NETFLIX PRESENTA
Atravesamos toda a cidade.
Os edificios están unidos.
Entramos por Rosa dos ventos e agora estamos en Lirio do val.
Vaia nomes! Aquí non hai ningún lirio do val.
Confía. Teño antepasados tuareg.
Por alí.
Tamén fun scout.
Delta un a base.
Precisamos posición.
Estamos nuns corredores que dan a outros.
Ousmane, onde estamos?
Fomos dereita, esquerda, porta azul e agora imos dereita,
dereita, porta verde.
- Aquí. - Porta verde.
Listo para prender ao máis buscado de Europa?
Pois non.
Pois é tarde.
- Está aí Diaz? - Si.
- E se chamamos aos demais? - Non. Primeiro temos que velo.
É miúdo, coma Timothée Chalamet, pero feo.
Tras tres años de silencio, está nun negocio.
Onde estás, feo?
Onte te escondes?
Que tal, familia?
Preguntei que tal, familia?
O monstro
de Jordan Diaz!
Non vos oio! Un aplauso!
Timothée está vello!
- Canto tempo ten a foto? - Tres anos.
Será polo pelo.
O pelo cambia moito a un.
Chamamos aos demais?
Repito: cinco vitorias!
- Ola. Oídesme? - Merda.
Quero que animedes ao meu colega Diaz!
Un aplauso!
Animade na pelexa!
- Pasádelo ben? - Si!
Todos para casa. Imos levarnos a estrela.
Hai polis cercando o edificio. Compórtate.
Tranquilidade. Todos para casa.
Vas de tío duro, pero non es nada.
Queres pelexa? Pois pelexamos.
- Chama aos demais. - Como?
Que?
Chama aos demais.
Vale, rapaces. Xa está. Apurade.
Vamos!
Veña, vamos!
Fomos dereita, dereita…
Fomos dereita, esquerda.
- Porta azul. - Iso é esquerda.
- Non, é azul. - Iso é gris!
Dálle unha boa, Ousmane!
Policía!
As mans arriba! Que é iso?
- Lixo. - Déixao aí!
Plástico á esquerda!
Xuro pola miña nai que reciclo.
- Non é el. - Ímonos!
A poli do lixo non anda con parvadas!
Policía!
As mans arriba!
Policía!
Que ninguén se mova!
- Moi ben. Desta non escapas. - Sóltame!
É tarde. Aí está.
- Non te movas! Ven aquí! Apura. - Ocúpate ti.
Ti, o do micro!
Ven aquí. Dinos quen gañou esta noite.
- O gañador de hoxe é… - A policía!
A policía.
Non. O gañador de hoxe é…
- O gañador de hoxe é… - A policía!
- Policía! - Policía!
Policía!
Capitán Monge.
É o xefe adxunto da policía xudicial do distrito 12.
- Iso de adxunto… - Non é así?
- Son un segundo xefe. - Iso é adxunto.
- Si. - Fixo o exame para ser comisario.
Tres veces. Fracasou.
Eu non o chamaría fracaso.
Cinco solicitudes de traslado a Criminal, Antiterrorismo e Escoltas.
Sen sorte.
Algo que dicir?
Como dixo Amin Maalouf,
"O amor aliméntase de paciencia tanto coma de desexo."
Que bonito.
- Coñéceo? - Eu falo da súa carreira.
- Si. - Sabe por que está aquí?
- Non. - Claro que non.
Minte para saber á verdade.
- Cal é a verdade? - Dígamo vostede.
- Isto non é un interrogatorio. - Seguro?
- Acóllome á quinta. - Non estamos nos EUA.
Usar o dereito ao silencio coa súa psiquiatra é contraproducente.
Coñézoa?
- Persoal ou profesional? - Profesional.
Hai poucas opcións.
Non, non a recordo.
- Clarissa Malbec. Detida por roubos. - Certo, si.
Unha sospeitosa moi lista.
Durante o interrogatorio, supostamente vostede díxolle:
"Se falas, invítote a cear.
Probaches o pato?"
Non sei, pode ser.
- Non lle choca nada? - Non, por? É vexetariana?
Os compañeiros veno un obstáculo.
Cren que ten un grave complexo de superioridade.
Eu non teño ningún complexo.
¿Realmente cre que cear con vostede
é un incentivo con máis peso que eliminar os cargos?
Esa é unha pregunta filosófica
da que non me importaría charlar cunha boa comida.
Déixolle elixir onde.
Vale. Creo que teño suficiente para facerme unha idea.
- Grazas. - Xa mas darás despois.
Despois de que?
Espera! Non tires así!
Isto é caxemira.
- Xa… - Si, vale.
Vaia cu…
Por aí.
Paréceste moito a teu pai.
É polo nariz. Teño o nariz dos Monge.
- Non che importa usar o seu cuarto? - Non. Por?
Es moi de Freud.
Non veñen nunca. Non pago alugueiro. E son considerado.
Cambio a roupa da cama.
Podes poñer música?
Sabes por que Enzo Ferrari non quería radio?
- Non. - Só quería oír o motor.
- Sempre es tan meticuloso con todo? - Non.
Cres que arrincar a roupa é excitante, non?
- Si. - Consentes isto?
- Si. - Non te manipulei.
- Non. - Non prometín nada?
- Acabaches? - Non, pero…
- Non se pode facer nada. - Cala!
Marchas?
Traio salmón afumado. Salvaxe e cortado a man. E champaña.
Soa ben, pero marcho.
Vémonos e grazas.
De nada. Grazas a ti. Tes o meu número no expediente.
- Chámame se queres. - Tranquilo.
Que ben que o tomes así.
Sempre deixan aos homes de cabróns.
A xente pensa de máis.
Só buscas un bo cu por pracer narcisista. Que problema hai?
- Ti es máis ca un bo cu. - Non falaba de min.
Adeus.
A ver, Diakité.
- Si, a pelexa. Podo explicalo. - Non fai falta.
Xa, si. Entendo.
Iso está sacado de contexto.
Para entendelo, hai que ver o de antes.
Ao principio…
Non, iso é xusto antes, pero antes diso…
Iso é moito antes.
- Sigo? - Non.
500 000 visitas.
Ademais de incontrolable e obsesivo, é… como se di?
Viral.
Sabe que dixo o ministro cando o viu?
Que lle gusta a atención.
A policía atravesa un momento difícil coa súa imaxe,
sobre todo entre certa poboación.
Eu dígoo sempre: o problema é a imaxe.
Pero son só un poli, non "a policía".
Xa, pero imos cambiar iso.
Vai ser a cara visible da Policía Nacional.
Méaux?
Bo día.
Preséntolle a Benoît Méaux. Director de Comunicación da policía.
O que queremos para a nosa campaña é un heroe.
Un heroe accesible e normal,
pero cunhas capacidades incribles.
Un policía 2.0,
representado por alguén
con quen se identifique a xente e que xa teña admiradores:
vostede.
Eu?
Imos crear un ecosistema dixital completo coa súa imaxe.
É dicir, YouTube, Facebook, Instagram, Snap e, por suposto, TikTok.
Para que a xente siga a súa vida.
Coma a dun amigo.
E, como guinda do pastel,
un anuncio para todas as plataformas.
Esta é unha mensaxe do Ministerio do Interior.
A polo ladrón!
Compromiso.
Disciplina.
Superación.
Valor.
Altruísmo.
Integridade.
Forza.
A Policía Nacional busca xente.
Vive unha grande aventura. Únete.
Entón…
Que lle parece?
- En serio? - Totalmente.
Imos rebobinar.
Son incontrolable e obsesivo.
Dixo iso mesmo. Por que eu?
A xente segue aos rebeldes. E é un bo pai.
Fai graza.
Claro que si!
Xa entendo!
Vale. Por que fago graza?
- Veña. Imos probar. - Pois…
- Por ser xenial? - Non.
Unha pista? Está aquí.
- O sorriso… - Non. Mirade todo.
É atractivo. Fermoso.
- É guapo. - Outra pista? N…
- Negro? - Non.
O negro fai graza, non si?
Diakité, é unha orde.
Non penso facer iso para cubrir as cagadas.
Non se poña así. Só lle pedimos que sexa como é.
Un símbolo da boa integración das minorías na nosa institución.
Sabe por onde se pode meter o símbolo?
