Co robisz? Podaj!
DZIŚ (MNIEJ WIĘCEJ)
Co to?
Co jest, kurwa?
Hej! Ty złamasie! Pederasto!
Ty pieprzony zasrańcu!
- Nie na moim osiedlu! - Spokojnie, przyjechałem...
Dzień dobry. Potrzebuję czegoś do pisania.
Jakiś tablet albo coś płaskiego.
Może pan użyć tego, jak coś.
Tak!
Super.
Ahoj! Jeśli to czytasz, nie złość się na mnie.
Cofnąłem się w czasie.
Spokojnie, wszystko pod kontrolą, mimo paru komplikacji.
Jak to, że piszę tę notkę
na kawałkach śmieci.
To znowu ja.
Chciałbym obstawić mecz.
Hokeja. Za pieniądze.
- Tu mam pieniądze. - No dobra.
To kwestia kontekstu.
Odkryłem, że czasem nie potrzeba jedynie odpowiedzi,
trzeba pokazać tok myślenia.
Nic o tym nie wiem.
Pieniądze może pan wydać na przykład na autobus.
- Słucham? - Żeby wyjechać.
To największa różnica. Nic tu nie jest proste.
Wszystko ma trochę frustrować.
To przystanek, prawda? Dobrze.
Dobry dzień. Klawo.
Jest w dechę.
Nie? Okej.
Macie tu jeszcze biblioteki?
Wiecie, że drukowali książki
przez cały XX wiek? Tyle ich jest.
Najwyraźniej robili je tak źle,
że się rozpuściły. Niewiarygodne.
Szczerze, to niezła metafora tego stulecia.
Ominęło mnie chyba sporo ważnych rzeczy.
Większość moich badań dotyczy tego, co już się wydarzyło,
a to ludziom nie imponuje.
Znalazłem szokująco mało
pilnie przydatnych informacji.
Ale wiem, że może się udać.
Za kilka minut zamykamy.
Jeśli można zabrać tę książkę...
Kończy mi się miejsce, więc będzie krótko.
Oprócz tej notatki schowałem też inne,
plus parę niespodzianek.
Wszystko się rozjaśni.
Zaufaj mi. Mam plan.
Twój uniżony sługa, Casper.
Proszę pana? Dobry wieczór.
Muszę pana wyprosić.
Potrzebuję więcej czasu. Zajrzy pani później?
Będę musiała pana wyprowadzić.
Chodzi o strój? Czy zapach? Chodzi o zapach?
O to, że pan tu spał. Nie wolno tu spać.
- Ale o zapach też. - Rozumiem.
Zwykle mamy tu luz,
ale sporo pan zrobił źle...
- Czy to nasze... - Nie.
Proszę się nie martwić.
Mam plan. Jest pani częścią czegoś.
- Dziękuje. - Muszę lecieć.
Fajnie! Ale...
- Poproszę jeden. - Pięć dolarów.
Poproszę więc coś za zero dolarów.
Nie ma nic za darmo. Odsuń się.
Holly!
Otwórz! Dostałam w twarz gazem! W twarz, Holly!
- Otworzysz? - Otwieraj, łajzo!
- Kurwa! - Jezu. Cześć czy coś.
- Cześć, Alana. - Głupie prosiaki.
Jebani faszyści!
Zabawa chyba była przednia.
Ale wsparcie by się jednak przydało.
Wszystkich ich wyjebię.
- Koniec tego dobrego! - Zajebiście się błyszczy.
Ty suko!
To już dla mnie trochę za dużo, ale było fajnie.
Nic mi nie jest.
Zadzwoń.
Tylko całus w policzek?
Nara, dredzie.
- Nie bądź wredna. - Tylko mówię.
Kiedyś przyprowadzałaś lepsze partie.
Dwa lata temu nigdy byś...
Może dwa lata temu byłam uprzedzoną suką.
- Mogłaś przyjść. - Naprawdę?
- Pokazać się. - Serio?
Tak. Bycie wredną nie sprawia, że masz rację.
Dobra, sorry. Głodna jestem.
A ten to kto?
Jakiś typ. No, kolego. Wstajemy, kurwa!
Widzisz? Idzie.
To moje piwo? Odjebało ci?
Straszne są te nachosy.
Sprzedawanie takiego gówna
powinno być zakazane.
W zamian za to powinnyśmy oddać dusze.
Nie trzeba. Dam je jakiemuś...
Hej, kolego. Chcesz depresyjne chrupki kukurydziane?
Poproszę!
Bardzo dobre.
Nie takie dobre, ale nie żałuj sobie.
Zajebisty outfit. Skąd?
Z przyszłości.
- Serio. Skąd go... - Znam to!
Ten zespół! Teraźniejszy? Są teraz na czasie?
Stoję dziś przed nimi na bramce, więc bardzo na czasie.
Fantastycznie.
Nie.
Chcesz iść?
Dzięki. Widzimy się po krótkiej przerwie.
Hej, Casper.
- To papieros? - Tak jest.
Dobra. Namówiłaś mnie.
Dziękuję.
Ożeż kurwa.
- Wszystko gra? - Tak.
Zawsze jest jakiś lewy. Wiesz?
- Nie wiem. - Musiał być...
- W porządku? - Tak. Super.
Bardzo super.
Bardzo dobry czas, by ich zobaczyć.
Uwielbiam ich.
Chodzi mi o to, że są dobrzy tylko teraz.
- Co? - Pogarszają się.
Następny utwór to nie tragedia, ale na pewno poziom w dół.
Zrobią przerwę w koncertach.
Więc następny występ
będzie ciut żenujący.
Będą bardziej znani, ale muzyka się pogorszy.
Kreatywny sposób przypieprzenia się do muzyki.
Zapobiegawczy snobizm. Brawo.
- Nie przypieprzam się. Słowo. - Czyżby?
Mówię ci, chłoń to.
To wyjątkowy wieczór. Ciesz się koncertem.
W przyszłości ludzie dostaną już tylko gorszą wersję.
Wciągniemy krechę?
Mówisz o narkotykach?
Zwolnij.
Nie mogę dziś zabić bezdomnego.
Dotarło. Uwaga, nadchodzę!
Już jestem cicho.
Ale powiem ci, że w przyszłości, za 30 lat,
każdy będzie zażywał legalnie.
W większości miejsc. Inne narkotyki też.
Ja nie miałem okazji.
Bardzo dobrze, że teraz mam.
Super, ale nie jesteś z przyszłości.
Jestem.
Okej, dla dobra dyskusji przyznam,
że to o muzyce intryguje.
Ale nie możesz podróżować wte i wewte.
Tylko w przeszłość.
CBGBs w latach 70. super,
ale życie w latach 80. jako czarna queer osoba z waginą...
- Nie, dzięki. - Niedobrze?
Nie.
Lata 90. to Alana,
ale czy Missy by się ze mną zaprzyjaźniła?
- Missy? - Missy Elliot.
Byłaby twoją kumpelą.
Tak myślę.
Ale to całe gówno potem.
Nie zrobiłabym tego. Historia to kupa śmieci.
Ciekawe spojrzenie.
Jak mam być szczera,
nie wiem, czy zabiłabym małego Hitlera,
zerżnęła Davida Duke'a, czy coś moralnie podobnego.
- „Zerżnęła”? - No zerżnęła...
- Jezu! - Neonazistowski fiut.
No jebałabym go w twarz...
- Nie rób tak. - Po prostu...
Za dużo roboty, co?
Żeby zrobić coś naprawdę znaczącego.
Tak.
Jestem przez to złym człowiekiem?
- Nie jesteś. - Nie.
- Dałaś mi nachosy i dragi. - Ale to za mało, nie?
Niby powinno wystarczyć,
ale ja w niczym nie jestem dobra.
- Więc to źle. Nie wiem. - No coś ty.
- No tak. - Jesteś dobra w różnych rzeczach.
Kiedyś bardziej mi zależało. Dużo bardziej.
Ale zawsze jak znalazłam coś, na czym mi zależało,
w końcu dowiadywałam się,
że ten ruch czy osoba jednak jest do dupy.
Punki to naziści, hipisi - gwałciciele.
Biali w swetrach to nazi-gwałciciele.
- Wszystko jest pułapką. - I nazistowskim gwałcicielem.
Pułapką na nazistowskich gwałcicieli.
- Szok. - No.
Nic nie jest dobre.
A gdybym ci powiedział, że wszystko się ułoży?
Że nie musisz czuć się aż tak źle?
- Brzmi lipnie. - Dobra, potrzymaj.
Mam coś do powiedzenia.
Wstaję przyjąć poważną pozę.
Oto jestem.
Widzisz mnie?
Sprawy mają się dużo lepiej. Naprawdę. Słowo.
- Naprawdę? - Tak.
Mam plan.
Nie musisz się o to martwić. Nie ma presji.
- Udowodnij. - Dobra, ale jak udowodnię...
użyczysz mi kanapy?
Proszę!
Muszę mieć gdzie spać.
- Spoko. - Okej, udowodnię.
Która godzina?
- Około drugiej. - Serio?
- Nie wiem. - Dobra, trzeba iść.
Udowodnię ci teraz.
Weź. Ja nie chcę.
- Co? - Udowodnię ci.
Chodź!
Kurwa!
Wszystko dobrze?
Jezu!
- A więc to tutaj? - Tak, tu.
Usiądziemy sobie w tej loży.
- Boże, nie wierzę, że tu jesteśmy. - To jaki jest plan, mistrzu?
Boże, jest! To ten facet.
Wiem o nim wszystko. Patrz.
Idzie tu.
Co podać?
- Cześć, Percy. - Przepraszam, znamy się?
Nie. Teraz już tak. Jak tam szkice?
Sprzedałeś jakieś czy nadal bez powodzenia?
Ja... Nie wiem, kim pan jest.
Przepraszam.
Na razie dwie kawy poproszę. Dziękuję.
Co to miało być? Kto to?
Na razie nikt, ale jak umrze,
odkryją jego prace. To wspaniały artysta.
Rysuje karykatury. Kultowa postać.
- No, zostanie nią pośmiertnie. - A, jasne.
Jakby typ od Garfielda napisał Sprzysiężenie osłów?
- Co? Typ od Garfielda? - Tego kota.
- Rudy kot. - Kot? To nie brzmi dobrze.
- Duże oczy. - On jest dobry.
Bardzo popularny wśród nihilistów.
- Ciekawe. - Dziękuję, Percy.
Uwielbiam twoją twórczość.
Zmieniasz strukturę rzeczywistości
- samym faktem istnienia? - Jasne, że nie.
Zabijesz motyla i świat się skończy?
Coś jak w Parku Jurajskim.
Nie byłem.
Czy może każdą małą decyzją tworzysz nową rzeczywistość,
jakby wieloświat z niezliczoną liczbą osi czasu?
Nie, to śmieszne.
Jest tylko jedna oś czasu i rzeczywistość. Koniec.
I nie „struktura”.
Bardziej taki brejowaty kleks rzeczywistości. Wyobraź sobie.
Mogą się zdarzyć drobne różnice.
Brejowaty kleks rzeczywistości wiąże się ze zmianami.
A czas dalej płynie.
- „Wiąże się”? - Lubię tak mówić.
Znaczenie mają duże sprawy, jak życie i śmierć.
Ważne zmiany kulturowe, polityka.
- Chwila. Która godzina? - 2.13...
Idealnie. Spójrz na zewnątrz. Zapamiętaj słowo „piłki”.
Patrzysz? Zaczynamy.
Trzy, dwa, jeden.
No dalej.
Może to odliczanie było zbyt ambitne.
Nieważne odliczanie. Na pewno zaraz się wydarzy.
Odliczę jeszcze raz.
Trzy... Nie, dam sobie spokój.
Ale na pewno... Już... Za momencik.
Wiesz co? Fajnie było. Ale może po prostu...
Tak!
Wyjaśnienie jest dość nudne.
Ładunek wypadł z samolotu.
Ale jest dziwne. Ludzie będą to pamiętać.
- Co jest? - Tak!
Co ci mówiłem?
Co próbujesz mi powiedzieć?
Żartujesz sobie ze mnie?
To ta chwila.
I proszę bardzo. Jest skrzynia.
To go psychicznie rozwali.
Jasne! Dzięki!
Słuchaj, łamię teraz sporo własnych zasad.
Miej świadomość, że jak chcesz mnie zabić,
to wiesz... zabiję cię.
Okej. W porządku.
Mam dużo noży!
- Więc wiesz... - Rozumiem.
Jak wyglądam?
Czy ty... wiesz wszystko, co chcę powiedzieć?
Nie.
Znasz każdą rozmowę od 1847 roku?
Czy tylko luźne fakty
- z ogólnego okresu? - Kurna, nawet nie.
- A co konkretnie wiesz? - To skomplikowane.
Wiele informacji i mediów z czasem ginie.
Kiepsko wam idzie długoterminowe przechowywanie danych.
Mam tylko jakieś zlepki, pozostałości cyfrowe i metadane.
Dużo szczegółowych statystyk,
diagramów i liczb bez większego kontekstu.
To jak czytanie mapy przez mikroskop. To robiłem.
- Zawodowo? - To, co dało się znaleźć
połączyłem w jakiś obraz przeszłości.
Przenosisz to swoim wehikułem czasu?
Nie.
Wehikuły nie istnieją.
To czym podróżujesz?
To taka jakby osobliwość.
Miniaturowa czarna dziura, ale nie do końca.
- Jakby portal? - Nie.
A właściwie tak. Poddany ścisłym regulacjom.
Pierwszy pojawi się za 50 lat.
Na północy. Wszystkie portale prowadzą do tego czasu.
- Wszystkie do tego momentu? - Właściwie to tak.
- Plus minus parę dekad. - To nie jest ważne?
- Że tu prowadzą? - Nie wiem.
A przechodząc przez portal,
nie możesz wziąć nic organicznego, co może zgnić lub zardzewieć.
Żadnych dziur w uszach i technologii. Nic, co by cię zdradzało.
Dlatego dużo spisywałem na rękach.
Na obu rękach i w pamięci, której trochę straciłem.
Tak, miałem dużo pisania.
Statystyki sportowe?
- Sorry. - Muszę być ostrożny.
Ale tak, sport. Wiem, kto wygra w baseball,
hokeja i w innych sportach przez kolejne 20 lat.
Dwadzieścia lat?
Myślałem, że się przyda, ale chyba nie.
- Na pewno się przyda. - Serio?
Jasne. Bukmacherzy, hazard online.
Play-offy za parę miesięcy,
ale znając wyniki,
możemy sporo zarobić i się nie narobić.
