SERIAL NETFLIX
Pomocy!
Proszę się zatrzymać!
Czemu stajemy? Oczekują nas na dworze.
Potrzebuję pomocy.
Co się stało?
Wielkie nieba.
Ktoś cię ściga?
Przykro mi.
Co?
Tu jest wszystko.
Hrabina Leontyna Apafy.
Jedną mniej.
Musimy jechać.
Dla ludu.
Wasza wysokość?
- Co tu robisz? - Pyta cesarzowa z drzewa.
Papierosa?
- Dziękuję, wasza wysokość. - Bo stracę cierpliwość.
Mówiłam dziesięć razy, mów mi Elżbieto.
- Co to? - Bułgarska sikorka.
Hej!
Jest tam kto?
Widziałam lisa.
Przy wejściu.
Lisa?
Rozejrzyj się. Może mieć wściekliznę.
Każdego ranka spaceruję tu z cesarzową.
Poszukaj go.
Wasza wysokość?
Już czas.
Franciszku?
Jest tu wciąż?
Jego wysokość już wyjechał.
Hrabina Esterhazy czeka na ciebie, pani.
W imieniu rodziny cesarskiej i wszystkich mieszkańców cesarstwa
życzę wam odwagi, siły i pewności siebie.
To zaszczyt walczyć za ojczyznę.
Złożyliście mi przysięgę,
jednak nie służycie tylko mi…
ale i Bogu Wszechmogącemu.
Wybaczcie.
Nie wiem, co wam powiedzieć.
To wy zostawiacie swoje rodziny, nie ja.
Jedziecie w regiony cesarstwa, które mało kto zna.
To wy będziecie je chronić.
Nie Wszechmogący, nie ja, lecz wy wszyscy.
Jestem za to dozgonnie wdzięczny.
Mam nadzieję…
Nie, jestem przekonany,
że utrzymamy pokój na granicach.
Ale czasami za pokój trzeba słono zapłacić.
Pokażcie rosyjskiej armii, że nie chcemy walczyć,
ale jesteśmy gotowi w każdej chwili!
Niech Bóg ma was w opiece.
Baczność!
Pierwszy pułk w prawo!
Drugi pułk w lewo… zwrot!
Naprzód…
marsz!
Wojny ci się chce?
Dzisiejsza wizyta jest bardzo ważna.
Cesarzowa troszczy się o swój lud. Ludzie muszą to zobaczyć.
Nie zapominaj, pani,
że dla ludu jesteś boską istotą.
Pamiętaj o trzech zasadach.
Nikogo nie dotykaj.
Przenigdy.
Nie patrz im w oczy.
I nie rozmawiaj z nikim poufale.
Cesarzowa musi być nietykalna.
Zawsze.
Odwiedzimy kilka warsztatów.
W każdym otrzymasz prezent od rzemieślników.
Czy ja będę miała prezenty? Dla ludzi?
Ty jesteś prezentem, pani.
Mieszkańcy Wiednia są poruszeni.
Z powodu mobilizacji, wiem.
Z powodu konfliktu z Rosją,
który nasilił się w dużej mierze z twojej winy.
Beze mnie też by się nasilił.
Naprawdę? Czy cesarz zostałby upokorzony bez twojej pomocy?
Idź. Pokaż się.
Zrób coś dla niego.
Możemy dziś to pominąć?
Ledwo mogę oddychać.
Żołnierze maszerują na front, mimo chorób i głodu.
Proszę przełknąć.
Nie na suknię!
Poszło na suknię. Wyczyść ją.
Najwyższy czas, żebyś spełniła swoje zadanie, Elżbieto.
Chodź, Hedi. Spóźnimy się do pracy.
Gotowa?
Widzę coś…
Nie mam już pięciu lat.
Widzę coś…
czerwonego.
Mój nos?
Tu nie ma nic czerwonego.
Zamknij oczy.
Otwórz oczy.
Skąd je masz?
To tajemnica.
Chodźmy.
Wasza wysokość.
Przepraszam, musimy porozmawiać.
Von Sina odwołał spotkanie.
