SERIAL NETFLIX
Drogi ojcze,
kiedy wzięłam ślub, powiedziałeś,
że na wiedeńskim dworze nigdy nie będę mogła być sobą.
Myliłeś się.
Jestem w pełni sobą.
Poznałam wspaniałych ludzi.
Życie tu jest odurzające. Daję się ponieść jego biegowi.
Do niczego innego nie jestem potrzebna.
Córko,
wczoraj znalazłem twój wiersz.
„Jaskółko, użycz mi swych skrzydeł
i do odległych krain zabierz.
Gdybym wraz z tobą przecinała
błękitny firmament,
wniebogłosy chwaliłabym Pana
za wolność, którą mi dał”.
Chciałaś nadać swojemu życiu sens.
Udało ci się?
Elżbieto?
- Czy ona oddycha? - Elżbieto?
- Przepraszam. - Dzień dobry, wasza wysokość.
Dzień dobry.
Spałaś?
Trochę.
Nie.
Od twojego ojca.
Nie chcesz go przeczytać?
Później.
Dobrze się bawiłaś?
Piłam z dwórkami.
Szkoda, że nie wiedziałem.
Przyszedłbyś?
Wiem, że od wydarzeń w odlewni jesteś nieszczęśliwa.
Mam dla ciebie niespodziankę.
Sytuacja się zmieniła.
Ruchy naszych wojsk przyniosły efekty.
Car się boi.
Jeśli Rosjanie się wycofają, nasza szansa przepadnie.
Car jeszcze się nie cofnął.
To tylko plotki.
- Co z Rauscherem? - Jest po mojej stronie.
Została twoja matka, książę.
Nie patrz tak na mnie.
To moja matka, nie twoja.
Wszyscy ryzykujemy życiem.
Nie mam nic do stracenia.
Gdy dasz znak,
nasi ludzie zjawią się tu w pół godziny.
Żeby mój brat mógł zostać…
aresztowany?
Tak.
Tak to się zwykle robi.
Coś nie tak?
Nie.
Dam ci znać.
Jest dziki i niespokojny.
Przypomina mi ciebie.
Koń wchodzi do gospody i prosi o piwo.
Pije i wychodzi, a karczmarz mówi: „Dziwne. Zwykle pił wódkę”.
Myślisz, że kiepski żart wszystko wynagradza?
Na to liczyłem.
Spędźmy ten wieczór razem.
Tylko we dwoje.
W porządku?
Jak miło ze strony cesarza.
Chciałaś się czymś zająć, pani,
a on znalazł ci zajęcie.
Tak, to miłe.
Coś, co zajmie twoją uwagę, pani.
Proszę o wybaczenie.
Muszę porozmawiać z waszą wysokością o hrabinie Apafy.
Podejrzewam, że nie można jej ufać.
Jej zachowanie i zdolności
nie są godne waszej wysokości i tego dworu.
Jest więcej niż godna.
Nie, wasza wysokość. Zebrałam wiele dowodów…
Oszczędź mi tych oszczerstw, hrabino.
Nie będę ich tolerować.
Dziękuję.
Przyjdź po zmierzchu.
Drzwi do wschodniego skrzydła nie są strzeżone.
Jest tam zakopany nóż.
Mogłabyś sama to zrobić.
Nie jestem morderczynią.
Nie?
To kim jesteś?
Miałam wątpliwości, ale to już przeszłość.
Są jak cała reszta. Nie chcą zmian.
Muszą odejść.
Cesarzowa też może zginąć?
Oczywiście.
Dobrze.
Więc nią też się zajmę.
Dla ludu.
Widziałeś, panie? Jest ich coraz więcej.
Czego chcesz, von Bach?
Co zamierzasz, panie?
To sprawa straży pałacowej.
Oczywiście.
Czy znajomość waszej wysokości z przyszłą baronową von Sina
daje nadzieję na kolejną pożyczkę?
Tak, ale ona chce czegoś w zamian.
Mogę spytać czego?
Możesz mnie zostawić w spokoju?
Proszę wziąć pod uwagę znaczenie kolei…
Wiem.
Dziękuję.
Widziałeś, co się tam dzieje?
To niedopuszczalne.
- Nic się jeszcze nie stało. - To dzieje się cały czas.
- Wiesz czemu? - Zaraz mi powiesz.
Jesteś rozkojarzony. Ona cię rozprasza.
Tymi kłótniami, tym szaleństwem w odlewni.
To nie jej wina.
Cały dwór plotkuje o tym, jak zabawia się całymi nocami.
