I TAK PO PROSTU...
Carrie!
Oddzwonię.
Lisette, cześć.
- Cześć. - Zabawnie cię tu spotkać.
Myślałam, że istniejesz tylko
w korytarzu naszej kamienicy.
- Co tu robisz? - Wstyd przyznać.
Patrzę, jak rozstawiają namioty na mój pokaz biżuterii.
Jesteś jedną z trzech nowych projektantek Bulgari.
Nie ma się czego wstydzić.
Poza tym w Bryant Park odbywa się Tydzień Mody.
- To ziemia święta. - Przyjdziesz w piątek wieczorem?
Koktajle to moja specjalność.
Tylko na tobie mi zależy.
I na przedstawicielce Neimana.
- I Saksa. - Ale na serio tylko na mnie.
Postawić ci cappuccino?
Muszę lecieć.
Wstyd przyznać,
ale poprosili mnie mnie o nagranie audio mojej nowej książki.
- Do zobaczenia. - Tak.
Jesteś Carrie Bradshaw.
Nie ma się czego wstydzić.
- Pa. - Dobra.
Rocco, czekam na zewnątrz.
- Od przodu? - Tak.
Jestem za rogiem.
Zatrzymać go!
Ukradł mi torebkę!
Pomocy! Co tak stoicie?
Ukradł mi torebkę!
Wszystko w porządku.
Cześć.
Co za nędzny sukinsyn.
Możesz mówić jaśniej?
Ktoś ukradł moją birkin!
Gdzie?
Tuż przed moim domem.
W biały dzień.
Co się dzieje z tym miastem?
Objeżdżam okolicę na wypadek, gdyby złodziej
zabrał portfel i wyrzucił torebkę. Jak kiedyś.
Teraz wszyscy są dobrze poinformowani.
- Wszystko w porządku? - Nie.
Sprawiłam sobie tę torebkę
po pierwszej dużej sprzedaży.
Kupiłam ją tak dawno temu, że nie było jeszcze listy oczekujących.
Zapewniam,
że szkoły pilnuje dodatkowych czterech ochroniarzy na każdym rogu.
Czy Miranda woli kwiaty, czy kosze z jedzeniem?
Chcę jej podziękować
za kontakt do Nyi.
Jutro mam z nią wywiad.
Wspaniale.
Miranda zdecydowanie woli jedzenie ale nadal jest z Che w Los Angeles.
- Mogę podać ci adres. - Tak.
Dobra.
Porozmawiajmy o incydencie, który naraził społeczność Arbor.
Niektórzy z uczniów stworzyli
"listę MILF-ów".
- Zdobędziemy ją. - Na sto procent.
Czy ktoś ma coś do dodania?
Nie? Wydajecie się bardzo rozmowne.
Dobrze, że się rozumiemy.
"To był dzień, o którym z pewnością bym zapomniała,
gdyby zakończył się jakkolwiek inaczej". Ciągle się mylę.
- Przepraszam. - W porządku.
Mam to na innym nagraniu.
Chcesz zrobić przerwę przed rozdziałem trzecim?
Nie potrzebuję. Dzięki.
Świetnie ci idzie.
Na pewno nie chcecie zatrudnić aktorki?
Julianne Moore albo Juliannę Margulies?
Tak osobisty pamiętnik
musi zostać przeczytany przez autorkę.
Musisz popracować nad wymową "p".
Jimmy przyjdzie wyregulować mikrofon.
Boże. Śmierdziuch.
Naprawdę? Nie zauważyłam.
Niech podniesie ręce.
Naprawię mikrofon!
To tylko drobna regulacja.
Dziękuję.
Gary chce, żebyś wyraźniej wymawiała "t".
Połykasz je. Zamienia się w "d".
Połykam je?
- Tak. - Dziękuję.
Na razie.
Boże. To my powinnyśmy mieć maseczki. Muszę coś z tym zrobić.
Nie trzeba. Przeżyję dwa dni.
Rezerwacja jest na pięć.
Pięć dni?
Każda Julianne zrobiłaby to w dwa.
