Pity!
- Stój! - Puść! Muszę tam iść.
Nie! Musimy ją ratować, mamo!
- Nie! Stój! Przestań, kochanie. - Nie! Puszczaj!
Pity!
Maude!
Pomocy!
Pity!
Pity.
Nie bój się, Maude.
Nie bój się. Chodź.
Nie, puszczaj!
Proszę. Moje maleństwo!
Pozwólcie mi iść po moje maleństwo!
Pozwólcie mi tam iść!
Moje maleństwo! Niech ktoś ratuje moje maleństwo!
Możemy się już zatrzymać, Pity.
Ostatnie dni Ptolemeusza Greya
Dzień dobry.
Hej.
Jesteś rozpalony.
Biegłem przez ogień.
Szopa z papą stanęła w płomieniach.
Moja mała dziewczyna, Maude Petit, była w środku.
Wbiegłem tam i ją uratowałem.
Tym razem miałeś dobry sen.
Nie wiem, czy tak bym to nazwał, ale czekałem na to.
Cokolwiek to było, wydajesz się spokojny. To coś nowego.
Nie tutaj.
Pamiętam, jak 54 albo 55 lat temu
czytałem komiks o Thorze, nordyckim bogu piorunów.
Jego stary, Odyn, miał krzesło… tron.
Ten tron nazywał się Hlidskjalf.
Siedząc na tronie,
Odyn widział wszystko, wszędzie, jednocześnie.
Tak właśnie czuję się tutaj.
Maude i moja mama. Sensia. Ty.
Ja?
Znasz mnie niecały miesiąc.
Nie siedziałbym tu, gdybyś nie siedziała obok mnie.
Wciąż jestem rozpalony?
Tak. Napij się wody.
Musisz wziąć lek.
Idę wziąć prysznic.
Dzwoniła panna Shirley Wring.
W-R-I-N-G!
Tak.
Halo?
To ja, Ptolemeusz.
Wiedziałam, kto dzwoni.
Wiedziałam, zanim zadzwonił telefon.
Co mogę dla ciebie zrobić, panno Wring?
- Możesz powiedzieć „tak”. - Tak.
Nie chcesz wiedzieć, na co się zgadzasz?
Pewnie że tak,
ale nie ma znaczenia, czy zgodzę się teraz, czy później.
Jesteś dość szalony, co, Ptolemeuszu Greyu?
Jestem, ale to szaleństwo utrzymuje mnie przy życiu.
Jeżeli utrzyma cię na tyle, żebyś zjadł ze mną lunch,
zapraszam do Monique's Tea House przy Hill Street.
Będę w swoim mieszkaniu jutro o drugiej.
Czy to może zaczekać? Tylko jeden dzień.
Przyjmuję nowe leki
i na razie kiepsko się po nich czuję.
- W takim razie jutro? - Na pewno.
- O pierwszej? - Będę.
- Pa, Ptolemeuszu. - Pa, Shirley.
Pa, Shirley.
Zaraz wychodzę.
Chciałam tylko przejrzeć się w lustrze.
Ta mi się podoba.
Tak? Z początku nie byłam pewna, ale sama nie wiem, może.
Co u panny Wring?
Zaprosiła mnie na herbatę.
- Na herbatę? - Po południu.
Dobra, skoro jesteście tacy podekscytowani…
Na ile wychodzisz dziś z Rogerem?
Sama nie wiem. A co?
Pomyślałem, że może po lunchu przyjdziemy tu trochę się zabawić.
- Zdefiniuj „zabawić”. - Trzeba mieć tajemnice, nie?
Dobra, zachowaj swoje tajemnice dla siebie.
Ile czasu potrzebujesz?
Skończymy lunch koło trzeciej.
Myślę, że parę godzin.
Parę go…
Dobra. Nic sobie nie zrób, wujku.
Tego nie mogę obiecać.
Cześć.
Jak tam?
- W porządku, a u ciebie? - Dobrze.
- Wszystko okej? - Tak.
Hej, Pitypapo.
Gdybyś miał wolny dzień, opłacony czynsz i trochę kasy w banku…
Co byś zrobił?
Wstałbym przed świtem.
Pojechałbym autobusem nad jezioro Altoona.
