I TAK PO PROSTU...
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Stolik dla jednej. - Jasne.
Proszę za mną.
Wstąpiłam po drodze, ciekawie tu.
Tak.
Przepraszam.
- Zapraszam. - Dziękuję.
Menu.
Dzień dobry.
Jestem tu pierwszy raz. Mam nacisnąć, żeby wybrać?
Co wybrać? Co pan lubi?
Ostry rosół.
Krewetki, pak choi.
Poproszę.
- Dwa. - Co dwa?
Nie wiem, co zrobiłam.
Co to jest?
Pan Pomidor.
Żeby nie jeść w pojedynkę.
Nie wiedziałam o Ann Lowe,
wnuczce niewolników,
która zaprojektowała słynną suknię Jacqueline Kennedy,
choć sama jestem czarną projektantką mody ślubnej.
Masz świetny materiał.
Wart wyjazdu do Waszyngtonu.
Jest niesamowita. I zna się na interesach,
musiałam obiecać,
że ściągnę znajome faszionistki na jej pokaz
w Nowym Jorku.
Królowa ślubów.
Terry Kirk.
Twoja kumpelka z firmy Obamów.
"Michelle Obama jest zbyt znana,
by włączyć ją do serii".
Mówię to od maja.
Rany!
"Przekaże wersję roboczą Michelle i jeśli jej się spodoba,
rozważy narrację całej serii".
Ja pierdzielę!
- Mamy ją! - Może!
Będzie zachwycona, mamy ją!
Chodź!
Idziemy stąd!
Chodźmy na kolację, trzeba to oblać!
Nie mogę.
Teściowa dziś przyjeżdża.
Masz chwilę, żeby skoczyć na drinka?
Mam.
Mam chwilę.
Ale żadnych drinków ani kolacji
poza studiem.
Łączy nas wyłącznie praca.
Cokolwiek się tu dzieje,
trzeba to ograniczyć do pracy.
Bo tylko o to chodzi.
Czy tak może być? Bo nie ma innej opcji.
Jasne.
Masz męża, ja żonę.
- Mam męża. - Właśnie mówię.
Tak.
Dobra.
Słuchaj, Liso.
Znam się na swojej robocie.
Nie wmontuję w nasz film kolejnej takiej sceny,
bo spaprałbym nam wszystko.
Wypracujemy dobry układ.
- Wypracujemy. - Właśnie mówię.
Do pracy.
- Ale potem... - W samą porę.
Enchilada z kurczakiem dla mnie, z chili tutaj.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Na pewno nie przyjdziesz na Dziękczynienie?
Tylko mnie tam brakuje.
Jaka jest ta dziewczyna?
Jak by to ładnie ująć?
Obawiam się, że może być idiotką.
Mściwą. Napisała Brady’emu, że wpadłam naruszyć jej aurę.
Brady jej napisał, że jestem dwubiegunowa.
- Nie jesteś? - Brady teraz
też ze mną nie gada.
Chociaż nie,
nadal pyta
o hasło do Wi-Fi i mleko owsiane.
- Boże. - Dzieci mają dzieci.
Żałuję, że nawrzucałem mu
i kurwowałem.
Zadzwonię, nagram mu się.
Tak? Co powiesz?
"Cześć, tu tata. Kocham cię.
Żałuję, że sobie spierdoliłeś życie".
Steve. Jak do tego doszło?
Daję mu kondomy pod choinkę
odkąd skończył 14 lat.
Pamiętam. Jednego naciągnęłaś nawet na banana.
Zmarnowany banan.
Co my poczniemy?
Coś wymyślimy.
Nasz wnuk musi nas znać.
Nie da rady inaczej.
- Dobrze. - Tak.
Też tak uważam.
- Dobrze. - Nie jestem gotowa.
Nie chcę mówić o "naszym wnuku".
No tak.
Ładna jest?
Co to za pytanie?
Dzień dobry.
Prysznic beze mnie?
- A to pech. - I to jaki.
A co na plus?
