemy mieć nadzieję, że jest w ciąży.
Dopilnuj, żeby się ziściła, a ona okazała się warta tego zachodu.
Miesiąc miodowy się skończył.
Musisz przestać przyglądać mi się całą noc jak głodna sowa.
Ledwo dwa miesiące, a już masz mnie dość?
W sumie tak.
Ale?
Tutejsze jedzenie jest wyborne.
A widoki…
Panowie czekają, panie.
Ministrowie.
Przepraszam.
Chodzi o Rosję?
Mój pułk też niedługo tu będzie.
Trzy, dwa, jeden.
Hrabino Esterhazy.
Dzień dobry, wasza wysokość.
Mam nadzieję, że wypoczęłaś.
Dzień dobry, wasza wysokość.
Dziś ma być słonecznie.
Możemy znowu pójść po kwiaty. Albo kontynuować hafty.
Hrabino, uwielbiam twoje surowe jaja, ale czy mogę prosić o kawę?
Ostatnio krwawiłaś miesiąc temu
i mamy nadzieję, że tym razem się udało, pani.
To się w końcu samo stanie.
Trochę wiary, hrabino.
Gdyby, nie daj Boże, coś się stało jego wysokości,
i nie byłoby następcy tronu, w cesarstwie wybuchłaby wojna.
Zatem nie.
Przyszłość Habsburgów nie może „sama się stać”.
Dziś mam dla waszej wysokości coś jeszcze.
Co to?
Łożysko kobiety, która właśnie urodziła ósmego syna.
Wybacz, wasza wysokość.
Wybacz, hrabino.
Musimy zadbać o to, żeby urodził się następca tronu.
A jeśli to dziewczynka?
Dziewczę
nie może rządzić.
Francuzi przestali odpowiadać.
Po twoim ślubie, panie, zerwali stosunki dyplomatyczne.
Nie potrafię wytłumaczyć, co tak zdenerwowało Napoleona.
Czy car otrzymał mój list?
Czas przyjaznej dyplomacji dobiegł końca.
Nie możemy dłużej ignorować tej eskalacji.
Musimy wzmocnić nasze wojska.
Na obu granicach. Już.
Nie stać nas na to.
Potrzebujemy kolei.
Wciąż mamy dość, żeby bronić cesarstwa, matko.
Nie musielibyśmy go bronić, gdybyśmy dali pokaz siły.
Nie dam się uwikłać w bezsensowną militaryzację.
Jest inny sposób.
Nie możesz nawiązać kontaktu z Petersburgiem lub Paryżem?
Jesteś moim głównym dyplomatą, a nie stajennym.
Jakieś inne sugestie?
Nie?
Zaprosimy carewicza do Wiednia.
Aleksandra? Jeszcze nie objął tronu.
To nie jest dobry pomysł.
Mikołaj uzna to za kolejną prowokację.
Aleksander będzie postępował inaczej niż ojciec.
Z nim będę mógł porozmawiać o przyszłości.
To wszystko.
Co tu robi mój brat?
Wiesz, że go tu nie chcę.
Jest znudzony.
Wiesz, jaki bywa niebezpieczny, gdy się nudzi.
Znajdź mu zajęcie.
Moja kolej.
Wasza wysokość.
Boisz się?
Żona nie wpuściła cię do łoża? Czy jesteś tu z innego powodu?
Czy te nóżki są równie gibkie, co twój język?
To wszystko?
Chcesz mnie zabić?
Zmieniłeś się od ślubu, Maksi.
Kazałeś mi się nie wtrącać.
- Od kiedy robisz, co ci każą? - Myślisz, że jestem tu, by cię zabawiać?
Dalej udawać błazna?
Idź do diabła.
Nie udawaj, że cierpisz przeze mnie!
Nigdy nie byłeś szczęśliwy na dworze.
Myślisz, że tak dobrze mnie znasz?
To powiedz, że się mylę.
Byłem samolubny, ściągając cię tu.
Powinieneś mieć coś swojego.
Naczelny dowódca cesarskiej marynarki.
Co ty na to?
Czy to ma być podstęp?
Znam naszą marynarkę.
Dwa porty, osiem przegniłych łodzi. To żart.
Więc powiedz, czego chcesz.
Mianuj mnie gubernatorem Czech.
A przynajmniej Tyrolu.
Daj mi prawdziwe obowiązki.
Nie jesteś mężem stanu.