Zdjęlibyśmy buty i skarpetki. Spacerowalibyśmy wzdłuż brzegu
i oglądalibyśmy wschód słońca.
To wszystko?
Potem pojechalibyśmy do muzeum
i otoczylibyśmy się pięknem sztuki.
Tak.
Panie Grey.
Dzień dobry.
- Jak się pan nazywa? - Hernandez.
Miło pana poznać, panie Hernandez.
Nie „pan Hernandez”, po prostu Hernandez.
Podoba mi się to imię.
- Jesteś stąd, Hernandez? - Mieszkam tu od 40 lat. A właściwie 38.
Gdy miałem siedem lat, moi rodzice przybyli tu z farmy na południu Meksyku.
Mówisz po hiszpańsku?
Nie, został mi tylko ten akcent.
Znam pojedyncze słowa.
Zabawne, co człowiek zapamiętuje, prawda?
Tak.
Tak, to zabawne.
Przepraszam.
Co pani widzi w tych oczach?
Ja nie…
Kiedy patrzy pani na… na te oczy,
co pani widzi? Proszę powiedzieć.
Sama nie wiem.
Może determinację?
- Przekonanie. Opór. - Nie.
To znaczy tak, pewnie ma pani rację.
Ale… Chodziło… Chodziło mi…
O kolor.
Kiedy patrzy pani na jego oczy… Jaki mają kolor?
Niebieski?
- Niebieski? - Niebieski.
Niebieski…
- Zdecydowanie. - Tak.
Niebieski.
Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Niebieski.
Spójrz na siebie, chłopcze.
Proszę. Trzymaj.
Dawaj. Zarzuć.
Porządnie.
No weź. Stać cię na więcej.
- Czemu… czemu stajemy? - Jesteśmy na miejscu.
- Czyli gdzie? - To jezioro Altoona.
Chciał pan tu przyjechać, prawda?
Tak. Chciałem.
Ładnie.
Widziałem ładniejsze miejsca, ale ujdzie.
Już prawie czas.
Wiem.
Lepiej wracaj do domu.
Ostatnia sprawa i wracam.
Obiecuję.
Nie zwlekaj za długo. Dobrze, Pity?
Postaram się.
Jesteśmy, panie Grey.
Znowu w domu.
Dziękuję, Hernandez. To była przyjemność.
Wzajemnie.
A to…
To dla ciebie.
Dziękuję, nie wolno nam przyjmować napiwków.
Nie traktuj tego jak napiwku.
Pomyśl o tym jak o zapłacie za przysługę albo dodatkowej usłudze.
Groźnie wyglądający mężczyzna z nastroszonymi włosami
będzie tędy szedł w stronę wejścia do mojego budynku.
O co chodzi, panie Grey?
Nie musisz się o nic martwić.
Chodzi o to, że kiedy wejdzie,
chciałbym, żebyś odczekał z pięć minut,
a potem zaczął trąbić. Tak, jakbyś po mnie przyjechał.
Trąb, jakby zbliżał się koniec świata.
Trąb jak opętany, dobrze?
- To wszystko, co mam zrobić? - Tak jest.
Jeśli zechcesz to dla mnie zrobić,
uszczęśliwisz starego człowieka.
Zrobię to dla pana.
Nie musi mi pan płacić.
Dziękuję, Hernandez.
To bardzo miłe. Doceniam to.
Nie ma sprawy.
- Miłego wieczoru. - Wzajemnie.
Dwa plus dziewięć daje jedenaście.
Robyn.
Siedzę tu i czekam… Czekam na prawdę.
Choć sięgam teraz pamięcią aż do samego początku…
Nie mam pewności, co się wydarzyło.
A człowiek musi poznać prawdę.
Wiem, że ja tego potrzebuję, żeby podjąć odpowiednie działania.
Przepraszam za to, co się tu dziś wydarzy.
Muszę wszystko wyprostować.
Ten skurwysyn musi zapłacić za to, co zrobił.
Wiem, że nie tego chciałaś…
Ale nie ma innego sposobu.
To on. Prawda w ciele człowieka.
Wiem, że tam jesteś, staruszku.
Kocham cię, Robyn.
- Kto tam? - Dobrze wiesz.
Otwieraj te pieprzone drzwi!