Biznes się rozwija.
Idę dziś wcześniej,
bo jutro mam pokaz mody ślubnej.
Strata czasu.
Co takiego?
Śluby.
Idiotyczny wymysł.
"Bierzesz go sobie? A ty ją?
Tak? To podpisz".
Słuchajcie.
Przed samotną kobietą sadzają szmacianego chłopaka.
Ośmieszanie na przystawkę.
Nie wierzę.
Uwierz, sama wczoraj tego doświadczyłam.
- Kurwa, niemożliwe. - Oceńmy ich na Yelpie.
Osłupiałam, obok śmigały kelnerskie roboty.
Najwidoczniej samotna kobieta to tragedia
nie tylko w przeszłości ale i w przyszłości.
Tędy.
Adam stał,
dosłownie lejąc na śluby.
Kompletnie w to nie wierzy.
Jego matka nie wyszła za mąż, nie ma punktu odniesienia.
- Myśli, że to blaga. - A co ty myślisz?
Że kocham faceta, który nie chce żony.
A ty chcesz męża?
Nie wiem.
Chcę, czy uważam, że muszę go mieć?
Od małego byłam poślubiona tej idei.
Gra słów niezamierzona.
Na pewno nie białej sukni.
Raczej kolory złota i szafranu,
chodzi o samą podniosłość, przeżywanie.
Marzę o romantyczności.
Od maleńkości.
Właśnie.
Czy po tylu latach chcę tego, czy mi to wbito w głowę?
Przecież byłaś mężatką.
- Tak. - Czemu tego chciałaś?
No wiesz...
Chyba...
Bo oznaczało to bycie wybraną.
Zaraz się popłaczę.
Nie czujesz, że Adam cię wybrał?
Czuję go wszędzie,
jak nigdy nikogo nie czułam.
Ale czy czuję się wybrana?
Czy to zależy od niego czy to moja skaza?
Niech ktoś ostrzeże słodkie, nieświadome dziewczęta,
że małżeństwo to nie tylko piękna suknia.
- Prawda? - To zagubienie,
bezradność, gryzienie się w język.
I rak, przypomnę.
Harry jest załamany brakiem intymności.
A jak ty się czujesz?
Dziś nie chodzi o mnie.
Czy w ogóle chodzi o nas?
Liczą się ich uczucia, rozczarowania.
Rany.
Co powiedzieć, czego nie mówić by pomóc.
Herbert snuje się po domu,
udaje, że czyta Wall Street Journal,
a ja mam ochotę wrzasnąć: "Do roboty!".
Przegrał wybory.
- To nie koniec świata. - Ta jest niezła.
Nieźle zwodnicza.
Gdybyś wiedziała to co teraz,
jak będzie naprawdę, wyszłabyś za mąż?
Bez wahania.
Ja też.
Bardzo chcę ci pokazać tapety.
Do końca życia mogę być sama.
Co? Skąd!
Pojawi się ktoś nowy.
Wczoraj byłam na lunchu z lalką.
Żarty żartami.
Kim będę sama?
Przez lata bywałam sama,
ale zawsze z myślą,
że to nie potrwa długo.
Nawet kiedy zmarł Big...
Po pierwszym szoku i załamaniu
gdzieś z tyłu głowy pojawiła się myśl:
"A może Aidan?".
Ostatnio, choć Duncan
stanowczo oświadczył, że nie wraca,
też pomyślałam: "A może?".
Muszę przestać myśleć: "A może ktoś?" i pogodzić się z myślą:
"A może tylko ja?".
To żadna tragedia, tylko fakt.
Muszę
to zaakceptować i już.
Jesteś przecudowna.
To wiadomo od zawsze.
Cześć.
Jak impreza?
Pouczająca.
Tak?
Czemu?
Daj mi dłoń.
Ja, Lisa,
biorę ciebie, Herbercie,
pod krawatem i w dresie,
póki śmierć nas nie rozłączy.
Uporam się z tym.
Razem się uporamy.
Kawa.
Dzięki.