Vén aí.
E que tal foi?
Xenial. Murmurades ás escondidas.
Que son un obstáculo?
Se tedes algo que dicirme, adiante. Quen empeza?
Ninguén?
Non, pero es un charlatán.
Un charlatán?
- Que queres dicir? - Presumes.
- Es un pouco pervertido. - Perdón por ser atento.
- Nunca escoitas. - Como?
- Falas seguido. - Mírasme o cu.
Iso non é verdade.
- Iso quixeras. - Es un pesado.
Perdón, pero es sexista, non fas graza.
- Es egocéntrico. - Egocéntrico?
Usas moita colonia.
É perfume, CK One.
Cheira a coche de Uber.
Deixa de amolar coa barba de moderno e os pantalóns axustados.
- Xa es grandiño. - Non son axustados, son slim.
Perdón por ter estilo. Non fai falta levar roupa usada.
Hostia.
Enganástesme.
Dásevos ben isto. Case me enganades.
Dubidei co da colonia.
A broma de Khadjia dos Uber…
Merecedes un Óscar.
Bo traballo, De Niro!
Poñédevos a traballar.
Vaia parvadas.
Egocéntrico…
Yves?
Traio a compra. Axúdasme a colocala?
Estás chorando?
- Yves, estás ben? - Espera!
Merda.
- Bo día. - Bo día.
- Adeus. - Adeus, si.
- Grazas. - Que pasa, papá?
- Non ías directo ao traballo? - Si.
Pero…
- Merquei conxelados. - Trouxeches os cereais?
Yves, explícasmo?
Polo menos alguén aquí colle cacho.
Como dis?
Polo menos alguén aquí fai o amor.
Como me dis iso a min, Yves?
Non son o teu colega.
- Perdón. Culpa miña. - Por favor.
Que tal?
Perdón, había atasco.
Non facía falta que viñeras. Pedín un taxi.
- Dixen que viña. - Xa llo dixen!
Esperaba que tivera algo mellor que facer.
- Veño de boa gana. - Estás libre mañá?
- Por? - É o aniversario da muller de Didier.
Vai haber moita xente. Papá pode presentarte.
Non teño dez anos. Coñezo xente só.
Déixao, se é feliz así…
Perdón, nenos!
Para!
Perdón. Apártense.
- Si? - Pasa algo na Gare de Lyon.
Vale. Vou.
Djimo!
- Estou aquí. - Espérannos os do 12.
Vale.
- Vostede siga. Como se non estivera. - Xa.
Non, perdón. Estou con eles.
Ves o do móbil?
Intentou venderme haxix. Encárgate del.
- Apártese, señor. - Estamos xuntos.
- Vou coa policía. Servizos dixitais. - Separe as pernas.
- …oíu nada? - ¡Non!
- Os usuarios falaron dun ruído… - En que momento?
Agarda aquí.
- Vale, agora xa me encargo eu. - Son policía.
François Monge.
Non, Ousmane, non o podo crer!
- Que fas aquí? - Xa ves.
- Canto tempo sen verte. - Si.
- Ola. - Encantado.
Coñecédesvos fai moito?
Fomos compañeiros en…
Si.
Non digo que lle axudara a subir, pero…
Non, non digas iso.
- Podes falar coas testemuñas? - Si.
Grazas, señor.
- Podemos falar? - Si, claro.
Alégrome de verte. Véxote ben.
- E ti? - Estás en forma.
Tes bo aspecto. Gañaches peso?
É a idade. Eu cóidome.
- Non tanto. Vas algo apertado. - En serio? Si.
- A que te dedicaches? - O normal.
Cousas normais. Comisario da Unidade Criminal.
Teño a miña unidade. Ben.
- Que ben. Parabéns. - Grazas.
- E ti? - Estou no distrito 12. Está moi ben.
Estupendo.
É xenial. Sinto como que reconecto co fundamental.
Coa base de todo. É enriquecedor.
- Dime. - O que?
- Con quen fochicaches? - Que?
Deixaches a Unidade Criminal para volver á comisaría?
- É unha sanción. - Xa dixen que é enriquecedor.
- Si? - Non me obsesiona a carreira.
Entendo.
Non todos somos tiburóns, comisario.
- Si? - Non digo que ti o sexas.
- Non todo na vida é o traballo. - Hai Sra. Monge aparte da túa nai?
Aínda non naceu quen consiga atarme.
Pois que apure. Se non, ides ter moita diferencia de idade.
Madurei.
Pasei de felino salvaxe a lobo solitario.
- Está ben iso. - E ti?
- Si, igual. Vivo solo. Tranquilo. - Está ben.
Estupendo.
Onde está o fiscal?
Estaba o substituto, pero repugnoulle o corpo.
- Que ten o corpo? - Ven velo.
Sen papeis. Non se sabe a causa da morte.
- E a outra metade? - Non a atopamos.
Deixámosvos acabar. Grazas.
Falamos. Alégrome de verte.
Eh, ensínasme as túas oficinas? Seica están moi ben.
- Non son nada especial. - Oín falar ben.
- En serio… - Grazas. Agradézocho.
Canto espazo.
Pero vai frío, non si?
É menos persoal que a comisaría do meu distrito.
Ousmane, chamaron de Saint-Julien.
Atoparon unhas pernas na vía do tren.
- Chámase Kevin Marchal. - É para min.
Quen é este?
Perdón. Capitán Monge. Do distrito 12.
- Bo día. Non vos ergades. - Bo día.
- El atopou o corpo. - Si.
É posible que só lle romperan o corazón.
- Ten balas nas coxas. - Homicidio. Encárgome eu.
Que?
Ensíname iso.
HISTORIA POLICIAL CANDO CHAMA O DEBER
Falo co fiscal. Chama a Valergnes.
- Irei dous ou tres días. - Vale.
Xenial. Imos visitar o resto de Francia.
Ti non vés.
É perigoso. E inestable.
Non podo poñer a civís en risco. É unha misión secreta.
Veña, vaite.
Ese é o meu Ousmane! Ousado, intrépido! O equipo estrela xunto de novo.
Que equipo?
Este caso é meu. Non me fagas iso.
- Non é momento. - Si que é. O corpo atopeino eu.
Está partido en dous. Cada un ten a metade.
François?
Estou en Criminal. Ti, na comisaría.
Como imos traballar xuntos? Non podemos.
É esa a túa escusa? Caramba. Antes eras un chaíñas.
- Xa sei! Isto é por Yasmine? - Que pasa con Yasmine?
- Pola aventura que tivemos. - Que pasa?
Estabas toliño por ela.
Para nada. É a miña amiga.
- Ousmane. Escoita. - Que?
Foi motivo dabondo para ignorarme.
Ignorarte? Estás de broma?
Deixeiche unha mensaxe tralo exame de comisario. Non me chamaches.
Rías as súas bromas. Mirábala. Pero non te decidiches.
Perdón por ter algo de iniciativa.
Pena que iso non fora parte do exame.
- Aprobarías. - Es un cativo.
Iso si que é cativo.
Si, pero polo menos non toco o fondo coa punta.
Mexas en código Morse. Iso non é normal. Vai ao médico.
- Ousmane. - Xa sabes saír.
Agarda por min!
Merda.
Ousmane. Me cago no demo.
Non podes negar que fomos un bo equipo.
Unha unidade. Unha parella. Un dúo.
Somos bos colegas, compañeiros.
Queda algún sinónimo?
Perdemos contacto. Culpa túa, miña…
- Miña? - Iso é igual.
Non sabes como vai todo fóra de París.
Ten que acompañarte alguén.
- Ti? - Nacín en Bordeos.
Estudei en Rennes.
Teño curmáns nos montes Lyonnais, un tío en Aix. Coñezo todo.
François, mira a miña boca. Ves que falo? Escoita as palabras.
Vou eu. Ti, quedas.
Cheiras o aire fresco? Mira as montañas e a vexetación.
A xente vai á Reunión, pero témolo todo en Francia.
A Reunión é Francia.
En certo modo.
Vas estar enfurruñado?
- Estar tres horas sen falar é de nenos. - De nenos?
- Quen telefonou o seu pai? - "Telefonou"?
- Non era meu pai. - Quen era?
- Miña nai. - É o mesmo.
Coñece a muller do director de…
- É igual. Xogaches e perdiches. - Nepotismo.