Nie dziwi mnie to.
Powiedział, że wstrzyma płatności.
Powiedział, że złamałeś słowo, wysyłając 200 000 żołnierzy zamiast…
Wiem!
Zostaw mnie.
Posprzątaj to.
Posprzątaj to!
Wybacz mi, Theo.
Cesarzowa chce cię widzieć, panie.
Jeśli mogę, wasza wysokość.
Czasem, gdy wszystko się sypie,
coś zaczyna się układać.
- Chciałam… - Nie było cię rano.
- Przepraszam. - Ty pierwsza.
Szukałam cię.
Jeśli będziesz się błąkać po nocach, będziemy się mijać.
Jak poszło z żołnierzami?
Mam złe przeczucie.
Sytuacja w mieście jest napięta.
Wychodzę dziś.
Pokazać się, jak mówi twoja matka.
Warto cię oglądać.
Nie martw się.
To odlewnia żelaza. Może kiedyś tam powstaną nasze szyny.
Uśmiechasz się. Dzięki Bogu.
To będzie dobry dzień.
Dzień dobry, wasza wysokość.
Czy to talizman?
Wygląda jak damski pierścionek.
Zaręczynowy.
Tak.
A gdzie jest ta dama?
Złamałeś jej serce, panie?
Ona nie żyje.
Wielkie nieba. Bardzo przepraszam.
Może znajdziesz miłość po raz drugi.
Idź już.
Proszę.
Moi drodzy poddani,
wielka zmiana może być też nowym początkiem.
Przyjmę cesarską koronę z godnością i pokorą.
Z godnością i pokorą…
Przyjmę ją z godnością i rozwagą.
Jak sytuacja na froncie?
Rosyjska armia utrzymuje pozycje. Car nie ustępuje.
Gdy posiłki dotrą do granicy, będziemy mogli zaatakować.
- Gdy wasza wysokość rozkaże. - Nie.
Nie będzie ataku.
Nasza armia stanie na granicy.
Niczym mur.
Determinacja naszych żołnierzy zastraszy cara,
nie niszcząc na dobre stosunków dyplomatycznych.
To mądra decyzja.
Chciałbym…
zauważyć, że po wymarszu wojsk sytuacja w Wiedniu jest napięta.
Baron von Kempen się tym zajmie.
Przepraszam.
Jeśli mogę.
Wzmożona aktywność policji nie jest rozwiązaniem.
Setki aresztowań od ślubu nie uspokoiły nastrojów.
Wasza wysokość.
Kempen ma być ostrożny.
Napotkałeś przeszkodę. To boli.
Nadejdzie czas na twoje pomysły. Obiecuję.
To kwestia właściwego momentu.
Teraz musisz bronić cesarstwa.
Czy naprawdę sądzisz,
że należy teraz wysyłać Elżbietę do miasta?
Uspokoi ludzi.
Stabilność, bezpieczeństwo i porządek są teraz najważniejsze.
Gdy panuje chaos, potrzeba kontroli.
A nie zmian.
Czy jesteśmy jednomyślni, Franciszku?
Świat się zmienia, matko.
Pytanie, czy ta rodzina też to zrobi.
Arcyksiążę odbył wiele takich wizyt.
Lud go uwielbia. Prawda, wasza wysokość?
Cieszę się, że mi towarzyszysz, książę.
Boisz się, pani?
Ludzi? Nie.
Ale jej?
Tak.
Kiedy się denerwuję, powtarzam:
„Jak miło. Bardzo dziękuję”.
I lekko pochylam głowę.
O tak…
Spróbuj.
Jak miło. Bardzo dziękuję.
Kiedy oferują coś do jedzenia lub picia,
nie przełykam.
Chowam to w buzi i wypluwam później.
- Z drogi! - Elżbieto!
Z drogi!
- Elżbieto! - Cofnąć się!
Elżbieto!
Nie mogę oglądać cesarstwa?
Nie całe naraz.
Elżbieto!
- Elżbieta. - Cofnąć się.
Do tyłu!