Wejdź. Jest otwarte.
Siadaj, panie Gulla.
Kiedy byłem chłopcem w Burdette w Mississippi, starsi mówili nam,
żebyśmy nie pili z niezalakowanych butelek.
Tak? A to czemu?
W tamtych czasach wrogowie
dosypywali trucizny do alkoholu.
Ale ty pijesz z tej samej butelki.
Widziałeś, żebym pił?
Przestań lecieć ze mną w chuja, staruszku.
Jeszcze stanie ci się krzywda.
To kolejny powód, dla którego w butelce może być trucizna.
Jak mówisz, jestem stary,
mógłbym zakończyć życie, żeby złagodzić ból.
Mówisz, że wsypałeś coś do whiskey?
A ty zabiłeś mojego siostrzeńca?
Nie próbuję cię otruć, Alfred.
Oby.
Widzę, że patrzysz na moje złote monety.
Zamierzasz je zabrać?
Nie tylko zamierzam.
Zresztą po co ci one?
Co z nimi zrobisz?
Pojedziesz do Vegas i zaszalejesz, czarnuchu?
Jesteś taki stary, że ci nawet nie staje.
Nina mówiła, że nie możesz nawet wyjść,
bo jakaś kobieta cię okrada,
ilekroć cię, kurwa, widzi.
Pomyśl tylko.
Dorosły facet boi się jakiejś suki.
Czarnuch zasłużył na chłostę.
Co byś zrobił, gdybyś miał te monety?
Poszedłbym do żydowskiego jubilera. Złoto sprzedałbym na wagę.
Tego spodziewałem się po idiocie.
- Kogo, kurwa, nazywasz idiotą? - Ciebie.
Spójrz na te dublony.
Są stare. Naprawdę stare.
Oryginalne amerykańskie monety. Okazy kolekcjonerskie.
Jedna z nich jest dla kolekcjonera warta ponad 40 000 dolarów.
Cztery tysiące dostałbyś za złoto, z którego je zrobiono.
Dobra.
Daj mi je, a ja sprzedam je kolekcjonerowi.
Mogę załatwić to tak, że będziesz dostawał po jednej co miesiąc,
albo ich równowartość, przez kolejny rok.
Mogę to zrobić. Ty musisz tylko odpowiedzieć na moje pytanie.
- Myślałem, że znasz już odpowiedź. - Znam.
Chcę ją usłyszeć z twoich ust.
Czemu, kurwa, miałbym to zrobić?
Z tego samego powodu, dla którego przytargałeś tu czarne dupsko.
Dla pieniędzy.
Dwie monety co miesiąc albo ich równowartość przez rok.
Uważaj, synu. To nie żart.
Tak.
Zabiłem twojego biednego, małego siostrzeńca.
Strzeliłem mu prosto w łeb, bo próbował odebrać mi dziewczynę.
A teraz mam jego dom.
Mam jego kobietę, moją kobietę.
Jeżdżę jego samochodem.
Śpię w jego łóżku.
Jego dziecko i moje dziecko nazywają mnie tatusiem.
Co…
Kto widział mnie w tej uliczce?
Wyjmij broń, chłopcze!
Hej! Kto widział mnie w tej uliczce?
W gazetach nic nie pisali o świadkach.
Wierzy pan w diabła, panie Gulla?
Diabła mam tutaj.
Tak. A teraz zabiorę te złote monety.
I chyba jednak zostanę z Niną, dobra?
A ty powiesz mi, kto widział mnie tamtego wieczoru.
Nic ci nie powiem, jebany gnoju.
A teraz…
Jeśli nie dasz mi tej kasy i nie odpowiesz na pytanie,
uduszę cię, staruchu.
A potem będę bił tę nadętą sukę Robyn,
aż odda wszystkie monety i wszystko wyśpiewa.
Robyn, nie!
Stary.
- Silny jesteś jak na starego dziada. - Dlatego wciąż tu jestem.
Myślisz, że mnie pokonasz?
Nie wiem, ale na pewno mogę cię zastrzelić.
Hej… Czekaj, staruszku.
Sensia postrzeliła tym męża.
Hej!
Co?
Ty skur…
Nie mogłem pozwolić mu skrzywdzić Robyn.