Powiedz,
jakie cebulki sadzisz?
Nie powiem.
Będziesz miała niespodziankę na wiosnę.
- Dzięki. - Rany.
Choć tyle mogę. Spędzasz tu poranek Święta Dziękczynienia.
Zwykły czwartek.
- Nic specjalnego. - No tak.
Seema wspomniała, że nie przejmujesz się żadną tradycją.
Wiesz o małżeństwie.
- I masz pytania. - Tak.
Jedno.
Seema jest jak zwykły czwartek?
Zdecydowanie nie.
Seema jest wyjątkowa.
Jest...
Na całe życie.
Adam. Ogródek jest uroczy,
ale może wrócimy
do czegoś bardziej nieokiełznanego,
niesfornego?
Bardziej w moim stylu.
Super.
Będzie w twoim stylu.
Charlotte?
- Stanął mi. - Co?
Jestem gotowy jak twój najlepszy indyk.
Naprawdę? Czemu teraz?
Kto wie? Korzystajmy!
Chodź.
A wy dokąd?
Podziękować.
Wesołego Dziękczynienia, Shana!
Jestem zjebana.
Taxi!
Taksówka czeka. Ciasto.
Gdzie nadzienie?
Mama jest w sypialni.
Nie ma nadzienia. Jasne.
Dziękuję.
Obiecana szarlotka z kruszonką.
Cudownie.
- Wejdź! - Licznik leci.
Kurierko, napiwek!
Pa!
Podróbka bez glutenu.
Dzięki, wesołego czegoś tam.
- Masz na sobie dżinsy? - Kiedy wejdziesz między wrony...
- Czekoladowe z kremem. - Dzięki.
Przeproś Mirandę,
ale wolę wyznać Giuseppe prawdę po kolacji
- w zaciszu domowym... - Taksówka.
Leć!
Zgadnij, jak zapukałam? Stopą!
Nabieram wprawy.
Joy też nie będzie. Pies zachorował.
Co mu dolega?
"Nagle" zachorował.
Czemu w cudzysłowie?
Brady jest w kuchni...
Puree! Uwielbiam!
Dostaniesz dużo na wynos,
liczba gości skurczyła się z 13 do sześciu.
Dasz buzi, szefie kuchni?
Na własne ryzyko.
Cześć.
Chcesz powiedzieć, że nie wierzysz Joy?
Pożarliśmy się przy niej z Bradym
i "nagle pies się rozchorował"?
Wiesz co?
Może zanim ją skreślisz,
zadzwoń i sprawdź,
w czym rzecz?
Może lepiej dać sprawie
umrzeć śmiercią naturalną?
Dobra.
Zadzwonię.
To nie blef. Safona połknęła coś ostrego,
będą operować. Jadę do kliniki.
- Co? - Wrócę za godzinkę.
Tylko je odwiedzę.
Świata nie widzi poza tymi psami,
będzie tam sama.
Też spierdalamy?
Cześć, witajcie.
- Cześć. - Nie wygląda na walniętą.
To nie matka.
Carrie, przyjaciółka matki,
więc uważaj na słowa.
- Wchodźcie. - Wybacz.
Cały Silvio, tak już ma. Odpala się.
No tak.
To Epcot.
Jak park...
Disneya. Starzy mieli fioła.
Cześć, Mia.
Cześć, Brady.
Rudy?
- Lala, wypad. - Przestań.
Mogę zaproponować wino?
Dzięki,
nie dla mnie.
Polej, Marchewa.
I daj coś zjeść.
Mamy świetną
deskę serów na stoliku, rozgośćcie się.
Nie toleruję laktozy...
Jem tylko ogórki,
brązowy ryż i wodorosty. Spoko?
Spoko, tyle że nic z tego nie mam.
Nikt mnie nie zapytał.
To twój problem.
Co byś...
Podtrzymuję zaproszenie. Wchodźcie.
Dobra.
Otworzę.
Proszę wino.
Dzięki, lalka.
- Witaj, Carrie. - Mark, witaj.