- Nic nie widzę. - Nie słyszysz? Do tyłu!
Elżbieta!
Elżbieto!
Wasza wysokość.
To zaszczyt przechodzący pojęcie.
Jak miło. Dziękuję.
Mogę przedstawić naszych pracowników?
Wasza wysokość.
Dzień dobry.
Wyrabiamy żelazo od ponad 50 lat.
Robimy wszystko, od pieców
po balustrady i fontanny.
Oczywiście, przestawiliśmy się na wyrób armat i innej broni.
Mamy 135 pracowników.
Nasza fabryka spełnia nowoczesne standardy.
Pozwól, że w imieniu całej załogi
podaruję ci ten prezent, wasza wysokość.
Na znak naszego oddania dynastii Habsburgów.
Dziękuję bardzo.
Robotnicy zrzekli się dziennej pensji, żeby wesprzeć armię.
Słucham?
Niech Bóg ma cesarza w opiece.
Wasza wysokość, powóz czeka.
Nasz grafik nie pozwala na opóźnienia.
Jeśli można, chciałabym zobaczyć ludzi przy pracy.
Obawiam się, że nie mamy na to czasu, pani.
Myślę, że mamy.
Spójrz tutaj, Elżbieto!
Tutaj!
Spójrz tutaj, Elżbieto!
Weźże to!
No już!
Dzień dobry.
To idzie tutaj!
Jeszcze dwóch ludzi!
Spójrzcie, chłopcy.
Opary są szkodliwe, wasza wysokość.
- Proszę… - Tylko się rozglądam.
Wasza wysokość, źle się czujesz?
Naprawdę powinniśmy już iść!
Idź sobie!
Nie. Poczekaj.
Dziękuję.
- Jesteś bezużyteczna. - Wychodzimy!
Posprzątaj tu!
Jak masz na imię?
Ja?
Ty też tu pracujesz?
Tak, wasza wysokość.
Wasza wysokość, z całym szacunkiem…
Elżbieta!
Proszę dać mi chwilę.
Elżbieta!
- Elżbieta! - Czemu nie możemy jej zobaczyć?
Nie słyszeliście? Macie się cofnąć! Już!
- To jak się nazywasz? - Hedwig, pani.
Ale wszyscy mówią mi Hedi.
Elżbieta!
Cofnąć się!
Brat chce mi kupić nowe.
Nie masz rodziców?
Elżbieto!
Wielkie nieba!
Co robisz, pani?
Dorośniesz do nich.
Elżbieta!
Wynieście cesarzową. Natychmiast.
Na co pan czeka, Kempen?
Trzeba ponieść jej wysokość.
Nie. Mogę iść.
Cesarzowej nie wolno dotknąć tej podłogi.
Pójdę sama.
Kempen, natychmiast mnie postaw!
Postaw mnie!
Tam jest!
Postaw mnie, proszę.
Elżbieto!
- Delikatna pani. - Postaw mnie, proszę.
Tak, nie ubrudź się!
Postaw mnie!
Nie może sama chodzić?
Cesarskie ścierwa!
Jedź!
Zostaw dziecko!
Elżbieto!
Co się z nimi stanie? Musi przestać!
Natychmiast wrócimy do pałacu. Koniec wizyt.
Nic ci nie jest?
Tak się kończy obcowanie z motłochem!
Ostrzegałam!
SZANOWNA MATKO, DROGI OJCZE LEONTYNA APAFY
Krew.
Hrabina Apafy?
Von Bach. Może mnie pani pamięta.
Ma pani chwilę?
Chciałem…
Przejdziemy się?
Od początku czułem, że jest pani inna.
Proszę nie zrozumieć mnie źle. To komplement.
Pochodzę z małej wioski niedaleko stąd.
W przeciwieństwie do pani, nie mam hrabiego za ojca.
Czasami zastanawiam się, jak tu trafiłem.
Czasami mam wrażenie, że to sen.
Co ja robię? Plotę bez końca.
Czy wiesz, pani…
że mamy w galerii wspaniałe płótna malarza,
który tworzył w twojej okolicy?