Bierz go, chłopcze! Zanim ucieknie!
Szybko!
Nie.
O Boże.
Mama?
Nie pozwól mu skrzywdzić Robyn.
Sensia?
Jest nie lepszy od tych, którzy mnie zlinczowali.
Nie, Pity. Nie! Możemy pójść popływać.
Rozdzielcie ich.
Zawsze mówiłeś…
że rodzina jest wszystkim, co masz.
- No już, kochanie. - Bierz go.
Hej!
- Kurwa… - Źle z nim.
Kurwa!
Boże.
- Co jest? - Pomocy.
- Ratunku. - Wezwijcie karetkę!
- Co ty robisz? - Próbuję ci pomóc.
Puszczaj. To moje rzeczy.
- Próbuję wezwać pomoc! - Kurwa, zabiję cię.
Przestań! Puszczaj!
Dawaj! Puszczaj!
Hej! Ty! Odsuń się od niego, złodziejko!
Uciekaj!
- Wzywam karetkę. - Pierdol się!
O Boże.
Ty… Dorwałem cię.
Mam go, Reggie.
Ja… On zapłaci.
Tak jest. Ty…
Biegnij.
Bie… biegnij. Tak.
Pomocy. Mam… dorwałem… Skurwiela.
On… On zapłaci. On… On zapłaci.
Uważaj, chłopcze!
Coy?
- To koniec, Pity. - Opuść broń!
- To koniec. - Zajmę się tym. Panie Grey.
Panie Grey, proszę opuścić broń.
W tej chwili.
Rozumie pan?
Rozumiem pana, panie Grey. Rozumiem.
Pomogę panu.
- Czysto. - Pomogę panu.
O Boże. Boże.
Zlituj się.
Jestem z panem.
Proszę iść ze mną. Dobrze?
Proszę ze mną.
Ma pan prawo zachować milczenie.
Wszystko, co pan powie, może być wykorzystane przeciwko panu.
Ma pan prawo do adwokata…
SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Panie Grey?
Słyszy mnie pan?
Panie Grey?
Szatan.
Jesteśmy w piekle?
Jak się pan czuje?
Pokonałem diabła. To już coś, nie?
To prawda.
Jak się czujesz, Pity?
Coy… Coydog.
Zrobiłem to, o co prosiłeś.
Skarb pozostał skarbem,
bo był namaszczony krwią.
Zawsze wiedziałem, że to zrobisz.
Hej, staruszku.
Reggie!
Jak się czujesz?
Reggie.
Bardzo cię przepraszam.
Za co przepraszasz?
Ja… Zapomniałem.
Nie masz za co przepraszać.
Zrobiłeś, co mogłeś.
Chyba… Chyba tak, co?
Nie walcz z tym.
Załatwię to dla ciebie.
Robyn.
Pierwszy wiosenny ptak.
Proszę wstać.
Proszę usiąść.
Przestudiowałam dokumenty i wydaje mi się,
że po tym spotkaniu będę mogła zamknąć sprawę.
Chciałbym skorzystać z okazji
i wyrazić sprzeciw wobec zgłoszenia nowego dowodu przez zespół panny Barnet.
Wysoki Sądzie, pan Grey zastrzegł w testamencie,
że w razie próby podważenia jego woli, należy ujawnić to świadectwo.
Mamy w końcu określić status jego ostatniej woli.
Nie musi mi pani mówić, po co tu jesteśmy, panno Liem.
Nie widzę powodu, by nie uwzględnić tego dowodu zgodnie z prośbą pana Greya.
Cokolwiek powiedzą panna Barnet i jej prawnicy,
jest tylko jedno rozstrzygnięcie
dotyczące zasadności tzw. ostatniej woli pana Greya.
Mam tu 33 zeznania
sąsiadów, znajomych,
właścicieli sklepów z okolicy pana Greya.
Wszyscy bez wyjątku twierdzą, że pan Grey wykazywał oznaki tego,
co według prawa podważa bycie w pełni władz umysłowych
przez ostatnich sześć lat.
Na długo zanim poznała go panna Barnet.
Rodzina pana Greya otoczyła go opieką i odpowiadała na wszystkie jego potrzeby.
Panna Barnet poznała go tylko dlatego,
że Hilda Brown poprosiła, by raz się nim zajęła.