Poślubiłeś niepokorne dziecko, a to osłabia cię jako cesarza.
Ludzie potrzebują przykładu.
Coś musi się zmienić i dobrze o tym wiesz.
Jeśli ty się tym nie zajmiesz, ja to zrobię.
Nie mogę przepuścić waszej wysokości. Z rozkazu arcyksiężnej.
Stać.
- Z drogi. - Nie mogę ustąpić.
Jestem cesarzową!
Przykro mi, wasza wysokość.
Wasza wysokość.
Arcyksiężna chce z tobą rozmawiać, pani.
Czeka w kaplicy.
Węgry, Transylwania…
Apafy.
Spokrewnieni z Bethlenami z…
Wiednia.
Rodzina Apafy ma krewnych w mieście. To jej kuzyn.
Poproś o korespondencję z hrabiną Leontyną Apafy.
I o zdjęcie. Jak najszybciej.
Dobrze.
Hrabino.
Chciałaś ze mną porozmawiać?
Usiądź.
Jaka według ciebie jest najważniejsza cecha władcy?
Miłosierdzie.
Wiem, że masz inną odpowiedź.
Pozwól, że opowiem ci historię, Elżbieto.
Zaczęło się, gdy moja córka Anna miała trzy lata.
Trzęsła się i trzęsła.
Potem jej małe ciało zesztywniało.
Nikt nie znał przyczyny.
Arcybiskup powiedział, że opętał ją demon, ale…
Najpierw było tak co kilka tygodni, potem coraz częściej.
Lekarze stwierdzili, że to rzadka choroba układu nerwowego.
Upuszczali jej krwi. Wiesz, co to znaczy?
Pobierali krew z jej rączki.
Ogolili jej głowę i obłożyli pijawkami,
żeby wyssały z niej chorobę.
A Anna krzyczała.
I krzyczała.
„Musimy to zrobić”, mówili. „Jeszcze kilka godzin”.
Ale nie mogłam tego dłużej znieść.
Odesłałam ich.
I wzięłam ją w objęcia.
Nie wiem, ile razy wzeszło słońce.
Nasze ciała zlały się w jedno.
Cztery dni później zmarła.
Bardzo mi przykro.
Trzymanie kogoś za rękę rzadko kiedy pomaga.
Rozumiesz?
Pobłażanie, współczucie.
Czasem trzeba usunąć chorą tkankę, nawet jeśli to boli.
Muszę zrobić wszystko, żeby ta rodzina przetrwała.
Co chcesz usunąć?
Chciałam dla Franciszka wspierającej żony.
Chciałaś marionetki.
Chcę cesarzowej, która nosi koronę z dumą.
Która ponad wszystko stawia dobro tej rodziny.
Królestwa upadają wokół nas.
Potrzebujemy cesarzowej, która uratuje nas od zguby.
Której blask rozświetli cienie naszych czasów.
Ty nią nie jesteś, Elżbieto.
Masz wybór.
Możesz wrócić do Bawarii. Powiemy, że ciężko zachorowałaś.
Unieważnimy małżeństwo. Franciszek weźmie drugi ślub.
Nie.
- Będziesz wolna. - Nie.
Nie?
Możesz też zostać tutaj.
Na nowych warunkach.
Bez jazdy konnej,
wieczornych wypadów
i dam dworu.
Dostaniesz pokój w północnym skrzydle. Towarzystwa dotrzyma ci hrabina Esterhazy.
Cesarz będzie mógł cię odwiedzać w wyznaczone dni.
Franciszek na to nie pozwoli.
On już o tym wie.
Przemyśl to, moja droga.
- Wasza wysokość. - Wasza wysokość.
Do wieczora ma podjąć decyzję.
Podziwiam to, jak wasza wysokość radzi sobie z cesarzową.
Nie będzie już wprowadzać zamieszania, czego by nie wybrała.
Zawiodłaś, hrabino.
- To… - Ludzie przed bramą…
Widziałaś ich?
A na granicach mamy Rosjan.
Ile mam czasu,
żeby zajmować się dziewczyną, która nocami wyje do Księżyca?
Która zachowuje się jak wariatka?
Ale, wasza wysokość…
Straciłaś swój pazur.
Potrzebujesz nowego zadania.
Czegoś prostszego.
Jeśli cesarzowa postanowi zostać,
dotrzymasz jej towarzystwa.
To będzie twoje jedyne zadanie. Będziecie we dwie.
A u mego boku…
twoje miejsce zajmie Margarete.
