Кери! Кери!
Кери!
Ќе ти се прејавам. -Лизет. Здраво.
Здраво. -Чудно што те гледам тука.
Да, јас, пак, мислев дека постоиш само во вестибилот на нашата зграда.
Што правиш тука? -Живи срамови, дојдов
да гледам како ги ставаат шаторите за изложбата на накитот.
Еј, ти си една од трите надежни дизајнери на „Балгари“,
нема ништо срамно во тоа.
Плус, во „Брајант парк“, бивш дом на Модната недела?
Тоа е света земја.
Ќе дојдеш во петок, така? -Коктели во шатор? Мојата специјалност.
Добро, затоа што само ти ми значиш.
Добро, и купувачот од „Ниманс“.
И „Сакс“. -Но всушност само јас.
Да те честам капучино? -Фала, брзам.
Живи срамови, побараа да снимам аудио верзија на новата книга, па...
Добро, се гледаме. -Важи.
Еј. Ти си Кери Бредшо.
Нема ништо срамно во тоа.
Чао. -Добро.
Роко, излегов малку порано. -Пред зграда?
Да. Добро. -Тука сум зад аголот.
Еј! Сопрете го!
Ми ја украде чантата! Помогнете!
Зошто никој не помага? Зошто само стоите?
Оф, леле. -Ми ја украде чантата!
Добро, добро.
Здраво, ти.
Тоа бедно педерче низаедно!
Може да бидеш поодредена?
Ми ја украдоа биркинката.
Не. Каде? -Пред влезот на куќата, бестрага.
Сред бел ден.
Што станало со градов?
Кружам околу блокот за случај да го зел паричникот и ја фрлил торбата.
Како што правеа порано.
Не, сите се во тек деновиве.
Добро ли си? -Не баш.
Се истрошив за таа торба
да си ја подарам по првата голема продажба.
Мислам, ја купив толку одамна што немаше ни листа за чекање.
И сакам да ве уверам,
училиштето сега има уште четири чувари на секој агол.
Миранда е повеќе за цвеќиња или за корпа со храна?
Сакам да ѝ пратам убава благодарница што ме поврза со Наја.
Ќе ми го прави документарецот утре.
Колку возбудливо.
Миранда е дефинитивно повеќе по храната, но уште е во Л.А. со Че.
Ќе ти ја дадам таа адреса. -Добро.
...инцидент што ја загрози целата заедница на „Арбор“.
Некои од нашите ученици направиле...
листа на милферки.
Мора да ја најдеме листата. -Сто насто.
Има некој нешто да додаде?
Не. -Не?
Затоа што ми изгледате разговорливо.
Добро. Мило ми е што се разбираме.
„Тоа беше еден од оние денови што ќе спаѓаше во заборавените
да беше завршил поинаку.“
Постојано го зезнувам тоа. Извинете.
Во ред е, го имам од претходниот обид. -Добро.
Сакате да земете воздух или да се протегнете пред да одиме на глава три?
Не, фала, не морам. Фала.
Одлично ти оди.
Уште си сигурна дека не сакаш актерка?
Знаеш, како Џулијан Мuр, Џулијана Маргулис, која било Џулијана.
Види, актерките беа во ред за другите книги,
но мемоарите се лична работа, треба да ги чита писателот.
Кери, уште го пукате П по малку.
Ќе дојде Џими за уште едно прилагодување на микрофонот.
О, Боже, миризливиот. -Леле, стварно?
Не забележав. -Чекај да крене раце.
Јас можам да го средам.
Добро. Само мало прилагодување.
Фала. -О, и Гари сака
да внимавате на Т-то.
Го голтате.
„Заборавените,“, не „заборавение.“
Го голта.
Да. -Заборавените, да.
Фала.
Мир со вас.
Боже мој. Нам ни треба маска.
Ќе преземам нешто во врска со тоа. -Не, не, во ред е.
Во ред е, ќе преживеам два дена.
Херојски, но резервиравме пет.
Пет дена?
Боже мој, која било Џулијана ќе го степаше ова за два.