A więc to tak.
Imperium stąd po Karpaty, a ty nie potrafisz się podzielić.
Boisz się, że coś ci zabiorę.
Zawsze tak było.
Wiesz, kiedy ktoś komuś coś zabiera?
Kiedy nic nigdy nie dostaje.
Powodzenia z Rosją.
Słyszałyście, że książę Ferdinand Kinsky
poprosił o rękę księżniczkę Marie z Liechtensteinu?
Książę Kinsky?
Księżniczka Auersperg o mało za niego nie wyszła.
Właśnie.
Coś takiego.
Trzymaj igłę tylko dwoma palcami, Leontyno.
Tak jest łatwiej.
Charlotte, podasz mi nożyczki?
Charlotte?
On jest ze Schwarzenbergów, Charlotte.
Jednej z najznamienitszych rodzin cesarstwa.
Zapomnij o nim.
Cholera.
Proszę o wybaczenie.
Przeklinasz lepiej, niż haftujesz.
Zastanawiam się, co jest ważniejsze.
- Herbata, panie. - Dziękujemy.
Czy tak wyobrażałaś sobie życie na dworze?
Co masz na myśli, pani?
Marzyłam o życiu w wielkim mieście.
Nie zastanawiasz się, jak tam jest? Za murami?
Właśnie, Leontyno. Nigdy o sobie nie mówisz.
O swoim domu. O rodzinie.
Cesarz!
Wasza wysokość.
Mam trochę czasu. Pójdziemy na spacer?
Mam lepszy pomysł.
Nie patrz na mnie. Patrz tam.
Zdejmij koszulę.
Spodnie też.
Nie uśmiechaj się tak.
Tak wyglądam?
Tak, wiem.
Codziennie muszę na to patrzeć.
Jakie to uczucie?
Wiesz, czemu próbował cię zabić?
Bo nie miał nic do stracenia.
Kempen powiedział, że złapali wszystkich spiskowców.
Ale to nieważne.
Ludzie wciąż są nieszczęśliwi.
Tak wielu żyje w biedzie.
Franciszku.
Możesz to zmienić.
Jestem pewna.
Podobno poszliście popływać.
Wygląda na bardzo szczęśliwego. Bardzo mnie to cieszy.
Dziękuję.
Niełatwo jest dzielić się nim ze wszystkimi.
Nie mam takiego poczucia. Mówi mi o wszystkim.
Podobno jest powód do nadziei?
Wkrótce będziesz miała własne zadanie.
Miło spędziłaś poranek?
Widziałem cię z dwórkami w parku.
Schowałeś się w krzakach, żeby nas podejrzeć?
Ile masz już chustek?
Po jednej dla każdej damy, która za tobą płacze.
Więc układa ci się?
Wbrew twoim przewidywaniom, tak. Świetnie.
Carewicz przejeżdża przez Bawarię w drodze z Hesji.
Przygotuj list.
Franciszku?
Mógłby tu dotrzeć do niedzieli.
To za mało czasu, by go odpowiednio przyjąć.
- Musimy to przełożyć. - To wyjątkowa okazja.
Nie zdążymy przyjąć go godnie.
Knedle.
Zatem musimy się spieszyć.
To niedorzeczne.
Każda niedoskonałość będzie zniewagą.
Może obejdzie się bez balu.
Co masz na myśli, Elżbieto?
Może moglibyśmy podjąć go kameralnie.
„Kameralnie”?
Ojciec zawsze omawiał ważne sprawy na polowaniu.
Polowanie to wspaniały pomysł.
Możemy odwiedzić ojca w Auhof.
Wykluczone.
Jeśli chcesz porozmawiać bez całego tego cyrku,
to może być dobry wybór.
„Cyrku”?
Powinien wiedzieć, że nie próbujemy mu zaimponować, prawda?
Tak zrobimy.
Bez bankietu i popisywania się.
Przyjazna rozmowa.
Cesarzowa nie powinna być na polowaniu.
Czemu nie?
W twoim stanie
to byłoby nazbyt emocjonujące. Ja pojadę.
Ja też chcę jechać.
Pojedziemy sami.
Elżbieta i ja, przyszły car i jego żona.
Życzysz sobie czegoś jeszcze, wasza wysokość?
Nie.
Polowanie. Słyszałaś kiedyś o czymś równie dziecinnym?
Musisz im towarzyszyć.
Oczywiście. Cesarstwo jest na skraju wojny.