Zgadza się.
To, co zostawi po sobie Ptolemeusz Grey, powinno trafić do jego rodziny
i ludzi, którym na nim zależy.
A nie do młodej dziewczyny,
która ewidentnie wykorzystała zdezorientowanego staruszka.
Panie Abromovitz, jak pan odpowie na słowa pana Malmana?
Ptolemeusz mówił, że jego rodzina może podważać testament
i sięgać po te argumenty.
Zasugerowałem, żeby odwiedził Angelę Liem i dowiódł,
że jest w pełni władz umysłowych.
Mam trzy jabłka, dwie pomarańcze
i pęto kiełbasy, które kupiłam na targu.
Jako dziecko
bardzo bym się ucieszył z domowego musu jabłkowego i pęta kiełbasy.
Ile mam jabłek?
Mówię do pani czy do kamery?
Do mnie będzie świetnie.
Mówiła pani, że ma trzy, więc chyba muszę uwierzyć.
Jaki mamy dziś dzień?
Dziś jest 21 kwietnia 2021 roku.
Trzy dni po urodzinach mojej siostry June.
Pamiętasz o tym, Niecie?
Proszę podać pełne imię i nazwisko.
Nazywam się Ptolemeusz Roberts Grey.
Ptolemeusz po greckim królu Egiptu, który był ojcem Kleopatry.
Roberts to nazwisko panieńskie mojej matki.
A Grey po ojcu, którego nigdy nie poznałem.
Wie pan, dlaczego tu dziś jesteśmy?
Żeby mojego testamentu nie dało się podważyć,
muszę udowodnić, że jestem przy zdrowych zmysłach.
Jest pan świadomy, że nagrywamy naszą rozmowę?
Tak. Pierwszy raz jestem przed kamerą.
Gdy byłem dzieckiem w Mississippi,
niewiele osób miało zwykły aparat.
Więc mogę udowodnić w ten sposób,
że nie doświadcza pan obecnie żadnych problemów natury psychicznej?
Tak, proszę pani.
- Tworzy pan fundusz powierniczy? - Tak.
I chcę, żeby zarządzała nim Robyn Barnet.
Nie przekażę jej wszystkiego,
ale to ona zdecyduje o podziale pieniędzy.
Ma pan poczucie, że rodzina nie zasługuje na spadek?
Nie, to nie tak.
To w większości porządni ludzie.
Chcę, by to Robyn zarządzała funduszem na bieżąco
i zadbała o to, żeby dzieci Reggiego dostały pieniądze,
kiedy pójdą na studia.
Powinna też odłożyć trochę pieniędzy na książki dla Hilliarda,
który w końcu trafi do więzienia.
Czemu chce pan powierzyć fundusz pannie Barnet?
Robyn jest typem osoby, która powinna wszystkim zarządzać.
Upewnia się, że nikomu nic nie dolega, zanim sama pójdzie spać.
Porządek jest dla niej czymś naturalnym.
Nie jest rozrzutna ani niepoważna.
Czy mogę… zwrócić się do niej osobiście?
Śmiało.
Robyn…Musisz wiedzieć,
że ze względu na to, kim jesteś i co zrobiłaś,
Coy cieszyłby się, że pozostawiam jego dziedzictwo w twoich rękach.
Uratowałaś mnie.
Pomogłaś mi dotrzymać obietnicy.
I musisz wiedzieć, że wszystkie te lata przed twoim pojawieniem nic nie znaczyły.
Kocham cię, Ptaszku.
Oczywiście zastrzegamy sobie prawo do sprawdzenia wszystkich dokumentów
i przekazania tych dowodów naszym ekspertom.
W grę wchodzą tu inne problemy.
Na przykład?
Na przykład wiek tej kobiety.
- To nastolatka. - Mam 18 lat.
Nastolatka, która ledwo zdobyła odpowiednik matury
i napadła na moich klientów, grożąc im bronią.
Sprzeciw. Nie ma dowodów, że kogokolwiek zaatakowała.
Brak raportu policyjnego, zgłoszenia…
Goniła kobietę na ulicy i biła ją krzesłem.
Pogłoski.
I nigdy nie odwiedziła pana Greya w sanatorium.