Книгата е за упокојувањето на сопругот.
Сакаме да имаш доволно време. Добро? Многу е.
Добро, спремни сме?
За глава три. -Да.
Ќе одам по чај од нане.
Аманда, фала, но не сакам да си тука и да ме чекаш секој ден.
О, камо да можев.
За жал, јас одам назад во издавачките рудници,
но ти пратив СМС со информациите за Гари за случај да имаш проблеми.
Добро? -Добро.
Каде бев?
Глава три.
Добро, спремна.
Снимаме.
„Трето поглавје.
Се вратив дома од музичкото училиште во Менхетен со концертот на Бетовен
разѕунет во ушите.
Ме поздрави звукот на пуштен туш.
Како што го викнав Џон, се загрижив...“
Извинете, само... пропуштив збор.
Добро сте? -Да.
Да, само не сум го погледнала ова одамна.
„Памтам дека се грижев...
Памтам дека се грижев...“
Чекај, што? Тоа збунува.
Нема проблем, да почнеме одново.
Добро.
„Трето поглавје.
Се вратив дома од музичкото училиште во Менхетен со концертот на Бетовен
разѕунет во ушите.
Ме поздрави звукот на пуштен туш како што го викнав...
Реченицата е предолга,
би сакала да ја исечам од тука до...
„Ни следеа два часа возење.“ Во ред е да направам така?
Всушност, не е во ред, сакаат да прочитате што е издадено.
Е, штета, многу е несмасно.
Мислам, кој го напишал ова?
Почнете пак. -Добро.
Од почетокот на трета глава.
„Трета глава.
Се вратив дома од музичкото училиште во Менхетен со концертот на Бетовен
разѕунет во ушите.
Звукот на пуштен туш ме поздрави кога го викнав Џон
памтам дека бев загрижена за доцноста на часот.
Сепак, ни следеа два часа возење,
а времето му беше многу важно на Џон.“
Добро, извинете, го направив тоа, го голтнав...
Голтнав буква во „важно“. Извинете ,моја грешка.
И, Кери, мислам дека можете да си дозволите да забавите.
Не брзајте, имаме пет дена тука.
Да, така чув.
„Како оди, канолче мое?“
Тато, може да не ме викаш така? -„Па што?
Не смам веќе да те викам канолче мое?
Кого навредувам сега? Печивото или кремот?
Треба да зборам...“ -Тоа е мое.
О, извини. -Треба... во ред е.
Треба да зборам со... Не се работи за прекарот...
Чекај... извини, буквите пак се смалија.
Го мразам новиов телефон.
Не можат да ти ги испечатат странициве?
Не кога е нова сцена штотуку добиена со проба за еден час.
Добро, да почнеме од седнувањето на тато.
Мислиш, откако ќе се расплачеш?
Не мора да плачам, не е врежано во камен.
Па, тука долу пишува: „Че се расплакува.“
А потоа: „Че липа.“
И тогаш тато вели „не плачи“, па мислам дека мора да плачеш.
Може само да ги поминеме репликите?
Да, секако. Во ред.
„Што ми е гајле како се викаш? Ако сакаш да си небинарна, биди небинарна.
Само не сакам да си го изгубам девојчето.“ -Не ме губиш, уште сум јас.
„Ајде, канолче, не плачи.
Знаеш дека не те трпам расплакана.“
Сакаш да пробаш да плачеш? -Не.
Не сакам, Миранда, зашто ако плачам... -Добро, добро.
се праќа сигнал дека небинарноста е трагедија.
И дека не сум среќна, а сум.
Исправка, што бев дур не ја добив оваа...
посрана, лажна сцена.
Тогаш, кажи им не. -Не.
Веќе им реков дека нема да имам сина коса.
Или да носам зут костум. Или да кажувам тон бедни тие/нив шеги...
Ова треба да сум јас, а...
Ти'бам.
Че, што можам јас?
Добро сум. -Ќе бидеш супер.
И имаш уште три дена до снимањето
и јас ќе бидам таму, ќе навивам за тебе, така?
Така.
Ајде, ќе те префрлам за состанокот на пат за студиото.