A teraz jedziemy do niego na tę wieś.
Karl mieszka w Auhof, żeby być z dala od polityki.
Co dalej? Poślemy Luzi-Wuzi do Napoleona?
Mąż waszej wysokości zrozumie powagę sytuacji.
Każę mu wysłać nowy mundur.
Jak ta dziewczyna może mi się sprzeciwiać?
Wasza wysokość,
czasem należy pozwolić sprawom toczyć się swoim biegiem.
Niech powinie jej się noga i niech wszyscy to zobaczą.
Nie może narobić poważnych szkód.
Czekam na wizytę carewicza. Podobno jest na co popatrzeć.
Dzień dobry paniom.
Wiesz, że ma tylko tytuł honorowy?
Co z tego?
Może herbaty?
Jest buchalterem.
Ktoś, kto radzi sobie z liczbami, jest dobry w…
liczeniu.
Nie wiem, co widzi w niej cesarzowa.
Jest wulgarna.
Moim zdaniem jest zabawna.
Jeśli coś wygląda jak kiszona kapusta i tak samo pachnie,
to raczej nie jest to mus czekoladowy.
Wasza wysokość?
Oto ona. Sina przysłał umowę.
Mamy pieniądze.
Wystarczy podpisać.
- Możemy zbudować kolej. - Gratulacje.
Obyśmy tylko nie potrzebowali armat.
Wio!
Synu.
Ojcze.
- W końcu mnie odwiedziłeś. - Też się cieszę.
To był pomysł Elżbiety. Nie rozczulaj się.
Będę w ogrodzie.
Chyba rozumiesz, że nie mogłam zostać.
To dla nas zbyt ważne.
Oczywiście, rozumiem.
Jeśli jestem w ciąży, wyprawa do lasu tego nie zmieni.
No i wypiłam wszystkie jaja, które dawała mi Esterhazy.
Co może pójść nie tak?
Imponuje mi twoja pewność siebie.
Kąpałam się w soli, aż łuszczyła mi się skóra.
Jadłam tyle surowych jaj, że wymiotowałam każdego ranka.
Nie pomogło. Potrzeba było sześciu lat.
Urodzenie dziecka to ciężka praca.
Wiem. Mam siedmioro rodzeństwa.
Ale tu chodzi o następcę! To twoje jedyne zadanie.
Nie szukaj sobie innych.
Dobry wieczór, panowie. Pani.
Dziękuję za przybycie.
Jego wysokość jest równie niezadowolony co my.
Zaiste.
I przychodzę z ciekawą propozycją.
- Wasza wysokość. - Wasza wysokość.
Witamy w Austrii.
Więc to jest kobieta, o której mówi cała Europa.
„Piękna niczym jutrzenka”. Tak pisał po weselu mój wysłannik.
Nie przesadzał.
Mógł przesadzić z szampanem.
Ostatnio był chłopcem. Teraz jest cesarzem.
A ja nie.
Musisz mi powiedzieć, jak się pozbyć ojca.
- Przyjechałeś z żoną? - Tak.
Gdzie ona jest?
Mario!
Już dojechaliśmy?
- Wasza Wysokość. - Mario.
- Miło znów cię widzieć. - To wielka przyjemność.
- Maleństwo musi się załatwić. - Powinna.
Jutro rano. O wschodzie słońca?
Nie później.
Nie mogę się doczekać.
Zgadzamy się, że cesarz postradał zmysły.
Musimy wesprzeć Francuzów.
Napoleon wycofał propozycję.
Napoleon jest wściekły.
Grozi nam wojna na dwa fronty, jeśli nic nie zrobimy.
Z Rosją i z Francją.
Jeśli wypowiemy wojnę Rosji, Napoleon może zmienić zdanie.
Cesarz się na to nie zgodzi.
Do czego wasza wysokość zmierza?
Mam zapewnienie francuskiego dworu, że nas nie zaatakują.
Co więcej,
wsparliby Habsburgów w wojnie z Rosją.
Niemożliwe.
Napoleon poparłby cesarza? Skąd ta pewność?
Chyba nie wyraziłem się jasno.
Francuzi nie pomogą mojemu bratu.
Pomogliby nowemu cesarzowi.
Naturalnie pod warunkiem, że nie sprzymierzymy się z Rosją.
A jeśli cesarz zawrze pokój z carewiczem?
Zostaw to mnie.