- Como dis? - Iso é nepotismo.
Prohíboche dicir iso.
Non coñeces a miña vida. Eu non nacín con todo amañado, coma ti.
Sigue falando. Está ben.
Non é fácil cando es branco, educado e coñeces xente de ben.
- En serio? - Si, rite.
Sen miramentos. Ou comes ou te comen.
É moito máis doado cando es negro e pobre.
Dixen eu iso?
Vén alguén recollernos?
Alice Gauthier, comisaria adxunta.
Alice? É nome de muller dos 90.
Terá 25 ou 30 anos. Aquí as mulleres non son complicadas.
- Que queres dicir? - Pois…
Non se che dan ben as mozas. Esta é a túa.
Quen dixo iso? Non penso niso todos os días coma ti.
Tes problemas. Deberías ir ao psicólogo.
Xa fun. Onte. Estivo ben.
Alice non é precisamente puntual.
Perdón, estaba agardando no outro lado. Traio café. Son Alice.
- Alice Gauthier. Encantada. - François.
- En París, damos bicos. - Aquí non.
Comisario Diakité, encantada de traballar con vostede.
Encantado. Bo día. Igual.
Eu tamén. O mesmo digo. Encantado de coñecela.
Estou excitado.
- Imos? - Si, ao País das Marabillas.
É broma.
- Que dicías? - Nada.
Moi ben, amigo.
- É de aquí? - Thonon-les-Bains.
Es un "pregun-Thonon"!
Que monumentos podemos visitar por aquí?
GARAXE MARÉCHAL
A nivel de comercio, non está mal isto.
RESTAURANTE A MARSELLESA
Falta o Kebab Marine e Cachimbas Xoana de Arco.
CARNICERÍA PURA SANGUE
- Esta é unha cidade patriota. - Non é iso.
Os últimos anos, houbo bastante tráfico de drogas.
A xente obsesionouse coa lei, a orde e os valores.
- E queren un tío duro que o entenda. - Coma el?
O fascista de France Vive?
A dereita é fascista. E non é tamén nazi?
Recórdame a diferenza.
O fascismo é un período histórico
que é escuro, pero interesante.
- Cala. - A economía…
Ao que está contra negros, árabes, xudeus, gais,
Europa, o Me Too, o rap…
Como lle chamas ti?
Un bo francés.
- Que caras! - Enganáchesnos.
Por onde empezamos?
Vale, ben.
Outro home que perde a cabeza por ti.
Kevin Marchal, 26 anos, vivía con súa nai.
Condenado por narcotráfico. Estivo na cadea oito meses.
- Está ben? - Si.
Si, estou estupendamente.
Caeu dunha ponte e o tren cortouno á metade?
Non, cortárono cun obxecto metálico afiado.
Machado? Serra?
Unha varanda defectuosa.
Pero iso non explica por que as feridas están cauterizadas.
Que raro. Está todo queimado. Parece touciño.
Está crocante. Estilo churrasco.
Fixeron probas toxicolóxicas.
- Si. - Dúas feridas de bala.
- Disparáronlle a tres ou cinco metros. - Si, vese ben o furado.
Un dos proxectís impactou cun óso.
- É unha 7,62. - Si.
- Unha Tokarev? - Úsana moitos traficantes.
- Que fas? - Os drogadictos agochan as marcas.
- Dígao se me equivoco. - Si.
Inxéctanse as drogas no…
E non ten nada.
- Para! - Quería colocalo.
- Estás ben? - Si.
- É raro. Hai moito espazo. - Son as montañas.
- Ola, señor. - Bo día.
Boa escena do crime. Moi ben marcada.
Está protexida. Sen contaminación. Precisa e limpa.
- Bo traballo. Tan ben coma en París. - Claro.
- Bo día. - Que temos?
- Falas con eles? - Eu? Por que?
Gañamos tempo. Eu vou coa adxunta.
- Por que non ao revés? - Porque non.
Iso non é un argumento.
Eu son comisario e ti, capitán.
Vale?
- Estasme dando unha orde? - Si, iso é.
- Xa. - Podo facelo. Son o teu superior.
- Ola, cabaleiros. - Ola.
Ola. Capitán Monge, da Unidade Criminal de París.
Pero son orixinario das provincias.
Coma vostedes.
Parece que o quentamento global aínda non chegou aquí.
- Está a moto de Marchal? - Só as pernas na vía.
- Marcas de roda, sangue e cristal roto. - Golpeou a varanda e caeu?
- Derrapou por aquí. - Hai un impacto de bala.
Por iso derrapou.
Disparáronlle aquí.
Dúas balas de 7,62.
Cadra co rastro de sangue da estrada.
O raro é que o que o perseguía parara xusto despois de disparar.
Para rematalo.
Ou para cubrir o rastro: coller a moto.
Pesa moito para unha persoa.
Esqueceu un detalle.
O tren das 9:52 a París.
- Non o cortou a varanda. - Foron os cables de alta tensión.
Por iso estaba queimado.
Vou subir.
- Que? - Nada.
Que pasa?
- Teño algo na cara? - Non. Está… moi ben.
Que?
Atopei un dente.
- Perderíao co impacto. - Non lle faltaba ningún.
Non?
Ese é o pau de antes?
Non.
- Ímonos? Hai que facer o papelorio. - Queremos visitar a nai da vítima.
- Déixannos un coche? - Aínda non sabe que morreu o fillo.
- Non pasa nada. Dicímosllo nós. - Vale. Sylvain, dálles un coche.
- Vale. - Dáme o teléfono?
O meu teléfono?
- Para a investigación. - Pero faime falta a min.
Referíame ao número.
- Ah, vale. É 06… - Si.
39, 98,
32, 15.
- Chámeme cando queira. - Vale.
O meu é 06…
Non é necesario. Están sempre xuntos.
- Ben. Deica logo. - Deica logo.
- Chéirame mal esa rapaza. - Que?
Ten algo raro.
Porque me busca a min e non a ti?
Si, claro.
Grazas. Que teña bo día.
Es incrible.
- Estás celoso? - Celoso de que?
- Pois disto. - Celoso de que?
- Disto. - Xa.
- Non. - Estás celoso.
- Entón que pasa? - Pois…
Dime. Non tes argumentos?
Teño 37 anos. Son maior para estas parvadas.
Que fas?
- Gardar a pistola. - Non.
Ímola asustar. Pona na guanteira.
- Vai contra o protocolo. - Mira.
- Fácil. - Pero contra o protocolo.
- Hai que dicirllo con coidado. - Teño lado sensible.
Bo día, señora. Comisario Diakité, Unidade Criminal.
- Capitán Monge. - Da mesma unidade.
Non é verdade.
Se non, teño que explicar.
Que ocorre?
Podemos pasar?
- Si. - Grazas.
- Que fas? - Que fas ti?
- Entrar. - Eu tamén.
- Retrocede. - Eu? Por?
- Porque si. - Xa.
- Grazas. - Que chistoso.
Podería usar o seu baño?
- Si. Está por aí. - Grazas.
Mentres, podemos falar nós no salón.
Ven aquí.
Sente.
Ten moitos animais.
Sra. Marchal…
- Teño unha noticia boa e outra mala. - Atoparon o meu fillo?
- Si. Esa é a boa noticia. - Está ben?
Perdón, debería comezar doutra forma.
Está ferido?
Si, disparáronlle na perna.
Non vai poder andar?
Non. Non vai poder.
- Pero… - Iso é un detalle.
FESTA CON STRIPTEASE
- Dígame se está ben. - Non me axuda.
Vale, voullo dicir sen máis. Como coa depilación.
Kevin está morto, señora. Síntoo.
- Non. - Síntoo moito.
Non!
- Non! - Si.
- Síntoo moito. - Non!
- Cálmese.
- Non pasa nada. - Que fixeches?
- Unha bolsa. - Para?
Está hiperventilando. Respire polo nariz.
Non pode ser!
Que e iso? Non!
Canta merda!
Que noxo.
Respire profundamente.
Tome, señora.
Respire na bolsa.
Moi ben.
Faremos todo o posible por atopar o culpable.
Segue ulindo a el.
Era bo rapaz,
pero sempre se xuntou coa xente equivocada.
Para.
Con quen?
Tiña un amigo, Nader.
O Acusón.
Veña.
- Non. - Tranquila, señora.
Que facía Kevin? Traballaba?
Traballaba na farmacia.
Pero despedírono.
O xefe acusouno de roubar medicamentos
para vendelos.
Entón comezou a pasar moito tempo no seu taller, como el lle chamaba.
Non sei que fabricaba,
pero polo menos estaba aquí.
Comigo.
- Señora. - Vai estar ben.
- Veña. - Moi ben.
Xa está.
Enténdoa.
Para.
Estou aquí.
Sóltaa.
Toma.
Veña.
Que ben.
Coidado coas feces das pitas. Esvaran.
Está aquí.
Coidado cos cans. Teñen mal humor.
Aussaresses!
Xa está.
Non teño a vacina da rabia.
Pero se son unha monada.
Mira, non pasa nada. Dígocho eu.
Non?
A que si? Mira.
O can está tranquilo.
Merda!
Están tolos!
Que demo pasa? Existen os cans bipolares?
Eu sei que hai osos bipolares.
- Adestrounos Kevin para pelexar? - Non, nunca saíron de aí.
Non teño as chaves.
Non fan falta.
Vaia! Que laboratorio máis bonito.
Si… Era un bo químico.
Non está mal, Kevin.
- Moi ben, amigo. - Que é isto?
Ben organizado.
Vale.
- Desconxestionamento nasal. - Vaia catarro.
Usan iso para fabricar metanfetaminas. Eses cristais.
Estudaches Química?
Non. Iso vino na tele.
Cocaína.
- Oxicodona. - Non te movas.
Que fas?
Voullo mandar á de Narcóticos.
Yasmine? Seguides falando?
- Que carallo che importa? - Non estás cabreado?
Non, non estou cabreado.
- Deixa de dicilo. - Non entendo esas diferenzas.
Isto tumba un cabalo.
- Merda. Os cans! - Que lles pasa?
Probaba os produtos neles. Son cobaias.
- Sra. Marchal? - Si?
Coñece a xente coa que andaba o seu fillo?
Hai unha rapaza. Jessica.
Ía vela de cando en vez.
Traballa nun bar.
Un momento.
Será neste bar?
FESTA CON STRIPTEASE
APARCAMENTO
- Striptease! - Si.
Imos ver mulleres espidas.
- E? - Só era un aviso.
Es un pesado.
- Tes panos de papel? - Para que?
- Sángrache o nariz. - Déixao xa.
- Bo día. - Señora.
Aínda non abrimos.
Creo que si.
Está Jessica?
Os vestiarios, por favor?
- Aí abaixo. - Grazas.
Vale. Vou eu. Ti…
- Aos vestiarios? - Si.
Seguro?
Es un pesado.
Ola.
Podo axudarlle?
Si! Son policía.
Agarde.
François? Ven aquí.
Vai ti.
- Por que? - É mellor así.
- Tes problemas. - Que?
- Si. - Veña, vai.
- Tes problemas. - Que problemas? Vai!
Jessica?
Capitán Monge. Unidade Criminal.
- Que é isto? Un desfile? - Vimos por Kevin Marchal.
- Que fixo? - Está morto.
Asasinárono.
Sabía que acabaría así.
Ponme detrás?
Se quere…
Non hai problema.
- Así ben? Non teño as mans moi frías? - Non.
Ten que contestar.
Se non, ímonos aburrir.
Fago preguntas e vostede responde.
Lémbrasme un chiste.
Fala! E trátame de "ti".
O chiste é sobre…
Como se chama isto?
Un home de cor.
- Comeza ben. - Entra nun bar cun papagaio.
O camareiro veo e di: "Caramba, que bonito! De onde o sacaches?"
Entón? De onde?
O papagaio contesta: "De África."
De África!
- Porque contesta o papagaio. - Si!
É racista, pero é gracioso.
- E logo? - Contra os negros.
- Non. - Unha miguiña. Un pouco si.
Non quero contrariarte.
Pero é racista.
Vale. Kevin Marchal.
Non falo con inmigrantes de orixe subsahariana.
E eu non falo con fillos de puta racistas.
Pero faremos un esforzo.
Oíchesme?
Vale. Agora xa podo.
Estades mal da chola?
Primeiro, foi divertido.
Kevin é bo, a pesares de parecer un can rabioso.
Xa.
Pero esas cousas que facía…
- Perdón. Traficaba logo? - Co seu amigo, o Acusón.
O Acusón?
Nader.
O seu sobrenome é Acusón.
Traballa no simulador do centro comercial.
Discutiron cando soubo que Kevin fabricaba.
O negocio medraba.
Vendía en clubs nocturnos,
festas ilegais…
Xa me boto eu no cu.
- Grazas. - De nada.
Vamos!
Coñecémonos hai unhas dúas semanas.
Estaba moi nervioso, como se tivera medo de algo.
François?
E el é o comisario…
Ese puto imbécil!
Este tipo está tolo!
Agarda. Voucho demostrar. Non acabei!
Xa vou!
Vaia imbécil…
Por algo vai contra o protocolo.
Hostia!
Merda!
Me cago no demo!
Merda!
Primeiro aviso! As mans na cabeza!
Escoita…
Segundo aviso!
Merda.
Está morto.
Que raro. Sen dor nin cansazo.
Tomara drogas.
Se ti o dis…
Que? É verdade.
Estábache rompendo a crisma. Non precisamos escusas.
E todo por un chiste. De mal gusto, si…
De mal gusto, non. Racista! É diferente.
O chiste en realidade é cun mono.
Es demasiado hipersensible.
E isto?
FÓRA NEGROS E MARICAS
Tamén son hipersensible?
Que merda de cidade. De verdade! Mira isto.
Ata a ventá!
A ventá! A verdade é…
Por que fan isto? O de romper a ventá?
Entendo o dos negros, pero os maricas?
- Como dis? - Que?
- Sei o que dixeches. - Non o entendes.
Non, claro que non. Dáme as chaves.
Merda.
Caéronme debaixo do coche.
- Que che caeron debaixo do coche? - Si!
Carl Müller. Nada salvo que lle quitaron o carné.
Traballaba nunha empresa de seguridade. Securitec.
Imos visitalos.
Tiña esta tatuaxe no pescozo.
- Sóache de algo? - Non.
Os amigos da capital.
Ola. Son o comisario Mercier. Encantado.
- Igual. - Estamos agardando pola autopsia.
Oxalá confirme un infarto.
- Vostede confirma que foi autodefensa? - Atacoume!
Verbal e fisicamente. Que máis necesita?
- Era duro. - Estaba drogado.
Un cativo perdeu os estribos nunha festa.
Éxtase contaminado. Reducírono entre tres.
Compararemos os resultados de Carl e Kevin.
Dous cadáveres en dous días é superior á nosa media.
Por favor, que non haxa máis e pechade o caso rápido.
Con discreción e tacto.
Por suposto.
- Son discreto e… - El ten tacto? Xa supoñía.
- Gauthier, hai que rexistrar todo. - Si, xefe.
Confunde secretaria e adxunta.
- A min tamén me pasa. - Si?
Un adxunto é máis coma un segundo xefe.
As análises de Kevin. Restos de cocaína, cánnabis…
Coma case todos aquí.
Non trafica nin consume. Só cociña.
Falando diso, non hai fame? Securitec estará pechado.
Que se come aquí?
- Que rico. - Está bo.
Non podedes marchar sen probar a crozaillette.
- É pesada. - É crocante e suave.
Que rico!
Vou rebentar.
Pensei que a combinación de salchicha, pasta e queixo
ía ser pesada.
Pero non.
Non. Sabes que? Son listos.
Non usan nata. É "iagur".
Como dis?
- "Iagur". - Iogur!
- "Iagur". - Non, iogur.
- É un a. - Non. Iogur.
- Como o di vostede? - Iogur.
- En serio? - Ves?
- Sempre dixen "iagur". - Pois di tamén "gorfo".
- Dise das dúas maneiras. - Onde oíches iso?
Na "case" mentres bebías leite de "aveo"?
- Que parvo. - Quere un "raliño"?
- Creo que é "torde". - Si, deberiamos "morchar".
Acabastes xa?
Queres? Podo tratarte de "ti"?
Podedes, si.
Dime, Alice…
Perdón.
- Que fai unha muller… - Perdón.
…coma ti neste traballo?
Unha muller coma min?
Boa moza.
Perdoa?
As cousas como son.
Alice é nova e fermosa. Non é un crime dicir iso.
Es un pesado.
A familia Veyre!
- Que tal? - Alcalde.
Boas noites, rapaces. Que tal?
Si, moi ben.
- Ese non é o alcalde? - Vén moito aquí.
É propietario do restaurante. Deste e doutros.
Xa vexo. "Brunnerlandia".
Cando colapsou a economía local, mercou todo
e creou centos de empregos, por iso se presentou a alcalde.
- Comisaria adxunta. - Alcalde.
- Perdoe, señora. Ola. - Si.
- Alcalde. - Non se ergan.
Sodes os parisienses, verdade?
Viñestes pola morte de Marchal.
- As novas voan. - Pobre, vaia traxedia.
Terrible. Por iso me esforzo tanto.
Para que haxa un futuro aquí sen violencia nin drogas.
En fin, agardo que atopedes o culpable.
E gozade da nosa zona.
- Vexo que xa o facedes. - Si.
Con isto, recomendo unha copa de Chartreuse artesanal. Si?
Mickael? Tres.
- Coñecedes isto? - Non, pero gústanos.
Está limpo.
Moi acolledor.
Eu vin hai anos.
Vin con miña avoa,
que visitaba o balneario.
A min parecíame máxico. Que?
Os balnearios están ben. Por que ris?
- Non estaba a rir. - Descúlpeo.
Que teñan boa noite. Cabaleiros.
- Grazas. Boa noite. - Boa noite.
É moi agradable que veña o alcalde ao restaurante…
Si. Grazas, Mickael.
Cunha copa e unha palmada nas costas, votarías a Hitler.
Pola unión de París e as provincias.
Saúde.
Este sitio é incrible!
Perdón.
- Comín moito. - Incrible. Sempre te controlas.
Non debín comer a galleta co café.
A canela ínflame.
Xa chegamos.
- En serio? - Non dá para máis.
Estupendo. Grazas.
Grazas por esta noite. Foi xenial.
Todo xenial.
Collo a equipaxe.
- Boa noite. - Boa noite.
Estou canso. Vamos.
- Si. - Vamos.
- Ata mañá. - Ata mañá.
- Pasa. - Pasa ti.
- Dixéchesme que pasara. - E ti.
É igual. Pasa.
En que podo axudar?
Temos reserva. Diakité e Monge.
Diaki…
…te
Si.
Si. Unha para dous.
Non. Somos dous.
Son dúas habitacións.
Teño unha habitación para dous.
É igual. Déame outra habitación.
Estamos completos.
E polo seminario, estamos…
completos.
Vale.
Xa. Estaba claro.
Podo durmir contra a ventá?
Se o populismo é escoitar os paisanos
e tratar de mellorar as súas vidas, entón si: son populista.
E orgulloso.
Que mensaxe lle mandamos a esta xente desafortunada?
"Vide ao noso país. Nós acollerémosvos."
Iso é falso.
O que lles espera aquí é pobreza
e caos.
Temos que parar de ofrecerlles un soño que non podemos cumprir.
Que fas?
Tranquilo. Perdón.
Desculpa.
- Ala! Contento? - Contento por?
Non vas durmir así ao meu lado. Xa cho digo agora.
- Por que? - Porque non.
- Porque non que? - Que non.
- Sempre contestas o mesmo. - Xa.
Só consigo durmir espido. Ademais, xa teño a camiseta.
Iso non é estar vestido! Tes as pelotas ao aire!
Como un nudista no supermercado.
Que estás a imaxinar?
De que tes medo? De que che esperte un desexo oculto?
Si. Así que vai polos calzóns e ponos, por favor.
Veña.
Tes que familiarizarte co corpo humano.
Xa coñezo o meu. O problema é o teu corpo espido.
Se iso non é represión…
Si, claro.
- Amañado? - Si, amañado.
- Vale. Boa noite. - Boa noite.
François.
Grazas.
A seguridade local está en auxe.
Estás enfurruñado?
Que pasa?
Tiñas que almorzar. Había salchichas e todo.
- Dá enerxía. - Durmir é o que dá enerxía.
O teu nariz fai ruídos raros. É estraño. Deberías ir ao médico.
Teño o nariz perfecto. É dos Monge.
Os resultados de Carl. Anfetaminas e esteroides anabolizantes.
- Como Kevin. - Estaba claro. Estaba xutado.
E deuche unha malleira.
- Porque estaba xutado! - Xa.
Pois claro.
RECEPCIÓN VISITANTES/ENTREGAS
Ousmane.
Ousmane!
Son os compañeiros de Carl.
Xutados ou non, son similares.
Si, e que?
É mellor que me ocupe eu e ti esteas calado.
Evitaremos provocacións inútiles.
Que provocacións inútiles?
Xa sei!
A pelexa.
- Iso cres? - É máis seguro.
Tes razón.
Vale.
Ola, musculiños!
Non paredes por nós, só somos policías.
Si. Somos os pesados dos polis.
Queremos falar co responsable.
Sabía que pasaría isto.
Non vos movades.
Queremos falar co responsable.
Non deches ningún aviso.
Si, perdón. Primeiro aviso.
- Iso telo que dicir antes. - Pois xa é tarde.
Ti podes moverte.
Goran Jurdik. Eu son o xefe. Que queredes?
Moi ben! O xefe.
- Bota unha ollada mentres falamos. - Pero…
Encantado, señor.
Perdón. Atrás.
Iso. Moi ben. Deixade pasar.
Coñece a Carl Müller?
Si, coñézoo. Pero hoxe non o vin.
- Ten algo por aquí? - Iso dígamo vostede.
- Digo un armario para gardar cousas. - Si.
Está alí.
François, o vestiario.
Kevin Marchal.
Non, non me soa.
Normal.
E tampouco "Fóra negros e maricas"?
Non, non me soa de nada, pero é un bo comezo.
É o aire fresco ou parecedes drogados?
Pois…
Pedímoslles unha análise de urina. Seguro que lles gusta.
Hai vasos alí.
Bo día.
Coma se non estivera.
Que é iso que levades todos?
- Isto? O emblema dos Fillos de Clodoveo. - Que é iso?
Un grupo de debate. Falamos entre nós.
Tratamos valores compartidos.
Intercambio entre club de lectura e Fascistas Anónimos.
- François, estás ben? - Si, ben.
Creo que tedes que marchar.
Por? Non o pasamos ben aquí?
É certo. Fáltanos algo de cor.
Imos de branco a máis branco.
Branco claro.
Branco escuro.
Que máis?
Dous branco casca de ovo.
Branco avermellado! Coidado. Usa protección solar.
Estamos na montaña.
Aquí pega duro.
Dime unha cousa:
tes algunha orde para vir amolarnos ou…?
- Fálasme de "ti"? - Creo que non.
Botade a este pallaso.
Non vos movades!
Primeiro aviso.
Ves? Non é tan difícil.
Carl si que tiña armario. Que había dentro?
Unha Tokarev.
Carl era cliente de Kevin.
Discutiron na ponte do tren.
- Si. - E os Fillos de Clodoveo?
Por pensar diferente non son criminais.
Carl tiña unha camioneta.
Os restos e as marcas da estrada coinciden.
Tamén a balística. Confirmaron que é a arma do crime.
Anotamos un tanto.
Parabéns.
Os seus métodos son algo expeditivos, pero os resultados…
Tamén Gauthier.
Grazas, comisario.
Primeiro piropo en 18 meses. Grazas.
Foi moi rápido.
Vou a París nun mes. Xa vos avisarei.
Ousmane?
- Xa te avisarei. - Si. Xenial.
Déixanos ir?
Fóra de que visten mal, non hai nada contra eles.
Lévovos á estación.
Ti estás namorado.
Está ben, pero xa virán outras.
Fixéchelo moi ben.
- Xogáronnola. - Isto é un xogo.
- Tómalo a peito. - Isto non vai só de Carl e Kevin.
É demasiado simple.
- A arma estaba no seu armario. - Puideron poñela.
- Carl? - Os Fillos de Clodoveo.
Carl é o culpable ideal. Xa non pode falar.
Caso pechado. Morreu o conto.
Pero hai máis pistas.
Onde vas? O tren chega en dous minutos.
Non falamos co Acusón.
SIMULADOR LÁSER
- Ola. - Bo día. Unha partida?
Buscamos a Nader. Está aquí?
- O Acusón. - Está aí agochado.
No medio dunha partida. Non entre!
Señor, pare!
Señoras e señores, colocade ben os chalecos.
Este non está.
Cando lle disparen a alguén do voso equipo, perdedes 10 puntos.
O incumprimento das medidas de seguridade suporá a eliminación inmediata.
Estades listos?
Si!
Vamos!
- Policía. - Merda.
Ven aquí!
Nader!
Nader! Ven aquí!
Pero que carallo? Case o pillo!
Vai alí!
Agarda.
Fillo de puta!
Nader!
Non levamos os zapatos axeitados.
Para! Sóltame!
Nader!
Coidado!
Eh!
Policía!
Sal do vehículo.
Estás cego?
Policía! Quieto!
Que quere? Eu non fixen nada!
Cólleo!
- Aparta! - Para!
Díxenche que o colleras!
Bloquea o paso!
Veña! Cólleo! Merda! Que fas?
Policía!
Son inocente!
- Policía! - Somos a autoridade ou que?
Se paras, paro eu tamén.
Abonda. Volve aquí! Non che vou deixar escapar.
Nader! Non vas escapar.
Eu non fun!
Vas mancar a xente inocente!
Coidado! Perdoe, señora.
Perdón! Esvara!
Nader! Volve aquí!
Non sexas imbécil! Policía! Nader!
Coidado!
Señor, coidado atrás! Á esquerda!
Perdón. Merda.
- Coidado! - Vaia!
Nader!
Deixade paso!
Estame tirando cousas!
Toma! Dinche na cara!
Nader! Non vas escapar!
Pero que che pasa?
Policía!
Merda!
Case o pillo! Que estás facendo?
Eu vou aos cereais e ti, á sección da louza.
- Pero que dis? - Imos rodealo!
Veña. Vai!
Deixade paso!
Policía! Deixen paso!
Apartádevos!
Vamos. Abonda.
Non hai nada que ver. Circulen.
Hai oferta na panadería! Vaian.
- Máncasme! - Veña, ou lévote a rastro.
Non debín escapar.
Teño problemas coa policía. Sempre falo.
Despois métome en enleadas. Que vergonza.
Por que te chaman Acusón?
- Por iso. - Fálanos de Kevin Marchal.
Fas negocios con el? Moitos? Poucos? Leastes?
Non. Foi polos tipos cos que andaba.
- Os Fillos de Clodoveo? - Son pistas.
Si. Os Fillos de Clodoveo?
- Si. - Ves?
Acabas de dicilo.
Queren limpar o barrio, como din eles.
- Iso é un problema. - Están tolos!
Dábanos medo saír. Kevin chamou á poli.
Kevin tiña medo?
- Que fixo a policía? - Pois viñeron.
Prometeu que lle axudaría. Era xefe.
- E o nome? - Morbier.
- Non… - Mercier?
- Merda. Outra vez! - Era parecido. Que mais ten?
- Comisario Mercier? - Iso!
Estás de broma? Búrlaste de min?
- Dixeches "comisario". - E ti, "Mercier".
El non dixera "comisario".
Non fai falta discutir.
- "Comisario" é un detalle. - Non é un detalle!
- Só hai un comisario! - Que sexas incompetente vale, pero malo…
Non discutades! Foi o comisario Mercier!
Díxomo Kevin. Chamouno varias veces.
Kevin chamou o comisario.
- E despois morreu. - Si.
O comisario non dixo nada.
- Nada? - Non che parece raro?
- Non. - Si!
O tipo é comisario. Esqueceríase.
- Esqueceríase? - Si.
E despois ti falas de maldade?
Que? Vale.
- É comisario vostede? - Se Deus quere.
Como?
- Ten moito coidado, vale? - Non, pero…
Bule.
Unha testemuña moi lista.
Pois…
POLICÍA NACIONAL DISCIPLINA, VALORES, DEDICACIÓN
Deixar as chaves no parasol é de parvos.
Normal. Quen vai roubar un coche?
Nós.
Aínda que o pillemos, non nos concirne.
Estamos fóra da lei.
A lei somos nós.
Moi ben. Roubo dun coche policial, vixilancia non autorizada.
Bonita casa para un comisario.
As primas.
Os comisarios tedes primas, ou?
Pois iso.
Ola, señores.
- Ola, señor alcalde. - Si.
Señor alcalde.
Imaxino que quedaron por diversión,
posto que xa resolveron o caso que lles deron.
Xa o informou Mercier coma un bo can?
O comisario Mercier é un vello amigo.
Estamos tratando a futura ampliación da comisaría.
- Creo que iso non vos concirne. - Xa. Imos?
- Non me gusta o seu ton. - Kevin Marchal.
Subministraba vitaminas o seu exército?
- Que? - Os seus homes intimidárono.
Chamou a Mercier, pensando que o protexería.
Pero non sabía que era parte da banda.
E adeus Kevin.
Para, Ousmane. Descúlpeo, señor alcalde.
Non é así?
Noto na súa voz que está enfadado, comisario.
Enténdoo.
Represento o que vostede odia. Conecto co pobo, coma vostede.
Con éxito. Que nunca se queixa.
Que non pon escusas cando fracasa.
Que nunca pediu nada a ninguén.
Un home branco.
O eterno opresor.
Pero vostede cáeme ben.
Podería notificar aos seus superiores esta interrupción indebida
fóra da súa competencia.
Informeime sobre vostede grazas aos meus amigos do ministerio.
Moi boa carreira.
- Si. Moi boa carreira. - Si.
Con certa tendencia á insubordinación.
Non sei eu se a discriminación positiva o seguirá protexendo moito, comisario.
Ves?
Discriminación positiva.
Tenvos fascinado, verdade?
- O gran macho africano. - Como?
Ti es dos últimos burguesiños totalmente domesticados.
O seu lado salvaxe.
Indomable.
Domínao e a vostede encántalle.
Iso de "últimos burguesiños" e de "dominar", eu non o vexo.
E que se me gusta que me domine un negro grande?
Un home escuro. Un moreno. Un tipo duro. Un gánster.
Hai cousas que non podo aceptar e pasouse da raia.
Que lle molesta? A pel relucente?
Os músculos marcados? O seu andar? O cuíño redondo?
Pasamos a noite xuntos e el tivo dúbidas.
- Que fas? - Defenderte.
Pois para!
Aínda así, non son máis que dous funcionarios parisienses
que loitan en categorías superiores á súa, así que…
Se lles importa a súa carreira,
bulan de aquí antes de que os demande por acoso.
Consello de amigo.
Deica pronto, amigo.
Claro. Boa viaxe!
- De que falabas? - Que?
Non tiven dúbidas!
- Non? - Vai ti diante!
- Mírasme o cu? - Pero ti…
Onde vai vostede, Mercier?
Sei conducir.
Mercier falou con Kevin antes de morrer. A Asuntos Internos vaille encantar.
- Vas moi cerca. Vainos ver. - Sei seguir a alguén.
Se buscamos, daremos con Brunner.
As testemuñas son unha stripper e un traficante.
Contra o alcalde…
Non podemos perder a Mercier.
Só así descubriremos algo.
Isto non é seguir, é escoltar.
Vannos tirar!
Empúrraos!
Acaba con eles!
- Merda! Fai algo? - Que?
Non tes pistola?
Ah, si.
Deixa de moverte así!
- Segue aí? - Si.
Movémonos demasiado!
Merda.
- Acelera! - Non dá máis!
É un coche de policía, non de carreiras!
Cabróns.
Os de carreiras levan isto?
Veña! Un…
Dous… Tres!
Merda! Para o coche!
Para o coche!
- Estás ben? - Si. Ti?
Si, estou ben.
Estou ben.
- Ouss, que tal? - Yass!
- Tes algo? - Falei cos do laboratorio.
- E que? - A metanfetamina é Pervitin.
Usábana os nazis na guerra.
- Estás de broma? - Non.
Para evitar que se engancharan,
metían merdas, como cocaína ou oxicodona.
Iso é o D-IX.
Non sentían cansazo nin dor.
Iso é o que tomou o tipo.
Eu, se fora ti, tería medo.