Добро, фала. Бестрага! -Што е?
Како сум пропуштила повик со пуштено ѕвонење?
Андроидов си прави што сака.
Не ми се верува дека дозволив продавачот да ме наговори.
И зошто Брејди ме игнорира? Не сум го чула со денови.
Олабави, со девојка му е, во Европа, се забавува.
Да, но... -Но телефонот стварно нервира.
Дај го на сервис. -Да, ќе го дадам.
Дојди ваму.
И така станав професорка на Правната школа „Колумбија“.
Стварно одлично, Наја. -Стварно?
Да. Сега сакам да се вратиме и да снимиме уште твои чувства
за Констанс Бејкер Мотли.
Мислам, како една жена ги сруши сите тие расни и родови препреки?
Таа беше...
Мислам дека ми падна микрофонот. -Брајан?
Веднаш. -Извинете, како да...
Дајте јас. -Во ред е.
Извинете, треба да го фатам виновникот. -Да, секако.
Не треба прво да ме честиш вечера?
Знаете што? Мислам дека снимивме што ни треба и помина времето,
па може да завршиме.
Примено. Може? Добро.
Само да го фатам. Тука.
Ете го.
Сериозна бевте за вечерата? -Што? Не, само се шегував.
Штета.
Еј.
Може да збориме за твојот тонец? -Брајан?
О, забавен е, нели?
Беше малку повеќе од тоа, не?
Да речеме дека не го ловеше микрофонот на судијата
што го интервјуирав вчера.
Добро, зашто скоро се разделивме со маж ми
и мозокот уште не ми работи така.
Но му ги виде ли рацете? Во кошулата?
Мислам дека умот ти работи така, па дај му го бројот
и побрзај, зашто доцниме на ручек.
Завршивме, се гледаме в четврток.
Како ти оди снимањето на книгата?
Па, втор ден, а изгледа уште го пукам „П“ и го голтам „Т“.
Излезе дека зборувањето не било толку лесно.
Освен П и Т, како си?
Сигурно не е лесно пак да проживуваш сѐ.
Само да знаеш, ако ти требам да дојдам таму за поддршка, тука сум.
Добро сум. Со исклучок на проблемот со брзањето на говорот,
мошне добро ми оди.
Ти оди многу добро.
Баш ѝ велев на Миранда. Како преболе...
Многу се гордееме со тебе.
О, еве ги.
Мислев, да не заборавиле.
Здраво. -Здраво.
Извинете. -Во ред е.
Извинете што доцнам. -Здраво.
Леле, колку убаво мирисаш. -Јас сум виновна.
Толку беше убедлива што заборавивме на времето.
Па, побрзајте, видете ги менијата, ние одолговлекувавме.
О, чекај. Ја добив.
Ја добив листата. -Нарачувањето може да почека.
Чекајте, не можам да ја отворам.
Чекајте, каква листа?
Ќе звучи шашаво, но има голема ука-бука во училиштето
за листата милферки што ја почнало некое дете.
Што? Вистинска листа на милферки?
Фактички е „Милф-гејт“
Добро, еве ја.
Ја симињам. -Како ја најде?
Не ги откривам своите извори.
Вие две сте како новинарите од Вотергејт.
Само да се знае, мислам дека е погрешно во денешно време
жените уште да се судат само според...
Еве ја.
Ние сме број два и три.
Јас би го заменила редоследот, секако. -Не, тотално заслужуваш второ место.
Но која е број еден?
Кејла Чарлс, маќеата на Фин.
Да, авион е. -Да.
Но не би рекла дека, технички, маќеа треба да е на друга листа?
Наја, сигурно го имаш ова во предавањата за милферското право во 21. век.
Се извинувам.
Муабетите за ручек обично не ни се олку невкусни, жими сѐ.
Навистина? Со кого си јадела ти?
О, не, уживам, но може треба да смениме брзина
и да зборуваме за правата за абортус или како демократијата ни виси на конец
или како планетата ни умира.
Згодниот тонец ми пратил порака.