Niedaleko Hermannstadt, tak?
Tak.
Z radością obejrzałbym je z tobą.
Może innym razem. Muszę…
Cesarzowa wróci dopiero wieczorem.
Proszę.
Długo zbierałem się do tej rozmowy.
A teraz nie mogę dłużej czekać.
W porządku.
Mamy poparcie południowych wojsk, marynarki i ziem dziedzicznych.
Mamy kontakty w gazetach, w poczcie i tajnych służbach.
Wyczuwam jakieś „ale”.
Brakuje ci trzech rzeczy, wasza wysokość.
- Po pierwsze, poparcia armii. - Wiem. A także?
Poparcia kościoła katolickiego. By przekonać wojska, musimy…
Mieć błogosławieństwo. Rauscher słucha mojej matki. A także?
Poparcia matki.
Cholera.
Zajmę się nią na koniec.
Panowie, taka okazja już się nie powtórzy.
Cesarz jest bardzo osłabiony. Lud nie jest już po jego stronie.
Dajcie mi kilka dni. Będziemy gotowi.
Przyszedł gość waszej wysokości.
Hrabina Gundemann.
Wprowadź ją.
Wasza wysokość.
Miło mi cię widzieć.
Wyglądasz olśniewająco, Luizo.
Jesteś odmieniona.
Może to przez moje niedawne zaręczyny.
Moje najszczersze gratulacje.
Baron von Sina zrobi ze mnie porządną kobietę.
Nie trzeba ci do tego mężczyzny.
Ty możesz wziąć ślub, panie, ale ja nie?
Nie, ale zaskoczyłaś mnie.
Jesteś hrabiną. Von Sina jest tylko baronem.
Czy to wystarczy?
Nigdy nie pragnęłam wyższej rangi.
Zatem czego?
Simon da mi bezpieczeństwo.
Daje mi również wyspę.
Co mi szkodzi?
Wypijmy za to.
Za miłość.
Kochałam tylko raz.
Nie chciałem cię zranić.
Może nie mówiłam o tobie, panie?
Dziwnie jest znów tu być.
Wszystko wydaje się takie…
mniejsze niż było.
Potrzebuję wsparcia twojego narzeczonego.
Nie dotrzymałeś słowa.
Simon chciał wesprzeć rozwój infrastruktury.
Nie wojska.
Okoliczności mnie zmusiły.
Nadal chcę zmienić cesarstwo. Naprawdę.
Nie możesz z nim porozmawiać?
Myślałem, że zaprosiłeś mnie, żebyśmy się zaprzyjaźnili.
Ale nic się nie zmieniło.
Wykorzystujesz mnie, panie.
To nieprawda.
Potrzebuję cię.
Chcę, żebyś mnie błagał.
Słucham?
To niemiłe, prawda?
Błagam cię, Luizo.
Pomóż mi.
Dla dobra naszego ludu.
Dobrze, zobaczę, co da się zrobić.
A ty, panie, zastanów się…
co będziesz mógł zrobić dla mnie.
Wasza wysokość.
Podczas wizyty cesarzowej doszło do incydentu.
- Sługa cię poniesie, pani. - Wykluczone.
Włóż chociaż buty, pani.
Gdybyś dała mi pójść, uniknęlibyśmy tego!
Gdyby wasza wysokość mnie posłuchała, uniknęlibyśmy tego!
Proszę je włożyć.
Proszę.
Zostaw mnie.
Jego wysokość cesarz.
Dobrze się czujesz?
Swoim uporem zagroziłaś sobie i innym.
Wcale nie.
Wywołałaś zamieszki.
- Elżbieta na pewno tego nie chciała. - Ale do tego doszło.
Nie masz poczucia, co przystoi, a co nie.
Posunęłaś się za daleko. Nie pierwszy raz.
- Widziałam, jak policja traktuje ludzi! - Policja cię chroniła.
To Kempen i jego ludzie są groźni.
To niedorzeczne.
Zostaw nas, proszę.
Nie rozumiem cię. Co się stało?
Czemu nie wyszłaś, gdy Kempen kazał?