To książka o śmierci twojego męża.
Chcemy ci zapewnić dość czasu.
To trudne.
Gotowa na rozdział trzeci?
Zaparzę ci mięty.
Dzięki, ale nie musisz mi usługiwać.
Chciałabym ci usługiwać, a muszę wracać do wydawniczego kieratu.
Wysłałam ci namiary do Gary’ego na wszelki wypadek.
- Dobra? - Dobra.
Rozdział trzeci.
- Gotowa. - Nagrywam.
"Rozdział trzeci.
Wróciłam do domu z Manhattan School of Music,
a koncert Beethovena wciąż rozbrzmiewał w moich uszach.
Powitał mnie odgłos odkręconego prysznica.
Zawołałam Johna i martwiłam się...". Przepraszam, ominęłam słowo.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Dawno tego nie czytałam.
"Pamiętam, jak się martwiłam".
"Pamiętam, jak się martwiłam...". Pogubiłam się.
To nic. Zacznijmy jeszcze raz.
Dobra.
"Rozdział trzeci. Wróciłam do domu z Manhattan School of Music,
a koncert Beethovena wciąż rozbrzmiewał w moich uszach.
Powitał mnie odgłos odkręconego prysznica. Zawołałam Johna..."
To zdanie jest za długie. Wolałabym przejść od razu do:
"Mieliśmy przed sobą dwie godziny jazdy". Mogę to zrobić?
Niestety nie. Musisz przeczytać to, co zostało wydane.
Szkoda. To zdanie jest bardzo niezgrabne.
Kto to napisał?
Jeszcze raz. Rozdział trzeci.
Dobra.
"Rozdział trzeci.
Wróciłam do domu z Manhattan School of Music,
a koncert Beethovena wciąż rozbrzmiewał w moich uszach.
Powitał mnie odgłos odkręconego prysznica.
Zawołałam Johna i pamiętam,
że martwiłam się późną porą.
W końcu mieliśmy przed sobą dwie godziny jazdy.
Czas był dla Johna bardzo ważny".
Właśnie połknęłam "t".
Przepraszam. Moja wina.
Możesz trochę zwolnić.
Nie spiesz się. Mamy pięć dni.
Słyszałam.
"Jak leci, moje małe cannoli?".
"Tato, nie nazywaj mnie tak".
"Tak też nie mogę cię nazywać?
Kogo to obraża? Ciasto czy krem?
- Musimy porozmawiać." - To moja kwestia.
Przepraszam.
"Musimy porozmawiać...".
Poczekaj. Przepraszam.
Czcionka się zmniejszyła. Nienawidzę nowego telefonu.
Nie mogli ci tego wydrukować?
Nie, bo to nowa scena, a za godzinę mamy próbę.
Zacznijmy od miejsca, w którym tata siada.
Po tym, gdy zaczynasz płakać?
Nie muszę płakać. Mogę to zmienić.
Tu jest napisane: "Che zaczyna płakać".
A potem: "Płacze coraz bardziej".
Potem tata mówi: "Nie płacz". Chyba musisz.
Skupmy się na kwestiach.
Jasne.
"Nieważne, jak o sobie mówisz.
Możesz być osobą niebinarną.
Po prostu nie chcę stracić córeczki".
"Nie stracisz mnie. To wciąż ja".
"Nie płacz, cannoli.
Wiesz, że nie mogę znieść, gdy płaczesz". Chcesz spróbować się rozpłakać?
Nie chcę.
Jeśli to zrobię, wyjdzie na to, że niebinarność to tragedia,
że nie jestem szczęśliwą osobą, a jestem.
A przynajmniej tak było przed tą gównianą sceną.
Powiedz im, że tego nie zrobisz.
Wiedzą już, że nie chcę niebieskich włosów,
kombinezonu i że nie będę
opowiadać kiepskich dowcipów o osobach niebinarnych.
To mam być ja.
Kurwa.
Co mogę zrobić?
- Nic mi nie jest. - Poradzisz sobie.
Masz jeszcze trzy dni do nagrania,
a ja będę tam, żeby ci kibicować. Tak?
Tak.
Chodź. Podrzucę cię na spotkanie w drodze do studia.
- Dzięki. Cholera! - Co?
Jak mogłam nie słyszeć telefonu?
Android ma własne zdanie.
Nie wierzę, że dałam się przekonać sprzedawcy.
I dlaczego Brady mnie ignoruje? Od kilku dni się nie odzywa.
Uspokój się. Jest z dziewczyną w Europie.
- Ale... - Ale telefon jest wkurzający.
- Zrób coś z tym. - Zrobię.
Chodź tu.
I tak zostałam profesorką w Columbia Law School.
- Świetnie. - Naprawdę?
Tak. Teraz chciałabym,
żebyś powiedziała, co myślisz o Constance Baker Motley.
Jak jednej kobiecie udało się przełamać tyle...?
Była...
Mikrofon się ześlizgnął.
- Brian? - Już idę.
- Przepraszam. - W porządku.
Przepraszam.
- Muszę go znaleźć. - Jasne.
Może najpierw kolacja?
Myślę, że mamy już wszystko.
Chyba możemy już kończyć.
Jasne.
Tylko go wyciągnę.
Jest.
- Mówiłaś poważnie o kolacji? - Tylko żartowałam.
Szkoda.
Możemy porozmawiać o tym dźwiękowcu?
Niezły jest, co?
To chyba nie było konieczne.
Z sędzią, który był tu wczoraj,
nie posunął się aż tak daleko.
Właśnie rozstałam się z mężem. Nie jestem na to gotowa.
Ale widzisz te ramiona?
Myślę, że jesteś gotowa. Daj mu swój numer.
Szybko, jesteśmy spóźnione na lunch.
Kończymy. Do zobaczenia w czwartek.
Jak idzie nagrywanie książki?
To drugi dzień i wciąż za bardzo podkreślam "p"
i połykam "t".
Okazuje się, że gadanie nie jest proste.
A poza "p" i "t"?
Na pewno nie jest ci łatwo do tego wracać.
Jeśli chcesz, żebym przyszła cię wesprzeć, możesz na mnie liczyć.
Nic mi nie jest.
Poza problemami z wymową.
- Nieźle sobie radzę. - Świetnie sobie radzisz.
Rozmawiałam o tym z Mirandą.
Tak szybko się pozbierałaś. Jesteśmy z ciebie bardzo dumne.
Idą.
Myślałam, że zapomniały.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam za spóźnienie.
- Ładnie pachniesz. - To moja wina.
Była tak interesująca, że skończyłyśmy po czasie.
Przejrzyjcie menu. Czekałyśmy.
Mam ją. Mam listę.
- Zamówienie poczeka. - Nie mogę otworzyć.
- Jaką listę? - To głupotki.
W szkole wybuchła awantura
z powodu listy MILF-ów, którą stworzył jakiś uczeń.
Naprawdę?
Tak. Afera MILF-gate.
Dobra.
- Pobiera się. - Jak ją zdobyłaś?
Nigdy nie ujawniam źródeł.
Jesteście jak Woodward i Bernstein.
Żeby było jasne, uważam, że to źle,
że w tych czasach kobiety wciąż oceniane są...
Mam ją.
Mamy miejsce drugie i trzecie.
Oczywiście zamieniłabym kolejność.
Zasługujesz na drugie. Kto jest pierwszy?
Kayla Charles, macocha Finna.
Jest zachwycająca.
Ale czy nie uważasz, że macochy powinny mieć oddzielną listę?
Na pewno omawiasz to na zajęciach z prawa MILF-ów w XXI wieku.
Przysięgam, że nasze lunche nie zawsze są tak prymitywne.
- Naprawdę? Z kim je jadłaś? - Jest miło.
Ale pogadajmy o prawie do aborcji,
o tym, że demokracja wisi na włosku albo o tym,
że nasza planeta umiera.
Seksi dźwiękowiec napisał.
"John podniósł głowę i spojrzał na mnie z podłogi.
