Tylko sól i pieprz,
bo takie wspaniałe mięso powinno smakować mięsem,
a nie dodatkami.
Zrobimy więc...
Dlaczego lubisz programy kulinarne?
- Nie wiem. - Gotujesz?
Nie.
Najpierw ziemniaki russet.
Tylko oglądasz.
Tak.
A ty gotujesz?
Zawsze chcę, ale nigdy tego nie robię.
Od czasu do czasu przygotowuję kawałek łososia.
To wszystko.
Łosoś to już coś.
To prawda.
Ciężko go przyrządzić?
- Bardzo. - Tak myślałem.
Wiele lat temu chciałam zacząć gotować jajka w koszulkach.
Marzyłam, żeby jeść je rano
na małych grzankach, po królewsku.
Ale nie wyszło.
Dlaczego?
Miałam 30 lat,
nie miałam trzech minut na ugotowanie jajka.
Wspieram twoje marzenie.
Nie jest za późno. Teraz masz trzy minuty.
Tak.
No dalej.
I mierzymy czas.
Dzień dobry.
Dostałaś kawior, który ci wysłałam?
Dostaję go tak dużo, że nie wiem, który jest od ciebie.
Ten drogi.
W takim razie dostałam, nie musiałaś.
Nie zgadzam się.
Nie codziennie dostaje się zaproszenie na Galę Met.
Przez wszystkie te lata nie mogłam patrzeć na te wystrojone suki pozujące
na schodach, a teraz będę jedną z nich.
To schody tylko dla celebrytów.
Prawdziwi ludzie wchodzą innym wejściem.
Nie obchodzi mnie to.
Idę na Galę Met.
Tylko w co się ubrać?
Ty masz tę młodą projektantkę,
LTW szytą na miarę suknię Valentino,
Charlotte na pewno da czadu.
Poczekasz chwilę?
Zadzwoniłabym do Toma Forda, ale sprzedałam jego
mieszkanie poniżej ustalonej ceny.
Tak?
Tu Charlotte!
Cześć.
Wejdź.
Muszę kończyć.
- Nie mogę się doczekać. - Pa.
Wychodzę.
Nie chcesz jajka?
- Nie mam czasu. - Bo zepsułam pierwsze dwa.
Nie poddawaj się.
To moja przyjaciółka Charlotte.
Nie wiem, co tu robi.
Otwórz drzwi, to się dowiesz.
Racja.
Cześć! Nie za wcześnie?
Właśnie dostałam szkic sukienki na Galę Met.
Charlotte Goldenblatt, to Franklyn Silvias.
Właśnie wychodzi. To Charlotte.
Właśnie przyszła.
Jestem Carrie Bradshaw, będę waszą gospodynią
przez następne 30 sekund.
- A to kto? - Richard Burton.
Musiałam go tu wnieść, buldogi mają słabe tylne łapy.
Ale za to wspaniałe pyszczki.
- Do zobaczenia w czwartek. - Tak.
- Dobra. - OK.
- Pa. - Pa.
- Kto to? - Producent mojego podcastu.
- Co? - Postawisz pana Burtona?
- Kogo? - Twojego psa.
Usiądź, robię jajka w koszulce z kawiorem.
- Co? - Nadałam kuchni nowe przeznaczenie.
Wiedziałaś, że kuchenki nie służą tylko do przechowywania rzeczy?
Boże.
Właśnie widziałam ostateczną wersję.
Najpierw pokażmy sędzię
Constance Baker Motley.
Posłuchaj, jak recytuję francuski wiersz.
Muszę kończyć.
Przed wyjściem wyślę plik ze zmianami w akcie pierwszym.
Vas-y.
La cigale et la fourmi Jeana de La Fontaine'a.
Mamo.
Gdzie mój kij do lacrosse?
W szafie w przedpokoju
- Umyłeś zęby? - Tak.
Chuchnij. Dobrze.
Nie podpisałaś zgody na udział w konkursie robotyki.
Wczoraj ją wysłałam.
- Umyłeś zęby? - Tak.