To dlatego, że…
Dlatego, że krewni pana Greya objęli tymczasową kuratelę
i zakazali wizyt pannie Barnet.
- Na pół roku. - Jest jeszcze ten prawnik.
Sprawuje pieczę
nad funduszem pana Greya przez ponad pół roku.
Ściśle współpracując z panną Barnet, nie przekazał powodom prawie niczego
i nie chce udostępnić harmonogramu podziału.
Zgodnie z wolą pana Greya.
- Czyżby? - Nazywa mnie pan kłamcą?
- Bez żartów. - Panowie, usiądźcie.
Wysoki Sądzie, mówię tylko, że to sprawa stara jak świat:
młoda kobieta uwodzi starszego mężczyznę dla pieniędzy.
Atakujesz ją. Atakujesz mnie.
Panowie, usiądźcie!
Proszę usiąść.
Albo ukarzę was za obrazę sądu.
Czas na lunch.
Zróbmy przerwę i spotkajmy się ponownie o 14.30.
Panno Barnet. Czy może pani zostać na chwilę?
Groziła pani Hildzie i jej synowi?
Próbuje mnie pani nabrać.
- Próbuję zrozumieć. - Co zrozumieć?
Cała ta sprawa jest dziwna.
Demencja, która nagle zanika,
stary człowiek bez wykształcenia, z miliardami dolarów.
Papa Grey skończył trzecią klasę,
a przez resztę życia czytał książki…
A co z panią?
Ojciec zastrzelony na ulicy, matka prostytutka.
Był taki biały mężczyzna, który płacił mojej matce.
Przyszedł do nas któregoś dnia, kiedy jej nie było.
Próbował zedrzeć ze mnie ubrania. Chwyciłam nóż.
Pociął mnie tutaj, zanim uderzyłam go w głowę lampą.
Dźgnęłam go osiem razy.
To tylko fart białego człowieka, że nie zginął.
Ale mina mojej matki, kiedy mnie zobaczyła…
Wzięła się w garść, zszyła mnie.
Zrobiła, co mogła.
Nie obchodzi mnie, kim była moja matka. Kochała mnie.
Pan Grey też chyba panią kochał.
Nie znałam nikogo takiego jak on.
Przez całe życie chciał spełnić obietnicę i zrobił to w ostatniej chwili.
- Zamordował Alfreda Gullę. - Alfred na to zasługiwał.
Może powinien tu być obecny pani prawnik.
Dlaczego?
Przyznała się pani do napaści.
Wyśle mnie pani do więzienia?
Mogę orzec przeciwko pani.
- Nie obchodzi mnie to. - Nie chce pani pieniędzy?
Czego chcę?
Chcę zrobić dyplom z astronomii
i dostać miejsce podczas lotu Elona Muska na Marsa.
Skoro nie chodzi o pieniądze, to po co pani tu jest?
Bo kocham Papę Greya.
I wiem, że chciałby, żebym się broniła i go reprezentowała.
A jeśli zdecyduję, że powinna pani zarządzać funduszem?
Nie wiedziałam o tym nagraniu.
Zanim je zobaczyłam…
Byłam pewna, że orzeknie pani na korzyść Niecie i reszty.
Pan Abromovitz ostrzegał, że mogą podważyć testament.
Więc już się z tym pogodziłam.
A gdyby decyzja należała do pani?
Zostało mi trzy i pół roku studiów, żeby zrobić dyplom,
a potem od czterech do sześciu lat szkoły podyplomowej.
Za dziesięć lat będę miała wykształcenie,
a Artie i Latisha będą mogli iść na studia.
Do tego czasu Hilly albo się ogarnie i coś osiągnie,
albo trafi do więzienia…
A panna Wring pewnie zdąży umrzeć.
Więc jeśli tego chciał Papa Grey…
Robyn.
SĄD HRABSTWA FULTON
Możecie iść.
Na pewno?
Tak. Nie jesteśmy spokrewnione, ale nie mam bliższych osób.
Dobrze.
Pan Malman mówił, że możemy podważać tę decyzję.
Nie chcę z tobą walczyć, ciociu Niecie.
Jeśli chcesz wrócić do sądu, to twoja decyzja.
- Ile? - Co?
Ile?
Okej.