Czas się zatrzymał.
Nie mogłam się ruszyć.
Czułam się, jakbym stała tam godzinami".
- To pauza? - Nie wiem.
"Ale to był tylko moment".
Teraz było trochę za wolno.
Spróbuj wypośrodkować tempo.
Nagrajmy sekcję o tym, jak długo czekałaś.
Ale nie czekaj tak długo.
Nagrywam.
"John podniósł głowę
i spojrzał na mnie z podłogi.
Czas się zatrzymał.
Nie mogłam się ruszyć.
Czułam się, jakbym stała tam godzinami.
Ale to był tylko moment.
Wydawał się taki mały.
Zapomniałam, jak jest duży".
Nie powinnam być tak emocjonalna.
To brzmi...
nieprofesjonalnie.
Zgadzam się.
Pomińmy rozdział trzeci. Wrócimy do niego innym razem.
Tak. Na razie go pomińmy.
- Ale tym razem nie połykałam "t". - Właśnie!
Słyszeliśmy je wyraźnie.
OK.
Rozdział czwarty.
Carrie!
Cześć, Bitsy.
- Usiądź. - Dobra.
Moja górna warga wciąż czerwona?
Nie za bardzo.
Jesteś zbyt miła. Mam lifting twarzy za sto tysięcy,
a wciąż depiluję wąsik za 25 dolców.
Bóg na pewno jest mężczyzną.
Co wspaniałego cię ostatnio spotkało lub wkrótce cię spotka?
Nic takiego. Nagrywam nową książkę.
Tak! Miłość i strata. Właśnie ją zamówiłam.
Jestem bardzo ciekawa,
jakie wnikliwe przemyślenia przygotowałaś dla mnie
i wszystkich innych kobiet, które straciły mężów.
Nic nie wiem o żadnych przemyśleniach. Po prostu...
Załamałam się podczas czytania.
Nagle znów się tam znalazłam.
Co za wstyd.
Myślałam, że świetnie sobie radzę.
Przetrwałam cały pierwszy rok.
Kochanie. Drugi rok jest gorszy niż pierwszy.
To sekret, o którym nikt ci nie powie.
Czas mija, a jego omijają
wszystkie wydarzenia w twoim życiu: dobre, złe, dziwne.
Czujesz, że coraz bardziej się od niego oddalasz.
To okropne.
Zawsze wyglądasz na pogodną.
Jestem.
Czasami.
W inne dni...
po prostu udaję.
Jaki mam wybór? Użalać się nad sobą?
Powtórzę ci powiedzenie, które usłyszałam na lekcji Kabały.
"Dziura nigdy się nie wypełni.
Ale wokół niej wyrośnie nowe życie".
Powinnaś zrobić wszystko, by posiać nowe nasiona.
Dla mnie był to lifting,
dla ciebie pewnie coś innego.
Rób wszystko, co sprawi, że poczujesz się lepiej.
MIŁOŚĆ I STRATA
"Gdy wzięłam jego martwe ciało
w ramiona..." Nie mogę.
Tu Gary Schneider.
Zostaw wiadomość.
Tu Carrie Bradshaw.
Właśnie przebadałam się na COVID i wynik jest pozytywny.
Będziemy musieli zatrudnić aktorkę.
Bardzo mi przykro. Dzięki. Pa.
Dziękuję.
O to chodzi.
Myślę, że czuję potrzebę uwiecznienia tego momentu
w moim życiu.
Chcę pamiętać, kim teraz jestem i mieć pewność, że nigdy znów nie będę
osobą, którą nie chcę być.
Która tyle pracowała w kancelarii,
tłumiąc swoje pragnienia i potrzeby?
Właśnie! Pracując 80 godzin tygodniowo
jak robot. I po co?
Wiesz co?
Mam tu fajne roboty.
Zobacz. Gospodyni z Jetsonów.
- Tak. - I ten z Zagubionych w Kosmosie.
Jest popularny.
To musi być coś, co sprawi,
że poczujesz więź ze sobą.
Wspaniale się z tobą rozmawia. Dzięki.