Ola, Yass! Son François.
- François Monge. - Estás con Monge?
- Si. - Que tal?
Pois ben, pero…
- Para. - Só quero saudar.
- Xa saudaches. Estou falando. - Vale.
Perdón. Xa che explicarei.
- Grazas. - De nada. Falamos.
Merda.
- Non son só fascistas cabreados. - Non.
É un puto exército.
- Cal é o voso problema? - Somos nós.
- Explicarémoscho. - Díxenche de prender a lampadiña.
- Perdón. - Si.
- Asustácheste. - Pois si.
Podemos falar?
A pregunta e por que. Por que fai isto Brunner?
Ten un exército. Controla os barrios.
- Elimina os que saben moito. - E a nós.
Iso non é poñer orde na cidade.
Por iso saíu elixido.
Temos que descubrilo rápido.
Non imos resolver o caso agora. Vou preparar o sofá.
- Moléstavos compartir cama? - Non.
Estamos afeitos.
Sabes que pensei antes, cando estabamos no coche?
Facía tempo que non me sentía tan ben.
E foi contigo.
Pídoche perdón polo de Yasmine.
Déixao.
Tiñas razón.
Tiña celos do teu trunfo.
Vingueime da única forma que sabía.
Non me lucín moito. Síntoo.
Vale.
Non dis nada máis?
Non.
Non queres desculparte, por exemplo?
- Desculparme por que? - Dimo ti.
Hostia. Es un pesado.
Vale. Pídoche perdón. Xa está.
Estás contento?
Por que?
Polo exame de comisario.
Despreceite.
Por Yasmine.
Creo que conseguirei perdoarte algún día.
É un avance. Está ben.
Sabes que estou pensando?
Seguín suspendendo o exame de comisario
para anoxar a meu pai.
Ti aprobaches. Non pode ser tan difícil.
Vou facer como que non oín iso, vale?
Tes razón. É psicoloxía barata.
Déixoche a Alice. Eu retírome.
Retíraste? Cres que necesito o teu permiso?
Es parvo.
Boa noite, rapaces.
Ves? Hostia, es un pesado.
Boa noite.
François. Non quites a roupa interior.
Temos moito en común.
Comemos o mesmo pola mañá.
- Incrible. - Pois si.
Non son só amorodos e mel.
Son amorodos de Dordogne e mel de acacia. Unha sinal.
Que hora é?
- Non me espertastes. - Durmías.
Por iso había que espertarme.
Perdón. Que tal?
Moi ben.
Estabamos falando.
- De? - Que deberíamos facer.
Ir a por Brunner é moi arriscado.
- Debemos atopar un punto débil. - Agardade aquí.
Eu vou polos ficheiros.
E veño e revisámolos xuntos.
Vale. Facemos así.
- Si? - Si.
Hoxe traballa máis a cabeza ca os pés.
Voume duchar.
Xa non preciso permiso.
Estou decepcionado. Non pensei que fora tan lanzada.
- Deberiamos ir? - Para?
Temos que saber con quen loitan.
Prefires quedar a comer galletas?
Vale. Iso era o que pensaba.
- E Alice? - É moi perigoso.
Mellor non metela.
Recapitulo. Incumprimento do protocolo.
Agora tratamos de que sexa legal.
- Roubo dun coche policial. - Somos policías.
Invasión de domicilio.
Si. Correcto.
Merda!
Aussaresses!
Por alí!
Aussaresses, xa basta.
Que can máis parvo. Non entendo.
Ti quedas fóra. Xa o sabes.
Se prefires, fálao co teu dono.
- Eu arriba e ti, abaixo. - Por?
- Porque si. - E se cambiamos?
- Xa estou aquí. - Aquí non hai nada.
- Vai alí ou aló. - "Waló"?
- Ou aló! - Non falo africano.
Ou aló!
Natalia, non aturo este can. Vouno ter que sacrificar.
- Este can é parvo. - Amor?
O profe de piano está a piques de chegar. Vai practicar.
Non entendo.
Merda…
Fala coa boca.
- Con son. - Perdón.
Ti vas por alí e eu, por aí. Cando acabemos, vémonos aquí.
Que piso é?
- Desde onde? - Desde onde saíches.
Un andar abaixo. Dous arriba.
Un por baixo de ti e un por riba de min.
Tres pisos abaixo, dous arriba. Vale.
- Como entraches? - Hai outra porta.
- E? - Nada.
- Ti? - Nada.
Escápasenos algo.
- Merda. Brunner. - Que?
A cacha.
- Vícheslle a cacha? - Non mirei.
- Era grande. - Estás tolo.
- Víase perfectamente. - Es un enfermo.
Haberá unha sala de billar.
Falta unha sala!
Non está mal. Moi ben. Tes razón.
- François? - Si.
Que fas?
Xa vou.
Estoute vendo.
Si.
Eh!
Vale. Moi ben.
- O tipo ten unha man cave. - Unha que?
Unha man cave. Un espazo propio. Unha gorida.
Un home con tanto gusto non pode ser tan malo.
Unha mesquita.
Un bar de cachimbas. Unha sinagoga.
Un centro de migrantes.
Está todo aquí. A hora de saída.
A hora de partida, o obxectivo…
Isto é o que descubriu Kevin.
Un proxecto grande que lle daba medo.
Atentados coordinados.
Empeza todo ás 17:00.
Que día?
Alice. Perdón por marchar así. É peor do que pensabamos.
Pide todos os reforzos posibles. Vide á imprenta de Lefranc.
Xa está.
Non podo enviarlle as coordenadas porque non teño o número.
Non podo explicalo. Mándoche as coordenadas.
- Bicos. - "Bicos"?
Escapóuseme.
É aí.
Grazas.
Que práctico!
Chegou o momento, amigos!
- Irmáns! - Si!
O momento de escribir
unha nova páxina da nosa historia.
O momento de crear un novo mundo para nós!
Si!
Un mundo no que xa non teñamos medo.
Un grande home.
Porque o medo e a vergonza
quedarán atrás!
Si!
Non sodes monstros!
- Non! - Sodes resistentes!
Heroes!
E tamén…
Non estamos sós!
Non!
Todos os nosos amigos de Europa, pero tamén de Nova Zelandia,
de Rusia e dos EUA,
son iguais ca nós.
Anhelaron e resistiron!
Pero a resistencia
xa non é dabondo.
É momento de atacar.
Si!
Si! Atacar!
Hai que prender unha chispa para que entendan que isto é factible.
Vós sodes esa chispa!
Nunhas horas, todos os informativos
darán conta
desta verdade implacable.
O país é noso!
Si!
Non podemos prendelos a todos.
Sobre todo se marchan. Hai que retelos aquí.
Merda. Non hai cobertura.
Libérate, Francia, libérate.
Que os franceses poñan as súas leis.
Fóra do país as persoas problemáticas,
nós non asumiremos a vosa tutela.
Libérate, Francia, libérate.
Herdeira da túa historia e da túa fe.
A brancura da túa alma…
Vou ver que fago. Que non saian.
- Por que eu? - Porque si.
Porque si que?
Porque eu non parezo do grupo.
E eu parezo un fascista?
Non! Pero non es negro.
Non son negro?
- Es, ou? - Non.
- Entón? - Vale. Dilo cando che convén.
- Cando me convén? Non es negro! - Vou eu só.
Como que só?
- É por alí. - Xa. Non vou ir sen nada.
Improviso co que teño a man.
Se a cousa se pon fea, usamos o teu nome de código.
- "O teu nome"? - Si.
Iso é moi raro. Algo máis simple?
Non, o teu nome: Ousmane.
Entón, é como se me chamaras.
- Non é un código. - Si que é.
- Non. - Elixino eu. Sei que é un código.
- Se dis "Ousmane", chámasme a min. - Se ti o dis…
Perdón. Pensei que te alegrarías de que elixira o teu nome.
- Debería agradecercho? - Non.
Vale. Grazas, François.
Moi ben.
En fin, vou. Deica logo.
- Ou deica nunca. - Como?
Non vai ser así. Tranquilo.
Estou aquí.
Que fai aquí ese cretino?
Outra!
Bravo, señora. Que voz máis bonita. Bo vibrato.
A túa teimosía xa case parece estupidez.
- Si? - Está o teu noivo por aquí?
Xa non estamos xuntos. Deixeino.
