Kurwa.
WITAJ
SPIS MIESZKAŃCÓW
- Tak? - Jestem Anna.
Kelnerka na dzisiejsze przyjęcie.
Zatrudniono mnie do pomocy.
WEJDŹ
Szczęśliwego Nowego Roku.
ZMIANA TEMPERATURY GLOBALNEJ
GLOBALNA POPULACJA 9,96 MILIARDA
EKSTRAPOLACJE
Anno, czy masz długi?
Wreszcie jesteś. W kółko wydzwaniam do agencji.
- Annie, tak? - Anna. Tak.
Przepraszam, zepsuł mi się rower, musiałam iść na piechotę.
Włóż tu rzeczy.
- Rozumiem, że masz jakiś strój? - Tak.
Alpha, playlista stulecia.
Zwykle tak nie jadamy.
To tylko ze względu na Sylwestra.
To jedzenie kosztowało nas pół roku kredytów węglowych, a nie jesteśmy bogaci.
Oczywiście dostaniesz napiwek. Po prostu nie spodziewaj się...
To będzie rozczarowanie.
Co jeszcze? Szampan jest tam. Przystawki tutaj.
I zdążysz dotrzeć na swoją własną imprezę, obiecuję.
Nie mam...
Auggie?
Jutro rano?
Zawsze lepiej zacząć od nowa.
NUMER PRYWATNY
- Daję znać, że to będzie... - Auggie?
- Mówiłeś coś? - Nie. To moja żona.
- Auguście Bolo, gdzie jesteś? - Wahasz się?
Nie. Nie.
Nasi goście zaraz przyjdą.
Żadnych wątpliwości.
Skoro tak twierdzisz.
Potrzebuję prawdziwego zaangażowania.
- Auggie? - Będę gotów.
Wszędzie cię szukam. Znów grasz w Unicorn Capture?
Co? Nawet już nie lubię tej gry.
Nie mogę nawet siedzieć na podłodze w swojej garderobie?
- W nic nie gram. - Tym razem.
Mógłbyś wydać nasz węgiel na coś produktywnego,
- a nie na te wirtualne zwierzaki i gry. - Albo inwestycje.
Pięćset udziałów w firmie, która chciała wynaleźć samodzielnie chodzące skarpety.
To był dobry pomysł.
Do czasu, aż prototyp zrzucił kogoś z klifu. Ups.
To był most, słabo oznakowany i nieoświetlony.
Zresztą to ty zużywasz nasze kredyty węglowe
na ten dzisiejszy wieczorek.
Czemu tak się wystroiłaś?
Jest Sylwester, a ty siedzisz w garderobie.
Ja przynajmniej próbuję dla ciebie, dla nas, urządzić coś uroczystego.
Jestem uroczysty.
Nie jesteś.
Myślisz, że mnie znasz. Nie wiesz, co ja...
Co?
Czego nie wiem?
- Czego? - Tak tylko mówię.
Zapomnij.
Już są.
Auggie, i włóż spodnie.
Jesteście. Dotarliście!
- Cześć. - Eloise.
- Elodie. - Racja.
Poprzednia nie była Eloise?
Eleanor.
Dziękujemy za zaproszenie. To jest...
- My nie... - Elodie próbuje przywrócić przytulanie.
- To takie naturalne. - My się nie dotykamy.
- Z nikim? - Z nikim.
Okej.
- Śliczna sukienka. Kocham vintage. - Dziękuję.
Zabiorę wasz tlen.
- Zatrudniłam dziewczynę. - Proszę.
Średnio sobie radzi. Przepraszam.
- Annie! - O rany.
- Możesz mi z tym pomóc? - Tak.
Dziękujemy.
Co to jest? Ona ma to coś?
Czip, tak.
Kochanie, rozmawialiśmy o tym.
Twoje mieszkanie zebrało sześć tysięcy bipnięć.
Siedem tysięcy. Dwanaście.
To reklama? Nie znoszę ich.
Dobra, drinki! Annie, proszę.
Mikroinżynieryjne winogrona z ostatniego zdekarbonizowanego wina musującego z Napy.
Mniam.
Przepyszne.
Smakuje jak pacha.
Słyszałam to.
To terroir Napy, kochanie.
Pewnie nigdy nie jadłaś i nie piłaś niczego,
co nie jest z wodorostów.
Z całym szacunkiem dla hodowców wodorostów w naszym gronie.
Nie ma sprawy. To dobry biznes.
Jak się poznaliście? Wiedzieliście, że to prawdziwa miłość?
Tak.
Był najciekawszym mężczyzną, jakiego poznałam.
Zawsze wierzyłam, że August jest skazany na sukces.
I jest rozczarowana od tamtego czasu.
Czym się zajmujesz?
Najpierw próbował z wiatrem.
Oczywiście nie ma już wiatru.
Potem z energią słoneczną. Z tym też nie poszło.
Nie moja wina, że nie ma już wiatru ani słońca.
I że toniemy w dymie i mgle na tej wysuszonej planecie.
To nie moja wina, Sylvie.
To nie jest niczyja wina, prawda?
A wy? Jak się poznaliście?
Auggie był moim mentorem.
Był moim idolem. Wizjonerem z wielkimi umiejętnościami.
Nie wspominając o pięknej, młodej żonie.
Nauczył mnie wszystkiego, kiedy pracowałem dla rządu.
Kiedy jeszcze wierzyłem w rząd,
Mikołaja i systemy binarne.
Kiedy wejdziesz do sektora prywatnego, Aug?
Marniejesz w filtrach komunalnych. Jesteś trybikiem w machinie.
Czas się stamtąd wynosić.
Masz rację. Powinienem się wynosić.
Mam przyjaciela.
Jest biliarderem z branży technologicznej w Nowej Zelandii. Rzuca to wszystko.
„Rzuca”? W jakim sensie?
Planeta nie nadaje się do życia. Zdecydował się z żoną na digitalizację.
Słyszałam o tym. Gdzieś się uploadujesz czy coś.
Przechowują cię w chmurze do czasu, aż planeta się uzdrowi.
Cokolwiek to znaczy. Czyste niebo i jeziora, powietrze zdatne do oddychania.
Wtedy w magiczny sposób cię budzą
w tej zdekarbonizowanej utopii, w wybranym przez ciebie ciele.
Ludzie naprawdę zgłaszają się do tych bredni?
Ludzie zgłoszą się do wszystkiego. Kolonia na Księżycu, teleportacja.
Nikt, kto postawił na bezsensowny optymizm ludzkości, nie zbankrutował.
Podobno to zadziałało z psem.
Dolej szampana.
- To całkiem fajne. - Tak.
Chmura brzmi ciekawiej niż to, co twoje pokolenie nazywa rzeczywistością.
Dobra, przekonałaś mnie. Co zabieramy?
Jak się ubierasz do chmury?
Jest tam obsługa? A widok?
To nie hotel, tylko magazyn.
Po prostu kładą cię spać.
Mam nadzieję, że to będzie bardzo głęboki sen.
A kiedy się obudzę, chcę być 22-latkiem z 2,5% tkanki tłuszczowej.
Niczego ci nie brakuje.
Tak. Możecie sobie żartować,
ale ja chciałabym w magiczny sposób obudzić się w lepszym świecie.
Czemu sądzisz, że świat stanie się lepszy?
Oczywiście dzięki naszym poświęceniom.
Racjom, wszystkiemu...
Historia ludzkości to historia kolejnych straszliwych katastrof.
Większość wynika z naszego niepoprawnego egoizmu.
Problem z podróżą w przyszłość jest taki, że dokądkolwiek pójdziemy,
będziemy musieli zabrać z sobą siebie.
A ty byś wyruszył?
Technicy przyjeżdżają z samego rana.
O rany! Lepiej się spakujmy.
To zaszczyt, że jestem tu na waszą ostatnią noc na Ziemi.
Jak to uczcimy?
Świętujemy.
Właściwie to dokładnie tym jest dzisiejszy wieczór.
Imprezą pożegnalną.
Widzisz? Potrafię być uroczysty.
Nie damy się nabrać, staruszku.
Chyba że nagle zostałeś biliarderem, ale i wtedy
nie dostałbyś się na listę.
Tak.
Piętnaście lat temu zainwestowałem w małą firmę technologiczną.
Ostatnią w Marin, zanim wszystkie zbankrutowały.
LifePause.
Ale...
Nic, w co kiedykolwiek zainwestowałeś, nie odniosło sukcesu, Auggie.
To odniosło.
Alpha, puść LifePause.
LifePause
Poznaj Bustera, pierwszą w pełni uploadowaną istotę.
Kilka miesięcy temu Buster cierpiał na artretyzm,
otyłość, depresję i zmęczenie klimatyczne.
Wykorzystując naszą przełomową technologię neuromapowania,
naukowcy zdołali zmapować całą świadomość Bustera.
Teraz i ty możesz czerpać z tego korzyści.
Przez długi czas myśleliśmy, że świadomość mieści się w mózgu.
Teraz wiemy, że życie to doświadczenie całego ciała.
Nasza wyjątkowa nanotechnologia mapuje każdy neuron w jelitach,
sercu, układzie rozrodczym, a nawet w strunach głosowych,
wykorzystując unikalną procedurę zwaną nanocięciem,
by uzyskać poziom szczegółowości dotąd niewyobrażalny.
Świadomość zostaje zakodowana
i może być uploadowana, magazynowana w stanie nieświadomości,
a nawet replikowana niezliczoną ilość razy
i reaktywowana w dowolnym momencie w nienaruszonym ciele, które wybierzesz.
Gdy ta technologia stanie się powszechnie dostępna,
każdy, komu zależy na naszej planecie, podda się digitalizacji.
To jedyny sposób, by całkowicie wyzerować twoje zużycie węgla
i w pełni doświadczać cudów naszych rekonstruowanych ekosystemów,
kiedy się obudzisz.
Witaj, oto „Dawny ty, lepszy świat”.
LifePause Do jutra
Przestań! Dość tego szaleństwa.
- LifePause - Wystarczy. Proszę.
- Do jutra - Alpha, wyłącz.
Serio, Auggie? Na początku było zabawnie, ale poszedłeś za daleko.
Mówiłem ci, to nie żart.
Ten pomysł, że ot tak zrezygnujemy nagle z całego życia
i przeniesiemy się w nieznane?
- Wiedziałem, że nie pójdziesz. - Racja. Nie pójdę.
Dlatego ruszam bez ciebie.
No tak. Co?
Jest tylko jeden bilet. Była loteria dla inwestorów.
Nie było biletu dla osoby towarzyszącej.
Przepraszam. Myślałem, że to oczywiste.
- Czyli ty... - Ja...
Tak, odejdę... Ja... Odejdę sam.
Drinki. Chyba muszę się czegoś napić.
Możemy prosić o szampana?
Nie, coś mocniejszego. Dolna szafka.
Coś mocniejszego! Dolna szafka!
Twierdzisz, że chcesz odejść...
dla psów i windsurfingu?
Nie.
Ja też poproszę.
I ja. Dziękuję.
Chyba powinniście porozmawiać.
Tak... pójdziemy już. Bardzo dziękujemy...
Nie wychodźcie. Proszę.
Czas jeść.
- Sylvie, powinniśmy porozmawiać. - Nie.
Auggie, urządziłam tę kolację dla nas, na Sylwestra.
Będziesz się dobrze bawił.
Kto wie? Może to twoja ostatnia.
Foie gras. Ze sklonowanych gęsi z Palo Alto.
Pewnie tego nie znasz.
Co to jest?
- Wątroba. - Lepiej skupić się na jedzeniu.
Rolnicy siłą karmią samce kaczek, wciskając im do gardeł rury z paszą.
Wątroba ptaków puchnie i staje się nawet dziesięć razy większa.
Są trzymane w klatkach, pokryte gównem.
Niektóre dławią się na śmierć własnymi wymiotami,
albo wyrywają sobie pióra i wzajemnie się atakują.
Samicom się tego oszczędza.
Zamiast tego są wrzucane żywcem
do mielarek i mielone na kocią karmę.
Bon appétit.
O rany.
To takie nieludzkie.
Po co o tym myśleć?
To zabawne, że nazywamy okrucieństwo nieludzkim,
a cóż jest bardziej ludzkiego od okrucieństwa?
Prawda, Auggie?
Ale samice mielone na kocią karmę...
Głowa do góry, Elodie.
To żaden szok, że samica zostaje po prostu wyrzucona.
Jesteś młoda, pewnego dnia przekonasz się, jakie to uczucie.
Dobra, może nie...
Sylvie, nie rozumiem.
Nie wyrzucam cię. Tu nie chodzi o ciebie.
Ależ ze mnie głuptas.
Mój mąż woli zostać poddany nanocięciu, niż spędzić ze mną choćby dzień dłużej,
a ja naiwnie zakładam, że chodzi o mnie.
On chyba chce powiedzieć...
Tęsknię za zachodami słońca.
Chcę poczuć deszcz.
Chcę oddychać prawdziwym powietrzem, bez maski.
Chcę jeść coś innego niż wodorosty,
za co nie zapłacę racjami węglowymi na sześć miesięcy.
Nie jest tak źle. Ludzie przetrwali dużo gorsze rzeczy.
Nawet w najgorszych czasach ludzie mogli spojrzeć w niebo i zobaczyć gwiazdy.
Pragnę dzikiej przyrody, Sylvie.
Każdy jej pragnie...
ale pragniemy też miłości.
Dzika przyroda zniknęła lata temu, Auggie.
Wybrałeś miłość.
- Wybrałeś miłość, dzieci, rodzinę. - O, macie dzieci?
- Elodie, nie. - Tak.
- Nie, nie mamy. - Mamy.
Nie mamy!
Przepraszam. Powiedziałam coś?
- To... - Nie powinnam była, tak?
Powinienem do niej pójść.
Nie.
Ja to zrobię.
Dziękuję.
Nie sądzę, że to zrobi.
- Uwielbia cię. - Kogo to obchodzi?
Nie mówisz poważnie.
Nie?
Co?
Wyobrażałam sobie, jak byłoby fantastycznie,
gdyby przez pomyłkę wybudzili Auggiego w ciele Bustera.
Byłby tam uwięziony... „Jestem Auggie”.
„Nie jestem psem”.
Miałby za swoje, serio.
Słuchaj, Sylvie. Masz prawo być zła,
ale prawda jest taka, że zabiłbym za to, co macie.
Proszę cię.
Przeskakuję z kwiatka na kwiatek.
Elodie, Eleanor, Eloise. Jedno i to samo.
Wirtualne, sztuczna inteligencja...
Nawet te prawdziwe mają czip, więc kiedy uprawiają z tobą seks,
w głowie uprawiają seks z kimś innym.
Przeglądają pornosy, zdjęcia byłych facetów i dziewczyn, albo Bóg wie czego.
Dawniej mi to nie przeszkadzało.
To ogranicza nieznośne komplikacje związane z intymnością.
Ale zaczynam czuć się tak, jakbym równie dobrze mógł nie istnieć.
Chcesz pogadać o digitalizacji?
Czuję się tak, jakbym miał ją już za sobą.
Mówił ci, że odchodzi?
Wyobrażam sobie, że chciałby ci zaimponować.
Podopieczny, który kompletnie go przyćmił.
Nie. Tak jak ty, o niczym nie miałem pojęcia.
Więc siedzimy w tym razem, prawda?
Oboje porzuceni.
Jesteś pijana.
Czy ty...
Flirtujesz ze mną?
Od lat próbuję jakoś rozkręcić swoją karierę artystyczną.
To jeden z powodów, dla których przyszłam. Sylvie jest marszandką...
Lubię pracować z porzuconymi i znalezionymi materiałami.
- No tak. - Uwielbiam pracować z odchodami,
- bo to... - Z odchodami?
Tak. Naprawdę,
jeśli w tych czasach nie odnajdziemy piękna w naszych odchodach,
to gdzie je odnajdziemy?
Nie wiem.
Muszę powiedzieć...
Uważam, że to, co robisz, jest bardzo odważne.
Skaczesz w nieznane. Całkowicie wymazujesz swój ślad węglowy.
Nie znam wielu osób na tyle odważnych,
by zrobić coś takiego.
Ale myślę, że masz jeden problem.
Jaki?
Nadal kochasz swoją żonę.
Nie powinniśmy komplikować tej nocy jeszcze bardziej.
Nie mówię o niczym skomplikowanym.
Nie?
To, o czym mówię, jest bardzo proste.
Ciała w przestrzeni.
Pociąg fizyczny.
Dwie samotne osoby, które się odnajdują.
Pocieszają się.
Przepraszam. Myślałem...
Wiesz...
Co?
Nie dotykam innych ludzi.
Ach, tak. Zapomniałem.
A co z Auggiem?
Ja...
Nie pamiętam, kiedy ostatnio.
Mówisz, że pragniesz dziczy. Już ją masz. Oboje macie.
Zagubieni w jebanej dziczy relacji międzyludzkich.
Możecie od tego uciec tylko razem. Prawda?
Może robisz to po to, by sprawdzić, czy jeszcze ją to obchodzi.
Od dawna nam się nie układa.
I wiem, że zawsze może się poprawić,
ale prawdę mówiąc,
bardziej wierzę w uzdrowienie Ziemi niż naszego związku.
Żadnego kontaktu skóry ze skórą?
Co proponujesz?
Chcę twoje miejsce w szalupie.
Chcesz się zdigitalizować?
Z naszej czwórki to ja powinnam odejść.
Jestem... Jestem młoda. Przykro mi.
Jestem dość silna, by budować to, co musi zostać zbudowane.
Jestem aktywistką. Jestem otwarta, eko-świadoma. Znam się na technologii.
Mam trzy miliony followersów,
a wszystko, co wrzucam, zbiera dwa, trzy miliony bipnięć.
Ale nie masz bliskich, rodziców?
Albo Nica? Masz Nica.
To nie jest ktoś, dla kogo warto rezygnować z takiej szansy.
Jestem po prostu spłukana.
Pracuję jako dostawczyni,
rozbieram się w sieci za węgiel z czarnego rynku...
Robię to wszystko tylko po to, żeby mieć światło w domu,
żeby po godzinach zajmować się sztuką, ale nie daję rady.
Jestem stworzona dla przyszłości.
- Eloise. - Elodie.
No tak.
Nawet gdybym chciał oddać ci swoje miejsce, nie mógłbym tego zrobić.
Jest niezbywalne.
- Wszystko jest weryfikowane przez DNA. - Okej.
Mógłbyś dać mi paznokieć albo włos z brody.
Dochodzi do tego bardzo pogłębiona ocena psychologiczna,
której, bez urazy, raczej byś nie przeszła.
Na czym polega ta ocena?
Alpha, włącz LifePause.
- To po prostu seria pytań. - Okej.
Jak możesz być taka piękna?
Jesteś taka piękna.
„Zdarzyło ci się rozważać samookaleczenie?”.
„Ilu miałeś/miałaś/miałoś partnerów seksualnych i jacy byli?”.
- Chciałbym móc cię dotknąć. - Ale nie możesz.
„Jaki jest twój ulubiony smak lodów i dlaczego?”.
To proste.
Miętowo-czekoladowe. Są pyszne.
„Byłeś/byłaś/byłoś kiedyś zakochany/a/o i skąd wiedziałeś/łaś/łoś?”.
„Czy jesteś osobą uduchowioną?”.
O tak.
„A jeśli tak, to w co wierzysz?”.
O Boże.
„Co byś zrobił/zrobiła/zrobiło w razie konfrontacji
z niedźwiedziem brunatnym?”.
O tak, to... Niektóre pytania to symulacje.
Boże!
To hologram. Nie jest prawdziwy.
- Czekaj. - Nie! To...
- Zabije mnie! - Nie uciekaj! Wszystko w porządku!
To... Elodie!
Nie! Zostaw mnie!
Auggie? Co się dzieje?
Nic takiego. To ocena psychologiczna dla LifePause.
Elodie była ciekawa.
Alpha! Wyłącz LifePause!
Co dokładnie oceniają?
Chyba... Podstawowe umiejętności przetrwania w dziczy?
A może umiejętność
rozróżnienia fantazji i rzeczywistości?
Oczywiście byłabyś dobrą kandydatką.
Nie wyruszyłabym.
Nigdy. Przenigdy.
Nie poddałabym się.
Sylvie, ja...
Nie chciałem cię zranić.
Nie chciałeś?
No dobra, ale... słuchaj... To... chyba...
myślałem, że nie obchodzi cię, czy odejdę.
Jak możesz tak mówić?
Myślałem, że nic już między nami nie ma.
Nie próbuj tego usprawiedliwiać.
Naprawdę. Proszę!
Musisz zrozumieć. W pewnym sensie dla mnie to nie mniejszy szok.
Nie przypuszczałem, że się uda
i że wezmę udział w loterii.
I miałem nadzieję, że najpierw będę mógł z tobą porozmawiać.
Ale nigdy mnie nie słuchasz.
Ledwo na mnie patrzysz.
Wiem, że cię rozczarowałem.
Wiem, że nie takie życie sobie wyobrażaliśmy.
Ja też jestem rozczarowany.
Ale nigdy...
nie potrafiliśmy komunikować się bez kłótni.
- Gdzie Elodie? - Nic, dasz nam chwilę?
Tak.
Czekaj, nie idź.
Co?
Nie.
- O co chodzi? - Co?
Czy ty...
Czy wy...
Nie wierzę. Zrobiliście to?
O co...
Ja... Co?
Nie mogłaś nawet zaczekać, aż odejdę?
Auggie. To nie tak, jak myślisz.
To było...
Ona zaczęła...
to.
„Ona zaczęła”?
Masz sześć lat?
Więc to prawda?
Nie! Ja...
Okej, tak, ale to było kompletnie bezkontaktowe.
- No tak. - I oczywiście
to wciąż głupie i okropne.
- Nie uważam, żeby to było... - Zamknij się!
Ale to tylko dlatego, że byłeś...
Oboje jesteśmy... Porzucasz nas.
I doszło do tego!
Po prostu wspaniale!
Naprawdę wspaniale!
Musiałaś wygrać po raz ostatni, prawda?
Ostatni policzek, zanim wyślesz mnie w drogę!
To... Nie o to chodziło.
- Przepraszam. - O co chodzi?
Przepraszam. Podano kolację.
Dziękuję.
Podać pomidory?
- Nie. - Dobrze.
Alpha, wyłącz.
Chciałbym wznieść toast.
Dobrze, będę... Do widzenia.
Chciałbym wyrazić wdzięczność.
To moja ostatnia noc na Ziemi, przynajmniej w tej konkretnej epoce.
I prawdę mówiąc,
jakaś część mnie myślała, że to będzie nudne pożegnanie.
Dobry posiłek, kilka zabawnych anegdot.
Jak wtedy, gdy szaleliśmy z karaoke tak długo,
aż wykonaliśmy wszystkie piosenki z albumu świątecznego Blue Ivy Carter.
Twój głos poraził całą publiczność.
Poraził mnie.
Myślałem, że trzeba o wszystkim zapomnieć.
Zakopać kilka z naszych licznych toporów wojennych.
Optymistycznie zakończyć nasz wspólnie spędzony tu czas.
Bo były też dobre chwile.
Ale wszystko potoczyło się inaczej.
Może zastanawiacie się, czy jestem zły.
To moja ostatnia noc na Ziemi.
Moja żona pieprzy się z moim przyjacielem.
Kimś, z kim pracowałem, i kto był moim uczniem.
Zawsze cię podziwiałem. To było bezkontaktowe.
Tak naprawdę dostałem od was wspaniały dar.
Jeśli miałem jakiekolwiek wątpliwości co do digitalizacji, dzięki wam zniknęły.
Za waszą sprawą niczego nie żałuję, nie waham się.
Jestem wyłącznie podekscytowany przyszłością.
Dlatego chcę wam obojgu podziękować
za uczynienie decyzji o porzuceniu was na zawsze
tak absolutnie, przerażająco oczywistą.
Zdrowie.
Drogi Auggie.
Skłamałabym, gdybym twierdziła, że nie fantazjowałam czasem o czymś takim.
Która żona nie myślała o tym, jak cudownie byłoby
powoli posiekać męża jak wielki, soczysty melon?
Więc dziękuję, Auggie, że kończysz nas wspólny czas tak płynnie
i że choć raz w życiu
zaplanowałeś i zorganizowałeś coś samodzielnie.
Okazuje się, że mamy dziś wiele powodów do świętowania.
- Ja też mam coś do powiedzenia. - To kiepski moment...
Kurwa, wszyscy jesteście psychiczni.
On jest psychiczny, ona też, a ty jesteś psychiczny, że mnie tu przyprowadziłeś.
To koniec. To wszystko.
Skoro już wznosimy toasty,
też powiem parę słów.
Auggie...
Przepraszam, że uprawiałem bezkontaktowy seks z twoją żoną w twoją ostatnią noc.
Nie chciałem cię zranić ani zepsuć ci wieczoru.
W porządku. Pijacki błąd.
Nie, właśnie to chciałem wyjaśnić.
Tak, chcę to powiedzieć.
Tak to czuję.
To nie była pomyłka.
Zawsze byłem w tobie zakochany.
Chryste.
Jestem w niej zakochany od ponad dekady.
Odkąd ją zobaczyłem.
Kilka razy byliśmy bliscy przespania się ze sobą.
Nieprawda.
Na pogrzebie mojego ojca.
Daj spokój! To był tylko uścisk. Było mi ciebie żal.
I oczywiście to przez Sylvie nigdy nie potrafiłem być z nikim innym.
Nie w pełni. Wszyscy bledli w porównaniu z nią.
Nie dziwię ci się, że chcesz się stąd wynieść,
ale dziwię się, że chcesz zostawić żonę.
Wspaniałą, piękną kobietę.
Mam nadzieję, że kiedy Auggie odejdzie...
Jezu.
- Bierz go! Tak! - Auggie! Nie!
- Jedzenie! Nie! - Zamknij się!
Ty zdradziecki, kradnący żony...
- Auggie! - Trzymaj się z daleka od mojej żony.
- Zabiję cię, zjebie! - Puszczaj go!
Zostaw go!
- Puszczaj go! - Nie!
Dość!
Tatusiu? Co się dzieje?
Wracaj do łóżka, Agnes.
Co wy robicie?
To...
Gramy w taką grę, kochanie. Zabawna, prawda?
Mogę też zagrać?
Nie, kochanie. Powinnaś już spać. Odprowadzę cię, dobrze?
- Mają dziecko. - To skomplikowane.
Nie, kochanie.
- Pójdę ją położyć. - Nie, proszę, nie rób tego.
- Muszę. - Nie.
Agnes, śpij.
- Nie znoszę, kiedy tak robisz. - Ja też tego nie znoszę.
Ale może czas już porzucić nasze fantazje.
Zabiorę ją na górę.
- Czy to... - Tak. Bot bezpłodnościowy.
Nigdy nie widziałam tak realistycznego.
Chyba powinniście już iść.
- Oczywiście. - Tak.
Sylvie? Rozmawiałam z Auggiem o tym, żeby oddał mi swój bilet.
Naprawdę chcę odejść.
Jesteś młoda. Masz czas. Pewnego dnia wszyscy będą to robili.
Tak.
Potrzebujemy naszego tlenu.
Annie?
Przepraszam za ten bałagan.
Nie ma sprawy.
Jedzenie było przepyszne.
Nie robiłam go. Jestem tylko kelnerką. Freelancerką. Służącą.
Masz czip?
Nie byłoby mnie stać.
Znam faceta, który robi je bardzo tanio.
O ile nie przeszkadzają ci reklamy.
Proszę.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Przekaż mu, żeby dobrze się bawił.
Dobrze. O ile pamięta, jak to robić.
Był dobrym przyjacielem. Powiedz mu... że przepraszam...
Dobrze. Pa, Nic.
- Sylvie, gdyby była szansa... - Pa.
Ja...
W porządku, może pani iść spać. Ja tu dokończę i sama wyjdę.
Jest Sylwester. Nie masz planów?
Nie, nie mam.
Ostatnia fala upałów zabrała moją rodzinę i większość przyjaciół.
Byłam masażystką w Burbank.
Kiedy jeszcze Burbank istniało.
Tak mi przykro.
To zabawne.
Pani życie wydaje mi się całkiem atrakcyjne.
O tak.
- Pozwól, że dam ci napiwek. - Nie, uprzedzała pani...
Choć tyle mogę zrobić.
Dzięki.
Pewnie musisz się spakować.
A może nie musisz.
Musisz się spakować?
Mogę spakować twój głos?
Nie.
Śpiewam jej każdej nocy, Auggie.
Wiem o tym.
Wiem, że to absurdalne.
Wiem, że mnie nie słyszy.
To nie jest absurdalne.
Odchodzisz jutro, ale tak naprawdę odszedłeś dawno temu.
I nie winię cię.
Byłam okrutna.
Rozumiem to.
Pragniesz życia w dziczy.
Chcesz widzieć gwiazdy.
Sylvie, ja...
- Nie chcę odchodzić. - Nie rób tego.
Nie zostawaj z poczucia winy albo dlatego, że się boisz.
Nie o to chodzi.
Po prostu nie chcę...
Nie chcę...
z nas rezygnować.
Ani z tej żałosnej planety.
Kocham cię.
Ja też cię kocham, Auggie.
Co to?
Wybiła północ.
Chodźmy. Chodź.
Część tego... Chodź, pokażę ci.
Szczęśliwego Nowego Roku, Auggie.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Szczęśliwego i zdrowego 2069 dla naszych przyjaciół z Bay Area.
Oskarżyciele z Międzynarodowego Trybunału Karnego w Hadze
przygotowują dodatkowe akty przeciwko jednostkom i korporacjom,
oskarżonym o ekobójstwo i inne zbrodnie przeciwko przyrodzie.
Trybunał ds. zbrodni klimatycznych
informuje też, że proponowane porozumienie finansowe
dotyczące reparacji środowiskowych
dla pierwszych narodów z półkuli południowej
zostało odrzucone przez prawników globalnej Północy...
Ceny węgla gwałtownie rosną
od rana na światowych rynkach
i trwa ożywiony handel kredytami komercyjnymi i ofertami indywidualnymi.
WITAJ, ANNO
USŁUGA ZAKOŃCZONA
NAPIWEK ODRZUĆ
- August? - Augustine.
Tu jest napisane „mężczyzna”.
Nie wiem, co cię obchodzi moja tożsamość płciowa.
Próbka DNA?
Proszę. Po prostu...
NAZWISKO: BOLO STATUS ZWIĄZKU: MAŁŻEŃSTWO
STATUS EWALUACJI DOBRY
ZGODNOŚĆ PRÓBKI
Dobra. Zgadza się. Możesz jechać.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK