มัวทำอะไรอยู่ ส่งมาสิ!
วันนี้ (ประมาณนั้น)
นั่นอะไรน่ะ
อะไรวะ เห้ย!
เห้ย! ไอ้โรคจิต! วิตถาร!
ไอ้เฮงซวย! ไอ้เส็งเคร็ง!
- อย่ามาทำแถวบ้านฉันนะเว้ย! - นี่! ใจเย็นก่อน ผมมาจาก
รีแลกซ์ ไอม์ฟรอมเดอะฟิวเจอร์
หวัดดี ผมต้องการอะไรมาเขียนหน่อย
แบบแท็บหรือแฟล็ต อะไรแบบนั้น
นายจะใช้เจ้านี่ก็ได้นะ
อ้อ ใช่
เยี่ยมเลย
แคสเปอร์
ดีจ้า! ถ้าคุณกำลังอ่านข้อความนี้ อย่าโกรธกันนะ
แต่ผมต้องเดินทางย้อนเวลา
ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างปกติดี ยกเว้นว่ามีความยุ่งยากสองสามอย่าง
คุณอาจจะเห็นว่าผมเขียน
บนเศษกระดาษต่างๆ
หวัดดีอีกรอบ
ผมอยากเดิมพันในเกมกีฬา
เล่นฮอกกี้หาเงิน
- นี่เงินผม - โอเค
เป็นปัญหาทางบริบท
ผมค้นพบแล้วว่าในบางสถานการณ์ เราไม่ได้ต้องการเพียงคำตอบ
เราต้องแสดงความพยายามด้วย
ผมไม่รู้อันไหนเลย
คุณเอาเงินไปขึ้นรถเมล์ก็ได้นะ
- อะไรนะ - จะได้ไปซะที
นี่อาจเป็นความแตกต่างที่สุด ของที่นี่ ไม่มีอะไรง่าย
ดูเหมือนจะออกแบบทุกอย่างขึ้นมาให้น่าโมโห
นี่คือป้ายรถประจำทางใช่ไหม ดีเลย
วันสำคัญ แบร์รีเลย
อะไรๆ ก็เจค
ไม่เข้าใจเหรอ โอเค
สมัยนี้ยังมีห้องสมุดอยู่ไหม
รู้ไหมว่ายังมีการตีพิมพ์หนังสือเล่ม
ตลอดศตวรรษที่ 20 มีหนังสือเยอะมากๆ เลยละ
ปรากฏว่า พวกเขาทำหนังสือออกมาชุ่ยๆ
มันจางไปหมด น่าทึ่งนะ
บอกตามตรงว่า จะเปรียบเหมือนศตวรรษนี้ก็ไม่เลว
ดูเหมือนว่าผมพลาด เหตุการณ์สำคัญๆ ไปเยอะ
การค้นคว้าส่วนใหญ่ของผม ก็เรื่องที่เคยเกิดขึ้นแล้วนั่นแหละ
ดังนั้นผู้คนเลยไม่ค่อยประทับใจ
จริงๆ ผมมาถึงจุดที่ตกต่ำจนน่าตกใจ
ซึ่งคุณอาจจะเรียกว่า เป็นข้อมูลที่มีประโยชน์
แต่ผมรู้ว่าผมจะทำสำเร็จ
นี่ อีกไม่กี่นาทีเราจะปิดแล้วนะคะ
ถ้านำหนังสือเล่มนั้นไปที่เคาน์เตอร์
ใช่ โอเค
ที่เขียนจะหมดแล้ว ผมจะรวบรัดแล้วนะ
แต่ถ้าคุณเจอข้อความนี้ จริงๆ มีโน้ตอื่นอีก
ที่ฝังอยู่แถวๆ นี้ และมีเซอร์ไพรส์นิดหน่อยด้วย
ทุกอย่างจะชัดเจนขึ้น
เชื่อมันในแผน โอเคนะ เรามีแผนอยู่
ด้วยความเคารพ แคสเปอร์
คุณคะ คุณ หวัดดี โอเค
คุณต้องออกไปแล้วค่ะ
จริงๆ ผมต้องการเวลามากกว่านี้ อีกเดี๋ยวคุณค่อยกลับมาได้ไหม
คือฉันต้องให้ขอให้คุณออกไปแล้วค่ะ
เพราะชุดใช่ไหม หรือกลิ่น เพราะกลิ่นตัวเหรอ
จริงๆ เป้นเพราะคุณนอนที่นี่ ซึ่งทำไม่ได้ค่ะ
- แต่ก็เรื่องกลิ่นด้วย - เข้าใจแล้ว
ปกติเราไม่ค่อยว่าอะไรหรอกค่ะ
แต่คุณทำอะไรผิดไปเยอะเลย
- นั่นใช่... - อ้อ ไม่ใช่
- โอเค - ไม่ต้องห่วงหรอก
เรามีแผน ตอนนี้คุณเป็นส่วนหนึ่งแล้ว
- โอเค ขอบคุณ - ดีมาก
โอเค ดีค่ะ แต่ฉัน... โอเค ได้
- หวัดดี เอาชิ้นนึงครับ - ห้าดอลลาร์
งั้นผมขออาหาร ที่ไม่ต้องจ่ายสักดอลลาร์
ไม่จ่ายก็ไม่ได้พี่ หลบไปเลย
ฮอลลี!
เปิดสิ! มาคุยกันให้ซึ่งหน้าเลย เปิดหน้ามาเลย ฮอลลี!
- ไปเปิดไหม - เปิดประตูสิวะนางตะเกียบ
- เชี่ย! - โห สวัสดี มั้งนะ
- ไง อลานา - ให้ไปหาไอ้หมูเตาะแตะ
ฟาสซิสต์นาซีเลวๆ
- เออ คงแฮปปี้แหละ - ใช่
แต่ถ้ามีคนคอยช่วยก็คงดีสิวะ!
ฉันจะทำให้พวกมันโดนไล่ออกให้หมด
- ค่าลิขสิทธิ์ของแกสิ้นสุดแล้ว - แพรวพราวสุดๆ
อีบ้าเอ๊ย!
มันชักจะตึงเครียดไปหน่อย แต่ก็สนุกนะ
จริงๆ ฉันโอเคนะ
- แล้วโทรมานะ - ได้
จะหอมแก้มแค่นั้นจริงดิ
บาย นังเดรดล็อค
- อย่าร้ายนักสิ - แค่พูดเฉยๆ
แต่ก่อนคนที่เธอเอากลับบ้าน อย่างต่ำก็พวกไม่สอบติดรร.คอนแวนต์
ฮอลลีเมื่อสองปีก่อนไม่เอาหรอก
ก็ฮอลลีเมื่อสองปีก่อน มันเลือกเยอะเวอร์มั้ง
- จริงๆ วันนี้เธอควรไปนะ - เหรอ
- แค่ไปก็มีความหมายแล้ว - มีเหรอ
มีสิ การถึงพูดเรื่องนี้แบบแย่ๆ ไม่ได้ทำให้เธอคิดถูกนะ
โอเคๆ ขอโทษนะ ฉันแค่หิวน่ะ ก็ได้
นั่นใครกันเนี่ย
แค่ผู้ชายคนนึง เร็วเว้ยพวก ไปได้แล้ว!
เห็นไหม เขาจะไปแล้ว
นั่นเบียร์ฉันใช่ไหม ทำอะไรของนายเนี่ย
นาโชนี้หมาไม่รับประทานเลย
การขายนาโชห่วยๆ ควรผิดกฎหมาย
ในปลายสมัยระบบทุนนิยม
ต้องถึงขนาดนั้น ถ้าแลกกับหัวจิตหัวใจเรา
ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเอาไปให้คนที่...
ไงพวก อยากชิมข้าวโพดอบกรอบ รสชาติสิ้นหวังไหม
อยากครับ ว้าว
อร่อยมากเลย
เออ ไม่อร่อยขนาดนั้นหรอก แต่ก็กินไปเถอะ
ชุดแปลกดีนะ เอามาจากไหนเหรอ
จากอนาคต
- ถามจริงๆ ซื้อมาจากไหน... - ฉันรู้จัก!
มันคือวงดนตรี ของยุคนี้ใช่ไหม กำลังดังรึเปล่า
คืนนี้ฉันยืนเฝ้าประตูให้วงนี้ ก็ใช่ กำลังดังมาก
ยอดเยี่ยมที่สุด
อย่านะ
นี่ อยากไปไหม
ใช่ เดี๋ยวเราไปพักสักครู่ เดี๋ยวเจอกัน
นี่ แคสเปอร์
- นั่นบุหรี่รึเปล่า - ก็ใช่นะสิ
ว้าว โอเค ขอสูบหน่อยคงไม่ว่ากันนะ
ใช่ ขอบใจ
เชี่ย บ้าเอ๊ย
- ไหวไหม - ไหว
มันจะมีมวนนึงที่ห่วยแตกน่ะรู้ไหม
- ไม่รู้ - นั่นแหละ คงเป็น...
- นายโอเครึเปล่า - โอเค สบาย
สบายมาก ใช่ โอเค
ตอนนี้เหมาะมากที่มาดูวงนี้เล่น
ใช่ ฉันชอบวงนี้นะ
ไม่ ฉันหมายถึงว่า พวกเขาเล่นดีแค่ตอนนี้แหละ
- อะไรนะ - พวกเขาแย่ลงมากเลย
เพลงใหม่ก็ไม่ถึงกับเลวร้าย แต่เป็นขาลงแน่ๆ
จากนั้นวงนี้ก็ไม่ทัวร์สักพักเลย
พอถึงครั้งต่อไปที่พวกเขาแสดงแบบนี้
ก็ออกมาน่าขายหน้าหน่อยๆ
พวกเขาดังกว่าเดิม แต่ว่าเพลงแย่
เป็นการพูดถึงวงดนตรี แบบเสียๆ หายๆ ที่บรรเจิดมาก
จองหองได้โล่ ทำดีมาก
- โธ่ ฉันไม่ใช่คนเฮงซวยนะ จริงๆ - เหรอ
ฉันก็แค่จะบอกว่า เธอควรซึมซับตอนนี้ไว้
นี่เป็นค่ำคืนวิเศษสุดหาใดเปรียบ สนุกกับการแสดง
เพราะในอนาคต คนส่วนมากจะได้ดูการแสดงนี้ตอนมันแย่
อยากสูดหน่อยไหมละ
- หมายถึงยาเหรอ - เออ
ค่อยๆ หน่อย
อลานาไม่ให้อภัยแน่ ถ้าคืนนี้ฉันทำคนไร้บ้านตาย
โอเค ได้ แม่เจ้าโว้ย!
โอเค เงียบ ฉันจะเงียบ
บอกไว้เฉยๆ นะว่าในอนาคต ประมาณ 30 ปีจากนี้
มันจะถูกกฎหมาย และก็เสพกันทุกคน
ที่ส่วนใหญ่จะบอกว่า "ใช่ คุณเสพได้" ซึ่งหมายถึงทุกประเภท
แต่เป็นก่อนฉันเกิด ฉันก็เลยไม่เคยได้ลอง
ดีจังเลยที่ได้ลองตอนนี้ ดีสุดๆ เลย
โอเค เยี่ยม แต่นายไม่ได้มาจากอนาคตหรอก
ฉันมาจากอนาคต
โอเค ถ้าจะให้ถกเถียงนะ ฉันยอมรับ...
เรื่องความเป็นไปได้เรื่องดนตรี ฟังดูน่าทึ่ง
แต่นายบอกว่า นายย้อนไปย้อนมาไม่ได้ใช่ไหม
- ได้แค่ย้อนอดีต - โอเค
วงซีบีจีบีช่วงกลางยุค 70 ก็คงเจ๋งดี
แต่การต้องใช้ชีวิตช่วงยุค 80 ในฐานะเควียร์ผิวดำที่มีจิ๋ม
- ไม่ดีกว่าว่ะ - ตอนนั้นไม่ดีเหรอ
- ไม่ - โอเค
แล้วก็มีอลานาตอนกลางยุค 90
แต่มิซซีจะยอมเป็นเพื่อนฉันไหมเถอะ
- มิซซีไหน - มิซซี เอลเลียต
- เขาจะเป็นเพื่อนเธอ - เขาจะเป็นเพื่อนฉัน
เออ ฉันก็ว่างั้นแหละ
แต่เดี๋ยวเรื่องเฮงซวยก็ตามมา
ฉันไม่เอาดีกว่า ประวัติศาสตร์คือขยะกองโตนั่นแหละ
เธอมีมุมมองที่น่าสนใจนะ
ถ้าให้พูดจริงๆ นะ
ฉันว่าฉันคงไม่ฆ่าฮิตเลอร์วัยแบเบาะ
หรือเอากะโหลกเดวิด ดยุก อะไรก็ตามที่ถูกศีลธรรม
- เดี๋ยวนะ เธอพูดว่าเอากะโหลกเหรอ - เอากะโหลก แบบ...
- ให้ตายสิ! - ไอ้คลั่งนาซี
เอากะโหลกมันข้างหน้าเลย
- ไม่ อย่าทำแบบนั้น - ฟังดู...
ต้องพยายามมากเกินไปใช่ไหมละ
เวลาจะทำอะไรที่สำคัญจริงๆ น่ะ
ใช่
- แบบนี้ฉันเป็นคนไม่ดีไหม - ไม่
- เธอไม่ได้เป็นคนไม่ดี - เป็น
- เธอให้นาโชกับยาเสพติดฉันนะ - ใช่ แต่แค่นั้นไม่พอหรอก ใช่ไหม
ฉันเกือบจะรู้สึกแค่นั้นก็พอ
แต่จริงๆ แล้ว ฉันไม่เก่งอะไรสักอย่าง
- มันไม่ดีนะ ไม่รู้เหมือนกัน - ไม่เอาน่า
- เออ - เธอเก่งหลายอย่างออก
ฉันเคยใส่ใจมากกว่านี้ แบบ มากๆ เลย
แต่ทุกครั้งที่ฉันเจอสิ่งที่จะใส่ใจ
สุดท้ายฉันจะเจอรายละเอียดบางอย่าง
กระบวนการ หรือใครบางคน กลายเป็นว่าพวกนี้ก็แย่เหมือนกัน
กลายเป็นว่าพังก์คือนาซี กลายเป็นว่าฮิปปีคือพวกชอบข่มขืน
พวกคนขาวพอใส่เสื้อกันหนาว ก็กลายเป็นพวกชอบข่มขืนนาซี
- ทุกอย่างคือกับดัก - ทุกอย่างคือคนชอบข่มขืนนาซี
ทุกอย่างคือกับดักพวกชอบข่มขืนนาซี
- น่ากลัวนะ - เออ
ไม่มีอะไรขาวสะอาด
ถ้าฉันบอกเธอว่า ทุกอย่างจะไปในทิศทางที่ดี
และเธอไม่ต้องรู้สึกแย่มากล่ะ
- ฟังดูปลอม - โอเค ถือไว้สิ
- ได้ - ฉันมีเรื่องจะบอก
ฉันจะยืนแบบจริงจังก่อน
ได้
- เอาละนะ - โอเค
เห็นฉันใช่ไหม
โอเค เรื่องต่างๆ ดีขึ้นมาก จริงๆ ฉันสัญญา
- ดีขึ้นเหรอ - ใช่
- มีแผนอยู่ - อ้อ
โอเค ดังนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ไม่ต้องกดดัน
- พิสูจน์สิ - ได้ แต่ถ้าฉันพิสูจน์
ฉันขอให้นอนที่โซฟาเธอได้ไหม
ขอร้อง!
ฉันต้องหาที่นอนน่ะ
- ได้ดิ - โอเค เดี๋ยวพิสูจน์ให้ดู
กี่โมงแล้วเหรอ
- ตีสองละมั้ง - จริงเหรอ
- ไม่รู้เหมือนกันเว้ย - มา เราต้องไปแล้ว
- ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น - โอเค
มาเร็ว ไม่ เธอถือไว้ ฉันไม่เอา
- อะไรเนี่ย - ฉันจะพิสูจน์ให้ดู
- โอเค - มาเร็ว!
เชี่ย!
- เธอเป็นอะไรรึเปล่า มาเถอะ - ได้
ให้ตายเถอะ
- ที่นี่เหรอ - ใช่ ที่นี่แหละ
โอเค
ตรงนี้ เราจะนั่งแถวที่สำคัญสุดๆ
- ไม่อยากเชื่อว่าเรามาที่นี่ - โอเค มีแผนยังไงล่ะพวก
ตายแล้ว อยู่นั่นไง ผู้ชายคนนี้แหละ
ฉันรู้เรื่องเขาทุกเรื่อง ดูนะ
นี่
โอเค เขากำลังมา
รับอะไรดีครับ
เพอร์ซี
- หวัดดี เพอร์ซี - ขอโทษนะ เราเคยเจอกันมาก่อนเหรอ
ไม่ แต่ตอนนี้ได้เจอแล้ว งานที่ร่างไว้ไปถึงไหนแล้วเหรอ
ขายได้บ้างไหมหรือยังดวงกุดอยู่
ใช่ ฉัน... ฉันไม่... ฉันไม่รู้จักนาย
ขอโทษนะ
ตอนนี้เราขอกาแฟสองแก้วก็พอ ขอบคุณ
- ว้าว - อะไรเนี่ย เขาเป็นใครเหรอ
คืองี้ ตอนนี้เขาเป็นคนทั่วไป แต่หลังจากเขาตายไป
ผู้คนจะค้นพบผลงานเขา เขาเป็นศิลปินที่น่าทึ่ง
เขาวาดการ์ตูน หมอนี่คือผู้นำลัทธิเลยล่ะ
- ได้เป็นหลังจากตายไปแล้วน่ะ - อ้อ โอเค เข้าใจแล้ว
แล้วถ้าคนวาดการ์ฟิลด์ คือคนแต่งสมาพันธ์แห่งดันเซสล่ะ
- เธอว่าอะไรนะ คนวาดการ์ฟิลด์เหรอ - ใช่ แมวไง
- แมวส้มน่ะ - แมวเหรอ ฟังดูไม่เข้าท่าเลย
- ที่ตาโตๆ - หมอนี่เข้าท่า
- โอเค - ใช่ ดังในหมู่คนเชื่อสุญนิยม
- น่าสนใจนี่ - ขอบคุณ เพอร์ซี
ชอบผลงานคุณนะ
นี่นายจะเปลี่ยนแปลง ผ้าแห่งความเป็นจริง
- เพราะนายอยู่ที่นี่ไหม - ไม่ ไม่สิ
ที่ถ้าฆ่าผีเสื้อสักตัวโลกก็แตกได้
เขาว่ากันแบบนี้ จูราสสิค พาร์คไรงี้
ไม่รู้ ฉันไม่เคยไปที่นั่น
หรือทุกๆ การตัดสินใจเล็กน้อย
จะสร้างความเป็นจริงใหม่ขึ้นมา
เหมือนมัลติเวิร์ส ที่มีเส้นเวลาจำนวนไม่รู้จบ
ไม่ เรื่องนั้นเหลวไหล
มีเพียงเส้นเวลาเดียว และความเป็นจริงเดียว คือที่เราอยู่
และก็ไม่ใช่ "ผ้า"
แต่เป็นก้อนเละๆ มากกว่า ก้อนเละๆ แห่งความเป็นจริง นึกภาพตามดู
ดังนั้นเกิดความแตกต่างเล็กน้อยได้
และก้อนเละๆ แห่งความเป็นจริง จะหนาขึ้นๆ ตามการเปลี่ยนแปลง
แล้วเวลาก็ดำเนินต่อไปแบบแข็งๆ
- "หนาขึ้น" เหรอ - ใช่ ฉันชอบพูดคำนี้นะ
ดังนั้นมีแค่เรื่องใหญ่ๆ ที่ส่งผล อย่างการอยู่หรือตาย
ความเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรม ครั้งใหญ่ๆ หรือพวกเรื่องการเมือง
- เดี๋ยวนะ กี่โมงแล้วเนี่ย - ตีสอง 13 นาทีแล้ว
เยี่ยมที่สุด เอาละ มองไปข้างนอกนะ ทีนี้จำคำว่าลูกบอลไว้ โอเคนะ
- ดูอยู่ไหม เอาละนะ - เออ
สาม สอง หนึ่ง
ไม่เอาน่า
ฉันคงคาดหวังกับการนับถอยหลัง แบบโบราณนี้เกินไป
ไม่ต้องนับมันแล้ว เดี๋ยวมันก็จะเกิดขึ้นตอนนี้แน่ๆ
เดี๋ยวลองนับถอยหลังอีกที
สาม... ไม่ อย่าทำให้ยุ่งยากดีกว่า
แต่มันจะเกิดขึ้น... ตอนนี้แน่นอน
จะบอกให้นะ ที่ผ่านมาก็สนุกดีอยู่ แต่ฉันว่าเรา...
เย่!
มีคำอธิบายที่ค่อนข้างหน้าเบื่อ
คือกล่องพัสดุหลุดมาจาก เครื่องบินขนส่ง
แต่มันแปลกดี ผู้คนก็เลยจดจำเรื่องนี้ได้
อะไรวะ เออ!
ฉันบอกแล้วใช่ไหม
ท่านกำลังบอกอะไรผมเหรอ
เห็นผมเป็นตัวตลกหรือไง
ว้าว โมเมนต์นี้แหละ
นั่นไง กล่องมาแล้ว
ใช่ จริงๆ นี่คือ สิ่งที่ทำให้เขาเขวไป
ได้! ขอบใจ!
ฟังนะ ฉันแหกกฎประจำตัวไปหลายข้อเลย
บอกไว้ก่อนเลยว่าถ้านายพยายามฆ่าฉัน
ฉันจะแบบว่า ฆ่านายซะ
โอเค ได้ ก็ยุติธรรมดี
ฉันมีมีดหลายเล่มนะ!
- บอกไว้ก่อน - เข้าใจแล้ว
ฉันดูเป็นไงบ้าง
นี่นาย... รู้ว่าฉันจะพูดอะไรไหม
ไม่รู้
แล้วเธอรู้ทุกบทสนทนาจากปี 1847 ไหมละ
หรือเอาแค่รู้ความจริงสะเปะสะปะ
- เกี่ยวกับยุคต่างๆ ไหมละ - ไม่รู้อะไรเลยว่ะ
- แล้วนายรู้อะไรบ้างล่ะ - มันซับซ้อนนะ
ข้อมูลและสื่อมากมายตกหล่นไปตามกาลเวลา
พวกเธอไม่ค่อยเก่งเรื่อง เก็บข้อมูลให้เข้าถึงได้ในระยะยาว
ฉันก็เลยมีแค่เรื่องราวแบบปะติดปะต่อ ซากดิจิตอลและเมทาดาตา
หลักๆ คือมีสถิติที่เฉพาะเจาะจงอยู่มาก
มีแต่อะไรที่เป็นตัวเลข ที่มีบริบทเพียงเล็กน้อย
ให้นึกภาพว่าใช้กล้องจุลทรรศน์อ่านแผนที่ นั่นคือที่ฉันทำ
- ทำเป็นอาชีพเหรอ - ใช่ ฉันแค่เจอบางอย่าง
และปะติดปะต่อเข้าด้วยกัน เป็นรูปภาพของอดีต
และก็เอาของใส่ไทม์แมชชีนกลับยุคนายใช่ไหม
ไม่
ไม่มีไทม์แมชชีนหรอก
แล้วนายเดินทางมายังไงล่ะ
มันเป็นเหมือนภาวะเอกฐาน
หลุมดำขนาดจิ๋ว แต่ไม่ถึงกับเป็นหลุมดำ
- เหมือนประตูเหรอ - ไม่
จริงๆ ก็ใช่ มันถูกควบคุมไว้อย่างแน่นหนา
อันแรกโผล่มาเมื่อประมาณ 50 ปีก่อน
ทางเหนือนู่นเลย ดูเหมือนทั้งหมดจะมาที่ช่วงเวลานี้
- เดี๋ยวก่อน มายุคนี้หมดเลยเหรอ - ใช่ ว่าอย่างนั้นได้
- ทั้งหมดมาใน 20 ปีนี้ - ไม่ใช่ว่ามีอะไรพิเศษเหรอ
- ที่มาที่นี่กันหมด - ไม่รู้สิ
โอเค
อีกอย่างนะ ตอนผ่านประตูมา
เราไม่สามารถเอาสารอินทรีย์มาได้ อะไรก็ตามที่เน่าหรือกร่อนได้
ห้ามมีหลุมอากาศ ห้ามเอาอุปกรณ์มา ห้ามเอาอะไรที่ทำให้ถูกจับได้มา
ฉันก็เลยเขียนหลายอย่างไว้บนมือ
บันทึกไว้ทั้งสองข้างกับความทรงจำ ซึ่งหายไปนิดหน่อย
แต่ใช่ ฉันเขียนไว้เยอะเลย
- อย่างผลแข่งขันกีฬาเหรอ - เห้ย!
- บ้าเอ๊ย โทษที - ฉันต้องระมัดระวัง
แต่ใช่ พวกกีฬา ฉันรู้ว่าทีมไหนชนะเบสบอล
ฮอกกี้และอีกอย่างนึง ที่มีในอีก 20 ปีข้างหน้า
อีก 20 ปีข้างหน้าเหรอ
ฉันคิดว่ามันคงมีประโยชน์ แต่ไม่ใช่ตอนนี้
- มีประโยชน์แน่นอนสิ - จริงเหรอ
ใช่ ทั้งการรับพนันแทน การพนันออนไลน์
ไม่มีแข่งเพลย์ออฟไปอีกสองสามเดือน
แต่เรารู้ว่ามันจะเป็นไง
เรากวาดเรียบการแข่งขันใหญ่ๆ ได้
- จริงเหรอ เธอรู้วิธีเหรอ - แน่นอน
เพราะฉันเป็นคนมีตัวตนจริงๆ
ฉันก็เลยมีบัตรประจำตัวและบัตรเครดิต
- ฟังดูดีมากเลย! - โอเค มีอะไรอีก
ฉันมีข้อมูลล็อตเตอรีอยู่ด้วย
เย่! สุดปัง พระเจ้าช่วย ต้องฉลองซะหน่อยแล้ว
โอเค อย่าตื่นเต้นมากเหินไป เพราะเราต้องระวัง
จะไม่มีการชนะรางวัลใหญ่
- ได้ - ไม่พลิกหน้ามือเป็นหลังมือ
ไม่ใช่ว่านายไม่ควรบอกฉันเรื่องนี้เหรอ
จริงๆ ก็ใช่ ฉันไม่ควรบอกใคร
เออ บอกตามตรงนะ ดูเหมือนนายควรมีแผนที่ดีกว่านี้
ไม่ นี่แหละแผน นี่คือระยะที่หนึ่ง หาเงิน
ซึ่งฉันไม่ได้คิดรอบด้าน
- แล้วระยะสองคืออะไร - กอบกู้โลก
- เจ๋ง ดีใจจังที่มีคนดูแลเรื่องนี้อยู่ - ชนแก้ว
เธอรู้ผลที่จะตามของเรื่องทั้งหมดนะ
- เราได้ค่าตอบแทน - หาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ
- ใช่ - รวยอู้ฟู่
- ใช่ - โด่งดัง
เป็นคนแบบที่หาเงินได้เยอะมากๆ
ที่สร้างความเปลี่ยนแปลง ในโลกได้จริงๆ
แต่เธอไม่สามารถทำแบบนั้นได้ เด็ดขาด นั่นคือข้อตกลง
เธอจะไม่มีวันต้องห่วงเรื่องเงิน แต่เธอต้องทำตามข้อตกลง
เธอไม่สามารถใช้เงินสร้างชื่อให้ตัวเองได้
อยู่อย่างนิรนาม
และใช้ชีวิตสะดวกสบายไปตลอดชีวิต
เธอคิดว่าเธอทำได้ไหม
เอาจริงๆ มันฟังดูดีมากเลย
- ก็ดีน่ะสิ! - ใช่
มีคนแบบคุณอีกไหม มีใครแบบว่า ตามคุณมาไหม
ไม่ ฉันว่าไม่นะ
สวัสดี!
ดอริส
ยินดีต้อนรับ!
- สเตซิสหรือสแตติค - เย่!
- ขอบคุณ! ช่วยทวนอีกรอบได้ไหมครับ - สเตซิสหรือสแตติค
ผมพร้อมแล้ว แค่ชี้ทางที่ถูกต้องให้ผม
- คิดไว้เหมือนกัน - สวัสดี!
สวัสดี!
- ไม่ต้องรอนะ - ครับ ดอริส
- ฉันทำได้ - สวัสดี!
สเตซิสหรือสแตติค
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว
เอาละ ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย
- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู - นั่นอะไรน่ะ
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ดอริสที่รัก
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู
- แฮปปี้เบิร์ธเดย์ ทูยู - โอเค
ปิดโหมดเพื่อน
ลบแฟ้มบ้านั่นซะ
- สวัสดี! - บ้าเอ๊ย!
- เชี่ย! - เออ
เออ หนีไปซะไอ้โรคจิตวิตถาร
ไสหัวไปจากแถวบ้านฉันเลย ไอ้บ้าเอ๊ย
เห้ย! มีอะไรให้ช่วยไหม
- เห้ย! ไม่ๆ - หลบไปซะ!
- ฉันต้องไปหาผู้ชายคนนั้น - ฟังนะคุณ
ฉันไม่สนเกมซ่อนแอบสวาทบ้าบออะไร
ที่พวกแกโรคจิตเล่นกัน แต่อย่ามาเล่นแถวนี้
ฉันจะไม่ยอมให้ลูกๆ ฉันต้องมารับมือเรื่องบ้านี้
เพราะฉะนั้นไสหัวไป และอย่ากลับมาอีก
เข้าใจไหมครับคุณ เห้ย! เข้าใจหรือเปล่าคุณ
ค่ะ ฉันเข้าใจ
- ดี - ขออภัย
ช่วยถือให้หน่อยได้ไหมคะ
- สวัสดี! - อะไรวะเนี่ย
อย่างที่คิดไว้เลย เป็นสีฟ้า แปลว่าชีวิตนายไม่มีน้ำหนัก
เห้ย! ไปตายซะไป!
สามเดือนต่อมา
หลังจากการพลิกกลับมาชนะในช่วงที่สาม
เอ็ดมอนตันมีเวลาไม่ถึง 30 วินาที ในการพลิกกลับมาชนะ
- ส่งมาแล้ว และส่งอีกครั้ง - ดูไว้นะ
- นั่นแหละ! เข้าประตู! - อะไรกัน
- เย่! เห็นไหมละ - ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ
ไอ้บ้าเอ๊ย! ฉันชอบดูกีฬาแล้ว พระเจ้าช่วย ใช่แล้ว
ไอ้กร๊วกมิทช์
โย่ มิทช์ นี่ฮอลลีนะ
- ให้ตายเถอะ - รู้สินะว่าหมายความว่าไง
วันเงินเข้าน่ะสิโว้ย รู้ไหมว่าทำไมฉันชนะตลอด
เพราะฉันมีความรู้ลี้ลับ จากอนาคตยังไงละวะ! เชี่ย!
ที่น่าทึ่งเป็นบ้าก็คือ ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี
นั่นเป็นเรื่องที่ทุกคนอยากได้ยินน่ะ
ผมคบหาคนไม่เก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
แต่การคุยกับคนที่มี...
วันหมดอายุแน่ชัดนั้นมีอะไรเป็นพิเศษ
อะไรๆ คงง่ายขึ้นถ้าเราต่างรู้ว่า เดี๋ยวความสัมพันธ์ก็จะจบลง
แบบนี้ปลอดภัยกว่าด้วย
แถมเรามักจะได้ข้าวของของพวกเขาด้วย
และมีแต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลย
ฉันอยากจะมอบมันให้ลูกชาย
- แต่เขาไม่เห็นคุณค่าของมัน - ขอดูหน่อยสิครับ
ว้าว
ฉันอยากให้มีคนเห็นคุณค่าของมัน
บอกได้เลยว่าถ้าคุณฝากไว้ที่ผม
ผมสัญญาว่ามันจะเป็นที่จดจำ
เป็นไปได้มากเลย
เล่าเรื่องอนาคตให้ฟังอีกสิ เอาเรื่องดีๆ หน่อย
ได้เลย เอาเป็นเรื่องอาหาร มีการเกษตรแบบไมโคร
มันไปถึงจุดที่ว่าใครก็เพาะปลูกอะไรก็ได้
ให้ห้องเดี่ยวได้ ก็เลยไม่มีใครขาดแคลนอาหาร
- วิเศษไปเลย - ดีเนอะ
- นี่อะไรครับเนี่ย - ขอบแคธีน่ะ
การสำรวจทางวิทยาศาสตร์สมัยเธอทำวิจัย
- เขาศึกษาเรื่องแมลง! - นี่เป็นการสำรวจโดยตรง
ที่ครบถ้วน จับต้องได้ และน่าเชื่อถือเป็นครั้งแรก
นี่แหละที่แถวบ้านผมไม่มี
ผมต้องบอกว่าผมไปมาสามที่แล้ว
และคุณ เบ็ตตี้ คุณคือเพื่อน ที่ดีที่สุดของผม นี่มันดีระเบิด
เธอน่าจะไปเจอผู้หญิงดีๆ สักคนนะ
มันไม่ได้มีง่ายๆ ผมเป็นคนซับซ้อนนิดหน่อย
อ้อ ใช่ ผู้ชายชอบพูดแบบนั้นแหละ
ผมหมายความว่าคนที่จะ...
ยอมรับว่าผมมาจากอนาคต
อาจจะไม่ใช่คนที่ ผมอยากใช้เวลาทั้งชีวิตด้วย
ผมไม่ได้หมายถึงคุณนะครับ
ผมชอบเป็นเพื่อนกับคุณ คุณไม่เหมือนใคร
- แน่นอนสิ เพราะฉันใกล้ตายแล้ว - เปล่า
ไม่เห็นต้องพูดเรื่องนั้นเลย
ผมขอ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ เบ็ตตี้
เธอเป็นเด็กที่น่ารักมากๆ
- ไว้เจอกันอีกนะครับ - แน่นอนจ้ะ
บาย
โทรศัพท์สาธารณะ สายเรียกเข้า
- หาตู้โทรศัพท์สาธารณะได้ยังไงก่อน - เมืองนี้ยังมีอยู่ 803 ตู้
ฉันรู้ว่าแต่ละเครื่องอยู่ที่ไหน
ก็ดีนะพวก
อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันที่ร้านอาหาร เอาไอ้นั่นมาด้วย
การที่นายเลือกจังหวะเวลา ได้แย่มากนี่มันตลกร้ายไหม
ฉันว่าไม่ แล้วเจอกันนะ
- เมนูประจำของคุณ - ขอบคุณ เพอร์ซีเป็นไงบ้าง
- เขาดูหม่นๆ นะ - คุณดูหมกมุ่นนะ
- เขาสบายดี - อีกไม่นานหรอก
- อะไรนะ - เปล่า ผมบอกว่า "อร่อยเหาะ"
- ได้มาแล้ว! - ใช่แล้ว!
ว้าว
ใช่ นายเป็นเจ้าของเครื่องเอกซเรย์พกพา อย่างภาคภูมิใจ
- เพราะอะไรสักอย่าง - เยี่ยมเลย!
นายคิดจะเล่าให้ฉันฟังบ้างไหม
- ระยะที่สอง กอบกู้โลก - ใช่แล้ว ระยะที่สอง
บอกแล้วไงว่าฉันมีแผน
- ฉันบอกทุกอย่างไม่ได้ - รู้น่า
"เธอรู้เรื่องฉันไม่มากจะดีกว่า
อะไรที่นอกเหนือจากที่เล่าให้ฟัง จะมีผลร้ายแสนสาหัสตามมา"
- ฉันไม่ได้บอกอย่างนั้น - เออ ซีเรียสมากด้วย
- นายทำแบบนี้ไปด้วย - ฉันพูดว่า "แสนสาหัส" เหรอ
- โอเค ก็ได้ - โอเค ฉันมีอย่างอื่นมาให้ด้วย
เป็นโทรศัพท์แบบเติมเงิน ส่วนใหญ่พวกเด็กๆ ใช่กัน
ไม่ต้องใช้บัตรประชาชน และไม่ต้องใช้แต่ตู้โทรศัพท์
- เหมือนพ่อค้ายายุค 90 - เปิดได้ด้วย
- แล้วก็ - เยี่ยมไปเลย
- ไม่เลวเลยใช่ไหม - ดูสิ!
และพรุ่งนี้ฉันจะปฏิบัติการล็อตเตอรี
- มันไปได้ดีนะเนี่ย - ดีสิ!
ใช่แล้ว
ฉันตัดสินใจแล้วว่าเหมาะกับชีวิตแบบว่างๆ
ดี ชีวิตว่างๆ เยี่ยมที่สุด
เอาละ จริงๆ ฉันมีอะให้เธอทำ
ได้ๆ ได้หมด
- ตามที่นายต้องการเลย - โอเค
ช่วยเอานี่ไปส่งให้ เบ็ตตี้ แชมเบอร์สได้ไหม
เธออยู่ที่บ้านพักคนชรา ชื่อเบทเทอร์ ฮอไรซัน
และต้องไปพรุ่งนี้ก่อนเที่ยง โอเคนะ
ยิ่งเร็วยิ่งดี แต่ต้องไปก่อนเที่ยง
ปกติฉันไม่ขอให้ใครทำให้หรอก
แต่พรุ่งนี้ฉันมีนัดหมาย อะไรทำนองนั้น
ที่ฉันรอคอยมานาน
- ว้าว กำกวมสุดๆ - กำกวมสุดๆ
บ้าเอ๊ย
ขอบคุณครับ
เดี๋ยวนะ ตรงนี้ ตรงนี้หรือ...