Bo uznałam, że powinnam zostać.
Elżbieto.
Nie możesz się tak zbliżać do ludzi. To ryzykowne.
Czemu?
Bo jesteś cesarzową.
Jesteś ponad nimi.
I dlatego nas nienawidzą. Nie zachowujemy się jak ludzie.
Bez rozmów, bez patrzenia, bez podawania ręki.
Chcesz rozdawać chleb?
Wybacz, Elżbieto. To nie takie proste.
Ludzie cierpią. To jest proste.
Nawet nie wiesz, co robię, żeby to zmienić.
To, że serce ci się kraje, mi nie pomaga.
Znajdę sposób, żeby ją kontrolować.
Trochę na to za późno, nie sądzisz?
Jeśli popełni kolejny błąd i nie zajdzie w ciążę,
wyciągnę konsekwencje.
- Zgadzam się. - Wobec ciebie również.
Co masz na myśli, wasza wysokość?
To wszystko.
Wybacz mi, ojcze, bo zgrzeszyłam.
Ile czasu minęło od ostatniej spowiedzi, wasza wysokość?
Pytasz o takie rzeczy?
Na litość boską.
Nie spowiadałeś się od śmierci narzeczonej.
Niech spoczywa w pokoju.
Cieszę się, że wróciłeś do Boga.
Mów, synu.
Kląłem…
Jak to się mówi?
Brałem imię Pana nadaremno.
Robiłem…
Wszystko, co jest na liście. Błagam o wybaczenie.
Módl się,
a Pan zdejmie z ciebie ciężar grzechu.
To nie wszystko, ekscelencjo.
Wiem, że chciałbyś, żeby kościół był bliżej państwa.
I żeby sąsiednie katolickie regiony weszły w skład cesarstwa.
Gdyby pojawił się nowy władca,
gdyby przyszły zmiany, jak ekscelencja by zareagował?
Nie znasz nawet Modlitwy Pańskiej, ale oczekujesz, że poprę twój przewrót?
Jestem pragmatykiem.
Jaką masz wizję cesarstwa? W co właściwie wierzysz?
Zawsze stawiam na swoim. To moja siła.
Kim jesteś, by kwestionować plan Boga?
Raz już zmieniliśmy cesarza. Czemu nie znowu?
Lud jest po mojej stronie.
To mnie nie martwi.
A co cię martwi?
Jeśli w nic nie wierzysz, Maksymilianie,
czego będziesz bronił?
Elsa.
Musimy porozmawiać.
Amalia mnie podejrzewa. Muszę uciekać.
Musimy odwołać akcję. Rozumiesz?
Już za późno.
Co to znaczy?
To się stanie.
Kiedy?
Dla ludu.
Elżbieto.
Słyszałam, że pałac jest nawiedzony. Ale nie, że to ty tu straszysz.
Co tu robisz o tej porze?
Byłem w mieście. Na przyjęciu.
A ty?
Nie mogłam spać. Jak zwykle.
Znam tunel, którym można stąd wyjść.
Spakuję się. Jutro będziemy w Pradze.
Zawsze wiele obiecujesz.
A gdybym nagle się zgodziła?
Więc zgódź się.
Cholera.
Tak?
Elżbieto.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam.
Nie mogłam spać.
Mogę?
Oczywiście.
Słyszałam, co się stało w odlewni.
I o tym, że oddałaś buty dziewczynce.
To wywołało problemy?
Gdyby tylko nie był cesarzem.
Opowiedz mi coś o sobie.
- Nie mam nic ciekawego do powiedzenia. - Nie wierzę w to.
Nie mam opowieści o szczęśliwym dzieciństwie.
Nie znam silnej osoby, która miałaby prostą przeszłość.
Co my tu robimy?
Policja go złapała.
Co się z nim stało?
Czemu?
Nie odwracaj wzroku.
Nasze życie nic dla nich nie znaczy.
Ale to się zmieni.
Pomścimy twojego brata.
- Dla ludu. - Dla ludu.
Napisy: Krzysiek Ceran