Jeśli cesarzowa postanowi wrócić do Bawarii,
będziesz jej towarzyszyć.
Odpoczniesz.
Nie odsyłaj mnie, pani.
Nie do Bawarii.
Wszystko naprawię.
Proszę.
Nie ośmieszaj się.
Odejdźcie.
Obie.
Muszę ci to przyznać, mamo.
Wiesz, jak motywować podwładne.
Zastanawiam się, co oni chcą osiągnąć.
Niczego tu nie wskórają.
Chcą być widziani.
Boli mnie głowa. Przynieś mi wody.
Na czym polega twoja gra?
Co? Gra?
Nie marnuj mojego czasu.
Wszyscy mamy swoje gry. Więc…
O co ci chodzi?
Franciszek nie jest cesarzem, którego chciałaś.
Żal mi mojego brata.
Żal?
Jak to wytłumaczyć?
Czasem ktoś źle się czuje
i tobie jest źle na ten widok.
Nieważne.
Przejdziesz do rzeczy?
Od następnych kilku lat zależy przyszłość cesarstwa.
Może się rozpaść. Ty to wiesz i ja to wiem.
Napoleon i królowa Wiktoria śmieją się z nas,
a pruska armia ostrzy sobie zęby.
Ludzie mnie lubią.
Popularność jest przeceniana.
Nie, gdy nikt inny nie jest popularny.
Mam świetne kontakty w całej Europie.
A także poparcie…
Poparcie jakich działań, Maksymilianie?
To zdrada stanu. Karana śmiercią.
Muszę spróbować.
Tylko Bóg wybiera cesarza.
Ty wybrałaś ostatniego.
Pokazałaś mi, jak chronić tę rodzinę.
Za wszelką cenę.
Wasza wysokość.
Jego wysokości nie ma.
Gdzie on jest? Musimy porozmawiać.
Przykro mi, wasza wysokość.
To bardzo ważne. Potrzebuję go.
Przepraszam. Teraz to niemożliwe.
Źle się czujesz?
- To nie jest dobry moment. - Co się stało?
Zaufaj mi.
Proszę.
Ona chce się mnie pozbyć.
Kto?
Twoja matka.
Nie.
Nie pozwolę na to.
Nie mogę znaleźć Franciszka. Wiesz, gdzie jest?
Co chciałeś mi powiedzieć?
Wkrótce wiele się tu zmieni.
Już niedługo.
Nieważne, co się stanie,
chcę cię…
Chcę cię mieć u swojego boku.
Jak to? Co się stanie?
Jeszcze nie mogę o tym mówić.
Wiem, jak bardzo cię kocha.
Ale kiedy naprawdę go potrzebujesz,
nie ma go.
Dzięki tobie czuje, że żyje.
Ale część ciebie musi umrzeć. Czy to uczciwe?
Elżbieto…
Ty i ja…
To było nam pisane.
Wynoś się.
Już!
Wasza wysokość wzywała?
Gdzie jest Leontyna?
Hrabina Apafy?
Wasza wysokość, twój brat chce z tobą rozmawiać.
Wasza wysokość.
Zastanawiałem się, gdzie się podziewasz.
Nie spodoba ci się to, co ci powiem.
Pewne grupy straciły wiarę w ciebie jako cesarza.
Ludzie chcą zmiany.
Do czego zmierzasz?
Wyglądałeś przez okno?
Straciłeś kontrolę.
Ty chcesz rządzić?
Ty?
Poważnie?
Możesz przekazać mi władzę pokojowo.
Obejdzie się bez skandalu.
To twój wybór.
Nie masz pojęcia, jak to jest rządzić.
Kiedy o wszystkim decydujesz.
To twoje zadanie. Na zawsze. Nie możesz go porzucić.
Wiem o tym.
Nic nie wiesz.
Żyjesz w świecie fantazji, Maksymilianie.
Zawsze tak było.
Opowiadałeś mi o skrzatach, które nas strzegą.
One nie istnieją.
Twoje wyimaginowane imperium też nie.
Czemu nie możesz cieszyć się życiem?
A ty?
Bo to mój obowiązek!
Nie masz już poparcia, Franciszku.
Kościół jest po mojej stronie. Jak i armia.
To nieważne.
A twoja żona?
Czy ona jest ważna?
Zasugerowała, że mnie wspiera.
Nie mówiła nic takiego.
Masz rację.
Nie mieliśmy czasu na rozmowy.
Widziałeś w Ischl, że pasujemy do siebie.
Dlatego mi ją odebrałeś.
Wynoś się.
Bo każę cię powiesić.
To niczego nie zmieni.
Twój czas się skończył.
Elżbieto?
Lepiej?
Jadłaś śniadanie?
Od kilku dni zawsze mi wraca.
Ostatnio nie miałaś okresu.
Są jeszcze inne oznaki? To znaczy…
jak mogę się upewnić?
Zdejmij bluzkę.
Proszę.
Dotknę cię.
Mogę?
Napięta.
Jesteś w ciąży. Jestem pewna.
Cieszysz się?
- To wszystko? - Mam jeszcze to.
Z rodzinnego przyjęcia, ale hrabiny Apafy na nim nie było.
To za co ci płacę?
Piastunka.
Hrabina Salm-Reifferscheidt. Co mogę dla ciebie zrobić?
Gdzie jest hrabina Esterhazy? Muszę z nią pilnie porozmawiać.
Nie słyszałaś?
Hrabina dostała nowe zadanie.
Ale ja cię wysłucham.
Nie. Porozmawiam z arcyksiężną osobiście.
Dziękuję.
Co tam masz? Kto to?
Chodzi o hrabinę Apafy? Znalazłaś coś?
Nikomu nic nie mów.
Franciszku?
Dopilnuj, żeby mój brat nie opuścił pałacu.
I znajdź Kempena. Muszę z nim porozmawiać.
- Musimy porozmawiać. - Czy nie spełniam twoich marzeń?
- Nie rozumiem. - Odpowiedz mi.
Przerażasz mnie.
Wiesz, że nic dla mnie nie znaczą.
- Prezenty. - Mówi cesarzowa.
Wszyscy myślicie, że nie widzę, jak spiskujecie?
O czym ty mówisz?
Już nigdy nie zobaczysz mojego brata.
Zatem przyznajesz się.
Nie.
Nic między nami nie ma.
Co to znaczy?
Kocham tylko ciebie.
Nie patrz tak na mnie. Nie mogę tego znieść.
Czemu to jest za mało?
Twoja matka kazała mi odejść.
Co powiedziała?
Że mieszam ci w głowie.
Że coś musi się zmienić.
Ma rację.
Co masz na myśli?
- Wiedziałeś? - Nie, ale nie możesz tak dłużej.
Czego nie mogę?
Nie mogę cały dzień siedzieć, pić herbatę, przymierzać ubrania,
trzymać język za zębami, rodzić dzieci
i nie używać mózgu?
Błąkać się po nocach,
narażać się na niebezpieczeństwa, zachowywać się, jakbyś oszalała
i nie przestrzegać zasad.
To za to mnie pragnąłeś.
Chcę czegoś więcej. Nie mogę być zamknięta w pałacu.
Potrzebuję żony, która bywa zadowolona.
Trzeba było wybrać Helenę.
Może.
Jesteś tchórzem.
Powiedz matce, że wyjeżdżam. Wracam do Bawarii.
Nie będziesz mogła tu wrócić.
Wolę być obłąkaną w Possenhofen, niż spędzić kolejny dzień jako cesarzowa.
Baczność!
Naliczyliśmy około 300 osób. Tylko przy głównej bramie.
Dookoła pałacu jest ich więcej.
Co zamierzasz z tym zrobić?
Zamknęliśmy bramy i zwiększyliśmy liczbę strażników.
- Nikt się nie przedrze. - To wszystko?
Ustaw przy bramie stu uzbrojonych ludzi.
A straż ma być w gotowości.
Pochodzą z biedniejszych dzielnic. Na pewno nie mają broni.
Jeśli ktoś drgnie, aresztujcie go.
Jeśli zrobi coś więcej, zastrzelcie.
- Oni są spokojni. - Sprzeciwiasz mi się?
Wasza wysokość.
Von Bach, to cię nie dotyczy. Odejdź.
Na co czekasz, Kempen?
Elżbieta wyjeżdża na jakiś czas.
To bardzo rozsądne.
Wiem, że to cię zadowala, matko.
Wcale nie, Franciszku.
To był piękny sen, ale każdy w końcu się budzi.
Dopilnujesz, żeby mały Luzi to dostał?
Nie powinnaś jechać.
Porozmawiaj z nim.
Powiem mu, żeby się z tobą spotkał.
A ty weź to.
- Nie. - Tak.
Wie, że jesteś w ciąży?
Musisz mu powiedzieć.
Nie, to koniec.
Pamiętasz nasz pierwszy dzień?
Powiedziałaś, że to symbol kruchości życia.
Miałaś rację.
Ten dwór mnie złamał.
Ten dwór to gra. Nie widzisz tego?
Nigdy nie lubiłam zasad.
Czasem trzeba przestrzegać zasad, żeby wygrać.
Nie chciałam niczego wygrywać.
Nic tu po mnie.
Będę do ciebie pisać.
Co robisz?
Nie chodzi o ciebie, Elżbieto.
Ludzie palą je, prosząc o pomoc.
Jeśli chcesz im pomóc, musisz zostać.
Hrabina Apafy.
Jak mogę pomóc, hrabino?
Chodzi o cesarza.
Wasza wysokość.
Otrzymałem wieści z Petersburga.
Car rozkazał wycofać swoje wojska.
Wszyscy uznają to za sukces.
Plan twojego brata się powiódł.
Nikt o tym jeszcze nie wie.
Czy on wie?
Zachowaj to dla siebie.
To niemożliwe. Okazja minęła.
Nie!
Idę do matki. Daj mi godzinę.
To koniec.
To ja o tym zadecyduję!
Od dawna nie byłaś taka zrelaksowana, wasza wysokość.
Jeśli mogę tak powiedzieć.
Dziękuję za twoje zaufanie, pani.
Nie zawiodę cię.
Wiem.
Arcyksiążę Maksymilian.
Przepraszam. Muszę z tobą pilnie porozmawiać.
Wiesz, czego chce?
Myśli, że może być cesarzem.
Ale nie nadaje się do tego, jak wy wszyscy.
Czemu tak mówisz?
Całe życie otaczają mnie słabi mężczyźni. Jesteś jednym z nich.
Żaden z moich synów nie nadaje się na cesarza. Ty też nie.
Myślisz, że dam wam zniszczyć to, co stworzyłam?
Nie dam ani tobie, ani twojemu ojcu, ani bratu,
a z pewnością nie tej dziewczynie.
To mi przypomina, że chciałam ją pożegnać.
Elżbieto.
Rozpoznanie granic własnych możliwości to ważna umiejętność.
Uwierz mi.
Życzę miłej podróży.
Wasza wysokość.
Nie pozwolę sobie kwestionować decyzji cesarza.
Cesarzowa jest w drodze do powozu.
Wasza wysokość?
Stój!
Rzuć nóż!
Dla ludu!
Zawróć!
Musi się zatrzymać.
Wasza wysokość, musisz zawrócić.
Nikt dziś nie opuści pałacu.
Zawróć powóz. Zabierz jej wysokość do pałacu.
Pani, ludzie blokują drogę. Przejazd byłby ryzykowny.
Proszę, wracaj do pałacu.
Otwórz bramę.
Wykluczone.
Otwórz bramę! Już!
Muszę wyjechać.
Jesteśmy głodni!
Spójrz na nas!
Wasza wysokość, co robisz? Muszę cię ostrzec.
Zdradziłaś go.
Nikt o tobie nie wie.
Możesz iść. Ciebie nie zdradzę.
Nie możesz wrócić do Wiednia. Zadbamy o to.
Jeśli opuścisz pałac, zabijemy cię.
Podobno twoje dni tutaj też są policzone.
Tu jesteś.
Wiesz, że cesarzowa wyjechała?
Tak, wiem.
Z powodu zamieszek? Czy pokłóciła się z cesarzem?
Co z nami będzie?
Czy choć raz możesz być cicho?
Tak cię interesuje życie innych?
A może nie masz własnych myśli?
Więc nie powiem ci
o twoich zdjęciach, które ma Amalia.
Cesarzowa jest przy bramie.
- Tutaj! - Potrzebujemy wsparcia!
- Biegiem! - Szybciej!
- Masz moją suknię. - Nie należy do ciebie.
Co zrobiłaś z prawdziwą Apafy?
Proszę, Amalio.
Przemyśl to.
Czemu?
Cały czas chciałaś mnie przyćmić.
Jesteś zazdrosna?
Jestem tu, by chronić cesarzową i dwór.
To mój święty obowiązek!
Całe życie ciężko pracowałam, żeby go spełnić.
A ty chcesz wszystko zniszczyć!
Jesteś ścierwem.
Co ty tam robisz?
Otwórzcie.
Widzę was.
Wasza wysokość.
Proszę za mną.
Co ona robi? Co się dzieje?
Wasza wysokość.
Powiedziała ludziom, że spodziewa się dziecka.
Doprawdy?
To wspaniała wiadomość.
Otworzyć bramę.
Napisy: Krzysiek Cera