- ใช่ - ก็ได้
นี่มันกลางป่ากลางเขานะพวก
- ให้ฉันส่งนาย - ใช่
- ฉันไม่กลับมาแล้วนะ - ได้ แบบนี้โอเคแล้ว
อ้อ โอเค ฉันไปละ
ไปละน้า
แคสเปอร์นะ เอาเงินมาแล้ว
อ้อ โอเค
ชัค
- ไง ชัค - หวาดเด!
- กล่องสีแดงดูดีนะ - ขอบใจ ชัค
น่าจะพอสำหรับเดือนหน้า
- แถมอีกนิดหน่อย - ขอบคุณมากพี่
นายสืบเรื่องฉันอีกแล้วสินะ
เออ! ฉันยอมรับ ฉันลองดูอีกครั้ง
ฉันขุดคุ้ยลึกเลยด้วย บอกไว้ก่อนเลยว่าฉันเจอเบาะแสเสมอ
แต่ฉันกลับไม่เจออะไรเลย ไม่มีหมายเลขทางการ ไม่มีรูปถ่าย
เป็นศูนย์ ไร้ร่องรอย 100 เปอร์เซ็นต์ ให้ตายสิวะพี่
ประทับใจจัง บอกหน่อยสิว่าทำไง
ถ้าบอกได้ก็ดีสิ ชัค
แต่ฉันต้องการให้นายมีตัวตน ต้องใช้ชื่อนายและสิทธิ์ใช้ที่ดินนี้
เออ โอเค แต่ตอนสุดท้ายนายต้องบอกฉันนะ
ตกลงไหม ก่อนที่เรา จะถูกจับยัดไมโครชิพกันหมด
- เรื่องนั้นไม่เกิดขึ้นหรอก ชัค - พี่ว่าไง ฉันก็ว่างั้น
- นี่ ฉันสงสัยอยู่ - ห้ามแอบดู
แม่งเอ๊ย ก็ได้! ฉันจะเอาเงินและจากไป
พี่ ฉันไม่ได้จะสาระแนอะไรนะ
ความเป็นส่วนตัวของคนคนนึงนั้น ศักดิ์สิทธิ์ ฉันเชื่ออย่างนั้น
- และฉันเคารพการจัดการที่เราทำ - และฉันขอขอบใจมาก ชัค
แต่ แบบว่า...
นายทำอะไรอยู่เนี่ย
คำถามมีเหตุผลนะ
เคยได้ยินเรื่องสัญศาสตร์นิวเคลียร์ไหม
- ไม่เคยได้ยิน - โอเค
สัญศาสตร์นิวเคลียร์
ด้วยความคิด ที่จะส่งข้อความหนึ่งไปยังอนาคต
โดยไม่ต้องใช้ภาษา
- แบบภาษาจีนน่ะเหรอ - ไม่ใช่
โดยไม่ต้องใช้สักคำเดียว ก็เลยใช้สิ่งที่เรียกว่า
รังสี
แม้กระทั่งรังสีอ่อนๆ ที่ส่งผ่านจากตำแหน่งที่ไม่น่าจะเป็น
นี่เป็นที่ดินของครอบครัวนาย ชัค
และจะเป็นเสมอไป แต่ฉันไม่มีครอบครัว
และฉันก็ไม่มีชื่อเสียงเรียงนาม
ดังนั้นการฝังไว้ใต้หลุมรังสีนี้
นี่การทิ้งอะไรไว้ให้อนาคตในแบบของฉัน
- อนาคตอันห่างไกล - อ๋อ
ลึกซึ้งนะพี่
อะไรบางอย่างนี่อย่างไหนเหรอ
- เป็นเรื่องความเป็นส่วนตัวของคนคนนึง - โอเค งั้นก็ช่างมันแล้วกัน
ขอแค่นายจ่ายเงินไม่ขาด
นายจะฝังความลับบ้าบออะไรก็ได้
ขอบคุณมากนะ
มีแบบแปลกๆ จะเล่าให้ฟัง
พรุ่งนี้ฉันมีนัด
มันคงจะเสี่ยงหน่อยแต่ฉันตื่นเต้นนะ
เพราะฉันวางแผนไว้นานแล้ว
อีกอย่าง อะไรๆ ก็เป็นไปตามแผน
ตอนนี้ฉันมีเงินแล้ว ฉันจะซื้อฮอตด็อกเมื่อไหร่ก็ได้
ฉันก็เลยคิดว่าน่าจะยึดตามแผน
และลืมนัดวันพรุ่งนี้ซะ นายคิดว่ายังไงละ
ฉันมีความคิดนึงมาสักระยะแล้ว ว่านายเป็นอดีตหน่วยปฏิบัติการพิเศษ
- งั้นเหรอ - กลุ่มแบล็ควอเตอร์อะไรแบบนั้น
ฟังดูใกล้เคียงนะ
ไม่ละ นายใจกล้าเกินกว่าจะเป็น ทหารปฏิบัติการ ตัดความคิดนี้ไป
ตอนนี้ฉันคิดว่า นายเป็นหัวขโมยที่สุภาพคนนึง
แนวๆ จอร์จ คลูนีย์
และนายกำลังพูดถึงอะไรแนวๆ ภารกิจสุดท้าย
โจรกรรมธนาคารใช่ไหม
ถ้าจริง บอกไว้เฉยๆ นะ ฉันคิดว่านายควรทำ
ฉันว่าเราต้องใช้ชีวิตแบบกล้าๆ ไปเลย ช่างหัวธนาคารมัน
- เออใช่ ช่างหัวธนาคาร - ช่างหัวธนาคาร
แต่ไม่ใช่ธนาคารหรอกนะ
พี่ว่าไง ฉันก็ว่างั้น
โอเค
วันที่ 15 เพอร์ซี
โอเค
เอาละ เพอร์ซี ลุยกันเลย
อลานา 11.48 นาฬิกา เริ่ดจ้ะ ฉันว่าเธอเป็นบาดทะยักแล้ว
วันนี้เรายังจะไปซื้อล็อตเตอรีกันไหม จะเที่ยงแล้ว
เชี่ย!
ฉันเริ่มวาดหมอนี่ตอนฉันอายุเก้าขวบ
ครูวิทาเกอร์บอกว่ามันสวยดี
เป็นคำชมแรกที่ฉันจำได้เลย
ฉันวาดเขาต่อไปวันแล้ววันเล่า
นี่คือทั้งหมดที่ฉันทำมาหลายปี
ฉันถึงกับตกวิชาของครูวิทาเกอร์ เพราะมัวแต่วาดเขาเนี่ยแหละ
การวาดเขาทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
ฉันรู้สึกว่าเขามีความหมาย
การวาดเขาอาจทำให้ฉันมีความหมาย
แต่ทุกคนคิดว่าตัวเองมีความหมาย หรือสักวันจะมี แต่ไม่หรอก
ไม่มีใครมีความหมาย ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเป็นวีรบุรุษ
นี่คือเรา นี่คือฉัน
เราไม่ได้สำคัญอะไร
เราเป็น...
หุ่นยางตัวตลกที่เด้งไปตาม ผิวแห่งความเป็นจริง
ไม่ ฟังดู...แย่ชะมัด
เป็นการเปรียบเทียบที่ห่วยแตก
ฉันน่าจะซ้อมมา
ว้าว
เพอร์ซี! ไม่!
หวัดดีเบ็ตตี้ คุณขอให้ผมบอกเมื่อเวลานั้นมาถึง
ผมเกรงว่ามันคือวันนี้
ผมน่าจะบอกตั้งแต่เมื่อวาน แต่ผมไม่กล้า
ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะ เบ็ตตี้ ได้เวลาบอกลาครั้งสุดท้ายแล้ว
กรุณาทำลายการ์ดนี้ให้สิ้นซากโดยทันที
อนาคตขึ้นอยู่กับมัน
ซวยแล้ว!
อลานา 2.38 น. ได้ตั๋วมาแล้ว ยังจะทำอยู่ไหม
บ้าเอ๊ย
เอาละ เรื่องวุ่นไปหน่อย แต่ฉันว่าเรายังทำให้สำเร็จได้
- ฉันแค่พยายาม - ฉันรู้
ฉันรู้ว่านายกำลังจะทำอะไร แต่ฟังนะเพอร์ซี ฉันมาช่วย
- โอเคนะ ฉันมาจากอนาคต - ฉันรู้จักนาย นายคือคนที่
ที่ร้านอาหาร ใช่ ฉันเป็นลูกค้าประจำ
โอเคนะ เราก็เหมือนเพื่อนกัน
ฟังนะ
- ถ้าอยากยิงฉัน ก็ยิงซะเลย - ไม่ ฉันไม่ได้จะยิงนาย!
นายยังไม่ยิงตัวเองเลย
ฉันถึงได้ประหลาดใจที่ได้เห็นปืนโบราณ
- ไม่ใช่ สุดท้ายนายกระโดดตึก - อะไรนะ ไม่!
จริงๆ แต่ยังไม่ต้องกังวล
ฉันอยากให้นายดูอะไรหน่อย ดูนี่สิ
- อะไรเนี่ย - ของนายใช่ไหม
ให้หนุ่มสวมผ้าคลุมขี้ตื่น เพอร์ซี ฉันเป็นแฟนคลับนาย
ฉันคือหนึ่งในคนที่รู้ว่านายเคยเป็นใคร
เจ๋งเลยใช่ไหมละ คือมันจะเป็นอย่างนี้
หลังจากที่นายกระโดดลงไป ผู้คนจะเจองานขีดๆ เขียนๆ ของนาย
เพอร์ซีเอ๋ย งานนายดังมาก เหลือเชื่อนะ แต่เป็นเรื่องจริง
มีพ็อดคาสต์ ตราประทับ รูปภาพ การอ้างอิงคำพูดนายทั่วทุกหนแห่ง
แม้แต่กราฟิตี้ก็มี ผลงานของนาย กลายเป็นของย้อนความหลัง
ที่ช่วยให้ผู้คนเข้าใจโลกแปลกๆ ใบนี้ และความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้น
เพอร์ซี นายเป็นแรงบันดาลใจต่อผู้คน เป็นเรื่องที่ดีใช่ไหมละ
ว้าว! ขอนั่งหน่อยนะ
ฟังนะ ฉัน... ขอโทษนะ
ฉันรู้ว่ากำลังพูดขวานผ่าซากกว่าปกติ
และนายรับมือกับมันได้ดีมากๆ เก่งมากเลย
คงเพราะปืนใช่ไหม น่าเสียดาย
ฉันจะวางลงที่พื้น โอเคนะ เอาละ
ปืนไม่อยู่แล้ว มองมาที่ฉันนะ ฉันอยู่นี่ นั่นแหละ
เพอร์ซี ฉันคิดว่าจะไม่มา แต่ก็ทนไม่ไหว
จินตนาการว่านายได้เจอ
ไม่รู้สิ คนวาดการ์ฟิลด์แล้วกัน
- ฉันเกลียดการ์ฟิลด์ - ไม่ชอบเหรอ
โอเค มีสักกี่คนที่จบชีวิตในฐานะ
คนไร้ตัวตนและจากนั้นก็เป็นอมตะในใจคนได้
มีไม่เยอะนะ คนส่วนใหญ่ที่มีความสำคัญ ทางประวัติศาสตร์
และเข้าถึงไม่ได้ก่อนพวกเขาตายไป ดังนั้นนายเป็นกรณีพิเศษนะ
ดังนั้นเราจะทำแบบนี้ เราจะคุยกัน สนทนาโต้ตอบกัน
ในตอนนี้ส่วนใหญ่ฉันโต้คนเดียว
เดี๋ยวฉันจะได้คำตอบจากนายบ้าง
และเราอาจจะสามารถเติม ภูมิหลังของนายให้คนรุ่นหลังได้
และจากนั้นนายก็ทำสิ่งที่ควรทำตรงขอบโน้น
พอใจกับความคิดที่ว่า ได้สร้างความเปลี่ยนแปลง
ในหลายมิติเลย ถ้านายเข้าใจนะ
โทษที ไม่ได้ตั้งใจ แต่นายสร้างความเปลี่ยนแปลงต่อโลก
และได้รับความจริงใหม่ๆ เกี่ยวกับการมีอยู่ของเรา
หลายคนที่ฉันคุยด้วยดูจะชอบความคิดนี้นะ
ฟังดูเป็นยังไงละ
- ถ้าฉันไม่ทำล่ะ - ไม่ทำอะไร
เอาละ! ไม่ๆๆ
ใจเย็นก่อน โอเคนะ ทุกอย่างจะโอเค
ถ้าฉันเดินจากไปเฉยๆ คำพยากรณ์ของนายจะเป็นยังไง
- นาย... ไปเฉยๆ ไม่ได้ - ทำไมละ
เพราะนายจะไม่ได้ทำสิ่งที่ควรทำ เพอร์ซี เราต่างมีสิ่งที่ต้องทำ
ของนายคือลงไปตรงขอบนั้น
ฉันชักจะคิดได้แล้วว่าไม่น่ามาที่นี่เลย
โอเคนะ นี่คือความผิดพลาด ฉันจะไปแล้ว
โอเคนะ ฉันจะทิ้งนายให้ทำต่อ เข้าใจนะ นายทำของนายไปคนเดียวเลย
ที่แน่ๆ นายจะลงมือทำ
- เมื่อฉันไม่ยุ่งแล้วใช่ไหม - ไม่!
งั้นเราก็กลับมาจุดเริ่มต้นสิ! รอเดี๋ยวนะ
ฮอลลี 13.34 น. นี่คือนิ้วกลาง หมายความว่าเฮงซวย เพราะนายเฮงซวย
มันเรื่องอะไรวะเนี่ย โอเค! ไม่นะ! เพอร์ซี!
หยุดนะ!
- ได้โปรด ได้... ขอโทษนะ - ทำตัวงี่เง่าทำไมเนี่ย
- ขอโทษจริงๆ ได้โปรด - นี่ ฉันเสียสละมากนะ
ฉันระวังมาโดยตลอด
ก็ว่าได้
แต่นายจะต้องไม่ทำพังเพราะฉัน
- มันควรจะเกิดขึ้น - ไม่
- งั้นฉันก็ขอโทษแล้วกัน - เอาเลย! ยิงเลย!
ให้ตายสิ! ฉันทำไม่ลง
บ้าเอ๊ย
คุณรู้เรื่องชนชั้นสูงชาวสเปน
ที่ถูกส่งไปอเมริกาใต้ ในยุค 1800 หรือเปล่า
คิดว่ารู้นะ
ราชวงศ์สเปนส่งพวกเขาไป เป็นตัวแทนของจักรวรรดิ
เพื่อค้ำจุนกฎหมาย และทำให้สถานการณ์เรียบร้อยนะ
สมัยนั้น การเดินทางไปกลับ ไม่ใช่เรื่องง่าย
พวกเขาไป และอยู่ที่นั่นเลย
แน่นอนว่าพวกเขามีทุกอย่างที่ต้องการ
พวกเขามีเงินล้นฟ้า
ที่ดิน และข้าทาสบริวาร และ...
แต่พวกเขาไม่สามารถกลับบ้านได้
มีแค่บางครั้ง แม้แต่การปฏิสัมพันธ์กับใครสักคน
ที่พูดภาษาของตัวเองหรือมีพื้นเพ...
ทางวัฒนธรรมเหมือนกันกับที่พวกเขามี
เป็นหน้าที่อันทรงเกียรติ แต่ก็เป็นภาระอันใหญ่หลวง
ฟังดูเหงาจัง
ใช่แล้ว
เพอร์ซี ซัลลิแวน เหนือ 46.419945 ตะวันตก 080.157702
นี่มันอะไรกันวะ
ถ้าเจ้านายเธอรู้ว่าใบไหนถูก
ทำไมไม่ซื้อใบนั้นไปเลยล่ะ
มีล็อตเตอรีหนึ่งใบในนี้ ที่ซื้อที่นั่นในวันนี้
ถูกรางวัล ดังนั้นเลยต้องซื้อมาให้หมด
แคสเปอร์ สายเรียกเข้า
- และเขาก็ไม่ใช่เจ้านายฉัน - ก็แล้วแต่
หมายความว่ายังไงมิทราบ
ฉันก็แค่คิดว่ามันทะแม่งๆ ว่ะ
ก็เธอเล่นทุ่มสุดตัวให้คนผิวขาวคนนึง
ที่บอกให้เธอทำอะไรก็ได้ ไปเสี่ยงต่างๆ นานาแทนงั้นเหรอ
เธอรู้ชื่อจริงเขารึเปล่าเถอะ
คิดบ้างไหมว่ากำลังเข้าไปร่วมกับอะไร
โทษที แค่พูดเฉยๆ
รู้ไหมว่าสองสามเดือนมานี้ฉันทำอะไร
ฉันสร้างระบบ อลานา
ฉันจ้างคนให้เดิมพันแข่งกัน
ฉันมีบัตรเครดิตสองใบ ที่ลงเดิมพันนอกชายฝั่งให้อัตโนมัติ
ฉันสร้างเครือข่ายเลสเบี้ยน
และจัดตารางเฉพาะ ของแต่ละช่วงเวลาและสถานที่
ในไปซื้อล็อตเตอรี่ขูด โอเคนะ
ฉันไม่เคยสร้างอะไรมาก่อน ฉันเก่ง และฉันได้ค่าตอบแทน
ดีใจด้วยนะ
คุ้มกับที่ละทิ้งทุกสิ่งที่ยึดถือ
ให้ตายสิ ขอโทษทีที่เราขายรกในครรภ์ คืนให้พวกผู้หญิงรวยๆ ไม่ได้
ผู้ช่วยคลอดไม่ได้ทำแค่นั้นนะ ฮอลลี
ช่างสิ! มันไร้สาระ มันคือการแสดง
ก็เหมือนการเดินขบวน การประท้วง
"การชุมนุมของชุมชน" ที่ไม่มีวันจบสิ้น
มีไว้ให้เราบอกได้ว่าเราได้ทำแล้ว
มันก็แค่การหลงตัวเอง
และฉันเอียนเต็มทน โอเคนะ ฉันไม่... ไม่ต้องการอีกต่อไปแล้ว
ก็ยินดีด้วยแล้วกัน
แคสเปอร์ สายโทรเข้า
- มีอะไรวะ - ฮอลลี! ฉันต้องการเธอ!
- นายหายไปไหนมา - ฉันหายไปไหนเหรอ
- จะเล่าให้ฟังว่าไปไหนมา - ไม่สำคัญแล้ว
เธอต้องมาที่นี่ นี่เรื่องสำคัญ
ก้อนความเป็นจริงเละๆ จำได้ไหม 23 วูดส์ อเวนิวนะ ถ้าจะกรุณา
โอเค เดี๋ยวรีบไป
นี่ เธอถูกรางวัลละ
อยู่นี่เอง ไอ้เฮงซวย
ชั้นสาม ห้อง 302
ใช่ บนนี้เลย
- ขอบคุณที่มานะ - เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น
โอเค สิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอะไรที่ ไม่เคยเกิดขึ้นกับเจ้าตัว
ฉันก็เลยอยากให้เธอช่วยทำให้มันเกิดขึ้นที
ช่างเป็นนักท่องเวลาที่น่าผิดหวังจริงๆ
เฉพาะเจาะจงทีได้ไหม
- นี่บ้านใคร - โอเค เปิดใจไว้นะ
เพอร์ซี ฉันกลับมาแล้ว!
- โย่ อะไรวะเนี่ย - ใช่ เอาละ
อยู่นี่เอง พาเพื่อนมาคนนึงน่ะ
- จำหมอนี่ได้ไหม - ว่าไงพวก
เธอรู้จักผู้ชายคนนี้เหรอ เขาพยายามจะฆ่าฉันนะ
- อะไรนะ - ไม่ ไม่เอาน่า เพอร์ซี
นายก็รู้ว่าไม่จริง นายพยายามจะฆ่าตัวตาย
- ฉันช่วยเขาไว้ ฉันคือวีรบุรุษ - เชี่ย นั่นปืนเปล่าวะ
ใช่ ไม่ต้องแตกตื่น โอเคนะ
ฉันจะค่อยๆ หยิบมันออกมา เอาละนะ ทุกคนใจเย็นๆ
ฉันจะวางไว้บนโต๊ะ แบบนี้ โอเคนะ
นั่นแหละ อยู่บนโต๊ะ
- เราแค่ต้องแก้ปัญหา - แก้อะไร
- นายลักพาตัวหมอนี่มาเหรอ - เปล่า
ไม่ อย่าพยักหน้า เพอร์ซี คือฉัน ฟังก่อน
เราลักพาตัวใครไว้ในบ้านของเขาเองไม่ได้
- ได้สิ! - ไม่ได้! ฉันว่าไม่ได้นะ
ฉันต้องไปหาข้อมูลดู มีกฎอยู่แหละ
แต่นอกจากเรื่องนั้นแล้ว เราต้องกำจัดเขาจริงๆ
- ไม่เอา! - เชี่ย!
- ไม่เอา! - เพอร์ซี นาย... บอกแล้วไง!
เขารู้
ไอ้บ้าเอ๊ย ไม่ได้นะเว้ย นายกำลังทำให้ฉันติดร่างแห อะไรทำนองนั้น
รู้ไหมว่าจะเป็นไงถ้ามีใครมาเจอคนแบบฉัน
บุกเข้ามาในรังของผู้ชายผิวขาว
ฉันคงทิ้งลายนิ้วมือ ไว้ให้ซีเอสไอเต็มไปหมด
พวกเขาจะตามหาฉันพร้อมปืนเรืองแสง
- คิดอะไรของนาย - ไม่รู้!
- การคิดไม่ใช่ความถนัดฉัน - เออ
โอเคไหม ฉันถึงได้ต้องให้เธอช่วย เขาไม่ควรอยู่ที่นี่
โอเคนะ นี่ ถ้าฉันไม่แก้ไขเรื่องนี้ เราทั้งคู่ก็จบเห่
- อาจจะทุกคนเลยก็ได้ - แล้วไง
- นายอยากฆ่าเขางั้นเหรอ - เปล่า
แค่อยากให้เธอโน้มน้าว ให้เขาเข้าใจว่าเขาต้องตาย
ไม่เอา
นี่ ฉันรู้ว่ามันแปลกนะ ฉันแค่พยายามทำสิ่งที่ถูกต้อง
ไม่ใช่ นายทำไม่ถูก
นายกำลังให้ฉันเสี่ยงชีวิต เพื่อแก้ไขที่นายทำพลาด
วันนี้ฉันไปหาคนที่ชื่อเบ็ตตี้
- เขาตายไปแล้วเว้ย - เดี๋ยวก่อน เธอไปถึงกี่โมง
ก่อนเที่ยงอย่างที่ฉันระบุไว้ไหม
คือฉันอาจจะไปสายนิดหน่อย
นี่เป็นเหตุผลที่เวลาคนที่มาจากอนาคต
เล่าเรื่องสำคัญให้ฟัง มันสำคัญจริงๆ
โอเค นี่อาจจะเป็นสัญญาณก็ได้
- อะไรนะ - สัญญาณไง
โอกาสน่ะ คือโลกฉิบหายแล้วถูกไหม
ดูที่นี่สิ ดูหมอนี่สิ เราอาจจะช่วยเขาได้นะ
นี่คือโอกาสที่จะสร้าง... ความเปลี่ยนแปลงเชิงบวกอะไรงี้
ก็คือสิ่งตรงข้าม กับที่ฉันบอกเธอต่างหากที่สำคัญ
ไม่ เธอก็รู้ว่ามันจะดีเอง
โอเค มันอาจจะดี เพราะนายเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟัง
ฉันอาจจะเป็นคำตอบก็ได้ เป็นบ่วงเวลาหรืออะไรแบบนั้น
ไม่ ไม่ใช่ และ ไม่ เธอไม่ใช่หรอก ฉันมั่นใจ 100 เปอร์เซ็นต์
มันต้องมีบ่วงสิ
มันไม่ใช่บ่วง โอเคนะ ไม่มีหรอก
เะอจำได้ไหมว่าทำไมฉันถึงร่วมงานกันเธอ ทำไมฉันถึงไว้ใจเธอ
ก็เพราะเธอไม่สำคัญไง
โอเคนะ สิ่งที่เธอทำจะไม่มีผลอะไรตามมา
ซึ่งเป็นคุณแก่ฉัน
เรื่องนี้สำคัญมากๆ
ฉันช่วยนายก็ได้
- เย่ - เรื่องนี้วุ่นฉิบหาย
- และเราจะไม่ฆ่าใคร - โอเค ไม่ฆ่า
ตราบใดที่เขาตาย
ฉันยอมรับความคิดเห็นอื่นๆ นะ
เราซื้อตั๋วให้เขาขึ้นเหนือไป
และให้เขาอยู่เงียบๆ ไม่ได้เหรอ
ไม่มีทาง แบบนั้นเสี่ยงเกินไป
ฉันอยากได้คำแนะนำจากนาย ที่นอกเหนือจากฆาตกรรมเขา
รู้แล้วๆ รอแป๊บนึง
จากชัค 13.34 นาฬิกา นายต้องมาที่นี่เดี๋ยวนี้
โอเค เราต้องไปกันแล้ว อย่างน้อยก็ต้องออกไปจากที่นี่
เราจะไปตามเพอร์ซีและกลับหลุมหลบภัยของฉัน
- แล้วค่อยคิดหาวิธีที่นั่น - บ้าเอ๊ย
เพอร์ซี! ฉันว่านาย เผลอเอาอะไรมาขวางประตูนะ
- ฮัลโหล - เดี๋ยวนะ
มีสายโทรศัพท์บ้านอยู่ข้างในเหรอ
สายโทรศัพท์บ้าน โทรศัพท์เหรอ เพอร์ซี!
เรารู้นะว่าในนั้นมีสายโทรศัพท์บ้าน วางซะ เราต้องไปแล้ว!
- เพอร์ซี ซัลลิแวนเหรอ - ใช่
คุณนี่เอง คุณซัลลิแวน ดีใจจังที่คุณยังไม่ตาย
- ดีใจเหรอ - ดีใจจริงๆ
ให้ตายสิ เขากำลังแจ้งตำรวจแน่ๆ เราต้องเผ่นแล้ว
กำลังคุยกับใครน่ะ ไม่ใช่ตำรวจใช่ไหม
- อยากเป็นวีรบุรุษรึเปล่า คุณซัลลิแวน - เพอร์ซี ขอร้องละ!
- ออกมาเถอะ เราแก้ปัญหาได้! - ขอโทษทีพวก
- เราจะไปข้างนอกกันเหรอ - ใช่
จอดตรงนี้เลย ขอบคุณ ดีเลย
โอเค เอาละ ไปกันเถอะ
- นั่นรถของนายรึเปล่า - ไม่ใช่ มาเร็ว
มันไม่แปลกๆ เหรอ
คงเป็นแค่คนที่มาแวะฉี่ในป่า
ไม่ต้องห่วงหรอก มาเร็ว!
นี่ไม่ได้ทำให้ฉันหายกลัว ว่านายจะฆ่าฉันเลย
- ไม่เป็นไรหรอกเพอร์ซี ฉันสัญญา - เราเกือบถึงแล้ว เดี๋ยวก็รู้
เราจะแก้ปัญหานี้ได้
ชัค!
แหมๆๆ ดูซิใครมา
- นายทำอะไรลงไป - ฉันเหรอ นายนั่นแหละที่เก็บซ่อน
ชุดทาสสวาทในผืนดินของพ่อฉัน
นายพาซีไอเอมาบุกบ้านฉัน!
พูดเรื่องอะไร ไอ้งั่ง นึกว่าเราเป็นเพื่อนกันซะอีก
เพอร์ซี เอาเลย!
- ซวยแล้ว! - ไม่! ฉันจะฆ่านาย เพอร์ซี!
- สเตซิสหรือสแตติค - อะไรเนี่ย เธอมาจากบ้านเหรอ
สวัสดี!
- สเตซิสหรือสแตติค - ฉันไม่รู้รหัสหรอก
ฉันรู้ว่าเป็นรหัส แต่ฉันไม่รู้ว่ารหัสอะไร
ขอร้องละ ทุกอย่างปกติ โอเคนะ ฉันสัญญา!
- นายมาที่นี่ทำไม - หยุดนะ!
- นายมีเวลาอยู่หลายเดือน ทำอะไรลงไปบ้าง - ไม่ได้ทำเลย
หยุดตบเขาสักทีเถอะ
- นายวางแผนจะหยุดมันยังไง - หยุดอะไร ฉันไม่เข้าใจที่เธอพูด!
ฉันไม่เข้าใจที่เธอพูด
- ไม่ - อะไรวะนั่น
สวัสดี!
- อะไรเนี่ย - ไม่ อย่านะ
ฉันรู้ว่านายมีแผน นายพูดไว้ว่ามีแผน
- มีแผนว่ายังไง - ฉันก็แค่เบื่อ!
- อะไร อะไรนะ - ใช่ เบื่อ
อยู่บ้านฉันไม่มีอะไรทำเลย ฉันเหงา
ฉันเลยคิดว่าถ้าได้มาอยู่ยุคปี 2100 ก็คงดีมากน่ะ
ไม่เจ๋งเท่ายุคปี 2000 หรอกแต่มันก็ทำให้ฉันตื่นเต้น ฉันเคย...
นี่ ฉันบังเอิญไปเจอประตู
และแทนที่จะแจ้งทางการ ฉันเตรียมตัวและย้อนเวลามา
โอเคไหม ที่บ้านฉันไม่มีใครให้บอกลา ฉันก็เลยมาเลย
พอมาที่นี่ฉันก็ไม่ทำอะไร ไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย
ไม่สิ ไม่ แต่นายอยู่ที่หลุมหลบระเบิดนี้ เหมือนผู้ก่อการร้ายเลย
ใช่ เพราะมันไม่ใช้ระบบสาธารณูปโภค อยู่ที่นี่ฉันไม่เป็นอันตราย
ไม่มีใครย่างกรายเข้ามา ในอาณาเขตของหมอนี่หลายปีแล้ว
จนกระทั่งมีนายธนาคารมาเจอ ว่ามีการไม่เสียภาษีกองโต
- และโครงกระดูกเขาใน 20-30 ปีข้างหน้า - อะไรนะ
ฟังนะ ฉันคุยแบบจริงๆ จังๆ
แค่กับคนที่กำลังจะตาย ยกเว้นฮอลลีคนเดียว
แต่เขาไม่รู้เรื่องและมันก็ไม่สำคัญด้วย
หลุมกับรังสีไง นายบอกแผนการกับทุกคน
ใช่ เพราะเวลาบอกว่ามีแผน คนจะฟังเรา
แผนของฉันก็คือมาเล่นสนุกมั้ง
และพร้อมๆ กันก็อนุรักษ์ศิลปะ กับประวัติศาสตร์ที่ถูกลืม
- ของสะสมน่ะ - จริงเหรอ พูดจริงไหม
นั่นแผนนายเหรอ
ทิ้งชีวิตทั้งหมดไว้เบื้องหลังและมาที่นี่
แค่มาสาระแนและสะสมของเนี่ยนะ
ต้องเป็นคนจิตวิปริตประเภทไหนกัน
ฉันไง
ฉัน... ไม่อยากจะเชื่อ
ฟังนะ ตอนอยู่บ้าน ชีวิตฉันไร้เป้าหมาย ฉันเบื่อมากเลย
ทุกอย่างปกติดีจนกระทั่งเพอร์ซีทำพัง โอเคนะ
เรื่องมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ และฉันพยายามแก้ไขแล้วจริงๆ
แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่สามารถสั่งตัวเองให้...
ฟังนะ ฉันรู้ว่าตอนนี้เรื่องมันวุ่นวาย แต่ฮอลลีไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น
เขาทำอะไร
เป็นการทำสมาธิแบบโลกอนาคตน่ะ
เป็นนิวเอจ แปลกนะ
หลักๆ ก็คือไปยืนอยู่ตรงทางผ่าน
เงียบๆ!
เงียบไว้
ขอพูดได้ไหม ที่เธอมาที่นี่
แสดงว่าเธอคงตัดสินใจเหมือนกันกับฉัน
- เพราะงั้นเราต่างกันขนาดนั้นเหรอ - ฉันมีงานทำนะไอ้งั่ง!
ฉันควรจะมาที่นี่
ฉันคือทหารยามของทั้งเขตนี้
ฉันควรหยุดคนแบบนาย
ไม่ใช่หรอก เพราะนายไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย
นาย...เลวร้ายยิ่งกว่า
ฉันไม่ควรหยุดคนแบบนาย เพราะบอกตรงๆ ว่าเราไม่คิดว่า...
คนแบบพวกนายจะโง่พอจะมีชีวิตอยู่
ฟังนะ ฉันรู้ว่าเรื่องมันวุ่นวาย แต่เราแก้ไขได้
ใช่ เราทำได้ ชัคได้ยินไปบางเรื่อง แต่ดูเขาสิ
เขาไม่มีเพื่อนซะหน่อย
- เห้ย ไปตายไปพี่! - แค่พูดเฉยๆ
- อะไรนะ หมอนี่เหรอ หมอนี่น่ะนะ - สวัสดี!
ให้ตายเถอะ
- งั้นนายก็ไม่ใช่ผู้ก่อการร้าย - ไม่ใช่! เธอฆ่าคนไปทำไม
นั่นเป็นสิ่งที่เลวร้าย กว่าสิ่งที่ฉันทำไปมากเลย
ทำไมเหรอ ยังไงคนพวกนี้ก็ต้องตายอยู่วันยังค่ำ
- เพราะอะไร - การบรรจบกัน
รีเซ็ตหลายสิ่งในโลก
ขนาดที่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น
ที่ไม่ได้มีผลโดยตรงต่อเหตุการณ์ดังกล่าว
ถือว่าไม่สำคัญเลย
ใช่ แต่มันก็ไม่ได้เกิดขึ้นนานใช่ไหม
น่าสมเพช
- การบรรจบกันคืออะไร - มาใช้ชีวิตในที่เสื่อมโทรมนี้ทำไม
ทำไมกัน
และทำไมยึดติดอยู่กับกฎเกณฑ์ และพฤติกรรมเล็กน้อย
ที่เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย นอกจากทำให้ชีวิตไม่สะดวกสบาย
- ฉันชอบที่นี่ - เกือบจะน่ารักแล้วเชียว
รู้ไหมว่าพวกผู้นำของเราใช้ประตูอยู่ตลอด
ประตูดีๆ นะ ไม่ใช่อันผิดปกติกระจอกๆ ที่นายบังเอิญเจอ
ผู้นำจำนวนมากเกษียณไปก่อนยุคการบรรจบกัน
และใช้ชีวิตอย่างหรูหรา
เฮดจ์มอน คนที่เคยจ้างฉัน ตอนนี้อยู่ปราสาทที่สเปน
- และล่ามนุษย์เหมือนเล่นกีฬา - เห้ย! การบรรจบกันคืออะไรวะ
ก็ได้ อีก 53 ปีข้างหน้า ในระยะเวลาแปดเดือน
โลกจะประสบแผ่นดินไหวเมกะทรัสต์
และพายุสุริยะไปพร้อมๆ กัน
ที่กวาดล้างข้อมูลดิจิตอล และดาวเทียมขนานใหญ่
ประชาชนตายไปกับ การขาดเครือข่ายการสื่อสารที่เหมาะสม
และความไว้วางใจอันน้อยนิด ที่ประชาชนมีต่อผู้มีอำนาจ
ก็นำไปสู่ช่วงเวลาแห่งความโกลาหลไปทั่วโลก และรัฐบาลใหญ่ๆ ก็ล่มสลายไปเกือนหมด
คนตายเป็นพันๆ ล้าน
แต่สุดท้าย เมื่อพวกล้มเหลว กาฝาก
และเพ้อพกถูกกวาดล้างออกไป
ผู้คนที่มีความสำคัญก็จะกลับมา จากข้างบนและข้างล่าง
และพบหนทางให้พวกเราที่เหลือ อยู่อย่างในสวรรค์ดั่งที่ธรรมชาติต้องการ
- นายรู้เรื่องนี้รึเปล่าวะ - ฉันก็...
รู้
ไม่รู้สิ มันเกิดขึ้นมานานมากแล้ว โอเคไหม
เธอน่าจะอยู่ไม่ทันหรอก
ฉันก็แค่ต้องทำให้อะไรๆ มันเป็นไปอย่างที่ควรเป็น
- ให้ตายสิ พวกนายแม่งแย่ว่ะ - โธ่ ฮอลลี เรากำลังแก้ปัญหาอยู่ไง
- จะเอายังไง ฆ่าเรางั้นเหรอ - ก็
มีทางเลือกที่ดีกว่าอยู่นะ
ถ้านายไม่มีความตั้งใจ ที่จะหยุดเหตุการณ์จริงๆ
งั้นทั้งหมดนี้ก็สูญเปล่า ซึ่งน่าหงุดหงิดมาก
แต่ก็ไม่มีเหตุผลให้นายต้องตาย ที่ผ่านมา...
ฉันรู้สึกเหงาหน่อยๆ
จิตแพทย์ฉันห่วยสุดๆ
ฉันเอาใครสักคนที่จำบ้านได้ มาคุยด้วยดีกว่า
ถ้านายเป็นผู้ก่อนการร้าย ฉันคงฆ่านายไปแล้วละ
แต่ถ้าเป็นไอ้งั่ง ขี้แพ้คนนึง
- ฉันจัดการได้ - คือว่า...
ฉันรู้ว่าตอนนี้เรายังขัดแย้งกันอยู่
- แต่ฉันแน่ใจว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้ - ใช่ๆ ฉันก็อยากเป็นแบบนั้น
ที่แน่ๆ
ที่แน่ๆ ก็เราสื่อถึงกัน
แต่ว่าเรามี...
แต่จะบอกให้นะว่าใครทำเสียบรรยากาศ
- ฮอลลี เราน่าจะปล่อยเขาไปนะ - อะไรนะ ไม่ละ ตอนนี้ยังก่อน
- แม่งเอ๊ย - ไม่
- เห็นไหม - สวัสดี!
ถ้าเธอหายไปทันทีในตอนนี้ ก็ไม่เป็นไร
แต่ตอนนี้เธอรู้เรื่องแล้ว เราปล่อยให้เธออยู่ต่อไม่ได้
- จริงๆ ก็ทั้งคู่ เพื่อความชัวร์ - พระเจ้าช่วย
ถ้าพูดตามความเป็นจริง มีแค่ประมาณ 120 คน
ที่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลงได้ แต่ฉันชอบให้มันเป๊ะๆ
ขอประทานโทษ
- ลืมไปเลยว่านายยังมีปืน! - ยิงไปเลยเว้ย เพอร์ซี!
- ไป! - ปล่อยฉันไปก็พอ
- ฉันไม่สนใจพวกนี้หรอก - อะไรนะ
บ้าเอ๊ย!
ที่ทุกอย่างที่นี่ยังทำมาจากโลหะ มันไม่ถูกสุขลักษณะเลยว่าไหม
ดึกดำบรรพ์มาก
แทบจะรู้สึกเหมือนมันกร่อนในมือฉันเลย
ใช่ มันเป็นปืนเก่าไง
เหมือนกันหมดแหละ เวลาถือแล้วรู้สึกดีอย่างน่าประหลาด
เงียบซิ
มีใครอยู่ไหม ฉันได้ยินนะว่าคุณอยู่ในนั้น
- แอบไปก็ไม่มีประโยชน์ - มาคนเดียวหรือเปล่า
ผมมาตัวคนเดียว สเตซิสหรือสแตติค
- เดอะโมเมนต์อิสมาย - ดี
ฉันกำลังลงไป
อะไรเนี่ย
- อะไร - อะไรวะ
- ไงทุกคน! ไม่เจอ กันนาน - นั่นฉันเหรอ
เชี่ยๆ เชี่ย!
ฉันรู้สึกเหมือนกัน
บ้าเอ๊ย! หยุดot!
- ฮอลลี - ฉันมีไอ้นี่
- ฉันมีไอ้นี่ ทำไงดี - ไปเลย! ออกไปจากที่นี่
ไม่!
น่ารักน่าชัง
เธอต้องรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
เชี่ย
สวัสดี!
- ไม่ - ไปตายซะพวกตำรวจ
- เธอทำสำเร็จ! - บ้าเอ๊ย น่าสะอิดสะเอียน
- คุณพระคุณเจ้า น่าทึ่งสุดๆ - บ้าเอ๊ย
เธอโอเคไหม ฮอลลี
ฮอลลี โอเคไหมเพื่อน โอ้ เขาไปซะแล้ว
ไว้เจอกันนะเพอร์ส ตอนนี้ไม่สำคัญแล้วถูกไหม
แบบนี้คงดีแล้ว
เธอจะแก้มัดให้ฉันหรือ
นายเอาจริงเหรอ ที่จะไม่บอกใครเรื่องวันสิ้นโลก
ฮอลลี มันไม่ใช่หน้าที่ฉัน
- โอเคนะ ฉันไม่สามารถ - ให้ตายสิ
- เราอยู่ดีไหม - เออ!
- เราอยู่ดี ขอบคุณที่ช่วย - เออ ไม่มีปัญหา
ตอนนั้นฉันกังวลว่าฉันกับนายอาจจะระเบิด
ตอนที่เจอกัน ดีที่ไม่เป็นอย่างนั้น
- เพอร์ซีอยู่ไหน - เขาไปแล้ว
บ้าเอ๊ย! เชี่ยๆๆ
ฮอลลี เธอต้องไปเอาตัวเขามาให้ได้นะ
ช่างหัวมันสิ ปล่อยมันหลงป่าไปเลย
ฮอลลี ไม่ การบรรจบกันน่ะ เป็นเพราะเขานะ!
เป็นเพราะเรา! มันคือเรื่องบ่วงเวลา!
เห็นไหม บอกแล้วมันคือบ่วง
ใช่ เธอพูดถูก ฉันถึงอยู่ที่นี่ไง
ฉันต้องให้เธอช่วย! เธอต้องฆ่าเขา
เดี๋ยว อะไรนะ ไม่ ฉันทำไม่ได้
เขาทำให้มีคนตายเป็นพันล้าน!
เอาเลย! เขาเอาปืนจ่อหัวนายนะ
- ตื่นซะที! เอาอย่างนี้แหละ! - ฮอลลี เรื่องนั้นฉันไม่แน่ใจนะ
ไม่เอาน่า เธอต้องเป็นคนลงมือ ฉันลองและพลาดไปสองหนแล้ว
นี่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ที่เธอจะทำได้แล้ว
เรื่องเรายังไม่จบนะ ฉันยังโมโห อย่างน้อยๆ ก็พวกนายคนใดคนหนึ่ง
ฮอลลี อย่า! เธอไม่ต้องทำก็ได้
ไปเลย ฮอลลี
- นายจะไม่ทำร้ายเขาใช่ไหม - ไม่ เรื่องนี้สำคัญที่สุด
ไม่มีเขา ก็ไม่มีฉัน
โชคดีนะ!
เดี๋ยวก่อน!
ว้าว! ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันทำได้
ดูความเก่าของที่นี่สิ ชวนให้นึกถึงตอนฉันอยู่ที่นี่เลย
อย่างมันเลย!
นี่ เห็นได้ชัดว่านายวางแผนมานาน
แต่นายกำลังทำฉันขนลุกนะ เกิดอะไรขึ้น
นายพูดถูก นี่มันก้นานมาแล้ว แต่ไม่ใช่ฉันนะ เรา
ครั้งแรกจบไม่ค่อยสวย
ไม่!
หลังจากดอริสฆ่าฮอลลี ไอ้หนูเพอร์ซีก็เริ่มมีกระดูกสันหลัง
เขาจัดการดอริสได้ เธอประเมินหมอนั่นต่ำไป
จริงๆ เราก็เหมือนกัน
แต่จากนั้นเขาก็ไม่ปล่อยฉันไป
เขาได้ยินเรื่องการบรรจบกันมากพอ จนตัดสินใจว่าจะหยุดมัน
เขาเก็บฉัน หรือเรา ไว้ที่นี่หลายปีเลยเว้ย
เขาทำเหมือนตัวเองเป็นพวกวีรบุรุษหัวขบถ
เขามีโน้ตของเรา และเข้าถึงข้าวของของดอริส
เขาบังคับให้ฉันเล่าทุกอย่างที่จำได้
เกี่ยวกับว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง จนกระทั่งมันไม่เป็นจริง
คำถามแบบนี้แหละ ที่ทำให้สังคมเราไปต่อไม่ได้
เขาเปลี่ยนเหตุการณ์ เขาไปคุยกับหลายคน จนพอที่จะทำให้เกิดแรงกระเพื่อม
เขาเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง ทีนี้ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ฉันใช้เวลานานเหลือเกิน ในการตั้งสติให้พอในการหนี
จะหยุดเขาตอนนั้นก็สายไปแล้ว แต่ฉันยังย้อนมาอดีตได้
ฉันยังจำพิกัดของประตูแรกที่ปรากฏขึ้นได้
งานนี้ไม่ง่ายเลย จากนั้นฉันก็รออยู่ประมาณเดือนนึง
เป็นช่วงเวลาที่เลวร้ายเลยละ
แต่แล้ว...
ฉันก็มาถึงสองปีก่อนที่ เราจะมาถึงที่นี่คราวแรก
ไม่ได้สะดวกสบายนักหรอก แต่ก็ใช้ได้
มีเวลาเหลือเฟือ ที่จะไม่ไปขัดจังหวะไอ้หนูเพอร์ซี
และเขาก็จะทำในสิ่งที่ต้องทำในครั้งแรก
น่าทึ่ง
แต่เรื่องเป็นอย่างนี้ ถึงจะมีแผน การรอไปเรื่อยๆ มันยาวนานนะ
ด้วยความรู้ที่ฉันมี ฉันสามารถวางแผนได้ง่ายๆ
ฉันก็เลยหันไปใช้ชีวิต แบบสุขนิยมเพื่อฆ่าเวลา
ต้องบอกเลยว่าเป็นสองสามปีที่เยี่ยมไปเลย
เอาจริงๆ ก็คงสุขเกินไปหน่อย
วันนี้วันอะไร วันอาทิตย์เหรอ
- ไม่ใช่ วันนี้แม่งวันจันทร์ - บ้าเอ๊ย! ไม่! ไปซะ!
ฉันยอมรับว่าฉันพลาด โอเคนะ สมองฉันฝ่อไปแล้ว
ฉันถึงขนาดไปผิดหลังคา นายเชื่อไหมละ
บ้าเอ๊ย
เขาอยู่นั่นไง
เอาเลย! ยิงเลย!
โธ่เอ๊ย! ฉันทำไม่ลง
โธ่เว้ย! ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย
ล้อเล่นใช่ไหม โอกาสครั้งที่สองเราก็พลาดเหรอ
เราจะห่วยแตกได้อะไรขนาดนั้น
เออ ฉันรู้ โอเคนะ เชื่อสิ ฉันรู้ดี
แล้วฉันก็คิดว่าจุดหักเหของเรา
จะมีก็เมื่อเราทุกคนมาอยู่ที่นี่
ปัญหาก็คือแต่เดิมต้องรออีกสามปี
เดี๋ยวก่อน อะไรนะ
คือตอนฉันข้ามเวลามาครั้งแรก หลังจากเพอร์ซีไม่ยอมตาย
ฮอลลีก็โน้มน้าวฉันสำเร็จ
ว่าเพอร์ซีควรจะอยู่ในหลุมหลบภัยนี้
ซึ่งฉันก็ยอมรับไปอย่างลังเล
แต่สุดท้ายดอริสก็หาเราเจออยู่ดี
ก็เขาตามเราเจอจากหลุมรังสีพวกนั้นไง
เขามาแล้ว ใช่ ของขวัญเล็กๆ สำหรับอนาคตงั้นเหรอ
- มันกลับตาลปัตรเลยล่ะ - เดี๋ยวก่อน แต่แล้ว...
ฟังนะ ฉันรออีกสามปีไม่ไหวหรอก
ถ้าหากฉันพลาดอีกหนล่ะ ฉันรับไม่ไหว
ฉันได้เรียนรู้หลายอย่างเกี่ยวกับดอริส ตอนเพอร์ซีกักขังฉัน
หนึ่งในนั้นคือเบอร์โทรศัพท์
เพอร์ซี ซัลลิแวน เหนือ 46.419945 ตะวันออก 080.157702
นี่มันอะไรวะเนี่ย
และมันก็ได้ผล!
พอฉันทำให้ทุกคนมาอยู่ที่นี่แล้ว ทุกอย่างก็เกิดขึ้นอย่างที่เคยเป็นมาก่อน
สเตซิสหรือสแตติก
เส้นเวลามันหนาขึ้นจากการเปลี่ยนแปลง และผ่านไปข้างหน้า
- ความเป็นจริงก้อนเละๆ - น่าทึ่ง
แต่ทำไมเมื่อกี้นายไม่ช่วยฉันล่ะ
ดูหน้าฉันสิ เขาฟาดหน้าฉันอยู่ครึ่งชม.นะ
ใจเย็นพวก ฉันไม่ได้เก่งกาจอะไรนะ
ฉันกำลังรวบรวมสติ เข้าใจไหม นี่เป็นช่วงเวลาที่ยิ่งใหญ่นะ
แล้วทำไมนายถึงปล่อยฮอลลี...
จะไปไหน อย่างน้อยแก้มัดให้หน่อยได้ไหม
อยากช่วยนะ แต่ฉันต้องถ่วงเวลาให้ฮอลลี
หวังว่าเขาจะฆ่าหมอนั่น
ยิงปืนนีดเดียวได้นกสองตัวไง
- หมายความว่ายังไง - ฉันให้เบาะแสตำรวจแล้ว
ดอริสพูดถูก ฮอลลีเป็นปมที่ยังแก้ไม่ได้
และพูดง่ายๆ ก็คือเขาไม่ได้สำคัญอะไร
- ไม่สำคัญงั้นเหรอ - หมายถึงกับเหตุการณ์หลักๆ
อย่าเข้าใจฉันผิดนะ ฉันชอบเขา
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเราจะไม่ถูกจับ
และแน่นอนว่าเพอร์ซีจะตาย นายคงรู้สึกขอบคุณแน่ๆ
เอาง่ายๆ ก็คือฮอลลีเอาตัวเขาออกไป
จากนั้นตำรวจก็มาถึงและจับตัวฮอลลีไป แผนเป็นอย่างนั้น
ฟังดูเลวร้ายมาก
นายน่าจะมาลองเป็นฉัน ที่ต้องใช้ชีวิตในความจริงที่ว่าเขาตายสิ
ฉันต้องเจอเรื่องนี้ โอเคไหม มันสุดจะทน
หนึ่งในความทรงจำ ที่ฉันไม่อยากมีในหัวอีกต่อไป
อย่างน้อยวิธีนี้ เขาก็ติดคุกและไม่ตาย
มีพัฒนาการ ดังนั้นเพอร์ซีก็ไม่สำคัญแล้ว
เขาไม่สามารถทำลายอนาคตได้อีกต่อไป ฮอลลีไปอยู่เรือนจำ
น่าผิดหวังนิดหน่อย แต่ไม่มีการสูญเสีย จากนั้นก็ตัวเรา
อย่างที่นายรู้ ดูเหมือนเราจะไม่กล้าลงมือ
อ่อนแอไป แต่ฉันคิดว่าฮอลลีทำได้ ฉันเชื่อมั่นในตัวเขา
แต่ถ้าเขาพลาด เราก็ต้องลองอีกสักตั้ง
และอีกอย่างนะ
จะมีเราทั้งคู่ไม่ได้ มันประหลาดเกินไป
และเราก็คุยกับตัวเองมานานเกินไปแล้ว
มันไม่สมเหตุสมผลเลย เราคนใดคนหนึ่งต้องไป
ฉันจัดโหวตไวๆ ในหัว และฉันโหวตตัวเอง
- อะไรนะ - หวังว่านายจะไม่เจ็บนะ
แต่ถ้าเป็นจิตใจอาจจะเจ็บ
แต่วิธีนี้ดีที่สุดแล้ว พยายามอย่าคิดถึงมันนะ
ฉันคงไม่ควรทำต่อหน้านาย
- แต่สายไปแล้ว - โอ้ ไม่นะ
ขอโทษนะ ขอให้โชคดี เป็นคนที่ดีกว่านี้นะ ราตรีสวัสดิ์
ไม่!
ให้ตายสิ! เชี่ย! ต่อหน้าต่อตาเลย! แก... บ้าเอ๊ย! ฉันมันโง่
ฉันมันฉิบหายไปตลอดชีวิต ระดับนี้ต้องหาหมอแล้ว
บ้าเอ๊ย
ฮอลลีๆ รอก่อน!
ไม่เป็นไรแล้ว เราจะหยุดมันเองนะ
ฮอลลี
- ฮอลลี! - ไม่! หยุดนะ!
- ไปไกลๆ เลย! - ไม่ๆ ไม่เป็นไร
ไม่เป็นไร เราจะแก้ปัญหา
โอเคนะ นี่พวก ขอโทษที่ช้านะ แต่เราคุยกันค้างไว้น่ะ
- ฮอลลี เขาต้องตาย - พระเจ้า!
ไม่! ไม่ต้องก็ได้ จริงๆ เราคุยกันแล้ว
และเขาจะไม่ทำเรื่องการมาบรรจบกัน
เราจะทำให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดขึ้น
ฮอลลี นั่นแหละประเด็น! เข้าใจไหม เขาหยุดมันไง!
เขาทำให้อนาคตพังไปหมด มันต้องเกิดขึ้น
ไม่ ฉันจะไม่หยุดอะไรทั้งสิ้น สาบานได้
ให้ตายสิ เพอร์ซี! หยุดสิ! นายต้องหยุดมัน!
- นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย - เธอนั่นแหละ
จะพยายามเปลี่ยนทำไม ทั้งที่รู้ว่ามันจะไปได้ดี
เอาจริงๆ มันดีสำหรับใครล่ะ เราอาจจะทำอะไรได้บ้าง
อาจจะมีวิธีที่ไม่ต้องฆ่าคนเป็นพันๆ ล้าน
ฉันไม่ได้ทำให้พวกเขาตาย ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ
มันไม่ใช่ภาระหน้าที่ฉัน
นายนี่ถอดแบบผู้ชายผิวขาวมาเลย
ฟังนะ ฉันเคยผ่านอะไรที่ เลวร้ายสุดๆ ที่จะร้ายได้มาแล้ว
และบอกตามตรง เรื่องนี้มีทางออกอื่นอยู่
ใช้สติปัญญาสักครั้งสิวะ!
โอเค ใช้แล้ว ขอโทษนะ
ไม่มีดีหรอกถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง
นี่เป็นหลักการพื้นฐานของชีวิตเว้ย
- หยุดนะ! - สวัสดี!
อย่า
อย่าเลยนะ
- วิธีนี้ดีที่สุดแล้ว - หยุด!
พระเจ้าช่วยๆ บ้าเอ๊ย พระเจ้า บ้าเอ๊ย แคสเปอร์!
ฉันจะไม่ทำอะไรเลย โอเคนะ ฉันจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น!
ไม่ รอด้วย! โธ่ บ้าเอ๊ย
เราต่างไม่อยากให้เป็นแบบนี้
หุบปาก! โอเค
- ทำอะไรอยู่ - ไม่รู้เหมือนกัน
- ฉันจะกดไว้ก่อน - กดแรงไป!
- โอเค! บ้าเอ๊ย - ไม่ต้องห่วง
- ไม่สำคัญหรอก - สำคัญสิวะ
นี่ก็ไม่ได้แย่มากนะ นี่อาจจะเป็นตอนนี้ก็ได้
- รู้สึกเหมือนเป็นตอนนี้เลย - หยุดพูดซะ
เราจะไปกันแล้ว ไปกันเถอะ
ไม่นะ มาเร็ว ลุกขึ้นๆๆ
- ฉันขยับขาไม่ไหว - หนักฉิบหาย
- รู้แล้ว - โอเค
- ไปกันเถอะ โอ้ บ้าเอ๊ย! - ฉันเดินไม่ไหว!
เดินไป หุบปากสักแป๊บเถอะนะ
- ฉันมาจากอนาคตนะ - รู้แล้วๆ ไปกันเถอะ
หลายๆ เดือนต่อมา
ฟังผม ไม่งั้นเราจะตายกันหมด
แม้จะมีข้อกังขาจากวงการหนังสือ
หนังสือของคุณซัลลิแวน ก็ได้รับชื่อเสียงกระฉ่อน
ในการพยากรณ์ได้ถูกต้องอย่างน่าประหลาดใจ
คนในโลกออนไลน์บ้างก็เรียกเขาว่า...
เป็นนักวาดการ์ตูนเกี่ยวกับการเมือง ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์ก็ว่าได้
ฉันจึงภูมิใจอย่างยิ่งที่จะนำเสนอ คุณเพอร์ซี ซัลลิแวน!
ไง เพอร์ซี!
- ฉันชอบผ้าพันคอนะ - เอาไป
นี่คือทั้งหมดที่ฉันเจอในคอนโดเขา เอาไปเลย
ฉันขอแค่อย่าให้ฉันได้เจอเธอ หรือเขาอีกเลยก็พอ
- ขอบใจนะ เพอร์ซี - ฉันทำหน้าที่ของตัวเองแล้วนะ
บอกความจริงให้พวกเขารู้ ให้งานศิลปะของฉันช่วยพวกเขา
อยากปกป้องโลกงั้นเหรอ ตามสบายเลย
- สิบ เก้า แปด - มาแล้ว!
- เจ็ด หก - ห้า! ยังเหรอ
- ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง! - ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง!
สุขสันต์วันปีใหม่!
งานแสดงพลุที่จตุรัสเนธาน ฟิลลิปส์
ทุกอย่างยังอยู่ดี ฉันรู้อยู่แล้วแหละ
- ไง - มาแล้ว!
- ไง ฉันมาไม่ทันเหรอ - ใช่ เกือบทันแล้วเชียว!
แอบบอกก็ได้ คล้ายปีที่แล้วมากๆ
จริงๆ ก็แค่นับถอยหลังจากสิบ
- และจากนั้นก็พูดว่า "สุขสันต์วันปีใหม่" - ใช่
- เพอร์ซีเป็นยังไงบ้าง - สบายดี
- เขาให้หนังสือเขามาเล่มนึงด้วยนะ - โอ้ ว้าว
- ใช่แล้ว - สนุกไหม
เอาจริงๆ มันห่วยมากเลยเพื่อน
- ห่วยเหรอ - เออ
แต่มันก็ทำนายอนาคตจริงๆ แหละ
- เขาได้ดิบได้ดีไปแล้ว - ตอนนี้เธอก็เป็นได้เหมือนกันนะ
คิดว่ามีทุกอย่าง ที่จะใช้หยุดมันแล้วเหรอ
- ไม่รู้สิ - เขาบอกว่ามี...
อาจจะมี 120 คน ที่เปลี่ยนเหตุการณ์ได้จริงใช่ไหม
- ฉันรู้ว่าคนพวกนี้อยู่ที่ไหน - โห ดูเธอสิ!
รู้สึกเหมือนได้เปลี่ยนชีวิตเธอเลย
โธ่ เราเจอกันตอนนายกินขยะของฉันนะยะ
จริงด้วย ลืมไปเลย พระเจ้าช่วย
แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่าเราหยุดมันได้ จะเกิดอะไรขึ้นเหรอ
มันน่าจะออกมาในรูปแบบพาราด็อกซ์
ที่จะกลืนความเป็นจริงทั้งหมด
- หรืออาจจะไม่มีอะไร - ใช่
อาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใช่ ฉันชอบความคิดที่ว่าไม่มีอะไรเลยนะ
- แล้ว... นายแน่ใจไหม - แน่ใจ ฉันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้นะพวก
ให้ตายสิ ใช่ ต้องเป็นอย่างนี้แหละ
ไว้ฉันจะกลับมาหาบ้างนะ
ฉันคงไม่เป็นไรหรอก มีแผนอยู่แล้ว ฉันมาจากอนาคตเชียวนะ
ไม่รู้ว่าพวกคุณได้ข่าวฮอลลี หรือรู้เรื่องที่เขาทำไหม
แต่ผมหวังว่าจะรู้นะ มันอาจจะไร้ความหมาย แต่เขาคิดถูก
มันคุ้มค่าที่จะพยายามทำให้อะไรๆ ดีขึ้น ผมรู้ว่าอนาคตเขียนไว้แล้ว
แต่มันอาจจะไม่ควรเป็นอย่างนั้น
ยังไงเราก็เขียนประวัติศาสตร์ใหม่อยู่แล้ว ทำไมไม่เขียนอนาคตใหม่บ้างละ
ฮอลลี! ทุกคนมาครบแล้ว ล็อคจุดตรวจเแล้ว
เอาของขึ้นรถบรรทุกแล้ว ทุกอย่างพร้อม
- ต่อไปต้องทำอะไร - มาปกป้องโลกนี้กันเว้ย
แต่ถ้าคุณมีคำถามหรือข้อกังวลใจ ผมยินดีช่วยนะ
ถ้าคุณกำลังอ่านอยู่ ก็จะรู้ว่าไปหาผมได้ที่ไหน
ผมจะอยู่ที่นี่แหละ
- มีอะไรครับ - หวัดดี ใช่ สเตซิสหรือสแตติค
สเตซิสหรือสแตติค
- เดอะโมเม้นต์อิสมาย - โอเค เยี่ยมมาก เยี่ยม
พระเจ้าช่วย เราตามสัญญาของคุณมา
เราจำเป็นต้องคุยกับคุณมากๆ จริงๆ
ได้ รอแป๊บนึงนะพวก
ขอบคุณนะ พระเจ้าช่วย ขอบคุณมาก
ขอบคุณ
สวัสดี!
บทบรรยายโดย Plint แปลโดยวรัชยา ศิรชาติสกุล