Dość, żeby opłacać twoje rachunki, Niny też.
Dość, żeby opłacić studia dzieciaków i Hilly'ego, gdyby chciał.
Papa Grey chciał też, żebym stworzyła
stypendium dla czarnych dzieciaków, które chcą coś osiągnąć.
Porozmawiam też z panem Abromovitzem
o założeniu fundacji i przekazaniu na nią większości środków.
- Rozumiesz? - To mój krewny, Robyn. Nie twój.
To czemu nigdy go tak nie traktowałaś?
Uważasz, że nie…
Gdybyś przestąpiła próg tego mieszkania,
to ty zarządzałabyś pieniędzmi, nie ja.
Masz tupet, dziewczynko.
Mówisz mi, co zrobiłam dla Papy Greya przez te wszystkie lata.
Lata.
Rozumiesz? Nie tygodnie.
- Przykro mi, że to cię spotkało… - Jasne.
Naprawdę.
Może mogłam cię lepiej potraktować. Teraz to rozumiem, ale…
Robyn, przyjęłam cię pod swój dach.
- A potem mnie wyrzuciłaś! - Próbowałam cię chronić.
- Jak możesz tego nie widzieć? - Nieważne.
Papa Grey nawet mnie nie znał, a przyjął mnie do siebie.
Niczego ode mnie nie chciał, a ja nie chciałam niczego od niego.
Przestań. Proszę.
Nie próbuję cię skrzywdzić.
Robię to, o co prosił Papa Grey.
Muszę to zrobić.
Tęskniłam za tobą.
A ja muszę walczyć.
- Ale… - Muszę.
Hej.
Hej. Nic ci nie jest?
W porządku. Dziękuję.
Papo Greyu?
Papo Greyu.
Cześć.
- Ptaszek? - Tak.
Pierwszy wiosenny ptak.
Tak.
Jak się czujesz?
Jest tu diabeł.
Dziewczyno, uciekaj stąd, zanim ciebie też zamkną.
Widzisz, jak mnie przywiązali do krzesła?
- Tak. - Tak. Nie.
Nie. To… To łóżko.
- Łóżko. Tak. - Tak.
Zabierzemy cię do twojego mieszkania.
I będę się tobą opiekować.
Razem z panną Shirley Wring.
W-R-I-N-G.
W… W-R-I…
W-R-I…
W-R-I-N…
- G. - G.
Był… Był pożar.
Wielki pożar.
Trwał w nieskończoność.
Diabeł z niego wyszedł…
Ale nic mu nie powiedziałem.
Duży ze mnie chłopak.
Tak.
Ja… Uratowałem Maude Petit.
Wbiegłem w płomienie.
Po prostu ją wyniosłem.
Nasze ubrania aż dymiły.
Hej.
Ale teraz już wszystko jest dobrze.
Naprawdę?
Tak. Naprawdę.
Wszystko jest dobrze.
To książka?
Mogę ci trochę poczytać, jeśli chcesz.
Dobra.
„We Wszechświecie jest więcej gwiazd niż ziarenek piasku na plaży.
I wszystkie pochodzą z tego samego miejsca”.
Wiesz, co to za miejsce?
Dom.
Tak.
Nie płacz.
Dom.
Musisz pamiętać o jednym, Pity: rodzimy się, umierając.
Każdy oddech przybliża nas do wieczności.
Jeśli będziesz temu zaprzeczał, twoje życie utraci sens.
Musisz przyjąć życie razem ze śmiercią, jeśli chcesz być człowiekiem.
Tęsknię za Maude. A teraz odeszła na zawsze.
Pamiętasz, jak się śmiała?
Pamiętasz, jak przybiegaliście tu, nad Tickle River,
śmialiście się i pluskaliście?
Kiedyś złapaliśmy drzemiącego suma
i wyciągnęliśmy go na brzeg, zanim zdążył się wyrwać.
Tego wieczoru mama przyrządziła nam potrawkę z suma, a my pomagaliśmy.
Na tym polega magia życia.
Póki na myśl o swojej małej dziewczynie potrafisz się uśmiechnąć…
…ona też gdzieś tam się uśmiecha.
- Tak? - Tak.
OPARTE NA KSIĄŻCE WALTERA MOSLEYA
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK