O JEDNO CIĘ PROSZĘ
SERIAL OPARTY NA POWIEŚCI LAURY DAVE
Podchodzimy do lądowania w Austin.
Prosimy o zajęcie miejsc.
Wylądujemy za około 15 minut.
Wszystko okej?
Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
Proszę, Bailey.
Jeden dla ciebie, Suz.
- Dzięki. - Proszę.
Mogłyśmy się podzielić jednym. Dwa to przesada.
- Wszystko okej? - Podobno przesadzam.
Ja przesadziłem z dziewięć razy w tym tygodniu.
Zaczynam myśleć o tym jak o komplemencie.
Jesteś pewien, że to dobry pomysł?
Tak. Jestem pewien.
Rozdzielenie tego, czego chcą, od tego, czego ty chcesz
i co jest dla nich najlepsze, wymaga podjęcia wielu trudnych decyzji.
- Nie byłaś jedną z nich. - Trudno mi w to uwierzyć.
To dlatego, że wiem coś, czego ty nie wiesz.
Tak? A co takiego?
Będziesz dla niej tym, co najlepsze.
I wiesz... dla mnie.
PREZESOWI THE SHOP GROZI 10 LAT WIĘZIENIA
Chcesz moją kurtkę?
Nie.
Dzięki.
FBI POSZERZA ZAKRES ŚLEDZTWA
Jezu.
Coś wymyślimy.
Powinnyśmy zacząć od stadionu.
- Co? - Czytałam o wspomnieniach z dzieciństwa.
Okej.
Wygląda na to, że jeśli pojedziemy na stadion...
Może przypomnisz sobie więcej szczegółów.
Wiesz to od jakiegoś klienta-hipisa z warsztatu stolarskiego?
Zajmuję się tokarstwem... i to jest zupełnie serio. Czytałam o tym w Psych...
Proszę, powiedz mi, że ta cała przygoda nie zależy od tego,
czy przypomnę sobie coś sprzed miliona lat.
- Przepraszam, pasy zapięte? - Zapięte.
Rozumiem. Też mam nastolatkę.
Nie jest moją matką.
Hej, to ja. Pomyślałem, że mógłbym cię podrzucić.
Ale pewnie już ruszyłaś.
Masz zasięg? Ja nadal nie mam kresek.
- Może ktoś namierza twój telefon. - Co?
Żartowałam.
Włącz i wyłącz tryb samolotowy.
Niczego nie przegapiłaś.
Tata nie dzwonił.
Witamy w Town Hotel.
- Potrzebują panie pomocy? - Nie, dziękuję.
JULES - POCZTA GŁOSOWA ZABLOKOWANY - POCZTA GŁOSOWA
Idziesz?
Idź przodem. Zaraz przyjdę. Zajmij miejsce w kolejce.
Hej, tu Jake. Musimy pogadać, im szybciej, tym lepiej.
FBI chce cię oficjalnie przesłuchać,
co oznacza, że albo wiedzą o Owenie więcej, niż mówią,
albo myślą, że mają coś na ciebie.
Jeśli nie stawisz się tam szybko,
uznają cię za wrogiego świadka.
Musisz do mnie jak najszybciej oddzwonić.
- Kto dzwonił? - Znajomy z LA.
Znajomy?
Witamy w Austin. W czym mogę pomóc?
Chciałam się zameldować. Max Parnes.
Masz też peruki i sztuczne wąsy?
To maskotka drużyny od 1916 roku.
Mały quiz. Czy ktoś wie, jaką maskotkę mieliśmy przed Bevo?
Chyba psa.
Ósmy na świecie pod względem wielkości.
- Tak twierdzi Wikipedia. - Sowę.
Występujesz w teleturnieju?
Co tu się dzieje? Widzę tę koszulkę Rice Owls.
Co jest?
Kto go wpuścił na zwiedzanie?
Przyłączmy się do nich.
- Jest gorąco. To głupie. - Może, ale...
Mam wrażenie, że to strata czasu.
Wolałabyś być w szkole?
Spróbujesz chociaż wejść do środka? Możemy tam zacząć?
A mam wybór?
Tak. Zawsze. Ze mną zawsze go masz.
Chodźcie za mną, wyjdziemy na murawę.
Pan też, panie Sowo. Pokażę panu, jak wygląda prawdziwy stadion.