- Serio? Wiesz jak? - Pewnie.
Jestem prawdziwym człowiekiem,
mam dowód osobisty i kartę kredytową.
- Brzmi super! - Co jeszcze?
Mam jakieś wyniki loterii.
Tak! Mega! Boże, trzeba to oblać.
Ale nie ciesz się tak, bo trzeba uważać.
Bez wielkich wygranych.
Nic zmieniającego życie.
Oficjalnie nie powinnam tego wiedzieć?
Nie powinienem tego mówić.
Nie będę kłamać. Powinieneś był mieć lepszy plan.
To jest ten plan. Etap pierwszy, zdobycie kasy.
Tego nie przemyślałem.
- A drugi etap? - Ratowanie świata.
- Dobrze, że ktoś się tym zajął. - Zdrówko.
Znasz konsekwencje.
- Płacą nam. - Możesz zarobić.
Wzbogacić się.
Zdobyć sławę.
Ktoś, kto tyle zarabia,
mógłby bardzo zmienić świat.
Ale nie możesz. Nigdy. Sprawa wygląda tak.
Pieniądze nie będą cię martwić, ale musisz krążyć.
Nie możesz ich użyć dla własnej sławy.
Bądź anonimowa.
Żyj wygodnie do końca swoich dni.
Dasz radę?
Szczerze, brzmi super.
No dobra!
Jest was więcej? Ktoś cię śledzi?
Nie! Wątpię.
Cześć!
Witam!
- Stagnacja czy Statyka? - Tak!
- Dziękuje! Może pani powtórzyć? - Stagnacja czy Statyka?
Jestem gotowy. Proszę pokierować...
- Tak myślałam. - Cześć!
Cześć!
- Nie czekaj. - Dobrze.
- Udało się. - Cześć!
Stagnacja czy Statyka?
Zaczekaj.
Dobra. Gdzie jestem?
Niech nam żyje sto lat
Co to?
Niech nam żyje sto lat
Niech nam żyje droga Doris
Niech nam żyje sto lat
Wyłączyć moduł towarzyszący.
Usuń plik.
- Cześć! - Kurwa!
Szlag.
Uciekaj, zboku!
Wynocha z mojego osiedla! Jasna cholera!
Hej! Mogę w czymś pomóc?
- Nie, nie! - Zejdź mi z drogi.
- Muszę go znaleźć. - Proszę posłuchać.
Mam gdzieś wasze seks-zabawy w chowanego,
ale to moje osiedle, psychole.
Z dala z tym gównem od moich dzieci.
Wynoście się stąd i nie wracajcie, oboje!
Zrozumiała mnie pani? Hej! Zrozumiała?
Tak, proszę pana. Rozumiem.
- Dobrze. - Przepraszam.
Potrzyma pan?
- Cześć! - Co to ma być?
Tak myślałam. Niebieskie. Czyli pana życie nie ma znaczenia.
Pierdol się.
TRZY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Po takim zwrocie akcji w trzeciej tercji
Edmonton ma mniej niż 30 sekund, by wywalczyć zwycięstwo.
- Podanie. I kolejne. - Patrz na to.
- I jest bramka! - Co?
- Tak! Widziałaś to? - Kurwa, nie wierzę.
Jasna cholera! Już kocham sport. Mój Boże!
SZMACIARZ MITCH
Hej, Mitch! Tu Holly.
- Boże... - Wiesz, co to oznacza.
Dzień wypłaty, skurwysynu! Wiesz, czemu zawsze wygrywam?
Bo mam wiedzę tajemną z przyszłości!
Najdziwniejsze jest to, że wszystko układa się dobrze.
To właśnie wszyscy chcą usłyszeć.
Nigdy nie byłem dobry w kontaktach z ludźmi,
ale jest coś wyjątkowego
w ludziach z podaną datą wygaśnięcia.
Jest łatwiej, gdy oboje wiecie, że nadejdzie koniec.
Jest też bezpieczniej.
I zwykle coś po sobie zostawiają.
Dużo świetnych rzeczy.
Chciałem je zostawić synowi.
- Ale ich nie docenia. - Zobaczmy.
Chcę, by ktoś je pielęgnował.
Jeśli przekażesz je mnie,
zostaną zapamiętane.
I to jak.
Opowiedz jeszcze o przyszłości. O czymś miłym.
Na przykład jedzenie. Mikrorolnictwo.
Każdy może wyhodować, co tylko chce
w jednym pokoju i nikomu nie brakuje jedzenia.
- Wspaniale. - Tak, to dobrze.
- Co to? - Zapiski Cathy.
Naukowe analizy z czasów, gdy prowadziła badania.
- Badała owady! - To namacalne, pierwszoosobowe
terenowe obserwacje z kontekstem.
Właśnie tego nam brakowało.
Byłem w trzech miejscach,
ale ty, Betty, jesteś najlepsza. To jest dynamit.
Powinieneś poznać jakąś miłą dziewczynę.
To nie takie proste. Jestem dość trudny.
Mężczyźni zawsze tak mówią.
Chodzi o to, że osoba
akceptująca to, że jestem z przyszłości,
mogłaby nie być tą, z którą chciałbym spędzić życie.
Ale nie chodzi o ciebie.
Kocham twoje towarzystwo. Ty jesteś inna.
- Oczywiście. Bo umieram. - Nie.
Nie musiałaś tak mówić.
Dziękuję za wszystko.
Miły z ciebie chłopak.
- Jeszcze się zobaczymy. - Oczywiście, kochany.
Pa.
BUDKA TELEFONICZNA
- Gdzie znalazłeś budkę telefoniczną? - W mieście jest ich 803.
Znam miejsce każdej.
Brawo, mistrzu.
Przynieś to coś do baru za godzinę.
Co za ironia, masz fatalne wyczucie czasu.
Wątpię. Do zobaczenia.
- To, co zawsze. - Dziękuję. Jak tam Percy?
- Chyba ciężko. - To już obsesja.
- Ma się świetnie. - Już niedługo.
- Słucham? - Nic. Pycha.
- Zdobyłaś! - Owszem.
Jesteś dumnym właścicielem przenośnego rentgena.
- Z jakiegoś powodu. - Super!
Powiesz mi, po co to?
- Etap drugi, ratowanie świata. - Jasne, etap drugi.
Mówiłem, że mam plan.
Nie powiem wszystkiego.
„Lepiej, byś za wiele nie wiedziała.
Gdybym powiedział więcej, konsekwencje byłyby śmiertelnie poważne”.
- Nie zrobiłem tak. - Wiem, to było silne.
- Zrobiłeś. - Mówiłem „śmiertelne”?
- W porządku. - Mam dla ciebie coś jeszcze.
Telefon na kartę. Używają ich głównie dzieci.
Ale bez dokumentów i budek telefonicznych
- jak diler w latach 90. - Otwiera się.
- I... - Niesamowite!
- Niezłe, co? - Patrz!
Jutro mam lotto.
- To naprawdę działa! - Owszem.
Tak, stary.
Pasuje mi takie relaksujące życie.
To dobrze. Odpoczynek jest super.
Ale mam dla ciebie zadanie.
Tak, jasne.
Czego tam ci trzeba.
Dostarczysz to Betty Chambers?
Mieszka w domu opieki Lepsze Horyzonty.
Musi to dostać jutro przed południem.
Im wcześniej, tym lepiej. Byle przed południem.
Nie prosiłbym cię,
ale jutro mam spotkanie,
na które długo czekałem.
- Brzmi tajemniczo. - Bardzo.
Cholera.
Dziękuję.
Chwila. Tutaj czy...
No dobrze.
Człowieku, to jest odludzie.
Podrzucę cię...
- Nie będę wracał, więc... - Idealnie.
Dobrze, to ja jadę.
Odjeżdżam.
Tu Casper. Mam kasę.
Cześć, Chuck.
- Fajne czerwone pudło. - Dzięki.
Powinno wystarczyć na miesiąc.
- I trochę więcej. - Doceniam, brachu.
Znów mnie szukałeś.
Przyznaję. Znowu spróbowałem.
Kopałem głęboko. Powiem ci, że zawsze coś znajduję.
A teraz nic. Żadnych numerów identyfikacyjnych ani zdjęć.
Zero, uczciwie, poza zasięgiem. Jasna cholera!
Jestem pod wrażeniem. Mów, jak to zrobiłeś.
Chciałbym.
Potrzebne mi twoje nazwisko na prawach do ziemi.
Dobra, ale w końcu musisz mi powiedzieć.
Zgoda? Zanim nam wszczepią te mikroczipy.
- Tak się nie stanie. - Skoro tak mówisz...
- Zastanawiałem się... - Nie podglądaj!
Dobra! Biorę kasę i spierdalam.
Nie żebym się wtrącał.
Prywatność mężczyzny jest święta. Wierzę w to.
- Szanuję nasz układ. - A ja to doceniam.
Ale...
co ty odpierdalasz?
Słuszne pytanie.
Słyszałeś kiedyś o semiotyce nuklearnej?
Nie.
Semiotyka nuklearna.
Chodzi o to, by wysłać wiadomość w przyszłość
bez używania języka.
- Po chińsku. - Nie.
Bez żadnych słów. Zamiast tego coś jakby...
promieniowanie.
Nawet słabe promieniowanie z miejsca, w którym nie powinno go być.
Widzisz, to twoja rodzinna ziemia.
Zawsze nią będzie. A ja nie mam rodziny.
Jak wiesz, nie mam nawet tożsamości.
Zakopywanie wszystkiego w tych otworach
to mój sposób, by zostawić coś na przyszłość.
Ekstra.
Głębokie.
Ale co na przykład?
- To już podpada pod męską prywatność. - A to się pierdol.
Dawaj tylko kasę
i zakopuj te swoje sekrety, gdzie chcesz.
Doceniam.
Powiem ci coś dziwnego.
Jutro mam spotkanie.
Może być ryzykowne, ale cieszę się,
bo od dawna je planowałem.
Z drugiej strony wszystko się układa.
Mam pieniądze. Mogę kupić hot doga, kiedy zechcę.
Może powinienem trzymać się tego
i dać sobie spokój ze spotkaniem. Jak myślisz?
Przez chwilę myślałem, że jesteś agentem służb specjalnych.
Blackwater czy coś.
Brzmi nieźle.
Za ciapowaty jesteś na agenta, więc to odpada.
Teraz myślę, że jesteś jakimś złodziejem gentlemanem.
W typie George'a Clooneya.
I opowiadasz o jakiejś już ostatniej akcji.
Skok na bank?
Bo jak tak, to myślę, że powinieneś.
Bierz życie za jaja i rozjeb ten bank.
- Jasne. Jebać bank. - Jebać bank.
To nie skok na bank.
Skoro tak mówisz.
UŚMIECHNIJ SIĘ, JAKBY JUTRO MIAŁ BYĆ KONIEC
Dobra, Percy. Zróbmy to.
Alana: Elegancko. Pewnie masz już szczękościsk.
Kupujemy dziś lotto? Już prawie południe
Narysowałem go pierwszy raz jako dziewięciolatek.
Nauczyciel pochwalił, że jest nieźle.
Pierwszy komplement, który pamiętam.
Rysowałem tę postać na okrągło.
Tylko to robiłem przez lata.
Nawet zawaliłem przez to jeden przedmiot.
Rysowanie go poprawiało mi humor.
Czułem, że to ważne.
Rysowanie go sprawiłoby, że ja bym coś znaczył.
Każdy myśli, że jest lub będzie ważny, ale nie jest tak.
Nikt się nie liczy. Nikogo nic nie obchodzi. Nikt nie jest bohaterem.
To my. To ja.
Nie jesteśmy ważni.
Jesteśmy...
gumowymi klaunami odbijającymi się od powierzchni rzeczywistości.
Nie. To straszne.
Gówniana ta metafora.
Trzeba było poćwiczyć.
Percy! Nie!
Betty, chciałaś wiedzieć, kiedy to nastąpi.
Niestety to dziś.
Miałem powiedzieć wczoraj, ale nie mogłem.
Wspaniale było cię poznać. Czas się pożegnać po raz ostatni.
Natychmiast zniszcz tę kartkę.
Od tego zależy przyszłość.
Kurwa!
Alana: Mam kupony. Aktualne?
Kurwa.
Trochę to było chaotyczne, ale jeszcze może się udać.
- Próbowałem... - Wiem.
Wiem, co chciałeś zrobić, ale przyszedłem pomóc.
- Jestem z przyszłości. - Znam cię. Jesteś tym...
Z baru, tak. Stały klient.
To prawie jak przyjaciel.
Słuchaj.
- Jak chcesz strzelić, to śmiało. - Nie zastrzelę cię!
Sam nie strzelisz,
dlatego dziwi mnie ten wiekowy pistolet.
- Skoczysz z budynku. - Co? Nie!
Tak. Ale nie martw się.
Coś ci pokażę. Zerknij.
- Co? - Twoje, nie?
Przerażony chłopaczek w pelerynie. Jestem twoim fanem.
Dowiedziałem się, kim jesteś.
Super, co? Będzie tak.
Po tym, jak wyskoczysz, ludzie znajdą twoje rysunki.
Będą znane. Wiem, że trudno w to uwierzyć, ale to prawda.
Znaleźliśmy podcasty, nadruki, obrazki, cytaty.
Nawet graffiti. Twoja praca stanie się częścią nostalgii.
Pomoże ludziom przetworzyć dziwny świat i wszystkie zachodzące zmiany.
Inspirujesz ludzi. To całkiem dobrze, prawda?
Usiądę sobie.
Słuchaj. Po prostu... Przepraszam.
Wiem, że jestem bardziej dosadny niż zwykle.
Ale dobrze sobie z tym radzisz. Brawo.
Pistolet to kłopot?
Odłożę na ziemię. Gotowe.
Nie ma pistoletu. Patrz na mnie. Tu jestem. Tak jest.
Miałem nie przyjść, ale nie mogłem się oprzeć.
Gdybyś miał spotkać,
nie wiem, tego od Garfielda?
- Nie trawię Garfielda. - Nie lubisz?
Cóż, ilu ludzi kończy życie na własnych warunkach,
będąc nikim, po czym stają się nieśmiertelni?
Niewielu. Do większości ludzi ważnych dla historii
nie ma dostępu przed śmiercią. Jesteś wyjątkowym przypadkiem.
Zrobimy tak. Poopowiadamy sobie. Trochę ty, trochę ja.
Teraz to głównie ja tobie.
Ale ty mnie też, będzie super.
Uzupełnimy twoją historię dla potomności.
Potem możesz zrobić swoje i skoczyć,
zadowolony myślą, że zostawiłeś ślad
nie tylko w jeden sposób.
Nie to chciałem powiedzieć. Wywarłeś wpływ na świat
i odkryłeś nowe prawdy o naszym istnieniu.
Tym, z którymi dotąd rozmawiałem, podobała się ta idea.
Co ty na to?
- A jeśli nie? - Co „nie”?
Dobra! Nie, nie, nie!
Uspokój się. Wszystko będzie dobrze.
A jeśli wyjdę? Co wtedy z twoim proroctwem?
- Nie możesz odejść. - Dlaczego?
Bo musisz zrobić swoje. Wszyscy musimy.
Twoje jest za krawędzią.
Zaczynam rozumieć, że nie powinienem tu być.
To był błąd. Pójdę sobie.
Zostawię ci to. Dobra? Jesteś zdany na siebie.
Zrobisz, co masz zrobić,
- jak będziesz miał mnie z głowy? - Nie!
Czyli wracamy do punktu wyjścia! Czekaj.
Holly: Jesteś fiutem
O co w tym chodzi? Nie! Percy!
Przestań!
- Proszę... Wybacz. - To było głupie, prawda?
- Przepraszam. - Słuchaj, poświęciłem się.
Byłem ostrożny.
Tak jakby.
Nie spieprzysz mi tego.
- Tak ma być. - Nie.
- W takim razie przepraszam. - Zrób to! Zastrzel go!
Boże! Nie potrafię!
Cholera.
Znasz historię hiszpańskiej arystokracji
wysłanej do Ameryki Południowej po 1800 roku?
Chyba tak.
Wysłano ich jako twarz imperium,
by stali na straży prawa i zaprowadzali porządek.
Wtedy wyjazdy i powroty nie wchodziły w grę.
Pojechali i zostali.
Mieli wszystko, co chcieli.
Mieli wszystkie pieniądze świata.
Ziemię, służbę...
Ale nigdy nie mogli wrócić do domu.
Czasem tylko mogli mieć kontakt z kimś,
kto mówił w ich języku lub miał podobne...
powiedzmy, zaplecze kulturowe.
To stanowisko było zaszczytem, ale też ciężarem.
Brzmi jak samotność.
Tym właśnie jest.
Co to, kurwa, jest?
Skoro szef wie, który los wygra, czemu nie kupisz tego losu?
Jeden z kupionych tutaj losów
jest zwycięski, więc muszę kupić wszystkie.
- Nie jest szefem. - Jak tam chcesz.
Co to miało znaczyć?
Dla mnie to podejrzane.
Jesteś na zawołanie jakiegoś białasa, dla którego ryzykujesz.
Wiesz chociaż, w co on gra?
Myślałaś w ogóle o tym, co robisz?
Sorry. Tak tylko mówię.
Wiesz, co robiłam ostatnio?
Stworzyłam system.
Bukmacherzy współpracują.
Automatycznie obstawiam zakłady zagraniczne.
Stworzyłam sieć lesbijek
i schemat dla konkretnych czasów i miejsc
do kupowania zdrapek.
Nigdy wcześniej niczego nie stworzyłam. Jestem w tym dobra i zarabiam.
Cieszę się.
Warto dla tego porzucić wartości.
Już nie możemy sprzedawać bogatym kobietom ich łożysk.
Doula robi nie tylko to.
Nieważne. To bzdura. Przedstawienie.
Tak jak te marsze, protesty,
niekończące się „spotkania społeczności”.
Wszystko po to, żebyśmy mogły mówić, że coś zrobiłyśmy.
Chodzi tylko o ego.
Mam tego dość. Już tego nie potrzebuję.
Gratulacje.
- Co, kurwa? - Potrzebuję cię!
- Gdzie byłaś? - Gdzie byłam?
- Powiem ci. - Nie trzeba.
Potrzebuję cię. To ważne.
Brejowaty kleks, pamiętasz? Przyjdź na 23 Woods Ave.
Zaraz będę.
Patrz. Wygrałaś.
Tam jesteś, gnoju.
Trzecie piętro, pokój 302
Tak, tutaj.
- Dzięki, że jesteś. - Co się stało?
Stało się to, że coś się komuś nie stało.
Musisz pomóc w tym, żeby się stało.
Marny z ciebie podróżnik w czasie.
Jakieś konkrety?
- Czyj to dom? - Miej otwarty umysł.
Percy, wróciłem!
- A co tu się... - No dobra.
Tu jesteś. Przyszedłem z przyjaciółką.
- Pamiętasz go? - Cześć, stary.
Znasz go? Próbował mnie zabić.
- Co? - Daj spokój, Percy.
Nieprawda. Sam chciałeś się zabić.
- Ocaliłem go. Jestem bohaterem. - Kurwa! To broń?
Tak. Bez paniki.
Powoli ją wyjmę. Dobrze? Spokojnie.
Odłożę na stół. Proszę bardzo.
Już. Leży na stole.
- Trzeba to rozwiązać. - Co?
- Porwałeś go? - Nie.
Nie kiwaj głową. Wiesz, że... Słuchaj.
Nie można porwać kogoś w domu.
- Można! - Nie można. Tak myślę.
Musiałbym sprawdzić tę zasadę.
Tak czy siak, trzeba się go pozbyć.
Nie!
- Nie! - Percy, mówiłem ci!
On wie.
Pierdol się! Niefajnie. Wrobiłeś mnie we współudział.
Co będzie, jak wyjdzie, że włamałam się do domu jakiegoś białasa?
Pewnie pełno tu moich śladów dla CSI.
Wyśledzą mnie tą swoją spluwą z fioletowym światłem!
- Coś ty sobie myślał? - Nie wiem!
Nie jestem w tym dobry.
Dlatego potrzebuję twojej pomocy. Jego tu nie powinno być.
Jak tego nie naprawię, to będzie nasz koniec.
- Może wszystkich. - No i?
- Chcesz go zabić? - Nie.
Tylko przekonać, że musi umrzeć.
Nie.
Dziwne, wiem. Chcę zrobić to, co słuszne.
Nieprawda.
Mam ryzykować, naprawiając twój błąd.
Odwiedziłam dziś Betty.
- Nie żyła. - Czekaj. O której tam byłaś?
Przed południem, jak mówiłem?
Może troszkę się spóźniłam.
Dlatego jak ktoś z przyszłości
mówi coś ważnego, to jest ważne.
Okej! Może to znak.
- Co? - Znak.
Szansa. Wiesz, świat jest porąbany.
Spójrz na ten dom, na tego faceta. Może mu pomożemy.
Można zacząć zostawiać... dobry ślad czy coś.
Czyli dokładnie nie to, co mówiłem i co jest ważne.
Nie! Wiadomo, że się ułoży.
Może się ułoży, bo mi o tym powiedziałeś.
Może ja jestem rozwiązaniem. Jakaś... pętla czy coś.
Nie jesteś. Na 100% nie.
Może chodzić o pętlę.
To nie pętla. Nie o to chodzi.
Pamiętasz, czemu z tobą pracuję? Dlaczego ci ufam?
Nie jesteś nikim ważnym.
Nic, co robisz, nie przyniesie konsekwencji.
Ale dla mnie to dobrze.
To bardzo ważne.
Pomogę ci.
To naprawdę porąbane.
- Nikogo nie zabijemy. - Dobrze.
O ile on umrze.
Jestem otwarta na inne pomysły.
A może wysłać go na północ
i kazać być cicho?
Nie ma szans. Za duże ryzyko.
Potrzebuję innych pomysłów poza morderstwem.
Wiem! Poczekaj.
Chuck: Musisz przyjechać. NATYCHMIAST
Musimy lecieć. Dobrze byłoby stąd wyjść.
Wracamy z Percym do mojego bunkra.
Tam coś wymyślimy.
Percy! Chyba przypadkiem zablokowałeś drzwi.
- Halo? - Czekaj.
Czy on tam jest na linii?
Na linii? Czy ma telefon? Percy!
Wiemy, że masz telefon! Rozłącz się! Idziemy!
- Percy Sullivan? - Tak.
Jest pan! Tak się cieszę, że pan żyje!
- Naprawdę? - Tak.
Na pewno dzwoni po gliny. Musimy lecieć.
Z kim gadasz? Nie z policją?
- Chce pan zostać bohaterem? - Percy, proszę!
- Jakoś to rozwiążemy! - Przepraszam za to.
- Wychodzimy gdzieś? - Tak.
Tutaj. Dzięki. Idealnie.
Dobrze, chodźmy.
- To twój samochód? - Nie. Chodźcie.
Czy to nie dziwne?
Ktoś zatrzymał się w lesie na siku.
Nie martw się. Chodźcie!
To nie zmniejsza lęku przed byciem zamordowanym.
- Jest dobrze. Słowo. - Już niedaleko. Zobaczysz.
Rozwiążemy to.
Chuck!
Proszę, proszę. Któż to przyszedł?
- Coś ty zrobił? - Ja? To ty ukrywałeś
seks-przebranko w ziemi mojego ojca.
Sprowadziłeś mi pod drzwi CIA!
Odbiło ci? Kumplujemy się.
Percy, teraz!
Nie! Zajebię cię, Percy!
- Stagnacja czy Statyka? - Co? Jesteś od nas?
Cześć!
- Stagnacja czy Statyka? - Nie znam szyfru.
Wiem, że jest szyfr, ale nie wiem jaki.
Proszę. Wszystko gra. Słowo!
- Dlaczego tu jesteś? - Przestań!
- Minęły miesiące. Co zrobiłeś? - Nic.
Nie bij mnie.
- Jak chcesz to powstrzymać? - Co? Nie wiem, o co chodzi.
Nie wiem, o co chodzi.
- Nie. - Co to ma być?
Cześć!
- Co to ma... - Nie rób tego.
Wiem, że masz plan. Mówiłeś o nim.
- Co to za plan? - Nudziłem się!
- Co? - Nudziłem się.
W domu nic się nie działo. Byłem samotny.
Pomyślałem, że fajnie byłoby żyć w XXI wieku.
Nie tak fajnie jak w XX, ale spodobało mi się.
Przypadkiem znalazłem portal.
Zamiast to zgłosić, przygotowałem się i przeszedłem.
Nie musiałem się z nikim żegnać, więc przeszedłem.
Jestem tu, nic nie zmieniłem.
Nie, nie. Mieszkasz w schronie. Jak terrorysta.
Tak, bo jest poza zasięgiem. Jestem w bezpiecznym miejscu.
Przez lata nikt nie postawi stopy na jego działce,
póki jakiś urzędnik nie zauważy niezapłaconych podatków.
- I jego zwłok za kilka dekad. - Że co?
Nie rozmawiałem sensownie z nikim,
kto nie był już na wylocie. Oprócz Holly.
Ale ona nic nie wie i się nie liczy.
Otwory, promieniowanie, każdemu opowiedziałeś o planie.
Bo jak tak mówisz, to ludzie cię słuchają.
Planowałem dobrze się bawić.
I po drodze zachować trochę sztuki i historii.
- Do kolekcji. - Naprawdę? Szczerze?
To był plan?
Zostawić całe swoje życie, przyjechać tu,
porobić sobie jaja i zbierać jakieś gówna?
Jaki psychopata tak robi?
Ja.
Nie wierzę.
Moje życie tam nie miało celu. Nudziłem się.
Wszystko było dobrze, póki Percy tego nie spieprzył.
Nie tak miało być, próbowałem to naprawić. Naprawdę.
Ale nie mogłem. Nie mogłem się zebrać, żeby...
Wiem, że mamy bałagan, ale Holly nic nie zrobiła.
Co to...
Jakaś medytacja z przyszłości.
New Age. Dziwne to.
Wprowadzasz się w trans.
Cicho!
Cicho.
Powiem jedno. To, że tu jesteś,
oznacza, że zdecydowałaś tak samo.
- Różnimy się? - To moja praca, gnojku.
Ja powinnam tu być.
Strzegę całego dystryktu.
Powstrzymuję takich jak ty.
Nie, ty nie jesteś terrorystą.
Jesteś... gorszy.
Nie miałam powstrzymywać takich jak ty, bo nie myśleliśmy,
że są na tyle głupi, by istnieć.
Wiem, że mamy bałagan, ale możemy to naprawić.
Możemy. Chuck trochę usłyszał, ale spójrz na niego.
Nie ma przyjaciół.
- Pierdol się! - Tak tylko mówię.
- Co? Ten facet tutaj? - Cześć!
Jezu.
- Czyli nie jesteś terrorystą. - Nie! Czemu zabijasz?
To gorsze niż cokolwiek, co zrobiłem.
Dlaczego? Ci ludzie i tak umrą.
- Że co? - Konwergencja
resetuje świat tak,
że wszystko wcześniej,
co nie wpływało na te wydarzenia,
jest nieistotne.
Ale... chyba nie na długo, prawda?
Żałosne.
- Co to Konwergencja? - Po co żyć w nędzy?
Dlaczego?
Trzymać się zasad i zachowań,
które nic nie zmieniają, tylko zabierają komfort?
- Podoba mi się tu. - Tak, jest prawie uroczo.
Wiesz, że liderzy ciągle korzystają z portali?
Tych porządnych. Nie tych marnych, na które ty wpadłeś.
Wielu przywódców przechodzi na emeryturę przed Konwergencją
i żyją w luksusie.
Hegemon, który mnie zatrudnił, mieszka w zamku w Hiszpanii.
- Poluje na ludzi dla sportu. - Suko! Co to Konwergencja?
Za 53 lata, w ciągu ośmiu miesięcy,
planetę dotkną jednoczesne trzęsienia ziemi
i burze solarne,
co zniszczy ogromne połacie informacji cyfrowych i satelitów.
Zmniejszenie populacji, brak dobrych sieci komunikacyjnych
i nadszarpnięte zaufanie do władz instytucjonalnych
doprowadzi do okresu globalnych wstrząsów i upadku rządów.
Zginą miliardy.
Ale gdy już przegrani, pasożyty
i mięczaki znikną,
ci, którzy się liczą, wrócą stamtąd tutaj
i znajdą sposób, by reszta żyła w raju zaplanowanym przez naturę.
- Wiedziałeś o tym? - Znaczy się...
Tak.
Nie wiem. To było tak dawno temu.
Nie zobaczysz tego.
Miałem dopilnować, by było tak, jak powinno...
- Boże. Jebać was oboje. - Holly, proszę. Pracujemy nad tym.
- Co teraz? Zabijesz nas? - Cóż...
Są lepsze opcje.
Nie chcecie tego powstrzymać,
więc wszystko na nic, a to jest wkurzające.
Ale nie musicie umierać. Byłam...
ostatnio trochę samotna.
Mam fatalną terapeutkę,
mogłabym pogadać z kimś, kto pamięta dom.
Gdybyś był terrorystą, już bym cię zabiła.
Ale idiotę? Frajera?
Z tym mogę się pogodzić.
Wiem, że mamy teraz ciężki okres.
- Ale na pewno się polubimy. - Tak, fajnie by było.
Na pewno
czuję jakąś więź.
Ale mamy...
Powiem ci, kto to psuje.
- Holly. Może ją wypuścimy. - Co? Nie. Nie teraz.
- Cholera. - Nie.
- Widzisz? - Cześć!
Jeśli tu i teraz zniknie, to nic.
Ale skoro wie, pozwolimy jej żyć.
- Jemu też, dla bezpieczeństwa. - Boże.
Realistycznie patrząc, tylko 120 osób
mogłoby coś zmienić, ale lubię być dokładna.
Przepraszam.
- Zapomniałam, że nadal to masz. - Zastrzel ją!
- Już! - Wypuść mnie.
- Oni mnie nie obchodzą. - Co?
Kurwa!
Wszystko metalowe. Czy to nie jest niehigieniczne?
Jaki prymitywny.
Prawie czuję, jak rdzewieje mi w rękach.
Jest stary.
Mimo to tak dziwnie miło się go trzyma.
Cisza.
Halo? Słyszę, że tam jesteś.
- Nie ma sensu udawać. - Jesteś sam?
Zupełnie sam. Stagnacja czy Statyka?
- Ta chwila należy do mnie. - Dobrze.
Już schodzę.
Co jest?
- Co? - Co jest, kurwa?
- Cześć! Kopę lat! - To ja?
Cholera, cholera!
Poczułem to.
Cholera! Przestań!
- Holly? - Mam to.
- Mam to. Co robić? - Uciekaj.
Nie!
Urocze.
Musisz tego chcieć.
Cześć!
- Nie. - Pierdol się, glino.
- Zrobiłaś to! - Ale paskudne.
- Boże, to było niesamowite! - Kurwa!
Wszystko dobrze?
Holly, wszystko okej? O, jest i on.
Na razie, Perce! To już bez znaczenia, prawda?
Tak będzie lepiej.
Rozwiążesz mnie?
Serio nie chciałeś mówić nikomu o apokalipsie?
To nie moja rola.
- Nie mogę... - Jezu!
Wszystko dobrze?
- Dobrze. Dzięki za ratunek. - Luzik.
Martwiłem się, że wybuchniemy,
na swój widok. Dobrze, że jednak nie.
- Gdzie Percy? - Uciekł.
Jasna cholera! Kurde!
Holly, musisz go złapać.
Jebać go, niech zaginie w lesie.
Nie, chodzi o Konwergencję. To przez niego!
Przez nas! Chodzi o pętlę czasu.
Mówiłam, że pętla!
Miałaś rację. Dlatego tu jestem.
Pomóżcie. Musicie go zabić.
Chwila. Co? Nie, nie mogę.
Umrą przez niego miliardy!
Miał cię na muszce!
- Pobudka! To koniec. - No nie wiem.
Proszę. To musisz być ty. Próbowałem i dwa razy się nie udało.
To najważniejsze, co możesz zrobić.
To nie koniec. Nadal jestem wściekła na minimum jednego z was.
Nie musisz tego robić.
Idź, Holly.
- Nie skrzywdzisz go? - Nie. Mam w tym interes.
Bez niego mnie nie ma.
Powodzenia!
Czekaj!
Nie wierzę, że to zrobiłem!
Spójrz na to miejsce. Pamiętam, jak tu byłem.
Co za wycieczka!
Na pewno to planowałeś,
ale teraz mnie przerażasz. Co się dzieje?
Racja. Sporo minęło. Ale to nie ja. Tylko my.
Pierwszy raz poszedł źle.
Nie!
Po tym, jak Doris zabiła Holly, Percy'emu wyrosły jaja.
Zdjął ją. Nie doceniała chłopaka.
Prawdę mówiąc, my też.
Potem nie chciał mnie wypuścić.
Nasłuchał się o Konwergencji, chciał temu zapobiec.
Przetrzymywał nas latami.
Wykreował się na bohatera rewolucji.
Miał nasze notatki i materiały Doris.
Miałem mówić, co wiem
o przyszłości, aż przestała się spełniać.
Właśnie to pytanie zatrzymuje społeczeństwo...
On to zmienia, rozmawia z ludźmi, miesza.
Zmienia wszystko. Kto wie, co teraz będzie?
Długo zajęło mi, żeby się zebrać i uciec.
Na powstrzymanie go było za późno, ale mogłem wrócić.
Wciąż pamiętałem, gdzie pojawił się pierwszy portal.
Nie było łatwo tam dotrzeć. Potem czekałem na niego miesiąc.
To był zły czas.
Ale potem...
Wylądowałem tu dwa lata szybciej niż poprzednio.
Nie najwygodniej, ale dość dobrze.
Dość czasu, by nie przeszkodzić Percy'emu.
I by zrobił, co miał zrobić.
Niewiarygodne.
Rzecz w tym, że to dość długo, by tylko czekać, nawet mając plan.
Wiedząc wszystko, łatwo się przygotować.
Dla zabicia czasu popadłem w ten cały hedonizm.
To były naprawdę fajne lata.
Chyba trochę przesadziłem.
Jaki dziś dzień? Niedziela?
Nie. Poniedziałek.
Kurwa! Nie! Idź już!
Przyznaję, spieprzyłem. Przegrzał mi się mózg.
Nawet poszedłem na zły dach.
Tam jest.
Zrób to! Zastrzel go!
Boże! Nie potrafię.
Boże! Co ze mną nie tak?
Żartujesz? Zmarnowaliśmy drugą szansę?
Jak mogliśmy to spierdolić?
Wiem. Uwierz, wiem.
Kolejny punkt zwrotny
nie nastąpi, póki będziemy tu razem.
Niestety to miało stać się za trzy lata.
Czekaj. Co?
Za pierwszym razem, jak Percy nie chciał umrzeć,
Holly przekonała mnie,
że powinien żyć w bunkrze.
Niechętnie się zgodziłem.
Ale Doris i tak nas znalazła.
Namierza nas dzięki otworom radiacyjnym.
Oto ona. Prezencik z przyszłości?
- Cóż, nietrafiony. - Czekaj. Przecież potem...
Nie mogłem tyle czekać.
A gdybym znów nawalił? Nie mogłem tego znieść.
Dowiedziałem się strasznych rzeczy o Doris.
Poznałem numer jej telefonu.
Co to, kurwa, jest?
Zadziałało!
Jak was zebrałem, wszystko potoczyło się jak ostatnio.
Stagnacja czy Statyka?
Oś czasu związała się ze zmianami i działo się.
- Brejowaty kleks rzeczywistości. - Fascynujące.
Czemu nie ocaliłeś mnie wcześniej?
Spójrz na moją twarz. Obijała mi ją pół godziny.
Spokojnie. Piękny nie jestem.
Przygotowywałem się. To był dla mnie ważny moment.
Czemu pozwoliłeś Holly...
A ty dokąd? Rozwiąż mnie.
Holly potrzebuje więcej czasu.
Liczę, że go zabije.
Dwie pieczenie na jednym ogniu.
- Nie rozumiem. - Dałem cynk glinom.
Doris miała rację. Holly jest niepotrzebna.
Nie liczy się.
- Nie? - W ogólnym rozrachunku.
Nie zrozum mnie źle. Lubię ją.
Ale najważniejsze, że nas nie aresztują.
I że Percy umrze. Liczę, że już doceniasz.
Holly go eliminuje,
przyjeżdżają gliny, zgarniają ją. Taki jest plan.
Brzmi strasznie.
Bądź mną i żyj z tym, że zginęła.
Byłem tego świadkiem. To jest straszne.
Nie chcę już takich wspomnień.
Pójdzie za kraty, ale nie zginie.
To postęp. Percy odpada.
Nic nie zniszczy. A Holly siedzi.
Szkoda, ale żadna strata. I jeszcze my.
Jak wiesz, nie umiemy pociągnąć za spust.
Jesteśmy zbyt słabi. Ale wierzę w Holly.
Jak się nie uda, nie będzie kolejnej szansy.
I jeszcze jedno.
Nie może być nas dwóch. To zbyt dziwne.
Za długo już ze sobą rozmawiamy.
To bez sensu. Jeden z nas musi odejść.
Było głosowanie, padło na mnie.
- Co? - Oby cię nie bolało.
Może psychicznie.
Tak będzie lepiej. Spróbuj nie myśleć.
Źle, że przed tobą.
- Ale za późno. - Nie!
Sorry. Powodzenia. Bądź lepszy. Dobranoc.
Nie!
Jezu! Na moich oczach! Kurwa, jestem idiotą!
To właśnie ja. Zjebany na całe życie. To jest terapia.
Holly! Poczekaj!
Wszystko dobrze. Zakończymy to.
- Holly! - Nie! Stój!
- Odejdź! - Nie, nie! Jest okej.
Wszystko naprawimy.
Sorry za opóźnienie, ale rozmawialiśmy sobie.
- On musi odejść. - Boże!
Nie, jest dobrze, serio. Przegadaliśmy to.
Nic nie zrobi z Konwergencją.
To się nie wydarzy.
Holly, właśnie w tym rzecz! On to zatrzyma!
Zniszczy przyszłość. To musi się stać.
Niczego nie zatrzymam, przysięgam!
Jasna cholera, Percy! Zatrzymasz! Musisz!
- Co z tobą nie tak? - A z tobą?
Czemu chcesz coś zmieniać? Ułoży się.
Komu się ułoży? Może da się coś zrobić.
Może uda się bez śmierci miliardów.
Nie sprawiam, że umrą. To nie moja wina.
Nie moja odpowiedzialność.
Jesteś parodią białasa.
Właśnie doświadczyłem czegoś bardzo mrocznego.
Potrzebuję trochę swobody.
Choć raz weź coś na klatę!
Okej. Biorę. Przepraszam.
Nic nie wyjdzie, jak nic nie robisz.
To podstawowa zasada życia.
- Stój! - Cześć!
Nie.
Proszę, nie.
- Tak będzie lepiej. - Stój!
O Boże! Boże! Kurwa! Casper!
Nic nie zrobię, dobra? Nic nie zrobię.
Nie, zaczekaj! Kurwa.
Dla nikogo to nie jest dobre.
Zamknij się.
- Co robisz? - Nie wiem.
- Przyciskam. - Za mocno!
- Okej! Szlag. - Nie martw się.
- To nic. - To, kurwa, coś!
Nie jest tak źle. Może to już.
- To chyba już. - Przestań gadać.
Idziemy. Chodź.
Nie. No już, wstawaj.
- Nie mogę ruszać nogą. - Ciężko.
Wiem.
- Chodź. Kurwa! - Nie mogę chodzić.
Zamknij się na sekundę.
- Jestem z przyszłości. - Wiem. Chodź.
KILKA MIESIĘCY PÓŹNIEJ
SŁUCHAJCIE MNIE ALBO WSZYSCY ZGINIEMY
Mimo sceptycyzmu branży wydawniczej
książka pana Sullivana zyskała rozgłos
dzięki zaskakującej trafności jego przewidywań.
W internecie nazywa się go nawet
potencjalnie najważniejszym rysownikiem politycznym w historii.
Z dumą przedstawiam państwu pana Percy'ego Sullivana!
Cześć, Percy!
- Fajny szalik. - Proszę.
To wszystko, co u niej znalazłem. Weź to.
Nie chcę więcej widzieć ani ciebie, ani jego.
- Dzięki. - Robię swoje.
Mówię im prawdę, pomagam sztuką.
Chcesz pomóc światu? Proszę bardzo.
- Dziesięć, dziewięć, osiem... - I nadchodzi!
- ...siedem, sześć... - Pięć! Nie?
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden...
Szczęśliwego Nowego Roku!
FAJERWERKI NA NATHAN PHILLIPS SQUARE
Nadal wszystko dobrze. Wiedziałem, że tak będzie.
- Hej. - Jesteś!
- Przegapiłam? - Tak. Było blisko!
Spojler: prawie jak rok temu.
Odliczanie od dziesięciu,
a potem „Szczęśliwego Nowego Roku”.
- Jak Percy? - Dobrze.
Nawet dał nam egzemplarz swojej książki.
Dobra?
Szczerze? Do dupy.
Serio?
Ale przepowiada przyszłość.
- Więc dobrze na tym wyszedł. - Teraz ty możesz tak zrobić.
Masz, co trzeba, by to zatrzymać?
Nie wiem.
Mówiła, że jakieś 120 osób naprawdę może coś zmienić.
- Wiem, gdzie mieszkają. - No popatrz!
Odmieniłem twoje życie.
Poznaliśmy się, jak jadłeś śmieci.
Prawda. Zapomniałem. Boże.
Skąd będziemy wiedzieć, że to zatrzymaliśmy? Co się stanie?
Pewnie jakiś paradoks połknie całą rzeczywistość.
- A może nic? - Tak.
Może nic się nie wydarzy. Podoba mi się ten pomysł.
- Jesteś tego pewien? - Tak. Urodziłem się, by być.
Boże. Tak. Musi tak być.
Czasem będę wracać.
Poradzę sobie. Mam plan. Jestem z przyszłości.
Nie wiem, czy słyszeliście, co zrobiła Holly.
Mam nadzieję, że tak. To pewnie bez sensu, ale ma rację.
Warto starać się o coś lepszego. Przyszłość jest już zapisana.
A może nie powinna być.
Historię ciągle piszemy na nowo. Czemu więc nie przyszłość?
Wszyscy są. Punkty kontrolne zamknięte.
Ciężarówki załadowane. Wszystko na miejscu.
- Jaki kolejny krok? - Ratujemy świat.
Chętnie odpowiem na wszelkie pytania i wątpliwości.
Jeśli to czytasz, wiesz, gdzie jestem.
Właśnie tutaj.
- Halo? - Cześć! Stagnacja czy Statyka?
Stagnacja czy Statyka?
- Ta chwila należy do mnie. - Idealnie. Super.
Poszliśmy za twoim sygnałem,
musimy koniecznie porozmawiać.
Poczekaj chwilkę.
Dziękuję. Boże. Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Cześć!
Napisy: Plint Tłumaczenie: Anna Mańkowska