„Џон ја крена главата и ме погледна од подот на тушот.
Времето застана.
Се стаписав.
Како да стоев таму со часови.“
Прави пауза или... -Не знам.
„Но тоа беше само момент...“
Паузирај. Еј, Кери, мислам дека е премногу бавно сега.
Добро. -Нешто меѓу тие две брзини понатаму?
Да одиме пак со делот колку долго сте чекале, но без толку долго чекање.
Снима.
„Џон ја крена главата...
и ме погледна од подот на тушот.
Времето застана.
Се стаписав.
Како да стоев таму со часови.
Но беше само миг.
Изгледаше толку мало.
Заборавив колку голем беше.“
Зашто мислам дека е лошо за авторот да биде олку емотивен.
Знаете, едноставно...
Чувството е...
непрофесионално.
Така.
Но ајде да ја скокнеме трета глава за сега
и да ѝ се вратиме другпат. -Добро.
Добро. -Да, ајде само...
Ќе ја скокнеме третата глава за сега. Ќе се вратиме на неа.
Но го погодив Т на заборавените. -Да!
Да, дефинитивно. -Дефинитивно го чув.
Добро. -Четврта глава.
Се плашам од тебе. -Кери!
Кери!
Битси, здраво.
Влези, седни. -Да? Добро.
Уште ли ми е црвена горната усна?
Не, не, не баш.
Прељубезна си.
Фејслифт од илјада долари,
а уште морам да доаѓам тука за депилирање мустаќи од 25 долари.
Бог е очигледно машко.
Па, на што фабулозно одиш или се враќаш дома?
Не е ништо фабулозно. Ја снимав новата книга.
Да. Љубела и изгубила.
Штотуку ја преднарачав, путерче.
Едвај чекам да видам каква прониклива,
Кери-Бредшовска перспектива имаш за мене и сите други дами
што изгубиле сопруг.
Па, не знам за ничија перспектива.
Само...
Само се распаднав додека читав.
Наеднаш пак се најдов таму.
Живи срамови.
Мислев дека ми оди добро, ја поминав целата прва година.
Медена, втората година е полоша од првата.
Тоа е срамната тајничка што никој не ти ја кажува
бидејќи времето минува и што и да се случува,
знаеш, добро, лошо, чудно, тој го пропушта.
Па се чувствуваш сѐ подалеку од него.
Ужасно е.
Но ти секогаш...
Секогаш изгледаш ведро и вредно.
Па, сум. Некои денови.
Други, пак...
Само глумам, сестро.
Но што е алтернативата? Да се сожалувам?
Ќе ти кажам поговорка што ја чув на курсот по кабала.
Добро.
Дупката не се полни.
Но нов живот ќе порасне околу неа.
Значи, работа ти е да направиш што треба за да посадиш семе.
За мене тоа беше фејслифтот.
За тебе веројатно е нешто друго.
Но направи си што и да си правиш за да се чувствуваш подобро.
КЕРИ БРЕДШО ЉУБЕЛА И ИЗГУБИЛА
„Како што го кревав безживотното тело...
во рацете...“ Не, никако.
ГАРИ ШНАЈДЕР
Здраво, го добивте мобилниот на Гари Шнајдер.
Оставете ми порака.
Здраво, Гари, Кери Бредшо е.
Штотуку излегов позитивна на ковид,
па ќе мора актерка да снима. Многу ми е жал.
Фала, чао.
Фала.
Еве ми ја визитката. Се слушаме.
Пази да не мрднеш.
Да, одлично изгледа.
Веројатно чувствувам потреба да го помнам овој момент
во животот, да го доловам, знаеш?
Да се сетам која сум сега и да внимавам никогаш да не слизнам назад
во лицето што не сакам да бидам.
Како она што останало во корпоративната правничка фирма со години
потиснувајќи си ги желбите и потребите? -Баш така.
Како роботче што наплаќа 80 часа неделно, а за што, Рики?
О, а знаеш што имам? Забавни роботи.
Види. Чистачкатаод Џетсонови.
О, да.
Тоа ми е типот од Изгубени во вселената. Популарен е.
Но треба да направиш нешто од што ќе се чувствуваш
најповрзана со себе, Миранда.
Колку е лесно да се разговара со тебе.
Го ценам тоа, навистина.
Еј, Калифорнија.
О, фала Богу што крена.
На работ сум да направам нешто
или многу глупаво или тотално ослободително.
Ако во тоа е вклучена црквата на скиентологијата...
Тетоважа.
Тетоважа. Да, требаше да претпоставам.
И за малку ќе направев. Ептен за малку затоа што... зошто да не?
Што е толку страшно, бе? Тетоважа.
Сите имаат денес, нели?
Да, а и сите ги вадат.
Вистина. А се плашам од обврзување.
Не можам да изберам ни заднина за телефонот.
Рики мисли дека сето тоа е поврзано со мојот страв од губење контрола.
Миранда. -Да.
Време е да се вратиш во Њујорк.
Не, забавно е тука.
Нестварно е, не сакам да заврши.
А како си ми ти?
Шарлот вели дека снимањето ти оди супер.
Всушност, не.
Тие... мораа да земат актерка.
Не можев да завршам.
О, не. Зошто не можеше да завршиш?
Излезе дека...
имам ковид.
Па што не кажа одма? Ковид. Конечно те фати.
Да, толку од проучување на мојата крв во лабораторија.
И како си сега? -Нула симптоми.
Немаше ни да знам дека имам да не беше тестот.
Те молам, не грижи се за мене,
доволни ти се грижите со тетоважата.
Што велиш за робот?
Добро, но не на видно место.
Мислеше дека ќе го ставам на вратот?
Не влегувам во банда.
Одлично. Добро, чао.
Здраво. -Миранда ми кажа, многу ми е жал.
Што да ти донесам? Супа, печено пиле?
Правам ориз басмати. Хари го јадеше само тоа кога го имаше.
Боже мој, не, не, добро сум.
Од посреќните сум, не грижи се за мене.
И те молам, не праќај ништо. -Доцниш.
Веќе ти пратив кутија чоколатца.
Ќе ти дојдат за саат време. Ти ги земав солените карамели што ги сакаш.
О, Боже.
СВЕТЛОКАФЕНА ТОРБА БИРКИН
Мамичето.
Исусе!
Дваесет долари за гаспачо?
Тоа се два долари супа и 22 долари ако имаат муда.
Градот само да ти земе нешто.
Знаеш што е најтешкото?
Торбата имаше сентиментално значење и ја нема веќе.
Да, те разбирам.
На времето еден никаквец ја украде златната штипка за пари на татко ми
пред мои очи.
Зошто не го спречи? -Бев врзан со лисици за креветот.
Ќе ѝ пратам порака на Кери. Не личи на неа да доцни олку многу.
БЛАГОДАРАМ
Ајде...
А, И...
Убаво.
На ручек сме - чекаме.
Срање. Заборавив.
Кери не доаѓа, излегла позитивна на ковид.
Сега фатила ковид? Тоа е многу вонтренди од неа.
Чув дека советот го има виновникот за милферките внатре сега.
Но не кажуваат кој е.
Шокантно, чув дека е Мајло.
Чекај, Мајло В.? -Не, Мајло Х.
Што носел ноќна протеза цело шесто, дури и за сликањето?
Што не знае да каже С. -Бубалиците секогаш се манијаци.
Дечки, не ми е пријатно ова.
Зборуваме за момченце.
Вистина.
Тоа е Мајло Х? -Згоден.
Зошто се чувствувам како Бланш Дубоа?
Училиштето „Арбор“ треба да прати порака
дека имаме нулта толеранција за мизогинија од кој и да е вид,
поради што овој прекршок и укор ќе останат во досието на ученикот
при пријавувањето за на колеџ.
Навистина, Грег? Во досието? -Да, Шарлот.
Ако дозволите, не е тоа малку екстремно?
Мислам, со оглед на возраста на момчето и релативно бенигните намери,
нужна ли е толку драстична казна?
Ќе морам да се согласам со Шарлот за ова.
Не е ова можност за сите
да покажеме посветеност на воспитно-поправната правда?
Го велите тоа само бидејќи сте втора и трета на листата.
Точно така. -Навистина?
Ајде, сите сме ја виделе листата.
Грег.
Мислиме дека сте еден и два.
Штотуку ми обратија внимание дека група мајки од училиштето „Арбор“
биле чуени како објективизираат машки ученик во ходникот.
Навистина? -Да.
Добре дојдовте во студиото на браќата Ворнер.
За овој ред, снимање во студио, останете во редицата.
Брејди? Конечно! Ало! Уште си во Амстердам?
Мама, каде си ти?
Те барам од вчера, не ми креваш.
Извини, новиов телефон ме зеза, претежно не го слушам кога ѕвони.
Те барав едно 10 пати.
Плачеш? Брејди, што е работата?
Луиза ми раскина.
Што? Зошто?
Не знам! Само збриша за Фиренца, готово е.
Ти'бам!
Што беше тоа? -Ќе ме удреше кола, штета што не успеа.
Не збори така.
Душо, ме плашиш.
Разговараше со тато? -Да, но ти ми требаш.
Мамо, треба да одам, чао.
Што? Не, не прекинувај.
Премногу плачам, ме гледаат луѓе. -Нека гледаат.
Слушај ме.
Стигни до хостелот безбедно и јави ми се.
Што ќе направиш?
Ќе ти се јавам од хостелот. -Добро, јави ми се пак.
Те сакам.
Сите телефони да се исклучат
и стават во затворена футрола до после снимањето.
Нема исклучоци. -Разбирам.
Телефонот, молам. -Нема исклучоци.
Телефонот оди во футролава.
Телефонот, во футролава.
О, немам телефон. Го изгубив на плажа.
И не употребивте Фајнд мај? Не ви го заменија?
Штотуку го изгубив и, искрено, никогаш не сум била поопуштена.
Е, тоа да. Во ред, одете.
Добро, фала, многу сум возбудена.
Здраво, Аманда. -Имам добри вести за тебе.
Најде Џулијана? -Подобро. Ти зедов плус една недела.
Ало?
Да, тука сум.
Кери, книгава ја заслужува автентичноста на твојот глас.
Иако знам дека тоа е последното на што би сакала да се подложиш.
Поради ковидот, мислам.
Изгледа ќе мора да видиме како ќе ми биде другата недела.
Еј, нема шанси.
Памтиш кога братучед ти Лени обзнани дека е геј?
Знаеш, ноќта по пат-пат голфот.
Ми беше во ред. Мислам, се изненадив.
Одлично пат-паткаше за гејче.
Пат-пат, тато? Ајде, бе, не-не сфаќаш.
Може не-не сфаќам, но ми идеш на чир-чирот..
Ајде, седни. Збори ми, канолче мое.
Тато, може да престанеш да ме викаш така?
Не смеам веќе да те викам канолче мое?
Кого навредувам сега? Кремот или школката?
Сакам да бидам верна на себе, но страв ми е да не те разочарам.
Не ме разоча...
Душо, што ми е гајле како се викаш?
Сакаш да си небинарна, биди си.
Сакаш да имаш фризура како постариот на Боб?
Твоја коса, не е моја.
Само не сакам да си го изгубам девојчето.
Тато, не ме губиш, уште сум јас.
А јас те сакам која и да си.
Што? Што е тоа? -Што е тоа?
Тоа е во емисијата? -О, Боже!
О, Боже, Боже мој. -Ти'бам. Ме заебаваш?!
Извинете, немам... -Мамо, зошто ме фејстајмираш?
Многу добро ти оди. -Без телефони!
Ова е лудило. -Треба да нема телефони!
Ќе ти се прејавам. Извинете.
Пардон. Извинете многу.
Извинете... син ми е во криза.
Јас сум во криза. -Многу ми е жал.
Олабавете, ајде, се случува.
Можеме пак, така?
Госпоѓо со телефонот, само да знаеш, ни го уништи големиот момент
и нема да можеме да се вратиме на тоа
затоа што Че не е актер, туку комичар.
Полека...
Мислам дека тие е одлична. Што велите вие?
Мал аплауз за Че? -Не, Тони, немој.
Еј, тоа е Тони Данѕа. -Ајде пак.
Добро? Пред да ми изгори сосот.
Човекот, митот, лазањата!
Добро, ќе се вратиме каде што бевме...
Ти поверував.
пред да почнат да ѕвонат гаќите на госпоѓана.
Како што памтите, Че беше на масата
и бараше од тато да ја прифати каква што е.
Какви што се! Тие, тие, тие!
Не, не кажа изречно дека сака да се убие,
но рече дека жали што колата не го згази и се вадам од памет.
Прво, диши длабоко. Сѐ ќе биде во ред.
Рече дека Брејди ќе долета подоцна вечерва?
Да, доаѓа утре рано наутро по њујоршко време
а јас сум на летот во осум вечер од Л.А.
Мислиш дека претерувам?
Не. Мислам дека ова е паметно.
Но тоа може да е само момент во којшто бил.
Воопшто не личи на него.
Во меѓувреме, Че уште снима пилот-епизода и веројатно ме мрази.
Боже мој, каков хаос.
Не грижи се за Че сега,
правиш што треба, нема ништо поважно.
Фала што го рече тоа. -Брејди ќе биде добро.
Те сакам. -И јас те сакам тебе. Чао.
Еве еден малку познат факт за студиото на Ворнер...
Кој... кој е тоа?
Сима со ручек, се пикнав со поштарот.
Оф, леле.
Здраво. -Како си?
Па...
Немам ковид, излажав. -Добро.
Затоа што маскава е шик, но не штити од ништо.
Сега ми е незгодно што го излажав издавачот.
Што е полошо,
што ги излажав двете најстари пријателки.
Но веќе ми се најдоа и повеќе од доволно.
Знаеш, не треба веќе да ги гњавам со ова.
Мислам, мора да има рок колку можеш
да бараш од пријатели да те тешат.
Не ако се вистински пријатели.
Не знам за првата рунда, но сега сум тука.
Уво се сторив.
Мразам да се сожалувам.
Кери, ти се случило нешто ужасно.
Смееш да се сожалуваш.
И ако не сакаш да излегуваш од куќава, немој.
Пикни се во креветот, легни, покриј се преку глава
и чувствувај што ти треба да чувствуваш.
Не, не.
Не сум од тие што легнуваат во кревет.
Знам, женска. Ти си јака.
Јас се стуткав како фетус поради чанта.
Не, не, не, не обична чанта, биркинка.
Била твоја биркинка, ти значела нешто.
Не дека ги изедначувам загубите, но...
Во извесна смисла да. -Да.
Боже. Лизет е.
Ѝ ветив дека ќе ѝ одам на изложбата на „Балгари“ вечер.
Нема да одиш. -Не.
Морам да одам, пријателка е.
Не знае дека имам лажен ковид.
Добро, Че.
Можеш да чекаш во приколката, ќе дојдам по тебе
кога ќе им требаш за микрофоните.
Добро. -Здраво.
Се обидов да се вратам, но не ме пуштија.
О, којзнае зошто.
Може да...
Да. Бет, може малку?
Секако. И ти треба ова, многу е сончево...
Не, фала. -Добро.
Слушај, многу ми е жал. Ужасно беше.
Да, беше.
Брејди ми се јави, звучеше суицидално.
Со денови ме барал, Луиза му раскинала во Амстердам.
Не сум го чула да плаче така,
ме преплаши и ми беше страв да не пропуштам уште некој повик.
Ми ја уништи семејната сцена!
Па, јас имав моја семејна сцена и стварна беше.
Значи, нема да можам да го видам останатото,
одам со авионот во осум и се надевам, ќе стигнам дома пред Брејди.
Чекај... си одиш од Л.А.?
Да. -Миранда, ајде само да...
Да се смириме, може?
Тој е дете, тоа е раскинување, дел од животот.
Добро, но мое дете е.