Dzień dobry, wasza wysokość.
Dzień dobry.
Żadna mi nie pasuje.
Arcyksiężno.
Kochanie, dzień dobry.
To strzelba myśliwska Zaisenbergera z ośmiokątną lufą.
Bardzo celna.
Nasz najlepszy model.
Dobrze leży w dłoni. Czemu od razu mi jej nie dałeś?
Nigdy nie odsłaniam wszystkich kart.
Masz więcej w zanadrzu?
Kto wie?
Wezmę ją.
- Dobry wybór. - Cesarzowo.
Dzień dobry.
Jedyne, czego nie rozumiem w polowaniach,
to czemu trzeba zaczynać je tak wcześnie.
Co za niespodzianka.
Arcyksiążę,
to dla mnie zaszczyt.
Nie mogłem nie wesprzeć mojego brata w tak ważnej sprawie.
- Miło cię widzieć, wasza wysokość. - Dzień dobry, Maszeńko.
- Witam. - Przyszłaś wreszcie.
Jaka cudowna pogoda.
Zaczynamy?
Wezmę tę.
Maria chciała wziąć cię na spacer, moja droga.
Zostaw polowanie mężczyznom, wasza wysokość.
A my, kobiety, pójdziemy na spacer. Cudowny pomysł.
Chciałabym porozmawiać z księżniczką na osobności,
jeśli nie masz nic przeciwko.
Wolałabyś polować z mężczyznami?
Nie. Tu jest cudownie.
Zastanawiałam się, jaką masz osobliwość.
Osobliwość?
To, co wyróżnia cię jako cesarzową.
Czy trzeba ją mieć?
Maria Antonina miała piękne suknie. Siedem kilogramów materiału.
Katarzyna Wielka miała ponoć ponad 20 kochanków.
Znasz Marię, byłą królową Francji?
Sama gotowała na dworze i wymyślała własne wypieki.
A twoja osobliwość?
Czy to nie oczywiste?
Kocham zwierzęta.
Mam cztery tuziny koni, psy i dwie małpy.
A nawet osła w domu w Hesji.
Buduję też szpitale i tym podobne.
To daje ludziom temat do rozmów.
A nam, kobietom, znaczenie.
Coś, co ludzie zapamiętają.
Liczę, że zapamiętają mnie za bycie dobrą cesarzową,
a nie za fryzurę.
Z pewnością.
Przy okazji, masz wspaniałe włosy.
W Rosji strzelamy do niedźwiedzi.
Zobaczymy przynajmniej dziki?
To nie sezon.
Czasem trzeba złamać zasady, żeby zdobyć to, czego się chce.
Zainteresowały mnie twoje plany zniesienia pańszczyzny.
- Prawisz mi komplementy? - Myślę, że wiele nas łączy.
Myślę, że wiele zawdzięczasz Rosji.
To też.
Ojciec ocalił wam skórę podczas rewolucji.
Jesteśmy mu wdzięczni.
Nie dość wdzięczni.
Złamałeś mu serce.
To ty zadecydujesz o przyszłości, prawda?
Mój ojciec zasiada na tronie.
Dopóki Bóg tak chce.
Wybacz, że mówię tak otwarcie. Ludzie czekają na nowy rodzaj władców.
Taki, który ceni pokój nad wojnę.
Naprawdę prawisz mi komplementy.
Wycofaj wojska. Obiecuję, że nie zaatakujemy.
Lubię cię.
Cieszmy się polowaniem. O wojnie i pokoju porozmawiamy wieczorem.
Ostrożnie, gorące.
Bardzo dobrze.
Przyszła caryca jest niezwykła, prawda?
Aleksander co środę zakochuje się w nowej dwórce
i co niedzielę zrywa romans.
A ona zachowuje stoicki spokój.
Dzięki Bogu. Myślałem, że już mnie nie znosisz.
Skąd ten pomysł?
Unikasz mnie od ślubu.
Wiesz czemu.
Co tu robisz, wasza wysokość?
A co ty tu robisz?
Nie powinnaś odpoczywać?
Nie zaczynaj.
Moja rodzina potrzebuje cię do jednego.
I to nie do polityki.
Lepiej mieć jedno zadanie niż zero.
Auć.
Wybacz. Budzisz moje najgorsze instynkty.
Bylebym coś w tobie budził.
Wiesz, że zawsze ci pomogę, gdybyś czegoś potrzebowała.