Chuchnij.
Dobrze.
- Kochanie? - Tak?
Czy mój krawat Morehouse wrócił z pralni?
Nie wiem, zapytaj pozostałe 50, które masz w szafie.
- Sarkazm na śniadanie. - Dla mnie to pora na lunch.
Od 4.00 robię montaż.
Wiem.
Brakowało mi ciebie dziś rano.
I wczoraj rano. Ty też za mną tęskniłaś?
Bardzo, ale teraz muszę wysłać mail,
zawieźć dzieci do szkoły, pojechać do centrum
i oczarować Fundację Walkera,
żeby zdobyć kolejne 25 tysięcy na dokument.
Ale poza tym cały czas myślę tylko o tobie.
I o twoim brakującym krawacie.
Za ciężko pracujesz.
Odwołaj spotkanie, wypiszę ci czek.
To bardzo hojna oferta,
ale biorąc pod uwagę, że jestem dorosłą kobietą
z dyplomem ze szkoły filmowej i dwoma dokumentami w portfolio,
jestem w stanie sama zapewnić sobie środki finansowe.
Zrozumiano.
Dziś wieczorem będzie jeszcze bardziej zrozumiałe.
Chodźmy, Gabrielle.
Au revoir, książeczko czekowa.
Mów.
Trzy tygodnie temu całowaliśmy się w windzie
i wylądowaliśmy u mnie.
Bardzo się cieszę!
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Nikomu nie powiedziałam.
Nie zachowuj się jak Charlotte. Nie rób z nas szczęśliwej pary.
To tylko seks, program kulinarny
i nocowanie w każdy czwartek, tyle.
Ma dużego penisa?
Nie wolno mi być sobą, więc będę Samanthą.
- Będę Mirandą. - OK.
Sypiając z kimś w pracy, oddajesz mu kontrolę nad sobą.
Tęsknię za Charlotte.
Przekażesz jej to?
Jestem zaskoczona.
Nie spodziewałam się tego.
Wiesz co?
Życie jest zbyt krótkie, by nie próbować nowych rzeczy.
Na przykład jajek w koszulce.
Cześć!
- Jak leci? - Najlepszy wypad w historii.
Słońce, seks, salsa chili.
- Czuję, że żyję. - Serio?
Stoisz w samej bieliźnie w jakimś dziwnym pomieszczeniu.
Nigdy się lepiej nie bawiłam.
Che ma przymiarki stroju do pilota serialu,
poszłam do komory deprywacji sensorycznej.
To nie w twoim stylu.
Oto nowa ja.
Najlepsza ja!
Tu wciąż stara ja. Siedzę na kanapie
oglądam podróbki Bridgertonów, czekając na telefon
od męża, z którym jestem w separacji.
To się musi skończyć.
Wyjdź z domu i idź na kolację.
Próbowałam.
Wyjaśnianie ciekawskim kelnerom,
dlaczego ich ulubione małżeństwo
nie dzieli się cacio è pepe, jest męczące.
Idź gdzieś, gdzie was nie znają.
Mam się przenieść do 1996 roku?
- Zawsze byliśmy razem. - Dobra.
Dość wspierania użalania się nad sobą
profesorki z Ligi Bluszczowej.
Skoro ja mogę unosić się w ciemności w soli fizjologicznej,
ty możesz pójść sama na kolację.
Muszę coś zrobić.
Rano brałam udział w zajęciach jogi online.
Instruktor mówił, że mamy się otworzyć,
więc krzyknęłam: "Pierdol się, Andre".
Myślałam, że wyciszyłam mikrofon.
Nie jestem już tam mile widziana.
Na standup przymierzmy to.
- Dobra. - Proszę bardzo.
O tak.
Co myślisz?
Ameryko, tu osoba niebinarna!
- Rozumiem. - Dzięki.
Doceniam.
Podoba mi się cały czarny strój.
Wystarczą jeansy i T-shirt.
Nie leżą dobrze u góry.
Potrzebujesz marynarki.
Niekoniecznie tej.
Wygląda świetnie z niebieskim pasemkiem we włosach.
Dlaczego moje włosy tak wyglądają?
Gdzie jest moja gwiazda?
- Fryzura się Che nie podoba. - ABC jest zachwycone stylizacją.
Na tobie wygląda dobrze,
ale ja nie mam niebieskiego pasemka.
A postać ma na imię Che.
Serial ma tytuł Che Pasa.
To ja.
Jasne, ale że ja to napisałam,
że to będzie małe, zabawne połączenie
między nami.
Z całym szacunkiem, ale to będzie trochę za dużo.
Chce włożyć tylko T-shirt.
Bez marynarki?
Moje oko!
Gdzie jest światło?
Pieprzyć nową mnie. Jezu.
- Chcesz trochę? - Ma jakiś smak?
- Lizaka. - Lizaka.
- Zapłacę. - Nie.
Carrie Bradshaw, ja zapłacę.
Nawet nie udaję, jak zawsze to robiłem.
- Na pewno? - Tylko nie śmiej się z mojej karty.
Jest niebieska.
Przynajmniej tyle mogę zrobić.
Pozwoliłaś mojej żonie zaprojektować sukienkę.
To wielka szansa dla Smoke.
To nie przysługa.
Twoja żona, bez względu na to, jak bardzo cię kocham
nigdy nie mogłaby zaprojektować mi sukni, gdybym nie uważała,
że nie ma ogromnego talentu, który chcę pokazać światu jako pierwsza.
Zaraz się rozpłaczę.
Narodowy Bank Smerfów.
Załatwisz jeszcze dwa bilety dla mnie i Smoke?
To nie koncert. To Gala Met.
Proszę,
ona jest czarna, ja nagrywam podcast z salonu.
Mówiąc:
"Powinienem wypisać ci czek",
Herbert ma na myśli: "Przytul mnie
i znajdź mój ulubiony krawat".
Wiem.
Harry mówi, że mam działać,
robić wszystko,
aż nie dostanie na śniadanie bajgla z posypką.
Wtedy twierdzi, że dom się rozpada.
Lubię słuchać waszego podcastu
Problemy bogatych ludzi.
Ciesz się, że mam pełno szpilek
i nie mogę się ruszyć.
Liso, gdzie seksi projektant Pierre Paolo? Chcę z nim selfie.
- Anthony. - Wszystko OK?
- Co? - Jesteś moją osobą towarzyszącą.
Nie będziesz prosił
celebrytów o selfie.
Nie ja goniłem Justina Biebera.
Dla dzieci!
Niania ma grypę żołądkową i nie może odebrać Gabrielle.
- Nie! - Ino, przepraszam.
Obiecuję, że będę uważać.
Niech zrobi tak długi tren, jak chce.
Tu mama. Już jadę.
- Wspaniały biust. - Dzięki.
Poczekaj, aż zobaczysz resztę.
- Co włożysz? - Smoking.
Tematem przewodnim jest ukryte piękno.
Ja jestem ukrytym zagrożeniem.
Tak się cieszę. Gala Met.
Uwielbiam gale.
Kolacja będzie później.
Po przymiarkach musiałam iść z wujkiem Anthonym po smoking.
Mamo, masz duży problem.
Gigantyczny. Olbrzymi.
- Przeogromny. - O co chodzi?
No dobra.
Tata myśli, że idzie z tobą na galę.
Co? Dlaczego?
Tata nie cierpi takich rzeczy.
Właśnie wrócił do domu podekscytowany swoim strojem.
Jakim strojem?
Czołem!
Skąd masz cylinder?
Pasuje do twojego.
Gdy zobaczyłem twój strój,
poszedłem do gościa na Madison Avenue.
To Gala Met. Nie mogę włożyć zwykłego smokingu.
Jestem zaskoczona, że tak się cieszysz.
Nie poszedłem na studniówkę. Przez cały rok chorowałem.
- W porządku. - Nie mogę się doczekać.
Ty, ja, Rihanna.
Ty, ja i Rihanna?
- Tak. - Jasne.
Proszę o kolejną wiadomość.
Robi się.
Od Chase.
Cześć, Carrie.
Spotykam się z pewnym facetem, seks jest wspaniały,
ale na razie bez zobowiązań.
Jak się dowiedzieć,
czy w jego sercu jest miejsce na związek?
Po pierwsze, Miejsce na związek to świetna nazwa restauracji
Nie jestem ekspertką,
ale jeśli będzie tego chciał, nadejdzie chwila
wyłamania się ze schematu, w którym obecnie tkwicie.
Da ci do zrozumienia,
że dla niego ten związek to coś więcej niż tylko seks.
W każdym razie tak sądzę.
Mam nadzieję, że pomogłam.
Kto następny?
Cześć.
- Świetna robota. - Wzajemnie.
Mój kumpel prezentuje swoją nową linię Bourbona
podczas imprezy na dachu we wtorek.
Co ty na to?
- Jasne. - Świetnie.
No...
To strap-on czy zabawka dla kota?
Pospiesz się.
Mam występ o 21.00.
Nie jestem pewna,
czy pociąga mnie to filozoficznie lub duchowo.
Daj spokój. Marzysz o kutasie.
- Nie mieli modelu dla początkujących? - To nie ja.
Masz jeszcze co najmniej 10 minut.
Odbiorę. To Carrie.
Kulisy Cirque du Soleil, tu Che.
Pozdrów ją ode mnie!
- Miranda pozdrawia. - Ja też.
- Co u niej? - Właśnie przymierza strap-on.
Cofam pytanie.
Co u ciebie?
- Czuję ciekawość. Jaki jest Franklyn? - Mój Franklyn?
Jest...
wyluzowany.
Jak bardzo?
Dlaczego pytasz?
Właśnie zamierzam przenieść naszą relację
na bardzo osobisty poziom.
Właśnie ci mówię, że Miranda przymierza strap-on.
Daj na głośnomówiący.
Mam cię dać na głośnik.
Zrób to.
No dobra.
Sypiam z Franklynem.
- Kto to? - Producent jej podcastu.
Jeśli sypiasz z kimś z pracy, oddajesz mu kontrolę nad sobą.
Wyłącz głośnomówiący.
Wyłącz głośnik.
Dobra.
Ty i Franklyn?
- Spodziewałom się. - Ja nie.
Całowaliśmy się w windzie,
Teraz w każdy czwartek po podcaście uprawiamy seks.
- Miło. - Tak było, aż do dzisiaj.
Zaprosił mnie na imprezę na dachu. Zgodziłam się.
Czy to coś złego?
Nie chcę tego przenosić
na żaden inny poziom.
Podoba mi się
czwartkowy seks po podcaście.
To dlaczego przyjęłaś zaproszenie?
Jestem patologicznie uprzejma.
W niektórych związkach chodzi tylko o seks.
Taka jest ich podstawowa dynamika.
To wspaniałe, ale trzeba je utrzymywać w sypialni...
I nie przenosić na dach. Wracając do pierwotnego pytania,
jaki jest Franklyn?
Rozklei się, gdy powiem, że chcę z nim spędzać tylko czwartki?
Prawdę mówiąc,
pod tym całym wyluzowaniem jest facetem.
Nie mam pojęcia, co mu siedzi w głowie.
W porządku. Dziękuję.
- Dobranoc. - Dobranoc.
No dobra.
Co z penisem?
Koniec przedstawienia.
Chodźmy razem na kolację,
a potem na twój występ.
Wciąż opracowuję nowy materiał.
Może jutro wieczorem?
Jasne.
Widzisz?
Fiut dorozumiany.
Dzień dobry.
W przyszłym tygodniu mój syn przyjeżdża do miasta.
Chcę, żebyś go poznała.
Naprawdę?
Chętnie.
Lunch w poniedziałek?
W ten poniedziałek?
Dlaczego muszę wybierać?
Facet albo Gala Met.
Czy wszechświat naprawdę jest taki okrutny?
Tak, wszechświat to suka.
Proszę.
Dzięki, moja torebka jest wykończona.
Chciałaś, żeby wasz związek ruszył naprzód.
Nie tak gwałtownie.
Nigdy u niego nie byłam. Mój wybór.
Poznanie jego syna z pewnością was do siebie zbliży.
Mam poznać jego syna i byłą żonę.
Przekonam się, jak blisko będziemy ze sobą po rozwodzie.
- Nie zdążysz na galę? - To europejski lunch.
Może potrwać miesiąc.
Jeśli mam iść na Met,
muszę być w domu o 14.30.
Ja potrzebuję miesiąca.
Wystarczą dwie minuty.
Nie mogę iść.
Za dużo tego wszystkiego, przepraszam.
Straciłaś wspaniałą osobę towarzyszącą.
Co z chłopakiem na telefon, o którym mówiła Charlotte?
Nic nie mówiłam.
- Masz chłopaka na telefon? - Nie.
Nie, pracujemy razem.
Można go więc zaskarżyć?
Nie jest gotowa wpuścić kogoś do swojego życia.
Skąd to wzięłaś?
To twoja odpowiedź?
Co się dzieje?
W każdy czwartek uprawiam seks z bardzo miłym mężczyzną.
Jest miły.
Zaprosił mnie na imprezę
u swoich znajomych we wtorek. Czułam, że muszę się zgodzić.
- Nie idź. - Jak to zrobić?
Jak mu powiedzieć, że nie chcę z nim iść,
żeby nie wyszło, że zobaczymy się we wtorek?
Za dużo myślisz.
Powiedz, że zmieniłaś zdanie.
- Zrozumie to. - OK.
W zeszłym tygodniu
obciągałem uroczemu pielęgniarzowi,
gdy poczułem stuk-puk w głowę.
Podniosłem wzrok. Powiedział, że myślał,
że mu się spodoba, ale zmienił zdanie.
O Boże.
- Co zrobiłeś? - Żadnych dramatów.
Przyjąłem to jak mężczyzna. Wstałem, ubrałem się,
poszedłem do domu i zjadłem popcorn.
Stuk-puk.
Co?
Z powodu okoliczności, na które nie mam wpływu,
muszę zabrać Harry'ego na Galę Met zamiast ciebie.
- Co? - Kupił cylinder.
Nie poszedł na studniówkę, bo był chory.
Co z tego? Pięć miesięcy miałem boreliozę.
Wystawiłem cię? Nie.
Jesteśmy małżeństwem.
Nie mogę przedłożyć przyjaciela geja nad męża.
Nie wiedziałem, że to Sąd Najwyższy.
Uspokój się.
Możesz pójść ze mną.
Widzisz?
Pójdziesz z Carrie.
No...
Rozważę to.
Dziękuję.
Poproszę tę samą książkę.
Co za skupienie.
Musi być absorbująca.
Skip Gates zawsze taki jest.
Ale że piję drugi kieliszek malbeca,
ciężko się skoncentrować.
Odnajdywanie swoich korzeni przy lampce wina
to wyzwanie.
- Jak kolacja? - Wspaniała.
Chętnie bym dołączył na deser, ale...
Ale?
Zrobiłaś z torebki wał obronny.
No dobra.
Gdzieś tu musi być wieszak.
- Położę ją tu. - Świetnie.
- Jestem Toussaint. - Tak.
- Jestem Nya. - Nya.
Piękne imię.
Próbowałaś ciasta z płynną czekoladą?
Sprawi, że ujrzysz twarz Boga.
Wierzę na słowo.
Kocham czekoladę, ale...
jestem na diecie.
Nie wiedziałem, że po ślubie trzeba zrezygnować z czekolady.
- Trzeba. - Naprawdę?
Dlatego wciąż jestem singlem.
Zapatrzyłem się w ciemnobrązowe oczy.
Nie zauważyłem obrączki.
Przepraszam.
Twoja forteca jest bezpieczna.
Miło było cię poznać.
Dobra.
Coś podać?
Kolejny kieliszek.
Rany.
W LA robię się leniwe.
Nikt nigdzie nie chodzi.
Wczoraj jechałom uberem z łazienki do sypialni.
Był o wiele za drogi.
Czas na mnie. Bardzo dziękuję.
Byliście wspaniali.
- Hej! - Hej!
Brawa dla Che Diaz.
Tak!
Jest w Los Angeles, by nakręcić pilot serialu.
Macie rolę dla białego faceta?
Było świetnie.
Policzki mnie bolą.
Poszło ci świetnie.
Nie przytulaj mnie.
Co się stało?
Po prostu mnie zaskoczyłaś.
Jestem w pracy.
Wspaniały występ.
- Hej. - Andre, włącz FaceTime.
Przecież rozmawiamy.
Nie.
Chcę ci pokazać coś,
co nie jest moją twarzą.
Włącz kamerę.
Co się dzieje? Późno u ciebie.
Tęsknię za tobą.
Wiesz, co jeszcze za tobą tęskni?
Nie jest to moja twarz.
Włożyłam te majtki z koralikami na łechtaczkę.
Nie dawaj tam telefonu.
Ależ dam, kochanie.
- Przestań, nie jestem sam. - Jak to?
Kto z tobą jest? Pokaż.
Kto tam siedzi w kapeluszu?
To nie tak, Nyo.
To Heidi z chórków. Pomagam jej w pisaniu piosenek.
Pomagasz Heidi pisać piosenki w pokoju hotelowym?
Po prostu piszemy piosenki.
Tu jest 9.30, jesteśmy ubrani.
Szkoda, że nie wiedziałam, że wolno nam pisać piosenki z innymi.
Mogłam dziś napisać piosenkę ze wspaniałym mężczyzną.
To nie tak.
Chyba jednak tak. Gdybym miała napisać teraz piosenkę,
opowiadałaby o zerwaniu.
Żegnajcie, Andre Rashadzie i mała hipsterko Heidi!
Ze mną, kurwa, nie zadzieraj.
Idę!
- Witam! - Jesteśmy!
Piękne kimono!
Dzięki, mój przyjaciel Stanford przysłał mi je z Japonii.
Wejdźcie.
Tak się cieszę.
Nie martwię się. Damy radę.
Czym się nie martwisz?
Moja krawcowa ma grypę żołądkową,
więc musiałam zatrudnić inną.
- Nie. - Ona też dostała grypy żołądkowej.
Grypa żołądkowa krawcowych?
Krąży po całym mieście.
Krawcowe mają grypę, ale wy macie ode mnie latte.
- Ale peleryna już jest gotowa. - Tak.
Zostaje tylko sukienka.
Co trzeba zrobić?
Wykończenie.
O Boże.
- Jest za mała. - Wiem.
Co teraz?
Nowa krawcowa spieprzyła robotę.
- Tak. - Ale mamy sześć godzin.
Rozpruję z tyłu.
- Zdejmij ją. - Tak, pruj.
Jak?
Mój Boże.
Sprawdzisz jeszcze raz?
Siadaj!
Masz tu nie wchodzić!
Denerwujesz mnie!
Mój błąd.
Dziwne. Pachnie Franklynem z podcastu.
Czasem używał takich drogich perfum.
Zostawił tu marynarkę.
W twojej sypialni?
Spotykacie się?
Idziesz z nim na galę? To urocze.
Zupełnie bez ironii.
Nie spotykamy się. Sypiamy ze sobą.
Nie zabierasz go na galę?
To nie tak.
Nie jesteśmy parą.
Czy on o tym wie? Faceci są głupi.
To tylko seks.
Świat się zmienił, odkąd byłaś singielką.
Nie można już uprzedmiotawiać ludzi.
Mężczyźni też mają uczucia.
Podsumujmy to. Mężczyźni są głupi i mają uczucia.
Właśnie.
- Rozumiem. - OK.
Jak idzie?
Wciąż mam cztery godziny.
Tak.
Koloseum.
Brady i Louisa wyglądają tak uroczo.
Uczę się kwestii.
Zachowujesz się jakby...
Coś się zmieniło.
Nie chcesz się ostatnio przytulać.
Czy jest coś, czegoś mi nie mówisz?
Tak.
No dobra.
Jest coś...
Boję się powiedzieć,
bo nie wiem, co o mnie pomyślisz.
Dobra.
Jestem na diecie.
Co?
W dziale kostiumów powiedzieli, że brzuch zwisa mi nad jeansami.
Dlatego ciągle cię odpycham.
Bałom się ci powiedzieć, bo nie chcę,
żebyś tak o mnie myślała.
Po wszystkich przeżyciach
wciąż przejmuję się tymi bzdurami.
Mogę cię przytulić?
Mogę ci powiedzieć coś, co bałam się wyznać?
Myślałam, że uważasz, że nasz związek opiera się tylko na seksie
i że popełniłam błąd, przyjeżdżając do LA.
Chodziło o jeansy.
Che.
Jesteś najpiękniejszą osobą, jaką znam.
- Wiesz co? - Co?
Jestem najpiękniejszą osobą, jaką znasz.
Pieprzyć telewizję.
- Chodźmy na pizzę. - Tak.
Ale na cienkim cieście.
Suka.
Tu Carrie, masz chwilę?
Jasne. O co chodzi?
W razie gdybyś się martwił,
zostawiłeś u mnie marynarkę.
Odbiorę ją we wtorek.
Zmieniłam zdanie
w sprawie wtorkowej imprezy z Bourbonem na dachu.
Chodzi o Bourbon czy o dach?
O wtorek.
Jestem gotowa tylko na czwartki.
Jasne. Nie zarezerwowałaś stolika w Miejscu na związek.
Ale chętnie zjem coś na wynos,
jeśli nie masz nic przeciwko.
W takim razie czwartki.
Dobra, pa.
To my!
Fryzjerka i wizażystka.
Jak idzie?
Masz plaster?
Mój Boże.
Nie jestem w stanie sobie wyobrazić,
jak możesz tak pracować.
Moja praca jest bardzo stresująca.
Ale twoja też.
Branża nieruchomości jest nawet gorsza.
Ty tylko narażasz życie dezaktywując ładunki wybuchowe,
ja zabieram pretensjonalnych nowojorczyków na lunch.
Idziemy zapalić. Victoire, zapłać.
Potem jedziemy do Brooklynu na baklawę.
Nie lubię baklawy ani Brooklynu.
Kiedy się ostatni raz widzieliście?
Dziś rano. W domu.
Miałam na myśli Zeda.
Dziś rano w domu.
Wciąż u mnie mieszka.
Dobra.
- Przepraszam. Dzięki. - Tu położymy.
Cześć, Seemo, jak lunch?
Idę na galę. On wciąż mieszka z byłą żoną.
Mogę się spóźnić 20 minut.
Ja mogę się spóźnić o dzień.
Mam problem z sukienką.
- Przepraszam. - W porządku.
Będę cię informować.
Dobrze.
Nie wysiadaj. Nie ma czasu.
Co jest, szefowo?
- Dokąd jedziesz? - Do domu.
W którym nie mieszkam z byłą żoną.
Zajmuje dwa górne piętra. Ja parter.
- Mamy osobne wejścia. - Brzmi jak niezły bałagan.
Nie opuszczę gali dla czegoś takiego.
Typowa Amerykanka.
To żadna tajemnica.
Seemo!
Halo? Tu twoja męska eskorta. Będę bardzo łatwy.
Niestety nie.
- Co? - Stuk-puk.
- Seema jednak idzie. - Chyba żartujesz.
Przepraszam.
Ona bardziej potrzebuje tej gali.
Pozbierasz się. Jesteś mężczyzną.
- Kto tak mówi? - Ty sam?
Dobrze się czujesz?
Czuję się jak na lekcji WF-u w szkole.
Nie bawcie się dobrze.
Jesteś taka seksowna.
Nie mogę.
Kochanie, masz ramiona jak z żelaza. Co się dzieje?
Avid się zepsuł, gdy robili mi makijaż
i straciłam cały montaż z dziś.
To się dzieje.
Czeka cię ważny wieczór.
Tak.
Zawsze robisz wszystko dla nas.
Pozwól mi zrobić coś,
co cię zrelaksuje.
Nie mamy czasu.
W porządku.
Ale jestem gotowa od pasa w górę.
- Nie możesz niczego zepsuć. - Jasne.
Tylko od pasa w dół.
Tak.
Redaktor wyśle nową wersję za 10 minut.
Wystarczy osiem. Siadaj.
Chyba powinnam coś sprawdzić.
Skracasz moje osiem minut.
Ciaśniej.
- Nie da się. - Musi się dać.
Masz za mało siły.
Rock, pomóż siostrze.
Nie będę popierać patriarchatu
i heteronormatywnych standardów piękna.
Całkowicie rozumiem,
ale dzisiaj zrób wyjątek i pomóż siostrze.
Weź.
- Masz. - Dobra.
- Przepraszam.
Buty mnie uciskają.
Witaj w świecie mody.
Już, Rock?
Dobrze.
Ten tren to szaleństwo.
To nie szaleństwo, tylko Valentino.
Gdzie jest van?
O tym zapomniałam.
Potwierdzić vana.
- O Boże. - Jak mogłaś zapomnieć?
Miałam orgazm,
który podobno miał być dla mnie, ale jak zawsze chodziło o ciebie.
- Co teraz? - Znów chodzi o mnie.
Nie wejdę do taksówki,
nie ma dostępnych limuzyn, więc chodźmy.
Chcesz przejść 10 przecznic?
Nalegałeś na swoje osiem minut,
więc teraz się przejdziesz.
Chyba było warto, co?
Wiem, że było dobrze.
Nie wiem czy aż tak,
ale było dobrze.
Widzisz coś w tym?
Po co komu wzrok?
- Modnym zawsze tak gorąco? - Przestań biadolić.
Wchodzenie w tych butach po schodach będzie bolało.
Dobre wieści, Schody są tylko dla celebrytów.
Nikt w pracy nie zobaczy mnie w telewizji?
Gdzie zrobię sobie zdjęcie z Rihanną?
Nie zrobisz.
Żadnych schodów ani Rihanny.
Po co mam tam iść?
Cały tydzień zadaję sobie to pytanie!
Co masz na myśli?
...oddają motyw ukrytego piękna.
Ukryte piękno? Może ukryta bestia?
Na legendarne schody Muzeum Met przybywają...
Mam nadzieję, że jest okropnie.
Popełniłam okropny błąd. Proszę, chodź ze mną.
- Mogę iść? - Tak.
Kiedy będziesz gotowy?
- Na wczoraj - Świetnie.
Odbiorę cię za 20 minut.
Idę na Galę Met!
Wspaniale.
Fantastycznie.
Świetnie wyglądasz.
- Piękny strój. - Juan José.
Muszę to nagrać.
Tutaj.
Anna będzie zachwycona.
Bosko.
Uwielbiam was.
Daliśmy czadu!
- Pa. - Ciao.
- Wygląda dobrze. - Nie.
Miała być oszałamiająco obcisła,
by wyeksponować jej wspaniałe ciało.
- Wciąż masz pół godziny. - To nie bajka o Kopciuszku.
To moje życie! Nie mam magicznych
ptaszków ani wróżek,
które to naprawią!
Potrzebuję przerwy.
Przepraszam.
- Nie. - Nie możesz tego włożyć.
Moja kariera dobiegnie końca, zanim się zaczęła
Na pewno masz coś, co będzie pasować do peleryny.
Nie mogę po prostu zajrzeć do szafy
i wyjąć sukienkę, która będzie pasowała do tematu ukryte piękno.
Chwileczkę.
Może coś mam.
Może.
Włożyłam ją tylko raz.
To nie najlepsze wspomnienie.
I tak po prostu nadałam mojemu bólowi nowe przeznaczenie.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
Napisy: Małgorzata Ciborska Lylo by TransPerfect