Најважното нешто за мене.
Не знаеш какво е чувството.
Тогаш, фит сме.
Еј. Извини.
Те бараат во шминка за дотерување.
Да, нема проблем.
Прави што мораш.
Че!
Многу ми е жал!
Може да не се разделуваме вака?
Да, добро.
Секако, се надевам дека Брејди е добро.
Спремете ги телефоните за сликање. -Фала, и јас.
Оди, ќе разговараме. -Добро.
Примено.
Серијата ќе биде супер!
Се прашував што прави долу толку време.
Види го ова, тоа е шнола.
Ти се верува ли?
Колку е убаво.
Тоа мора да е купувачот на „Ниман“. -Здраво!
Ми мириса на продажба.
Многу ми е мило.
Среќна сум за Лизет.
Ова се прекрасни парчиња, а ова е најлошото белини на свет.
Жал ми е.
Зошто она дете или келнер го собира накитот?
Не знам, може го преместува.
В џеб?
Дајте ми го ѓерданот. Вие, прстенот.
Сериозно? Ова се случува? -Се случува.
Што правиш?
Што прави овој, бе? Овој келнер ми ги краде работите!
Осигурување! Помош! Нека направи некој нешто!
Имам ковид!
Обезбедување! Некој!
Типов ми ги краде работите!
Помош!
Доста. Ѓерданот, веднаш.
Не, те молам. Ова ми е ѓерданот со име.
Ми значи сѐ.
Нема да може, копиљ.
Ти'бам! -Ене го крадецот!
Помогнете! -Имаш пиштол?
Може некој да помогне?
Каде бевте, бе, кловнови едни? Ми ги зедоа...
Ми ги нема работите!
Каде бевте?
Боже мој.
Зел речиси сѐ.
Госпоѓице, нема пушење тука.
Да? Јас сум проблемот?
Душо? -Мамо...
О, слаткушче.
Душичке.
Сите раскинуваат.
Ние не.
Во ред е.
Не одам никаде.
Во ред е, дома си сега.
Дома си сега.
Добро, држи.
Крени.
Ајде, уште колку?
Се движиме ли воопшто?
Ѓубраџиски камион. Трет денеска.
Ќе си одам пеш, тука сум зад аголот.
Овој град...
Колку е слатко! Може да го погалам?
Еј! Кој е убав?
Да, многу. -Ајде, шеќеру.
Да.
Боже мој!
Не!
Лизет, Кери е.
Лизет?
Знам дека клучот е само за итни случаи,
но ова ми личи на тоа.
Донесов чоколатца што ми ги прати пријателката.
Не можам да ја изедам цела кутија сама. Мислам, би можела, но...
Њам.
Како си?
Отиде.
Сѐ што се измачив да го направам.
Совршено беше.
Сега треба да почнам одново.
Знам како ти е.
Може да ти се придружам?
Кај и да е, ќе мора да станеме.
Но не сега.
„И додека го држев Џон за последен пат,
водата што се собираше на подот на тушот
ми ги претвори сините свадбени чевли во црни.“
Добро, трета глава е готова.
Сними на сите микрофони? -Добри сме.
Готово, готово.
Крај.
Успеа, Кери.
Да.
Успеав.
Здравица за старомодниот крадец со стил што само ми го зел паричникот
и ми ја фрлил чантата.
Апсолутно.
За градот Њујорк, и доброто и лошото.
А под лошо мислиш на заедничкава маса?
Еј, дами. На здравје нека ви е.
О. На здравје.
Од каде сте дојдени?
Јас сум њујорчанка до коска.
А ти, другар? -Многу добро.
Да, сите сме од Сиднеј. Дојдени сме да играме рагби.
И си поминуваме многу добро во Њујорк, така, момци?
Така е. -Еј, родена и порасната,
имаме само уште два дена тука,
па што велите да се доближиме, да ве честиме тура
и ќе ни кажете што да видиме пред да си одиме.
Добро, пак го сакам Њујорк.
Здраво. -Да ја почнеме забавата тука.
Добро, мали.
И туку така...
фатив ковид.