Czego mogę potrzebować?
Układa mi się z Aleksandrem. Polowanie było świetnym pomysłem.
Bardzo ładnie, hrabino.
Dziękuję.
Jeszcze się nie poznaliśmy.
Leontyna Apafy, wasza wysokość.
Apafy? Z Transylwanii!
Znam twoich rodziców.
Twoim ojcem jest hrabia Michał, a matką…
- Agnes. - Agnes.
No tak.
Byłaś jej oczkiem w głowie.
Jak się czuje? Musi za tobą bardzo tęsknić.
Piszę do niej regularnie.
Pamiętam, że już jako dziecko mówiłaś po francusku.
Oczywiście, mówisz po francusku, prawda, Leontyno?
Dlatego tak mi na imię.
Z tego, co wiem, lubisz literaturę. Co sądzisz o Balzacu?
Uwielbiam tę historię.
Pisze z taką pasją.
Proszę o wybaczenie.
Nie.
Daj nam próbkę!
Skąd ta nieśmiałość?
Przepraszam, wasza wysokość.
Jesteś zagadką, hrabino.
Ale nie martw się.
Rozwiążę cię.
Trzymaj się ode mnie z daleka, dziwko.
Wybacz, wasza wysokość.
Nie mam tajemnic.
Młoda cesarzowa jest wyjątkowa.
- Na pewno już to zauważyłeś. - Istotnie.
Pełna pasji. Impulsywna.
Czy cesarz sobie z nią radzi? A może potrzeba jej różnorodności?
Obiecał ci pokój i wieczną przyjaźń?
Co jest złego w pokoju i przyjaźni?
Bądź ostrożny. To wszystko.
Wbijasz bratu nóż w plecy?
Mówże.
Jeśli wy, Francuzi i reszta będziecie długo walczyć,
wykrwawiając się nawzajem, to kto wygra?
Kto uszczknie kawałek osmańskiego tortu, nie brudząc sobie rąk?
Ojciec 15 lat mieszkał w lesie.
Zwierzyna na wschodzie!
Chodźmy raz jeszcze. Tym razem ustrzelę jelenia.
Dotrzymasz mi towarzystwa, pani? Nalegam.
Kobiety zwykle nie lubią polowań.
Jako dziecko chodziłam sama do lasu.
Nie bałaś się?
Jest tak ciemno, tak cicho.
Dla mnie miał magiczny urok.
Na pewno nie jesteś Rosjanką?
Boisz się zostać ze mną sama?
Jak mówiłam, w lesie nie boję się niczego.
Jeździła na nim całymi godzinami…
i patrzyła, jak palę fajkę.
„Nie pal za dużo, ojcze”, mówiła.
Nie mów o niej.
Dobrze by ci zrobiło, gdybyś o niej mówiła.
- Polubiłaby się z Elżbietą. - Nie.
Nasza dziewczynka była inna.
W ogóle nie przypominała Elżbiety.
- Elżbieta jest… - Jak ty.
Zgubiliśmy się?
O nie.
Wkrótce się ściemni.
Nie bój się. Ochronię cię.
Nie ma potrzeby.
Wybacz, nie chciałem cię urazić.
Wiesz, czego chce twój mąż? Mojego ślepego zaufania.
Ale…
czy mogę mu tak zaufać?
Pomóż mi, cesarzowo.
Chce chronić cesarstwo, a nie je poszerzać.
Byłby pierwszym, który tego nie chce.
Nie będę cię zanudzał.
Czemu więc pytasz?
Bo znasz swojego męża.
On jest inny.
Nie.
Ty, pani, z tą mądrą główką,
ty jesteś inna.
Być może przyszłość tego wielkiego, nieporęcznego cesarstwa
nie zależy od niego ani od arcyksiężnej.
Być może przyszłość Habsburgów
leży wyłącznie w twoim łonie.
A może…
jesteś taka, jak cię opisują.
Prosta dziewczyna ze wsi.
To, że nie dorastałam w pałacu…
Wiedziałem.
Do cennych nagród wiodą nieuczęszczane drogi.
Ojciec mnie tego nauczył.
Rozgniewałeś go.
Co za strzał!
Zdrowie najlepszego strzelca, waszej wysokości, cesarzowej Elżbiety.
Zdrowie Elżbiety!
Dziki naprawdę są takie groźne?
Tak duży dzik może zabić człowieka.
Czyli cesarzowa ocaliła carewiczowi życie.
Jedziemy, Mario. Spakuj się.
Wyjeżdżamy.
Już?
Zanim by przeładował, dzik rozdarłby was na strzępy, pani.
Co miałaś robić? Nie strzelać?
Zakładam, że to męskie zasady.
Czy tak uprawiasz politykę?
Dając mi niecelną broń?
Elżbieta działała instynktownie.
Mój instynkt mówi mi, że wszystko tu śmierdzi.
Co ukrywa ta chłopięca twarz?
Byłem z tobą szczery, Aleksandrze.
Wiesz, co mawiała moja babka?
Jeśli to zbyt piękne, by było prawdziwe, to pewnie gówno prawda.
Chcę tylko, żebyśmy obiecali sobie nawzajem pokój.
Miałbym działać wbrew ojcu?
Myślałem, że masz inne zdanie o wojnie.
Może nie mam.
Zajęliście terytoria na naszej granicy. Dzieją się tam złe rzeczy.
Błagam. A co się dzieje w twoim cesarstwie?
Uciskacie Węgry, Wenecję, Lombardię.
Dobrze. Żądam, żebyście wycofali swoje wojska.
Albo?
Dasz żonie strzelbę?
Przynajmniej nie spudłuje.
Jesteś tchórzem, wasza wysokość.
Będę bronił swojego cesarstwa za wszelką cenę.
Spotkamy się na polu bitwy.
Na to wygląda.
Zwołamy naradę ministrów.
Jeszcze dziś.
Nie martw się.
Co powiedział Aleksander?
Wracam do Wiednia. Możesz wrócić z dwórkami jutro.
- Czyli nie wycofa wojsk? - Nie przejmuj się.
Mówisz, że to moja wina?
Powinnaś być bardziej powściągliwa. Tak.
Wiesz, jak traktował mnie w lesie?
Ale takie rzeczy pewnie są dozwolone.
Jadę z matką.
Do jutra.
Wasza wysokość.
Chyba już wiesz, co miałam na myśli.
Nie masz pojęcia, co robisz.
To był bardzo dobry strzał.
Na pewno nie chcesz zostać?
Nie, chcę wrócić.
Poczekaj.
Pojedziesz ze mną?
Nie jesteś niczemu winna.
Franciszek myśli inaczej. Skompromitowałam go.
Wcale nie.
Owszem. Wiem, jak to wygląda.
Nie zawahałaś się.
Zrobiłaś, co uznałaś za słuszne.
Więc czemu źle się z tym czuję?
To bardzo proste. Bo naszą rolą jest oklaskiwanie innych.
Mamy ładnie wyglądać.
Zatoniemy razem ze statkiem, ale nie obchodzi ich nasze zdanie.
I co teraz?
- To ma być rozwiązanie? - Nie!
Błagam.
Nie ma rozwiązania.
Jest tylko tu i teraz.
Co jest takie naglące? Dopiero przyjechaliśmy.
Czemu nie powiedziałaś nam o tej wyprawie do lasu?
Daleko od pałacu,
ograniczona widoczność, minimalna obstawa.
To była szansa, na którą czekaliśmy.
Nie. Musimy się dobrze przygotować.
Nie rób ze mnie głupca.
Czemu chcesz to przeciągnąć?
Może jest inny sposób.
Cesarz to morderca. Zasługuje na śmierć.
Możemy się co do niego mylić.
Co się z tobą dzieje?
Popełniamy błąd.
Nie jesteś hrabiną, Avo.
Zapomniałaś?
Skąd naprawdę jesteś?
Urodziłaś się w rynsztoku i tam też skończysz.
Zachowujesz się tak porządnie.
Nosisz piękne stroje.
Ale oboje wiemy, co zrobiłaś.
Ci ludzie zginą.
Zdecyduj, po której chcesz być stronie.
Stój!
Ojej.
Panowie. Jest późno.
Udam się na spoczynek.
Mówiłem, żebyś przyjechała jutro.
Przykro mi, jeśli popełniłam błąd z Aleksandrem.
Naprawdę.
O co chodzi? Powiedz mi.
Czemu tak cię do niego ciągnie?
Wiesz, że mu nie ufam. Nie życzę sobie tego.
- Nie traktuj mnie jak dziecka. - To nim nie bądź!
Idź spać, dobrze?
Powinnaś odpocząć.
Napisy: Krzysiek Ceran