Co tam w Kalifornii?
Dobrze, że odebrałaś.
Jestem o krok od zrobienia
czegoś naprawdę głupiego lub wyzwalającego.
Jeśli to ma związek z kościołem scjentologicznym...
Tatuaż.
Jasne. Powinnam to przewidzieć.
Prawie go zrobiłam. Dlaczego nie?
O co tyle szumu?
Teraz wszyscy mają tatuaże.
Tak. I wszyscy je usuwają.
Prawda. A ja boję się zaangażować.
Nie mogę nawet wybrać tapety w telefonie.
Ricky uważa, że to ma związek z lękiem przed utratą kontroli.
- Mirando? - Tak?
Powinnaś wrócić do Nowego Jorku.
Nie! Świetnie się tu bawię.
Nie chcę, by kiedykolwiek się to skończyło.
Co u ciebie?
Charlotte mówi, że nagrywanie idzie super.
Właściwie nie.
Musieli zatrudnić aktorkę.
Nie mogłam dokończyć.
O nie. Dlaczego?
Okazało się...
że złapałam koronawirusa.
Trzeba było tak od razu. Koronawirus. Wreszcie cię dopadł.
To tyle, jeśli chodzi o badanie mojej krwi w laboratorium.
Jak się czujesz?
Żadnych objawów.
Gdyby nie test, nawet bym nie wiedziała, że choruję.
Nie martw się o mnie.
Masz dość zmartwień z tatuażem.
Co myślisz o robocie?
W porządku, ale w niewidocznym miejscu.
STUDIO TATUAŻU
Myślałaś, że wytatuuję sobie szyję?
Nie dołączyłam do gangu.
Dobrze. Na razie.
- Cześć. - Miranda mi powiedziała.
Tak mi przykro.
Co chcesz? Zupę, pieczonego kurczaka?
Robię ryż basmati. Harry nie chciał jeść nic innego.
Nie, nie trzeba. Wszystko w porządku.
Na szczęście nie mam objawów. Nie martw się o mnie.
- I nic nie wysyłaj. - Za późno.
Wysłałam pudełko czekoladek.
Powinny być w ciągu godziny.
Z twoimi ulubionymi słonymi karmelkami.
Boże.
Cholera!
Jezu Chryste!
24 dolary za gazpacho?
To dwa dolary za zupę i 22 za ich jaja.
To miasto nas okrada. Wiesz, co jest najgorsze?
Ta torebka miała dla mnie znaczenie sentymentalne.
Rozumiem.
Kiedyś kochanek na moich oczach ukradł złoty klips na banknoty ojca.
Dlaczego go nie powstrzymałeś?
Byłem przykuty do łóżka.
Piszę do Carrie. Dziwne, że tak się spóźnia.
DZIĘKUJĘ
Super.
Cholera.
Zapomniałam.
Carrie nie przyjdzie. Napisała, że ma koronawirusa.
Teraz?
To już niemodne.
Słyszałam, że zarząd właśnie rozmawia z winowajcą,
ale nie ujawnią jego nazwiska.
Słyszałam, że to Milo.
- Milo W.? - Nie, Milo H.
Ten, który kiedyś nie ściągał
- nocnego aparatu na zęby? - I seplenił.
- Kujony zawsze są zboczeńcami. - Nie podoba mi się to.
- Rozmawiamy o małym chłopcu. - Racja.
Czy to Milo H.?
Przystojny.
Dlaczego czuję się jak Blanche DuBois?
Zarząd szkoły Arbor podkreśla,
że nie tolerujemy jakiejkolwiek mizoginii.
Właśnie dlatego kara pozostanie w aktach ucznia
przez cały proces aplikacyjny na studia.
- Naprawdę? W jego aktach? - Tak.
Mogę? Czy to nie za dużo?
Biorąc pod uwagę wiek chłopca i brak złych zamiarów,
czy tak surowa kara naprawdę jest uzasadniona?
Muszę się zgodzić z Charlotte.
Czy to nie okazja, by dążyć do
sprawiedliwości naprawczej?
Mówicie tak, bo zajęłyście II i III miejsce.
Właśnie.
- Naprawdę? - Naprawdę?
Wszystkie ją widziałyśmy.
Powinnyście być pierwsze.
Doszły mnie słuchy, że grupa matek uczniów ze szkoły Arbor
uprzedmiotawiała ucznia płci męskiej na korytarzu.
- Naprawdę? - Naprawdę?
Tak.
Witamy na nagraniu na żywo w Warner Brothers Studio.
Prosimy o ustawienie się w szeregu.
Brady! W końcu! Wciąż jesteś w Amsterdamie?
Co z tobą?
Dzwonię do ciebie od wczoraj.
Przepraszam. Czasem nie słyszę dzwonka w nowym telefonie.
Dzwoniłem 10 razy.
Płaczesz?
Co się stało?
Luisa ze mną zerwała.
Co? Dlaczego?
Nie wiem. Uciekła do Florencji.
Kurwa!
- Co to było? - Wóz. Szkoda, że mnie nie przejechał.
Nie mów tak. Przerażasz mnie.
Rozmawiałeś z tatą?
Tak, ale potrzebowałem ciebie.
Muszę kończyć.
Co? Nie rozłączaj się.
- Za głośno płaczę. Ludzie się gapią. - Niech się gapią.
Posłuchaj.
Wróć bezpiecznie do hostelu i zadzwoń.
Co masz zrobić?
- Zadzwonić z hostelu. - Dobrze. Oddzwoń.
Kocham cię.
Wszystkie telefony zostaną wyłączone i zarekwirowane
na czas nagrania.
Żadnych wyjątków!
Proszę tu włożyć telefon.
- Proszę tu włożyć telefon. - Nie mam telefonu.
Zgubiłam go na plaży.
Nie kupiła pani nowego?
To było przed chwilą.
Nigdy nie czułam się bardziej zrelaksowana.
Rozumiem.
Proszę wejść.
Dziękuję.
Nie mogę się doczekać.
- Cześć, Amando. - Mam dobre wieści.
- Zatrudniłaś Julianne? - Lepiej.
Załatwiłam ci dodatkowy tydzień.
Halo?
Jestem.
Ta książka powinna zostać przeczytana twoim głosem.
Choć wiem,
że to ostatnia rzecz, przez którą chcesz przechodzić.
Mam na myśli COVID.
Zobaczymy, jak się będę czuła w przyszłym tygodniu.
Pamiętasz, jak twój kuzyn Lenny dokonał coming outu
tej nocy po minigolfie?
Nie miałem nic przeciwko.
Byłem zaskoczony.
Jak na geja świetnie grał w minigolfa.
Daj spokój, tato. Nie rozumiesz tego.
Może i nie rozumiem, ale chyba dostałem wrzodów.
Porozmawiaj ze mną, moje małe cannoli.
Czy możesz mnie tak nie nazywać?
Co? Tak też nie mogę do ciebie mówić?
Kogo to obraża? Ciasto czy krem?
Staram się być sobą, ale boję się, że cię zawiodę.
Nie zawiedziesz.
Nie obchodzi mnie, jak o sobie mówisz.
Jeśli chcesz, bądź osobą niebinarną.
Chcesz mieć fryzurę jak Bob's Big Boy?
Proszę bardzo.
Po prostu nie chcę stracić mojej córeczki.
Nie stracisz mnie.
To wciąż ja.
A ja kocham cię bez względu na wszystko.
- O Boże. - Cholera!
To jakieś jaja?
- Bardzo przepraszam. - Mamo, czemu dzwonisz?
Nie wiem...
Bez telefonów!
Miało być bez telefonów!
Przepraszam, oddzwonię.
Przepraszam.
Mój syn ma kryzys.
Ja mam kryzys.
Spokojnie.
Błędy się zdarzają. Możemy to powtórzyć, prawda?
Ty z telefonem!
Właśnie zrujnowałaś nasz wielki moment
i nigdy nie będziemy w stanie go powtórzyć,
bo Che nie zajmuje się aktorstwem, tylko stand-upem.
Ja uważam, że świetnie sobie radzi.
Okażcie wsparcie Che.
Tony, nie.
Powtórzmy to, zanim sos mi się przypali.
Człowiek, mit, lasagne!
Wrócimy...
Uwierzyłam pani.
Jak pamiętacie, Che siedzi przy stole i prosi tatę,
żeby zaakceptował ją taką, jaką jest.
Je takim, jakim jest!
Je!
Nie powiedział wprost, że chce się zabić,
ale żałował, że nie potrąciło go auto. Odchodzę od zmysłów.
Weź głęboki oddech. Wszystko będzie dobrze.
Mówiłaś, że ma lot powrotny wieczorem?
Tak. Przyleci jutro wczesnym rankiem czasu nowojorskiego.
Dziś wieczorem lecę z Los Angeles.
Myślisz, że przesadzam?
Nie. Myślę, że to rozsądne.
Ale może mu przejdzie.
To nie w jego stylu.
Che wciąż nagrywa pilot i pewnie mnie nienawidzi.
Co za bałagan.
Nie martw się teraz Che.
Dobrze robisz. Nie ma nic ważniejszego.
- Dzięki, że to mówisz. - Brady’emu nic nie będzie.
- Kocham cię. - Ja ciebie też. Na razie.
Kto tam?
Seema. Przyniosłam lunch. Wkradłam się za kurierem.
O Boże.
Cześć.
"Biada"?
Nie mam koronawirusa.
To dobrze. Ta maseczka jest szykowna, ale niezgodna z przepisami.
Czuję się źle z tym, że okłamałam wydawcę.
I jeszcze gorzej z tym, że oszukałam dwie najlepsze przyjaciółki.
Zawsze tak bardzo mnie wspierały.
Nie mogę pozwolić, by znów przez to przechodziły.
Muszą być jakieś limity
w proszeniu przyjaciółek o wsparcie w żałobie.
Nie, jeśli to prawdziwe przyjaciółki.
Wcześniej mnie przy tobie nie było, ale teraz jestem.
Zamieniam się w słuch.
Nie cierpię się nad sobą użalać.
Przeżyłaś coś okropnego.
Masz prawo się nad sobą użalać.
Nie chcesz wychodzić z domu?
Nie wychodź. Wślizgnij się do łóżka,
połóż się, nakryj głowę kołdrą
i pozwól sobie to wszystko poczuć.
Nie.
Nie jestem tym typem.
Jesteś taka silna. Ja się załamałam z powodu torebki.
To nie była zwykła torebka, tylko birkin.
Znaczyła coś dla ciebie.
Nie porównuję naszych tragedii...
- Porównujesz. - Tak.
To Lisette.
Obiecałam, że przyjdę na jej pokaz Bulgari.
- Nie idziesz. - Muszę.
To przyjaciółka. Nie wie, że udaję chorą na COVID.
No dobrze.
Zaczekaj w przyczepie.
Przyjdę po ciebie na dokrętki.
- Dobra. - Cześć.
Próbowałam wrócić, ale nie chcieli mnie wpuścić.
Ciekawe dlaczego.
Czy możemy...?
Tak. Dasz nam chwilę?
Jasne. Chcesz parasolkę?
Nie, dzięki.
Dobra.
Bardzo mi przykro.
- To było okropne. - Tak.
Dzwonił Brady. Miał myśli samobójcze.
Luisa zerwała z nim w Amsterdamie.
Nigdy tak nie płakał.
Bałam się, że przegapię kolejny telefon od niego.
Zrujnowałaś scenę rodzinną!
Miałam własną scenę rodzinną. Działa się naprawdę.
Nie będę mogła obejrzeć reszty programu.
O ósmej mam lot i mam nadzieję, że dotrę do domu przed Bradym.
Wyjeżdżasz z L.A.?
- Tak. - Mirando...
Uspokój się.
To dzieciak. To tylko zerwanie.
Takie jest życie.
To moje dziecko.
Jest dla mnie najważniejszy.
Nie wiesz, jakie to uczucie.
Więc jesteśmy kwita.
Przepraszam. Musimy zrobić makijaż i fryzurę na dokrętki.
Nie ma sprawy.
Rób, co musisz.
Che!
Bardzo mi przykro.
Czy możemy się nie żegnać w taki sposób?
Jasne.
Mam nadzieję, że z Bradym wszystko w porządku.
Dzięki. Ja też.
- Idź. Porozmawiamy później. - Dobra.
Ten program będzie hitem!
Zastanawiałam się, co tyle robiła na dole.
Spójrz na tę spinkę.
To niewiarygodne.
Śliczna.
Przedstawicielka Neimana. Czuję sprzedaż.
Tak się cieszę jej szczęściem.
Wspaniała biżuteria.
- Ale ten bellini jest okropny. - Przykro mi.
Dlaczego ten kelner zabiera biżuterię?
Nie wiem. Może musi ją przenieść?
Do swojej kieszeni?
Dawaj naszyjnik. A ty pierścionek.
Poważnie?
Tak.
Co on robi, do cholery?
Ten kelner kradnie moje rzeczy!
Ochrona! Niech ktoś coś zrobi!
Mam koronawirusa!
Ochrona!
Okradł mnie! Pomocy!
Pomocy!
Dość tego. Naszyjnik. Już.
Nie, proszę. Jest na nim moje imię.
- Jest dla mnie bardzo ważny. - Nic z tego, gnojku.
Kurwa.
Masz broń?
Ochrona, pomocy!
Gdzie wy byliście, do cholery?
Moje rzeczy zniknęły.
Gdzie byliście?
O Boże.
- Prawie wszystko zabrali. - Przepraszam?
Tu nie wolno palić.
To nie ja tu jestem problemem.
- Kochanie? - Mamo.
Kochanie.
- Wszyscy się rozstają. - Nie ja. Już dobrze.
Nigdzie się nie wybieram.
Jesteś w domu.
Już wróciłeś, wszystko w porządku.
- Gotowy? - Proszę.
Długo jeszcze?
Czy my w ogóle jedziemy?
Śmieciarka. Trzecia dzisiaj.
Pójdę na piechotę. To tuż za rogiem.
To miasto...
Jaki uroczy. Mogę go pogłaskać?
Kto jest taki śliczny?
Ty.
O Boże.
Nie.
Tu Carrie.
Lisette?
Miałam używać klucza w nagłych wypadkach. To chyba jeden z nich.
Przyniosłam czekoladki.
Nie zjem wszystkich sama. To znaczy, mogłabym, ale...
Pycha.
Jak się czujesz?
Przepadło.
Wszystko, na co tak ciężko pracowałam.
Była idealna.
Teraz muszę zacząć od nowa.
Wiem, jak się czujesz.
Mogę?
W końcu trzeba będzie się podnieść.
Ale nie teraz.
"Gdy trzymałam Johna w ramionach ten ostatni raz,
woda wzbierająca na podłodze
przemieniła błękit moich ślubnych butów w czerń".
Koniec rozdziału trzeciego.
- Mamy wszystko? - Tak.
Gotowe.
Udało ci się.
Tak. Udało się.
Toast. Za rabusia z klasą,
który zabrał tylko portfel i wyrzucił torebkę.
Zdecydowanie.
Za Nowy Jork. Jego blaski i cienie.
"Cienie" to wspólny stół?
Drogie panie, wasze zdrowie.
- Na zdrowie. - Skąd jesteście?
Z Nowego Jorku.
- A wy? - Bardzo dobrze.
Z Sydney. Przyjechaliśmy na rugby.
Świetnie się tu bawimy, co, chłopaki?
Jesteśmy tu jeszcze dwa dni.
Może postawimy wam kolejkę,
a wy opowiecie nam, co zobaczyć?
Znów uwielbiam Nowy Jork.
I tak po prostu...
złapałam koronawirusa.
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI
Napisy: Małgorzata Ciborska Lylo by TransPerfect