UNIWERSYTET TEKSAŃSKI W AUSTIN
Tam trzymamy Bevo.
Więc mam... Co? Zamknąć oczy i coś wyrecytować?
W artykułach, które czytałam, pisali, żeby chłonąć klimat miejsca.
Wczuć się w nie... żeby przypomnieć sobie, jakie było.
Skąd wzięłaś te artykuły?
Z Psychology Today.
Max przysłała mi artykuł z Scientific American.
Niczego nie czuję. Szok, co?
Spróbujemy gdzieś indziej.
To ósmy stadion na świecie, Hannah.
Są tu tysiące miejsc.
- Nie zamierzam sprawdzać każdego. - To dobrze.
Bailey?
Chyba byłam...
- Chyba... - Byłaś tu.
Tak.
Ale mój tata... miał na sobie garnitur.
Na meczu futbolowym?
Tak, to dziwne, prawda? To bez sensu.
Dziwne, pamiętam, że było mi niewygodnie,
wszystko mnie swędziało, chyba byłam w sukience.
Mówiłaś, że odwiedziliście znajomych.
Przyjechaliście skądś, może z przyjęcia?
Chyba... Chyba byliśmy na przyjęciu. Może na ślubie?
Chyba przyszliśmy tu stamtąd na piechotę.
- Ze ślubu? - Tak.
Nie, ja... Ja nie...
Nie jestem pewna.
Dwie w sekcji 40-C.
- Tak, widzę je. - Chodźmy.
Skoro przyszliście tu pieszo, kościół może być blisko.
Dobra, ale...
Co?
Mój tata zachowywał się tak... jakby to kochał.
- Mecz? - Tak. Mecz, drużynę, stadion.
Wszystko. Ale...
Twój tata nie lubi futbolu.
Nie.
Świetnie. Dzięki.
Hej. Jakieś postępy?
Może. Bailey uważa, że była tu na ślubie.
Myślałam, że jeśli znajdę kościół, ustalę, czyj to był ślub
- i może z nimi pogadam... - Jak mogę ci pomóc?
Mam kiepski zasięg. Przesłałabyś mi listę kościołów w pobliżu stadionu?
Bailey uważa, że przyszli tu na piechotę,
więc może wybierz te w promieniu trzech kilometrów?
Zwolnij. Muszę dojść do biurka.
Jasne. Dzięki.
Jestem przy komputerze. Kościoły w promieniu trzech kilometrów?
I lista weekendowych meczów drużyny na własnym boisku w sezonie 2011.
- Ciężko to znaleźć? - Wiesz, ile jest stron
dla miłośników statystyk?
Hej, jestem Hannah. Znamy się?
Masa. Jest ich cała masa.
Czyli to nie jest trudne?
- Nie. Tylko 2011? - Chyba tak.
Bailey jest pewna, że jej mama była na ślubie.
Więc mecz musiał się odbyć przed 2012 rokiem.
W 2010 miałaby ledwo trzy lata, więc...
Czyli 2011 to jedyny rok, który może pamiętać.
- Tak myślę. - Jasne.
Hej, Han. Tu Max. Jak Bailey?
Kiepsko. Pewnie myślisz, że zwariowałam, że ją tu zabrałam?
Dobrze, że wyjechałyście z miasta.
Tu robi się coraz gorzej.
To znaczy?
Moje źródła twierdzą, że zasięg śledztwa
zmienia się z godziny na godzinę.
Całe kierownictwo może zostać oskarżone.
Nazwisko Owena jeszcze się nie pojawiło, ale...
- Zakładam, że wiesz, że... - Oddzwonię.
Bailey?
Bailey!
Jezu.
Nie wiedziałam, gdzie jesteś.
Wysłałam ci esemes. Rozmawiałaś przez telefon, więc napisałam.
To nie ma znaczenia. Nie możesz tak znikać.
Dobra. Wyluzujesz?
Bailey, słuchaj. Tyle się dzieje, musisz trzymać się blisko mnie.
Musimy trzymać się razem.
Miałam dziś dostać solówkę.
Miałam masę pomysłów.
Zaczęłam o tym rozmawiać z panem K.,
a on mówił, że bardzo na to czeka i...
Bez sensu przejmować się teraz taką głupotą.
Nieprawda.
Wszystko wróci do normy, Bailey. Obiecuję.
A jeśli on nie wróci?
Wróci.
Skąd wiesz?