Portier nie znalazł mnie na liście,
ale widać nie stanowię zagrożenia.
Zapraszam.
Nie tego się spodziewałem.
- Mogę? - Dziękuję.
Jest już Charlotte?
Charlotte...
Nie przyjdzie, plany rodzinne się zmieniły.
No cóż.
Jesteś ty, jestem ja.
Jest i on.
To Brady.
Nasz szef kuchni.
Przyniosłem moje ulubione Pinot Noir.
Stonowane, eleganckie.
Tonuje smak indyka.
Dzięki. Ciocia, idę po wodorosty.
Nie przypal indyka.
To jak u Marthy Stewart...
- Usiądziemy? - Tak.
To jej tato?
Mark, to Mia, Silvio i Epcot.
Epcot. Jak u Disneya?
Rodzice mieli fioła na tym punkcie.
Ty patrz, Burmistrza Ktosiowa przywiało.
- Otworzymy wino? - Oczywiście.
Co tu robisz?
Martwiłam się.
- Jak Safona? - Operują ją.
Ponoć to standardowy zabieg, wciąż go wykonują.
Ale musiałam podpisać,
że nie biorą odpowiedzialności,
jeśli coś pójdzie nie tak.
To na pewno typowa formułka,
zabezpieczenie dla nich.
Nie oznacza, że coś się stanie.
To zabezpieczenie.
Co zjadła?
Klocek lego, znalazła go w parku.
Dlatego nie lubię dzieci.
Joy?
Wszystko poszło świetnie.
Widzisz?
Uwielbiam jesień,
dom w East Hampton wygląda cudownie,
ale takie widoki warto dzielić z kimś.
Myślisz, że się upiekł?
Skórkę ma złocistą.
Wyciągam.
Zawsze można wstawić z powrotem.
Nie mam pojęcia.
Otwórz, zajmę się nim.
Dziękuję.
Wesołego Dziękczynienia!
Mam nadzienie, przepraszam, że tak późno.
Harry'emu stanął, uprawialiśmy seks.
- Zabiję cię. - Przez seks?
Mark Kasabian.
Kurwa, zapomniałam go odwołać!
Cześć!
Charlotte, przyszłaś.
Tylko zostawić nadzienie.
- Sprawy rodzinne, wybacz. - Nie ma sprawy.
Dotrzymamy sobie towarzystwa z Carrie.
- Mogę na moment? - Pewnie!
- Przejmiesz? - Oczywiście.
Jasne.
- Chodź. - Idę.
Cześć!
Tutaj.
Kogo przyprowadziła Mamma Mia?
- To jej chórzystki. - Gdzie Miranda?
Nie ma jej. Pies Joy się pochorował.
Nie ma jej?
A czepiała się, że mnie nie będzie!
Przestań, nie o to chodzi,
ale o to, że ja się będę czepiać.
Swatasz mnie z Markiem?
Coś zaiskrzyło na przedstawieniu.
Zaiskrzyło?
Tylko gadaliśmy.
Nie mogę znieść, że myślisz, że nikt już na ciebie nie czeka.
A tu on. Mądry, wykształcony.
Trzy razy żonaty.
Tak, ale ma samolot.
Tak, lalka!
Tak!
Cześć!
Wybaczcie spóźnienie.
Pies mojej dziewczyny miał zabieg,
chciałam być przy niej.
To super.
Dobrze się skończyło, odpoczywają w domu.
Uwielbiam psy.
Miałam szczeniaka,
ale zwiał, bo ktoś nie zamknął drzwi.
Muszę do łazienki. Gdzie jest?
Cześć.
Jestem Miranda.
- Matka Brady’ego. - Epcot.
Cześć, Epcot.
Jak ten park Disneya.
Rodzice mają fioła na punkcie Disneya.
Jasne.
Jestem Miranda.
- A ty? - Wciąż głodny.
Możesz ściszyć muzykę?
Dzięki.
Mam nadzieję, że lubicie wodorosty, bo indyk jest surowy.
Nie! Serio?
Wyglądał, jakby się upiekł, prawda?
Zwiodła nas ta kasztanowa umbra.
Można wstawić ponownie?
Jasne. Macie dwie godziny?
Rany.
Przepraszam.
Jesz ser?
Tak.
To po co latam w święto po Chinatown
za wodorostami?
Nikt ci nie kazał.
Jak już mówiłam, to twój problem.
Ponoć nic innego nie jesz.
Nie wiem, co się dzieje,
ale się nie kłóćmy.
Ta też nie jest walnięta.
Jest, jak to wszystko.
Chce być dla nas miła.
Ja do matki się tak nie odzywam.
Tej matki, która zablokowała cię na Facebooku?
To miał być sekret.
Ma ktoś zapałki?
Ser mnie załatwił.
Najedli się i wszyscy zwiali.
Poza Markiem.
Co jej odbiło?
Nie wiem, Charlotte była przekonana,
że polecę na jego samolot.
Kiedy skończy pudrować nos,
założę się, że będzie chciał mnie zabrać do domu.
- Samolotem? - Nie będę miała wyjścia,
zważywszy, na co naraziła go twoja wesoła kompania.
Mój nowy związek mnie dobija.
Przeprosiłam każdego z osobna,
z jednym wyjątkiem.
Kto ciągle latał do kibla?
Epcot. Jak możesz nie pamiętać?
Fakt, Epcot.
Nie.
Tylko nie to.
Proszę!
Nie!
Co jest na plus?
Brady jest tak wściekły, że nocuje u Steve’a.
Godzą się.
Zaszło niefortunne zdarzenie
natury hydraulicznej.
Dodam też, że nie z mojej winy.
Ja toleruję francuskie sery.
Toaleta wylała?
Wciąż się wylewa. Końca nie widać.
Wybacz, Marku.
Boże!
Sam wyjdę.
Co się dzieje z moim życiem?
Pół roku temu był luz.
Miałam nową pracę, nową miłość,
zero zmartwień. A teraz? Spójrz.
Gówniana sprawa.
To nawet nie moje gówno.
Tylko Brady’ego, Joy i jakichś obcych!
Joy nie lubi rodzin,
a w moim życiu być może pojawi się dziecko.
Odniosłaś jednak zwycięstwo.
Mia cię polubiła.
Wygrałam bitwę, ale nie wojnę.
Otworzę.
Pewnie Mark wraca po resztki godności.
Jest jeszcze ciasto?
Zawsze. Miranda klęczy w łazience
z paskudnego powodu.
Wejdź.
Co tu robisz?
Safona zasnęła z Sokratesem, a ja pomyślałam,
że spędziłaś to święto z moją rodziną,
więc ja spędzę je z twoją.
Ty też?
Jesteśmy żałosne.
Dzięki, że jesteś.
Po tak długim czasie razem uznałeś,
że poprosiłem cię o rękę,
bo szukam mamuśki?
Tak.
Rozumiem.
Powiem tylko...
Nie mam słów po angielsku, więc...
- Nie sprzątam. - Chodź.
Masz zdjęcia, które kazałaś cioci zrobić?
Skasowałam,
by cię nie wkurzać, że tak cię widzę.
To postać fikcyjna.
Ja mam.
Mówię serio.
- Tak? - W niejednej postaci mnie zobaczysz.
- Dobra. - Patrz, mam milion fotek.
- Super! - Ty robiłaś?
To jest fajne, wyślij mi.
Dobra.
Co jest najlepsze w byciu poza centrum uwagi?
Dokładka ciasta.
Nie. Odpocznij.
Cały dzień gotowałaś.
Zajmę się wszystkim.
Zajmiesz się wszystkim.
Nie brakuje mi glutenu.
Mamo, herbaty?
Poproszę.
Pycha.
Lubię cytryny, ale...
- Ale pycha. - To prawda.
EPILOG
Zrozumiała, że nie żyje w samotności,
tylko samodzielnie.