Estiven pensando.
Penso que son un de vós. O meu lugar está aquí.
Como podemos proceder? Hai algunha proba de aptitude psicolóxica?
Non, psicolóxica non. Física?
Teño moi bos atributos. Son branco.
Estou bautizado. Iso conta?
Un pouco, ou? Ser católico é bo.
Odio todo o importado.
Africano, asiático,
árabe, por suposto, a base.
- Excepto a comida. - Basta.
Un paso máis e voamos. Entendido?
- Deixa iso. - Tranquilo, home.
Si!
- Vés soa? - Si. E François?
Dentro. Acabemos con isto e…
- Quieto. - Que fas?
Por que non marchaches? Era mellor.
- Ameazáronte? - Cres que eles son os malos?
- Ti non es así. - Non, eu non.
Non pode ser a boa da Aliciña, namorada do poli parisiense.
A rapaza guapa co sorriso bonito? Estás cego?
Non ves o que pasa?
Non imos cambiar nada cunhas cantas patrullas máis.
Brunner ten razón. Hai que comezar de cero.
- Limpar. - E matar inocentes?
Veña.
Imos acougar, si?
Xa basta!
Bule de aquí, traidor!
- Dáme iso! - Coidado!
- Protexa a súa voz. - Veña!
Pois si que me enganaches.
Díxenche o que querías oír.
Que? Non pegas a mulleres?
Vainos matar a todos ela!
- Pola súa culpa! Veña. - Dáme iso!
- Non está conectado! - E falso.
Ousmane! Non vos fagades os listos.
Eh!
- Non podes alterar o curso da historia! - Xa.
Podo morrer pola causa, pero nunha mesquita ou nun KFC.
Non vou morrer nunha imprenta vella. Ousmane!
- Ousmane! - Chaman por min!
Isto non vai quedar así.
Ousmane.
Cabrón!
Ousmane!
"O teu nome"!
Movédevos!
- Ti… - Detrás!
Para! Déixame entrar!
Salvaxe!
Despois do que fixemos por ti! Volve ao teu país!
- Pare, señora, estou conducindo. - Sarraceno!
Ten que baixar.
Sarraceno!
Está tola?
Están por todos lados!
- Ladrón! - Isto é unha broma? Está chalada!
Apura! Que fas?
- Por onde foi? - Non sei.
- Non o viches? - Non sei…
Estaba defendéndome!
Xira á esquerda.
Collerémolo por detrás.
Veña.
- Velo? - Non.
- Que é iso? - Non sei.
Merda!
Coidado!
Onde está? Velo?
Aquí!
- Onde está? - Aí!
- Hostia! - Bótao! Que saia voando!
- Veña! - Non podo!
Non sei onde está. Vai ti, eu conduzo!
Ai, no… Merda!
- Onde está Alice? - Con Brunner.
- Que? - Xa cho explicarei.
Velos?
- Non. Non hai ninguén. - Xa case estamos.
Sabía que era rara.
Non os vexo.
SUÍZA
Non. Imos ao punto cero.
Suíza! Van para Suíza.
Veña!
Merda.
Son eles.
- Tes posto o cinto? - Non.
Pois pono.
- Que? - Que o poñas.
Está atascado.
Veña!
- Aí! - Están aí!
Coidado co coche!
Coidado!
Non os vexo. Acelera.
Coidado!
Merda! Están baixando.
Písalle!
- Máis rápido! - Non vai máis rápido.
Ovellas!
- Putas ovellas! - Están por todos lados.
Que fan aquí? En serio!
Están acercándose! Apura!
Coidado! Aí!
- Xira! - Merda! Onde están os polis?
Coidado aí diante!
Veña. Dálle.
NON HAI CONEXIÓN
Que fas, Ousmane? Estás tolo!
- Estás ben? - Estás tolo!
- Que ía facer se non? - Outra cousa.
Vou pedir axuda. Tranquila.
Apartádevos!
Ousmane. Está alí!
COMEZAR CONTA ATRÁS ACEPTAR
Xa está! Unha chispa.
Xa prendeu a mecha!
ARMADO
Temos tres minutos!
Policía!
Todos fóra! Rápido!
Fóra!
- Que pasa? - Fóra!
Fóra! Bulide de aquí.
Hai unha bomba!
Hai unha bomba! Como se di en africano?
- Que africano? - Sur, norte, é igual.
- Vou mirar arriba. - Sacrifícome eu.
Non compensará o que os meus antepasados lles fixeron aos teus…
- Non é o momento! - Nunca é o momento.
Por aquí!
Fóra! Hai unha bomba!
Collede os nenos! Rápido!
Rápido. Non hai tempo.
Fóra!
- Apurade! - Hai unha bomba!
Hai unha bomba! Fóra!
- Vamos! - Fóra!
Fóra! Hai unha bomba, rapaces!
- Xa está. - Quedan 20 segundos. Non chegamos.
- Mira! - Son 20 metros.
Temos que intentalo. Veña!
Vamos!
Non quero morrer. Non así. Non contigo!
Ti.
Perdón. Desculpa.
Non podía sabelo.
Cabrón.
Os Clodoveos eses necesitan outro Führer.
Ou unha "Führesa".
Tes razón. Dirías "Führesa"?
- "Führina"? - Si, non está mal.
- "Führeta"? - Parece nome de animal.
Si, "Führina". Tes razón.
- Que lles dicimos aos compañeiros? - Non sei.
O caso estaba cerrado. Estabamos de turismo.
Púxosenos diante un vehículo a toda velocidade.
Iso é.
A chamada do deber…
…é máis forte que a da natureza…
- Claro. - E respondemos.
É unha gran sorpresa.
Antoine Brunner, líder de France Vive,
foi condenado pola súa relación con criminais
coa fin de cometer atentados terroristas.
Evitouse o desastre grazas á intervención de dous axentes de París.
Unha vez máis,
as forzas traballaron para manter a seguridade dos cidadáns.
Doulle as grazas
ao equipo da Unidade Criminal de París,
o cal teño a honra de dirixir.
Quero darlle as grazas ao Ministro do Interior,
que, nesta ocasión…
Sempre entrevistan os das oficinas.
Traballamos, pero ninguén o ve. É desesperante!
Por que non querías morrer comigo?
Porque non quero morrer.
Pero dixeches: "Non quero morrer. Non así. Non contigo."
- Por que non comigo? - Porque non.
- Iso non é unha resposta. - Non me digas!
- Non. - Moi ben.
Por que non comigo?
Pois referíame a que eu non importo. Estou só.
Non pasa nada. Pero ti es pai. Tes un fillo.
Non sería xusto que morreras comigo.
- Por que non o dixeches? - Aquelo caía a cachos!
Iso era moi longo
e dinche a versión curta da miña idea.
- Non ten sentido. - Non tes que crerme.
Non ten sentido iso de que ti dás igual. Es un bo home.
E non estás só.
Tesme a min. E eu non teño só a Yves.
Téñote a ti.
- Vale. - Como dixeras ti antes?
Un bo equipo? Un dúo?
Queda algún sinónimo?
Estás sentimental desde a noite do hotel.
Es parvo.
Tes razón.
Estaría ben amosar quen fai o traballo.
Tes contactos na tele?
Mellor.
MINISTERIO DO INTERIOR
POLICÍA NACIONAL
A polo ladrón!
Compromiso.
Disciplina.
Superación.
Valor.
Altruísmo.
Integridade.
Forza.
A Policía Nacional busca xente.
Vive unha grande aventura. Únete.
- Corten! - Corten!
- Estivo ben. Perfecto!
É a final. Grazas.
Estupendo. Perfecto!
Moi ben. Creo que está ben.
- Facemos outra? - Non hai tempo.
Podemos pasar á 50?
- Estabas aquí? Gustouche? - Si.
Non estivo mal.
Atoparon un corpo na Torre Eiffel. Vés?
Non podo. Quédanme secuencias por gravar.
Perdón. Claro que vou.
- Voume desmaquillar. - Si.
Só teño base e brillo nos beizos.
Non tardo nada.
- Como dis? - Brillo.
- Eu cóidome. - Levas moito.
- En serio? - Si.
Entón repetirei a escena.
- Cédoche a honra. - Unidade Criminal de París!
- Que tal? - Non está mal.
Subtítulos: Antía López Cando