Jesteś tu. To już coś.
To Jules. Przygotowuje listę kościołów.
Uporajmy się z tym krok po kroku.
Hej, wszystko okej?
Tak. Przepraszam.
- Nie ma sprawy. Wysłałam ci listę. - Świetnie.
Jest ich sporo.
W porządku. Przyda nam się zajęcie.
Okej.
- Dawaj znać, dobra? - Dzięki.
Nie poprawi się u nich, prawda?
Nieprędko.
Pierwszy jest na końcu ulicy.
Ile ich jest?
Kilkanaście, ale tylko trzy czy cztery
są w zasięgu rozsądnej długości spaceru, zwłaszcza z czterolatką.
POŁĄCZENIE ZABLOKOWANY
- Odbierzesz? - Tak.
Halo?
Hannah? To ja.
To nie tata, co?
Hannah, jesteś tam?
- Hej, Belle. - Próbowałam się dodzwonić.
To kiepski moment.
Wiem. Dlatego dzwonimy.
Odebrała.
Hej, Hannah.
Avett.
Szukam twojego męża.
Miałem nadzieję, że mi pomożesz.
- Przekażę, że dzwoniłeś. - Świetnie.
Wszystko się ułoży. Jesteśmy niewinni. Wiesz o tym, Hannah.
Jestem przedsiębiorcą, a twój mąż jest geniuszem.
Nie muszę ci o tym mówić. To w końcu jego oprogramowanie.
Chyba masz na myśli oprogramowanie firmy.
Oczywiście.
Chodzi mi o to, że to wszystko jest ewidentnie ustawione.
Okej, a kto to niby ustawił?
Skąd mam, do cholery, wiedzieć? Rząd? Konkurencja?
Ale damy sobie radę, bo zbyt długo i zbyt ciężko pracowaliśmy,
żeby pokonał nas jakiś błąd księgowy.
Czekaj, więc to błąd księgowy i nie zostało to ustawione?
Czy mówisz to, co twoim zdaniem wyciągnie cię z tarapatów?
Słucham?
Staram się zrozumieć, czego chcesz, Avett.
Próbuję ci pomóc, Hannah.
FBI przyjdzie teraz po Owena,
a wiem, że nie chciałby im podpaść.
Nie z jego przeszłością.
- Jaką przeszłością? - Niech Owen da znać.
Moi prawnicy usiłują się z nim skontaktować.
Chcemy, żeby najpierw porozmawiał z nimi.
Oboje wiemy, że jest to w interesie Owena.
Nie, ja nie wiem. Nie nadążam, Avett. O jakiej przeszłości mówisz?
Naprawdę nie wiesz? To dlaczego wyjechałaś z miasta, Hannah?
Kto powiedział, że wyjechałam?
Przekaż Owenowi, żeby zadzwonił.
O co chodziło?
To nic ważnego. Nie martw się.
Słyszałam Avetta, więc...
Próbuję cię przed tym chronić, Bailey.
Nie możesz mnie ochronić. Nikt nie może.
Więc może po prostu powiesz mi prawdę?
Myślę, że Avett chciał mi zagrozić. Nam zagrozić.
Brzmiał, jakby był winny, albo jakby próbował coś ukryć.
I wydawał się zaskoczony, że twój ojciec zniknął, zamiast ukryć się razem z nim.
Twierdził, że mój tata jest winny?
Chce, żebyśmy tak myślały.
I żebyśmy myślały, że ma coś na twojego ojca.
Bailey, Avett... stara się po prostu chronić własny tyłek.
Im więcej osób próbuje mnie przekonać o winie twojego ojca,
tym bardziej wierzę, że jest niewinny. Może to naiwne,
ale coś mi mówi, że...
Robi to dla nas. Dla ciebie.
Kiedy mówiłam, żebyś powiedziała mi prawdę,
chodziło mi o to, żebyś nie kłamała w sprawie tego, kto dzwoni.
No tak.
Więc przesadziłam?
Tak.
Ale w dobrym sensie.
MIEJSCE KEMPINGOWE 51 WCIĄŻ ZAREZERWOWANE. KOCHAM, B
CHŁOPAK? 14.15
- Co? - W tej wieży jest coś dziwnego.
- Wygląda znajomo? - Bardziej niż dwie poprzednie.
Wyglądał znajomo, ale...
- Gdzie jest kolejny? - Zróbmy przerwę.
Wróćmy do hotelu i zacznijmy jutro od nowa.
Zacznijmy od czego, Hannah? Nic nie mamy.
Nieprawda. Zobacz, ile sobie przypomniałaś.
Ile? Co niby sobie przypomniałam?
Że byłam z ojcem na meczu futbolowym.
Nic to nie wnosi.
Zresztą mogłam coś źle zapamiętać. To mogło być gdzieś indziej.
Bailey.
To chyba było tutaj.
- Co chce pani wiedzieć? - Potrzebujemy listy ślubów,
których państwa pastor udzielił w dniach meczów w sezonie futbolowym w 2011.
Wszystko już przygotowałam. Mam tu daty meczów.
Było tylko pięć meczów domowych.
Tak. Nie wolno mi udzielać takich informacji.
Nie wolno pani? Naprawdę?
Bailey chodzi o to, że okoliczności są dość wyjątkowe.
- Może zrobiłaby pani wyjątek. - Przykro mi,
że pani mąż zaginął i wiem, że ma pani teraz wiele na głowie.
Ale po prostu nie robimy takich rzeczy.
Mogłybyśmy po prostu przeczytać nazwiska.
Nic nie opuściłoby tego pokoju.
Musimy chronić prywatność naszych wiernych.
Mówi pani poważnie? Jezu, za kogo nas pani ma?
Muszę panie przeprosić.
Zaraz mamy spotkanie grupy biblijnej i muszę się przygotować.
Pani McGovern, Bailey nie chciała być niegrzeczna.
Ale... Słyszała pani, co dzieje się z jej ojcem.
Rodzina to dla nas wszystko.
Rozumie to pani, prawda?
Na moim miejscu
na co by pani liczyła?
Bo ja na to, że spróbuje nam pani pomoc.
To byłby prawdziwy akt dobroci.
Nazwiska nie mogą opuścić tego pokoju.
Proszę usiąść.
Dziękuję, naprawdę.
Dziękuj swojej macosze.
Muszę odebrać.
- Hej. - Gdzie się podziewałaś?
Przepraszam, to...
Nie możesz prosić o pomoc, a potem znikać.
Rozumiem. Co tam?
Oskarżyli dyrektora operacyjnego The Shop.
- Jordana? - Na ile blisko współpracował z nim Owen?
Jordan był drugi po Avetcie, więc...
- Blisko. - Tak.
Będę szczery. Kiepsko to wygląda dla Owena.
- Gdybym był jego prawnikiem... - Ale nie jesteś.
Masz rację. I szczerze mówiąc, mam w dupie twojego męża.
Ale zależy mi na tobie. Musisz się w tej sytuacji chronić.
FBI domaga się przesłuchania. Musisz z nimi porozmawiać.
Wiem. Po prostu... Musisz mi kupić jeszcze jeden dzień, Jake.
Wkurzenie FBI to kiepski pomysł.
Wiem, jak działają w takich sprawach.
Mogą oskarżyć cię o utrudnianie śledztwa.
Mogą spróbować oskarżyć cię o udział.
Nie wspominając o tym, że dziecko Owena
może stać się obiektem roszczeń dalszej rodziny.
Owen nie ma dalszej rodziny.
Albo o niej nie wiesz.
Twój prywatny detektyw się odezwał?
Mówił, że będzie coś miał do końca dnia.
Dzwonił Avett.
Sugerował, że wie o Owenie coś kompromitującego.
O... O jego przeszłości.
Dokładnie o tym mówię. Jeśli Owen wmieszał się w coś podejrzanego,
musisz jasno zakomunikować FBI, że nie miałaś o tym pojęcia.
Musisz współpracować, żeby uwierzyli, że będziesz mówiła prawdę,
cokolwiek by się działo.
Mówię prawdę.
To pozwól mi cię z nimi umówić na jutro rano.
Przylecę do San Francisco, jeśli potrzebujesz.
Mam wymyślać liczby i daty?
- To nie... - Muszę kończyć.
- Czekaj. - Załatw mi jeden dzień.
Nie podnoś głosu.
To nie w porządku.
To bez sensu. Proszę to sprawdzić.
- Tu nie ma pomyłki. - Byłam tu.
- Co się dzieje? - Sprawdzi pani jeszcze raz?
- Co się dzieje? - Sprawdzałam.
To bez sensu. Byłam tu.
Według moich akt, kościół był zamknięty jesienią 2011 roku w związku z remontem.
Zamknęliśmy się pierwszego września i otworzyliśmy dopiero w marcu.
Nie było nabożeństw, uroczystości, ślubów.
Byłam tu. Jestem tego pewna.
Może pomyliłyście rok.
Nie pomyliłyśmy roku.
- To musiał być 2011. - Więc to nie tutaj.
Czy są w okolicy podobne kościoły?
Nie wydaje mi się.
Proszę zostawić mi swój numer,
zadzwonię, jeśli coś sobie przypomnę.
No jasne.
- Bailey. - Nieważne. Mam tego dość.
- Przepraszam. Doceniam pani pomoc. - Nie szkodzi.
Wiem, że to nie na mnie jest zła.
Gdyby cokolwiek przyszło pani do głowy, proszę dzwonić.
Tak zrobię.
Kto robi coś takiego swojej rodzinie?
Ktoś, kto nie ma wyboru.
- Co tam robisz? - Kim ty, kurwa, jesteś?
- Jestem znajomym Owena. - Jasne.
A raczej współpracownikiem.
Eric Cousins. Szef ochrony w The Shop.
Avett cię przysłał?
Po prostu martwi się o Owena.
Naprawdę o to się martwi?
Posłuchaj.
Przekaż Avettowi, że jeśli jeszcze kogoś przyśle,
zadbam o to, by sędzia Bari unieważnił kaucję.
A teraz idź. Spadaj stąd.
Gdzie zniknęłaś, Hannah?
Jezu.
Wiesz, jaki jest sekret dobrego tosta z serem?
Trzeba posmarować chleb majonezem zamiast masłem.
Powiedz, że nie tak robisz tosty w domu.
Obawiam się, że tak.
To jedno w tobie lubiłam.
Co ty tu robisz?
Wiem, że z kościołami nie wypaliło...
...ale wciąż możemy znaleźć informację o tym ślubie.
- Możemy zwrócić się do Statesman. - Statesman?
To lokalna gazeta. Jules kogoś tam zna.
Możemy przeszukać archiwa i sprawdzić ogłoszenia o ślubach z 2011.
Niczego tam nie znajdziemy.
Chcę przynajmniej pójść do biura szeryfa.
Zapytać, co szeryf Bradford robił na naszym progu.
Po co? Co to zmieni, Hannah?
Tata zniknął. Nie zadzwonił ani nie napisał maila.
Nie chce zostać znaleziony.
Okej, ale... może mieć powód.
Może musimy coś odkryć.
Wymyślasz bzdury, żeby lepiej się poczuć.
Ale nie poczujemy się lepiej, bo to jest do kitu.
Cokolwiek się dzieje, wmieszał się w coś, o czym nam nie powiedział.
Nasza zabawa w detektywki niczego nie zmieni.
- Nie rozumiesz? - Zwolnij.
Nie słuchasz mnie. Chcę wracać do domu.
Nie, tato.
Nie słuchasz mnie.
Co się dzieje?
Rodzice Bobby'ego zaprosili Bailey na swoją łódź.
Odmówiłeś.
Błyskawicznie. Nawet nie ma szesnastu lat.
Nie będą mieli żadnego nadzoru.
Na łodzi?
To duża łódź.
To chyba rozsądna decyzja.
Tak.
To czemu siedzisz tu w ciemności
i ściskasz jej skarbonkę?
Babcia jej to kupiła w dniu, w którym Bailey się urodziła.
Wkrótce nie będę mógł niczego jej zabraniać.
Odejdzie i będzie robiła, co tylko zechce.
Nie do końca sobie to dotąd uświadamiałem.
Może tego do siebie nie dopuszczałem.
Nadejdzie dzień, gdy nie będę mógł jej dłużej chronić.
Przed czymkolwiek.
Hej.
Jak poszło z kościołami?
Kiepsko. Jutro chyba wrócimy do domu.
Chętnie cię zobaczę.
- Co? - Ja po prostu...
Bailey jest nie w sosie. Zastanawiam się dlaczego.
Myślę, że Bailey wszędzie byłaby nie w sosie.
Sama nie wiem. Myślę, że na coś trafiłyśmy.
A może po prostu nie chcę mierzyć się z tym całym syfem.
Masz dobrą intuicję.
Dlatego od trzech dni nie rozmawiałam z mężem.
Bądź dla siebie łagodniejsza.
To nie leży w mojej naturze. Wciąż jesteś w pracy?
Właśnie wyszłam. A co?
Zatrzymasz się u mnie w drodze do domu? To pewnie nic takiego,
ale w pokoju Bailey jest skarbonka. Chcę, żebyś się jej przyjrzała.
Skarbonka? To jakiś eufemizm z branży tech?
Chciałabym.
Owen miał w laptopie dziwny plik chroniony hasłem,
a podpowiedź brzmiała: „L. Paul”. Lady Paul.
Tak ma chyba na imię ta świnka-skarbonka.
Przestałam wierzyć w przypadki jakieś 48 godzin temu.
- Dobra, już tam jadę. - Nie zasługuję na ciebie.
Nikt nie zasługuje.
Zadzwonię stamtąd.
TĘSKNIĘ ZA TOBĄ.
TATA - THE SHOP - BOBBY - SUZ
ŁĄCZENIE...
- Bails? - Hej.
A więc zapowiedź pianek podziałała.
- Co? - Jesteś w domu?
Otwórz drzwi.
Jestem w Austin.
W Austin? Dlaczego?
Dobre pytanie. Nie wiem. Ukrywam się przed fanami.
Przykro mi, ale nie jesteś już na topie.
- Serio? - Tak.
Livvy i Alex zerwały ze sobą... w dość widowiskowy sposób.
Co się stało?
W grę wchodzi duża butelka coli
wylana na głowę Alex.
Nigdy nie czułam takiej ulgi, że jestem nieistotna.
To dobrze. Mam cię ratować przed złą macochą?
Może nie jest najgorszą osobą na świecie.
Słucham? Myślałem, że rozmawiam z Bailey Michaels.
Halo?
Co to, kurwa, jest?
Nie wiem, kto tu jest, ale zadzwoniłam na policję!
Jules?
Co ty tu, do cholery, robisz?
Muszę porozmawiać z Hannah.
I po prostu... wszedłeś do jej domu?
Drzwi były otwarte na oścież. Ale też się cieszę, że cię widzę.
- Jest tutaj? - Nie. Nie ma jej.
- Muszę z nią pogadać. - O czym?
Muszę jej o tym powiedzieć bezpośrednio.
Najpierw musisz powiedzieć mnie, Jake.
Bo tylko ja wiem, gdzie ona jest.
PASAŻERKA 1 IMIĘ: HANNAH
NAZWISKO HALL
CZYJ ŚLUB? OGŁOSZENIE W LOKALNEJ GAZECIE?
INNE STADIONY?
AUSTIN - ZWIĄZEK Z OWENEM?
CHROŃ JĄ.
6.00
JULES - KOMÓRKA
Hej. Znalazłaś skarbonkę?
Tak.
Ale...
Bailey cię słyszy?
Nie, śpi. A co? Co się dzieje?
Jest tu Jake. Przekazuję mu telefon.
Co? Co tam robi Jake?
Hej.
Co robisz w moim domu?
Chciałem powiedzieć ci o tym osobiście.
O czym? Jake.
Odezwał się mój detektyw. Chwilę mu to zajęło, bo...
Cóż, w przeszłości Owena i Bailey są pewne niespójności.
Jakie niespójności?
Kilku Owenów Michaelsów dorastało w Newton w Massachusetts,
i kilku ukończyło Princeton.
Ale jedyny Owen Michaels, który jest z Newton i studiował w Princeton,
ma 78 lat... i mieszka ze swoim partnerem,
Theo Silversteinem, w Provincetown w Massachusetts.
To niemożliwe.
Mój detektyw nie znalazł aktu ślubu Owena Michaelsa i Olivii Miller.
Nie znalazł też żadnych dowodów na to,
że Owen i Olivia mieli kiedykolwiek dom w Seattle.
Czekaj, nie rozumiem...
Nie znalazł też niczego o Bailey.
Nie ma aktu urodzenia Bailey Michaels, urodzonej na początku lat 2000.
Nie ma akt szpitalnych. Ani danych z przedszkola.
Facet jest pewien, że nie ma żadnych dokumentów
dotyczących Owena i Bailey, sprzed ich przenosin do Sausalito.
Naprawdę?
Wychodzi na to, że Owen i Bailey Michaels nie istnieją.
Hannah?
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK