ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
تـرجـمـه از: حـسـیـن Hossein Hidden
‫همونطوری که دیروز صحبت کردیم،
‫واقعاً از همه‌تون می‌خوام که تمرکزتون رو .بیشتر بزارید روی جمله‌های اصلی پاراگراف
‫خیلی از شما، دارید مثال‌ها رو
‫عجولانـه وارد پاراگراف‌هاتون می‌کنید.
‫خوب میشه اگه همه‌تون
‫پی‌دی‌افـی که درمورد ساختار پاراگراف هست
و ‫چند هفته پیش ‫براتون فرستادم رو بررسی کنید.
‫می‌دونم این قوانین حس محدود شدن میدن.
‫اما یادتون باشه، هدف این دوره
‫اینـه که یاد بگیرید چطوری ‫شفاف و متقاعد کننده بنویسید.
‫اینطوری می‌تونید ایده‌هاتون رو ‫به صورت موثر منتقل کنید.
[چرا نمی‌ره وب‌کمـش رو درست کنـه؟]
‫کریس، اینـی که فرستادی توی چت
‫فکر کنم‌ می‌خواستی توی پیغام خصوصی برای یکی بفرستی. ‫خیلی خب.
‫و بله، دوربین لپ‌ تاپـم هنوز هم کار نمی‌کنـه.
‫باور کنید با ندیدنـم چیز زیادی رو ‫از دست نمی‌دید.
‫و اونایی که هنوز مقاله‌ سوم رو بهم ندادید
‫تا چهارشنبه می‌خوامـشون. ‫بدون استثناء.
‫و یادتون باشه،
‫هرچی بیشتر این مقاله‌ها رو اصلاح کنید، بهتره.
‫هرچی بیشتر تغییر بدید
‫تغییر ها باعث میشن که بتونید ‫افکار و ایده‌هاتون رو شفاف‌تر
‫و متقاعد کننده‌تر اظهار کنید.
‫خیلی خب؟
« نـهـنـگ »
«دوشـنـبـه»
‫اوه!
‫موبی دیک... در کتاب معرکۀ موبی دیک، ‫موبی...
‫لیز؟
‫از کلیدت استفاده کن، در رو باز کن!
‫اوه خدای من.
‫تو کی هستی؟
‫خدایا، خوبی؟ باید زنگ بزنم آمبولانس؟ ‫باید زنگ بزنـم به آمـ...
‫- این رو واسـم بخون. ‫- گوشی داری؟
‫گوشیـم خاموش شده، ‫باید...
‫- خواهش می‌کنم فقط بخونـش! ‫- خیلی خب!
‫باشه.
در کتاب معرکۀ موبی دیک اثر هرمان ملویل
مصنف داستان در دریا بودنـش را بازگو می‌کند
‫مصنف، در اولین بخش کتابـش ‫خودش را اسماعیل می‌نامد،
‫که در شهری کنار دریایی و کوچک است
‫و تختی را با مردی به نام ‫کیکیک شریک می‌شود.
‫این چیـه؟ ‫چرا دارم می‌خونمـش؟
‫- من باید... ‫- فقط کلـش رو بخون!
و بیشتر از همه هنگامی دلم سوخت که درحال خواندن
فصل‌های کسل کننده‌ای بودم که به توصیفات نهنگ‌ها اختصاص داده شده بود
چون می‌دانستم که نویسنده تلاش دارد
...ما را از داستان غمگینـش برهاند
‫- داستان غمگین. .تنها برای زمانی کوتاه -
.تنها برای زمانی کوتاه
این کتاب مرا به یاد زندگی خودم انداخت
‫و بعد باعث شد احساس شادی کنم...
‫جواب داد؟
‫ببین، تلفن داری؟ ‫گوشی خودم خاموشـه.
‫باید زنگ بزنم آمبولانس.
‫- کمک می‌خوای. ‫- من نمی‌رم بیمارستان.
‫- من نمی‌تونم کمکـت کنم، نمی‌دونم... ‫- من بیمارستان نمی‌رم.
‫متاسفم... ‫تو می‌تونی بری.
‫ممنون که واسم خوندیش.
‫مطمئنی حالـت خوبـه؟
‫شرمنده، شما؟
‫شما با انجیل عیسی مسیح آشنا هستید؟
‫- چی؟ ‫- من پیغام مهر مسیح رو پخش می‌کنم
‫- و به مردم نشون میدم... ‫- اوه.
‫فکر می‌کنم باید زنگ بزنم به دوستم.
‫اون پرستاره، اون ازم مراقبـت می‌کنـه.
‫آره. آره، من میرم. ‫شرمنده که مزاحمت شدم. وایسا.
‫گوشیـم افتاد اون زیر، ‫می‌تونی...
‫آره، البته.
‫اینجاست.
‫هی ببین،
‫نمی‌دونم قرار تا چند دقیقه دیگه چه اتفاقی بیوفته.
‫اگه اشکالی نداره میشه...
‫- آره. آره، البته. ‫- ممنون.
‫من لیز هستم. فعلاً دردسترس نیستم. ‫پیغام بگذارید.
‫اون چی بود که مجبورم کردی بخونمـش؟
‫یه مقاله‌ست.
‫من کارم اینـه.
‫دوره‌های دانشگاهی آنلاین ‫برگزار می‌کنم.
‫اما چرا مجبورم کردی برات بخونمـش؟
‫چون فکر کردم دارم می‌میرم.
‫و می‌خواستم برای آخرین بار بشنومـش.
‫باید زنگ می‌زدی به آمبولانس.
‫اونـم بدون بیمه سلامت؟
‫توی قرض بودن بهتر از مُرده بودنـه.
‫تو چه مرگتـه؟
‫چرا یه مبلغ اینجاست؟
‫یکی در رو قفل نکرده بوده.
‫یکم بعد از این که خواب رفتی، رفتم
‫حتماً یادم رفته.
‫حالا بد هم نشد. ‫اگه بازش نگذاشته بودم، ممکن بود..
‫لیز، خوشم نمیاد وقتی...
‫باشه، باشه. فقط از این فکر
‫که وقتی من نیستم تو اینجا ‫مهر و موم شدی متنفرم.
‫حالا خفه شو، دارم سعی می‌کنم...
‫چیه؟
‫بگو چه حسی داشتی.
‫درد، توی سینه‌ام.
‫سخت نفس می‌کشیدم.
‫نمی‌تونستم هوا رو بدم داخل.
‫- خوابـت چطوره؟ ‫- درواقع نمی‌خوابم.
‫به جلو خم شو.
‫سینه‌ات داره خس خس می‌کنـه.
‫سینه‌ام همیشه خس خس‌ می‌کنـه لیز.
‫الان داره بیشتر می‌کنـه.
‫نفس عمیق بکش.
‫درد داره؟
‫فشار خونـم چند بود؟
‫238 روی 134.
‫اوه.
‫آره. ‫اوه.
‫هی، میشه...
‫کل روز رو نرفتم دستشویی، ‫دارم می‌ترکم.
‫کمک می‌خوای؟
‫نه، مشکلی نیست. ‫شرمنده‌ام.
‫واسه چی شرمنده‌ای؟
‫شرمنده‌ام. نمی‌دونم. ‫همینطوری شرمنده‌ام.
‫- من باید برم. ‫- ممنون.
‫حتماً از طرف کلیسای «نیو لایف» هستی.
‫داگ رو می‌شناسی؟ ‫از انجمن کلیسا؟
‫آره، فکر کنم.
‫کامل مطمئن نیستم.
‫یجورایی اینجا جدیدم، پس...
‫اون پدرمـه.
‫داگ و سیندی وقتی بچه بودم ‫من رو به فرزند خوندگی گرفتن.
‫اوه، عالیـه.
‫هیچ وقت اونجا ندیدمـت اما...
‫بازم میگم که، جدیدم، ‫واسه همین...
‫خیلی از نیولایف تخمی بدم میاد.
‫وقتی بچه بودم پدرم مجبورم می‌کرد ‫برم اونجا.
‫بزرگ شدن با شنیدن اون مزخرفات ‫درمورد آخرالزمان شدن خیلی چرت بود.
‫تو جوونی.
‫آخه چرا می‌خوای باور کنی
‫که دنیا داره تموم میشه؟
‫من باور دارم که مسیح برمی‌گرده،
‫همه چی خیلی قشنگ میشه.
‫ببین، می‌تونی بری.
‫می‌دونم که چارلی بابت کمکـت ممنونـه
‫اما اگه اینجایی که تبدیلـش کنی ‫به یه آدم دینی...
‫ما آدم‌ها رو تبدیل نمی‌کنیم
‫پیغام ما پیغام امید
‫- برای آدم‌های... ‫- آدم‌های تمام ادیانـه.
‫- می‌دونم. عزیزم. ‫- اما...
‫باور کن، اون دلـش نمی‌خواد درمورد ‫زندگی تازه چیزی بشنوه.
‫چرا؟
‫چون همین بهش کلی درد تحمیل کرده.
‫چطوری؟
‫باعث مرگ دوست پسرش شده.
‫داری میگی که کلیسا...
‫دوست پسر چارلی رو کشته، آره.
‫و باید این رو هم اضافه کنم ‫که زندگی تازه
‫به من هم توی زندگیـم کلی درد داده.
‫واسه همین لازم نداریم که بیایی اینجا
‫مخصوصاً الان نه، ‫این هفته نه.
‫چرا؟
‫چون احتمالاً هفته آینده ‫اینجا نخواهد بود.
‫داره کجا میره؟
‫شرمنده، که مجبور شدی بیای اینجا لیز.
‫نه، چیزی نیست.
‫شرمنده که همیشه فکر می‌کنم دارم می‌میرم.
‫چارلی، فشار خونت 238 روی 134 ـه.
‫- شرمنده‌ام. ‫- برو بیمارستان.
‫- شرمنده‌ام. ‫- انقد نگو شرمنده‌ای.
‫برو بیمارستان.
‫تو نارسایی قلبی داری.
‫اگه نری بیمارستان،
‫تا آخر هفته می‌میری.
‫می‌میری.
‫خب پس بهتره برم سراغ کارم
‫این هفته کلی مقاله دارم.
‫لعنت!
‫می‌دونم. شرمنده، من آدم افتضاحیم. ‫می‌دونم.
‫شرمنده‌ام.
‫هنوز هم می‌خوای پیغام مهر ‫و رهایی مسیح رو بشنوی؟
‫نه که نمی‌خواد!
‫باشه. باشه.
‫من میرم.
‫هنوز هم متوجه نشدم
‫که چرا مجبورم کردی اون مقاله رو بخونم.
‫واقعاً مقالۀ خوبیـه.
‫خدانگهدار.
‫چارلی، باید بری بیمارستان. ‫خیلی پیشرفت کرده.
‫که یه صورت حساب چند ده ‫هزار دلاری بیمارستان بمونه رو دستم
‫که نمی‌تونم هیچ وقت پرداختـش کنم.
‫می‌دونی این روی منم تاثیر می‌ذاره؟
‫تو دوست منـی.
‫می‌دونم.
‫شرمنده‌ام.
‫به خدا قسم اگه یک دفعه دیگه
‫بگی شرمنده‌ای یه چاقو ‫فرو می‌کنم توت!
‫خب بکن، می‌خواد چیکار کنـه؟
‫روی ارگان‌های اصلیـم حداقل نیم متر ‫چربیـه.
‫دائم بهت می‌گفتم که اینطوری میشه.
‫می‌دونم.
‫- بهت نمی‌گفتم؟ ‫- گفتی.
‫...انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری حزب جمهوری خواه.
‫هرچند که اعلام شده تعداد ‫رای‌های غیابی
‫در پایین‌ترین مقداریـه که در طول تاریخ ‫تجربه‌اش رو داشتن. این خوب نیست.
‫نه، نیست. ‫فردا برید بیرون و رای بدید.
‫اگه می‌خواید به جمهوری خواهان ‫رای بدید.
‫نظرسنجی‌های ما نشون میده که ‫تا این لحظه در بین جمهوری خواهان
‫- سی درصد طرفدار ترامپ هستند... ‫- لیز.
‫...سناتور تد کروز،
‫17 درصد به سناتور فلوریدا ‫مارکو روبیو رای میدن،
‫و پنج درصد به فرماندار اوهایو، ‫جان کیسیک.
‫لیز.
‫...به یکی دیگه‌ اگه می‌تونستن.
‫زیر یک درصد هم هنوز نمی‌دونن.
‫- درضمن، سناتور ورمانت ‫- برنی سندرز
‫انتظار میره که در بین حذب دموکرات ‫برنده آیداهو...
‫خواهش می‌کنم.
‫ممنون.
‫این یکی رو دیدم، خوبه.
‫مصنف در اولین بخش کتابـش
‫خودش را اسماعیل می‌نامد،
‫که در شهری کنار دریایی و کوچک است
‫و او...
‫تختی را با مردی به نام
‫کویکوئگ شریک می‌شود.
‫مصنف و کویکوئگ به کلیسا می‌روند
‫و عقب‌تر در کشتی‌ای شروع به کار می‌کنند
که توسط یک دزد دریایی با نام ایهب
‫مدیریت می‌شود.
‫مردی که یک پایش را از دست داده است
‫و به شدت عطش قتل نهنگی
‫با نام موبی دیک را دارد،
‫که نهنگـی سفید رنگ است.
‫در طول کتاب،
‫دزد دریایی ایهب با مشقت‌های ‫فراوانی رو به رو می‌شود.
‫تمام زندگی‌اش به قصد کشتن
‫یک نهنگ خاص سپری می‌شود.
‫که فکر می‌کنم غمناک است
‫زیرا این نهنگ هیچ احساساتـی ندارد.
‫او فقط
‫یک حیوان بزرگ و بدبخت است.
‫و دل من حتی برای ‫ایهب نیز می‌سوزد،
‫زیرا او فکر می‌کند اگر ‫این نهنگ را به قتل برساند
‫زندگی‌اش بهتر خواهد شد.
‫اما در واقعیت
‫هیچ کمکـی به او نخواهد کرد.
‫این کتاب مرا به یاد
‫زندگی خودم انداخت.
‫این کتاب مرا به یاد زندگی خودم انداخت.
«سـه‌شـنـبـه»
‫این الان یعنی منـم قرار چاق بشم؟
‫نه، قرار نیست.
‫من همیشه چاق بودم.
‫فقط...
‫این دفعه از دستم در رفت.
‫خب، مامانـت با اینجا اومدنـت ‫مشکلی نداشت؟
‫بهش نگفتم.
‫واقعاً خوشحالـم که می‌بینمت.
‫تو خوشکلی.
‫خب، مدرسه چطوره؟
‫کلاس دوازدهمی، درسته؟
‫واقعاً برات مهمه؟
‫معلومـه که مهمـه.
‫هرموقع مامانـت خبری ازت بهم میده
‫با سوالام ذله‌اش می‌کنم.
‫آم...
‫خب...
‫تو چرا... منظورم اینـه که ‫مدرسه نداری؟
‫امروز صبح تعلیق شدم.
‫اوه.
‫چرا؟
‫یه چیزی رو درمورد شریک آزمایشگاه ‫احمق جینده‌ام گذاشتم تو اینترنت
‫که ناظم مدرسه گفت یه تهدید سربسته بوده.
‫مدرسه رو دوست نداری؟
‫فقط احمق‌ها دبیرستان رو دوست دارن.
‫اما روی روال فارغ التحصیل میشی، درسته؟
‫مشاور میگه شاید نشم.
‫نگران نیستم.
‫من آدم باهوشیـم.
‫هیچ وقت هیچی رو یادم نمیره.
‫دبیرستان آشغالـه.
‫اما الی، مهمـه.
‫اگه فارغ التحصیل نشی بعدش...
‫الان واقعاً داری سعی می‌کنی برام ‫والدین بازی در بیاری؟
‫نه، شرمنده‌ام.
‫من فقط...
‫فقط فکر کردم شاید بتونیم وقت بیشتری ‫رو با هم بگذرونیم.
‫من با تو وقت نمی‌گذرونم.
‫تو حال بهم زنی.
‫من از آخرین باری که من رو دیدی
‫خیلی گنده ترم.
‫نه، منظورم ظاهرت نیست.
‫اگه چاق نبودی باز هم حال بهم زن بودی.
‫هنوز هم همون پدر آشغال می‌بودی
‫که وقتی هشت سالم بود ‫من رو ترک کرد.
‫فقط بخاطر این که می‌خواست ‫ترتیب یکی از شاگرد‌هاش رو بده.
‫میشه یکی از اینا بردارم؟
‫آره.
‫ببین، خیلی وقت گذشته.
‫فقط فکر کردم شاید
‫بتونیم همدیگه رو بشناسیم.
‫من حتی نمی‌دونم چرا اینجام.
‫من می‌تونم بهت پول بدم.
‫می‌خوای بهم پول بدی تا باهات ‫وقت بگذرونم؟
‫و می‌تونم توی کارات بهت کمک کنم.
‫شغلـم همینـه.
‫می‌تونم کمک کنم درس‌هات رو پاس بشی.
‫- آنلاین درس میدی؟ ‫- آره.
‫شاگردهات می‌دونن چه شکلی هستی؟
‫دوربین رو روشن نمی‌کنم.
‫آره، احتمالاً فکر خوبیـه.
‫مشاورم میگه اگه توی یکی از دست هاش
‫کلی پیشرفت ببینن
‫ممکنه بتونم فارغ التحصیل بشم.
‫می‌تونی این مقاله‌هام رو برای درس ‫ادبیات انگلیسی بازنویسی کنی.
‫باید خیلی هم خوب به نظر برسن.
‫خب ببین...
‫فکر نمی‌کنم درست باشه ‫من برات بنویسم‌شون،
‫اما می‌تونیم با هم روشون کار کنیم.
‫چقد می‌تونی بهم پول بدی؟
‫هرچی که دارم.
‫- تمام پولی که توی بانک دارم. ‫- چقدره؟
‫120 هزارتا. همین حدود. ‫باید چک کنم.
‫من هیچ وقت بیرون نمیرم.
‫تنها پولی که خرج می‌کنم برای ‫غذا و اجاره و اینترنتـه.
‫و همیشه هم کار می‌کنم.
‫و همه‌اش رو میدی به من؟
‫نه به مامانـم؟ ‫به من؟
‫آره. فقط...
‫به مامانـت نگو
‫باشه؟
‫و شاید بتونی یه چیزایی رو ‫فقط برای من بنویسی.
‫چرا؟
‫چون آدم باهوشی هستی.
‫و می‌دونم که یک نویسنده ‫قوی میشی.
‫بعلاوه، من یه معلمـم. ‫می‌خوام مطمئن بشم
‫داری سود می‌بری.
‫اصلاً درکـت نمی‌کنم.
‫پاشو بیا پیش من.
‫چی؟
‫بیا اینجا. ‫بیا تا پیش من.
‫نه. نه. ‫بدون این وسیلۀ.
‫پاشو و بیا تا پیش من.
‫- الی، واقعاً نمی‌تونم... ‫- خفه شو!
‫بیا اینجا.
‫"...روح مرا تقدیس کن.
‫"روح مرا بفروش."
‫پیتزای گامبینوزتون رو آوردم!
‫آره، می‌تونی...
‫بیست دلار گذاشتم توی صندوق پست.
‫البته.
‫می‌تونی بزاریش روی...
‫آره، یادمـه.
‫اونجا همه‌چیز مرتبه؟
‫آره.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫من خوبم.
‫ممنون.
‫آروم نفس بکش.
‫آروم.
‫این اندازه تعریق بدن رو می‌سنجه. ‫یه استرس سنجـه.
قضیه اینجا کردن یه رابطه
‫بین بدنت و مغز هست.
‫اگه بدونی چطوری خودت رو آروم کنی
‫بعدش فشار خونت...
‫بیا.
‫من نیاز به یه وسیله کوچیک ندارم که بهم بگه
‫چندتا نفس عمیق بکشـم ‫و عرق نکنـم.
‫ظاهراً که داری.
‫یه نفس عمیق دیگه بکش.
‫ممنون.
‫فقط می‌خوایم روش‌های مختلف ‫رو امتحان کنیم، یا هرچی.
‫اگه نمی‌ری بیمارستان پس...
‫نمی‌دونم.
‫این از کجا اومده؟
‫هی.
‫اینجا بود؟
‫نه، از این خوشـم نمیاد.
‫این فکر خوبی نیست.
‫قرار نیست که تو اطرافـش باشی.
‫مامانـش خبر داره؟
‫فقط می‌خواستم ببینمـش.
‫مری تمام این مدت از من ‫دور نگهش داشته.
‫چی شده یهو انقد بدجور ‫نیاز داری که ببینیش، چرا الان؟
‫لیز.
‫اصلاً چرا تکلیف‌هاش دست تو هستن؟
‫ببین، برنامه‌ای واسه این نداشتم.
‫توی مدرسه نیاز به کمک داره
‫واسه همین می‌خوام توی چندتا ‫مقاله کمکـش کنـم.
‫از وقتی هشت سالـش بود ندیدیش
‫بعد حالا می‌خوای دوباره از طریق
‫‫انجام دادن تکالیفـش باهاش ارتباط برقرار کنی؟
‫- مشکلی نیست. ‫- مشکل هست.
‫وقتی اینطوری هستی نباید اطرافـت باشه.
‫اگه اتفاقی بیوفته چی، ‫اگه کمک لازم داشته باشی چی؟
‫چارلی، آروم باش.
‫هی. نه.
‫خیلی خب. ‫پس فراموشـش کن.
‫- من نگرانشـم. ‫- چرا؟
‫حالا دیگه داری جاسوسیـش رو می‌کنی؟
‫به نظر نمیاد دوستی داشته باشه.
‫فکر نمی‌کنم این..
‫بیخیال، یه سگ مرده؟
‫نگرانـم که فراموش کرده باشه
‫چه آدم معرکه‌ایـه.
‫اون فقط یه نوجوونـه.
‫وقتی نوجوونی همه چیز عجیبـه.
‫وقتی من همسن اون بودم
‫وقتی پدرم می‌رفت رو مخم...
‫فقط شانـش آوردم که بازداشت نشدم. ‫حرفـم همینـه.
‫قضیه اینـه که
‫آوردنـش به اینجا، ایده بدیـه.
‫الان به اندازه کافی خودت مشکل داری، ‫می‌فهمی چی میگم؟
‫دیگه نیارش اینجا.
‫باشه.
‫می‌دونی، اینطوری نیست که تنها باشه. ‫مادرش رو داره.
‫اَه، لعنتـی. ‫باید زود برم.
‫از این شیفـت‌های شب متنفرم.
‫بیمارستان پر میشه از بچه دانشگاهی مست و احمق.
‫داستان اون دختره که
‫چند شب پیش اومد رو بهت گفتم؟
‫قسم می‌خورم که استفراغـش ‫بنفشِ روشن بود.
‫آخه چی خورده؟
‫چرا این بچه‌ها عین آدم آبجو نمی‌خورن؟
‫داری خفه میشی؟
‫وای خدا! ‫خیلی خب، تکیه بده به اون دستت.
‫تکیه بده به اون دستت!
‫خیلی خب، می‌خوام که باهام تکون بخوری.
‫من خوبـم.
‫لعنت خدا چارلی، ‫چه مرگتـه؟
‫عین آدم غذات رو بجو!
‫ممکن بود بیوفتی جلوی من بمیری.
‫شرمنده‌ام.
‫شرمنده‌ام، لیز.
‫اشکالی نداره.
‫امروز صبح چندتا از پست‌هایی
‫که توی انجمن گفتگوی کلاس ‫گذاشتید رو خوندم.
‫به ویژه یک پست
‫درمورد نوشتن یک پایان نامۀ خوب ‫که می‌خونمـش.
‫"فقط یه جمله از ریدینگ در بیار
‫بعدش بگو خوبه یا مزخرفـه."
‫ببینید، توی این نقطه از دوره
‫هرچقد که می‌تونستم بهتون یاد دادم
‫درمورد ساختار، ‫نوشتن یک پایان نامه،
‫ترتیب پاراگراف ها.
‫اما اگه هر کدوم از اینا بر اساس
‫ایده‌ها و تحلیل واقعی خودتون نباشه «چـهـارشـنـبـه»
‫به هیچ دردی نمی‌خوره. «چـهـارشـنـبـه»
‫هنگام نوشتن و اصلاح ‫این رو توی ذهنـتون داشته باشید.
‫حواسـتون به حقیقی بودن ‫استدلال‌تون باشه.
‫می‌دونم شاید احمقانه به نظر بیاد، ‫اما مهمـه.
‫باور کنید که مهمه.
‫اینجا...
‫تو گفتی والت ویتمن شعر ‫آواز برای من رو نوشته.
‫آره؟
‫اسمـش آوازِ منـه.
‫اونی خودم نوشتم بهتره.
‫آره.
‫خب...
‫باشه، تغییرش میدم.
‫شعر آواز من.
‫در کتابی به نام برگ‌های علف است.
‫این کتاب توسط والت ویتمن ‫نوشته شده
‫و در سال 1855 نشر پیدا کرده.
‫هزینۀ اولین انتشار را خودش ‫پرداخت کرده است.
‫لازم نیست بلند بخونیـش. ‫فقط بازنویسیـش کن.
‫تو قراره شعر رو تحلیل کنی.
‫اینایی که نوشتی فقط اطلاعات هستن.
‫آری. ‫با تشکر از ویکی‌پدیا.
‫می‌دونی، واقعاً شعر معرکه‌ایـه.
‫ویتمن از استعاره "من" برای ‫اشاره به خودش استفاده نکرده
‫بلکه برای رد کردن تعریف خویش
‫به نفع یک...
‫واقعاً اهمیتی نمیدم.
‫می‌دونی، فکر می‌کنم اگه واقعاً بخونیـش ‫ممکنه ازش خوشت بیاد.
‫عین معلم‌هام هستی.
‫فکر می‌کنی این که روانی این شعر نشدم
‫بخاطر اینـه که نخوندمـش.
‫خوندمـش.
‫بازنویسی شده و گنگ ‫و تکراریـه.
‫و حتی با وجود این که فکر میکنـه ‫استعاره از من خیلی چیز عمیقیـه
‫درواقع کسشعره.
‫و در واقعیت
‫یکی از اون کونی‌های بی اهمیت ‫قرن 19 هست.
‫چه نظر جالبی.
‫می‌تونه یه مقاله جالب بشه.
‫فقط همین چیزایی که درمورد ‫رد کردن تعریف خویش گفتی رو بنویس.
‫معلم ادبیات انگلیسیـم عاشقـش میشه.
‫- خب حال مامانـت چطوره؟ ‫- وای خدا.
‫ببین اگه نمی‌خوای این مقاله‌ها رو ‫برام بنویسی پس...
‫الی، لازم ندارم اینجا باشی ‫تا بتونم این مقاله رو برات بنویسم.
‫اگه می‌خوای بری، می‌تونی بری.
‫باز هم می‌تونی پول رو داشته باشی.
‫- فکر می‌کردم می‌خوای من رو بشناسی. ‫- می‌خوام...
‫اما نمی‌خوام مجبورت کنـم که اینجا باشی.
‫تصمیمـش با خودتـه.
‫اون خوبـه.
‫مامان. ‫فکر کنم.
‫- خوشحالـه؟ ‫- وقتایی که مستـه.
‫هنوز هم توی اون خونه دوبلکس ‫توی خیابون اورچرد زندگی می‌کنید؟
‫حتی نمی‌دونی کجا زندگی می‌کنیم؟
‫با مامان در تماس نیستی؟
‫چرا، هرموقع که خودش بزاره ‫احوالـش رو می‌پرسم.
‫فقط درمورد تو باهام حرف می‌زنه.
‫چرا؟
‫چون این تنها چیزیـه که می‌خوام بدونم.
‫وقتی من 11 سالـم بود
‫نقل مکان کردیم به اون سمت شهر
‫نزدیک به والمارت.
‫الان مادرت
‫- با کسی هست؟ ‫- نه.
‫چطور؟ ‫بهش علاقه داری؟
‫نه، معلومـه که نه.
‫چرا انقد وزن اضافه کردی؟
‫نمی...
‫اگه می‌خوای من رو بازپرسی کنی، ‫منم همین کار رو می‌کنم.
‫چرا انقد وزن اضافه کردی؟
‫یکی از نزدیک هام فوت کرد ‫و این...
‫خیلی روم تاثیر گذاشت.
‫دوست پسرت.
‫- همسرم. ‫- شاگردت.
‫اونقدر ها هم جوون نبود. ‫اون تو یه دوره مدرسه شبانه بود.
‫اون رو یادمـه.
‫یک دفعه برای شام آوردیش
‫وقتی مامان رفته بود به دیدن ‫مادربزرگ توی مونتانا.
‫استیک درست کردی.
‫از اون خوب‌ها.
‫از همه اونایی که برای من ‫یا مامان درست کردی بهتر بود.
‫یادمه وقتی رفتم توی تخت ‫صداتون رو می‌شنیدم.
‫چطور همه اینا رو یادتـه؟
‫بهت که گفتم، من هیچی یادم نمیره.
‫چطوری مُرد؟
‫من.. نمی‌خوام... ‫من...
‫الان واقعاً نمی‌خوام درموردش حرف بزنم
‫اگه اشکالی نداشته باشه.
‫این مقاله‌ها رو برات می‌نویسم.
‫می‌خوام توام یه رایتینگ ‫فقط برای من بنویسی.
‫از نوشتن مقاله متنفرم.
‫فقط یکم به شعر فکر کن
‫و یه چیزی بنویس.
‫صادقانه بنویس.
‫چیزی که واقعاً توی فکرت هست رو بنویس.
‫می‌خوای چیزی که واقعاً توی ‫ذهنمه رو بنویسم؟
‫الان برمی‌گردم.
‫هرچی دوست داری بنویس.
‫تو خوبی؟
‫فقط اگه درحال مرگ باشی ‫حاضر میشم بیام داخل.
‫اوه، آره. ‫خوبم. خوبم.
‫سلام.
‫دنبال چارلی می‌گردم.
‫توی دستشوییـه.
‫اوه، می‌تونم بعداً بیام.
‫دوستشـی یا...
‫من دخترش هستم.
‫- اوه. ‫- تعجب کردی؟
‫آره فکر کنم.
‫چی بیشتر غافل گیر کننده ست؟ ‫این که یک آدم همجنسگرا دختر داره
‫یا این که یکی تونسته ‫بین چربی‌ها کیرش رو پیدا کنـه؟
‫دارم شوخی می‌کنم.
‫یا مسیح.
‫آم...
‫چارلی علاقه داشت بیشتر ‫درمورد کلیسا بدونـه
‫واسه همین چندتا نوشته براش آوردم...
‫- تو مورمن هستی؟ ‫- نه، من از کلیسای نیولایف میام.
‫همون فرقه که درمورد ‫پایان زندگی و ایناست.
‫یه فرقه نیست.
‫می‌دونی از چیـه مذهب خوشم میاد.
‫از اینـه مذهب خوشم میاد که
‫فرض رو بر این می‌گیره ‫که همه احمق هستن
‫و این که هیچکس توانایی ‫نجات خودش رو نداره.
‫فکر می‌کنم تا حدودی هم حق دارن.
‫من اینطوری فکر نمی‌کنم...
‫یه چیز مذهب که ازش خوشم نمیاد
‫اینـه که وقتی مردم مسیح یا هرچی ‫رو قبول می‌کنن
‫یهویی فکر می‌کنن که
‫از همه بهترن.
‫توسط قبول کردن این که گناهکارن
‫یه جوری بهتر میشن و تبدیل ‫میشن به یه مشت عوضی.
‫واقعاً نمی‌دونم چی باید بگم.
‫من یه سری رساله دارم که فکر می‌کنم...
‫چرا این کار رو کردی؟
‫فردا برمی‌گردی؟
‫- مطمئن نیستم... ‫- فردا برگرد.
‫همین ساعتا اینجام.
‫شرمنده، چه خبره؟
‫اوه!
‫سلام. ‫من فقط اومدم
‫که این جزوه‌ها رو بهت بدم.
‫تا فردا تموم‌شون می‌کنی؟
‫البته.
‫حداقل پنج صفحه.
‫بهت قول میدم جالب میشه.
‫- من الی هستم. ‫- من توماس هستم.
‫پس...
‫قرن‌هاست که بازگشت مسیح ‫وعده داده شده.
‫اما یه عالمه سرنخ توی کتاب مقدس هست
‫که به نزدیک بودنـش اشاره می‌کنـه.
‫پس معنیـش اینـه که برای ‫انکار انجیل وقت نداریم
‫- نداریم... ‫- تو واقعاً فکر می‌کنی
‫که دنیا قراره به زودی به پایان برسه؟
‫خب انجیل که میگه تا لحظه وقوع ‫کسی از زمانـش اطلاع نداره
‫اما...
‫آره، فکر می‌کنم احتمالاً در نزدیکی ‫این اتفاق هستیم.
‫و این اذیتـت نمی‌کنـه؟
‫نه. مقصود اینـه که
‫یک دنیای بهتر برای جایگزین ‫این دنیا شدن در راهـه.
‫قراره تمام چیز های بد این کشور،
‫این سیاره، از بین برن
‫و یه چیز خالص و مقدس جایگزینـش میشه ‫و...
‫شرمنده. نمی‌خوام بی‌ادبی کنم
‫اما خودم همه این‌ها رو می‌دونم.
‫منظورت چیـه؟
‫احتمالاً هرچی که تا الان
‫کلیسای نیولایف نوشته ‫رو خوندم.
‫احتمالاً تمام رساله‌هایی ‫که تا الان منتشر کردن.
‫واو، خیلی خوبـه ها
‫ولی این رساله‌ها تازه ‫شروع قضیه هستن.
‫- کلی چیز توی کتاب مقدس هست که... ‫- من کتاب مقدس رو خوندم.
‫جداً؟
‫البته. ‫دوبار.
‫خوشت اومد؟
‫فکر می‌کنم یه چیز غم انگیزه.
‫میگه خدا ما رو آفریده، ‫بعد از بهشت بیرون انداخته.
‫بعد ما هزاران سال همینطوری ‫همدیگه رو می‌کشیم
‫بعدش او میاد 144 هزار نفر ‫از ما رو نجات میده.
‫بعد هفت میلیارد و خورده‌ای نفر ‫از ما میرن به جهنم.
‫آره.
‫من خودم اینطوری تفصیرش نمی‌کنم، اما...
‫چارلی، باید درک کنی
‫که خدا پشتـش رو بهت نکرده.
‫اگه تو قبولـش کنی، اون تو رو ‫از این وضعیت رها می‌کنـه.
‫روحـت رو از این بدن
‫بیرون می‌کشه و یه بدن جدید بهت میده.
‫بدنی که با فروغ خالص ساخته شده. ‫همچین چیزی رو نمی‌خوای؟
‫علاقه‌ای به نجات پیدا کردن ندارم.
‫بابت کاری که اون روز کردی
‫متشکرم، اما می‌تونی بری.
‫این چیزی نیست که من...
‫ببین، من واقعاً فکر می‌کنم که خدا ‫به دلیلی من رو به اینجا کشونده.
‫یه دلیلی وجود داره که در خونه‌ات رو زدم
‫اونـم درست وقتی که بیشتر از ‫هروقت دیگه‌ای نیاز به یکی داشتی.
‫هیچ راهی نیست که بتونم ‫کمکـت کنـم؟
‫اصلاً کلاً من بخاطر همین ‫تبدیل به یه مبلغ مذهبی شدم، درسته؟
‫یه کاری می‌تونی برام بکنی.
‫- چیه؟ ‫- هیچی، من فقط...
‫امیدوارم که بدونی منظورم...
‫- چی؟ ‫- من چیز نیستم...
‫- وای خدای من. ...من... من شرمنده‌ام. من فقط -
.نه - ‫- با چیزی که دیدم داشتی تماشا می‌کردی
‫اولین باری که اومدم اینجا، من فقط...
‫من نمی‌خوام ترتیبـت رو بدم.
‫خواهش می‌کنم، باید باور کنی ‫وقتی که میگم نمی‌خوام ترتیبـت رو بدم.
‫تو خیلی بچه‌ای.
‫شرمنده‌ام.
‫توماس، حقیقت رو بهم بگو.
‫به نظرت من حال بهم زنـم؟
‫نه.
‫من فقط می‌خوام کمک کنـم.
‫خواهش می‌کنم، فقط بهم اجازه بده ‫که کمک کنـم.
‫ممنون. ‫خیلی کمکــم کرد.
‫اتفاقی که برای... ‫شرمنده. دوستت لیز
‫بهم گفت که دوست پسرت
‫می‌رفته به کلیسای نیولایف؟
‫- چارلی؟ ‫- بله.
‫این رو برات گرفتم.
‫یکم پرس و جو کردم و...
‫اون اینجا چه غلطی می‌کنـه؟
‫داره توی یه سری چیز ‫کمکـم می‌کنه.
‫سخت نگیر لیز.
‫خیلی خب، پس می‌تونی بری.
‫لیز.
‫برو خونه!
‫- شرمنده. شرمنده‌ام. ‫- ولـش کن.
‫گفتم ولـش کن!
‫لیز، میشه تمومـش کنی؟
‫درواقع بمون. ‫یکم حرف داریم.
‫این چیـه؟
‫مگه خودت نمی‌بینی؟
‫یه ویلچر مخصوص افراد چاقـه.
‫و چرا یه ویلچر بخوام؟
‫داشتم با یکی از دکترهای اورژانس حرف می‌زدم
‫گفت که فعالیت متوسط برات مفیده.
‫حس استقلال داشتن ممکنـه ‫کمکـت کنـه.
‫و چقد بابت این پول دادی؟
‫هیچی. چند ماه پیش برای ‫یکی از بیمار ها سفارشـش دادیم.
‫همینطوری افتاده بود اونجا.
‫چه بلایی سر مریضـه اومد؟
‫فقط امتحانـش کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫بیب. بیب. ‫بیب.
‫- میشه بشینم؟ ‫- دارمـت.
‫- خوبه؟ ‫- آره، راستـش خیلی خوبـه.
‫آره.
‫بزار یکم برات فضا باز کنـم.
‫ویی.
‫سلام؟
‫ببین، بدون دست.
‫ممنون لیز. ‫این عالیه، خیلی عالیـه.
‫- دیدی؟ بهت که گفتم. ‫- می‌دونم.
‫من باید برم.
‫نه تا وقتی که حرف نزدیم.
‫- چی؟ ‫- زود باش.
‫لیز
‫فقط یه دقیقه کارش دارم.
‫اهل کجایی؟
‫چی؟
‫گفتی که تازه چند وقته ‫اومدی اینجا.
‫اهل کجایی؟
‫آه، آیووا. ‫یه شهر به اسم واترلو؟
‫از من می‌پرسی؟
‫نه. ‫من اهل واترلو هستم.
‫خیلی خب.
‫تمام خانواده‌ات بخاطر کلیسای نیولایف ‫اومدن اینجا؟
‫نه، خودم تنهام.
‫می‌خواستم قبل مدرسه یکم ‫کارهای مبلغی انجام بدم.
‫تو اهل آیووا هستی
‫بعد پاشدی اومدی به آیداهو ‫که کارای مبلغی انجام بدی؟
.دیگه یهو می‌رفتی آفریقا
‫آیداهو هم به اندازه هرجای دیگه‌ای ‫نیاز به کلام خدا داره.
‫خیلی خب، ببین.
‫می‌دونم این کار برات چیز باحالیـه.
‫اطراف می‌چرخی
‫جوری رفتار می‌کنی که انگار ‫از بقیه بهتری
‫و در نهایت میری خونـه
‫یه کار خسته کننده پیدا می‌کنی، ‫کلی بچه سر به دنیا میدی.
‫این برنامۀ خداست.
‫اما نوع دیگه‌ای از آدم‌ها ‫هم وجود دارن.
‫آدم‌هایی مثل چارلی
‫این برنامۀ معرکه برای ‫این آدم‌ها نیست.
‫پس فقط ازش دور بمون.
‫الان به همچین چیزی نیاز نداره.
‫موافق نیستم.
‫- جان؟ ‫- شرمنده، من فقط...
‫اون داره می‌میره.
‫نمیره بیمارستان.
‫اون به هدایت معنوی نیاز داره.
‫و تو می‌خوای همچین چیزی ‫بهش بکنی؟
‫نه. ‫خدا میده.
‫متوجه‌ام.
‫برادر بزرگـم یه سری کارهای مبلغی ‫برای کلیسای نیولایف انجام می‌داد.
‫رفت به آمریکای جنوبی.
‫آره.
‫من مایه ننگ خانواده بودم.
‫از وقتی که دوازده سالـم شد ‫دیگه قبول نکردم که برم کلیسا.
‫پدرم می‌دونست به من امیدی نیست،
‫اما بردارم اینطور نبود، ‫اون عاشق نیولایف بود.
‫چند ماه بعد از اینکـه رفت ‫برام یه نامه نوشت
‫بهم گفت که خسته شده
‫و تنها، اما نمی‌خواست برگرده خونـه
‫چون نمی‌خواست ازدواج کنـه.
‫نمی‌خواست ازدواج کنـه؟
‫پدر همه‌چی رو برنامه ریزی کرده بود.
‫بهش فشار اورده بود که با یکی از دختر های کلیسا ‫که بردارم به زور می‌شناختـش ازدواج کنـه.
‫اما وقتی که برگشت، ‫با یکی دیگه آشنا شد.
‫عاشق شد و یه زندگی کاملاً جدید رو شروع کرد.
‫و پدر از کلیسا انداختـش بیرون.
‫و از خانواده.
‫من فکر می‌کردم که می‌تونه
‫همه این چیزای مذهبی رو کنار بزاره
‫اما مثه یه سرطان بود.
‫نمی‌تونست کنارش بزاره.
‫و بیخیال خودش شد
‫دیگه نخوابید، دیگه غذا نخورد.
‫کلی وزن کم کرد.
‫یه شب، برنگشت خونـه.
‫چند هفته بعدش یه یارویی که داشت
‫توی مسیر دوچرخه سواری ‫نزدیک رودخونۀ لویستون می‌دوئید
‫یه چیزی رو دید که آب به ساحل آورده بود
‫و اون چیز، الن بود.
‫عشق زندگی چارلی و برادر من.
‫- اوه. ‫- آره، اوه.
‫تا امروز هنوز هم پدرم گردن نگرفته.
‫به همه گفته که مرگ الن
‫فقط یه تصادف ناگوار بوده.
‫داره کاملاً انکارش می‌کنـه.
‫ببین، می‌دونم که بهم اعتماد نداری.
‫و می‌دونم که خیلی وقت نیست ‫که می‌شناسمـش.
‫اما واقعاً فکر می‌کنم خدا ‫من رو درست وقتی که چارلی
‫بیشتر از هرموقع دیگه‌ای کمک می‌خواد ‫آورده به اینجا.
‫- من فقط می‌خوام که اون نجات پیدا کنه. این تنها... ‫- به من گوش کن!
‫اون نیازی به نجات پیدا کردن نداره!
‫احتمالاً تا چند روز دیگه می‌میره
‫پس تنها چیزی که نیاز داره ‫اینـه که تو تنهاش بزاری.
‫من تنها کسی هستم که می‌تونه ‫بهش کمک کنـه.
‫- متوجه‌ میشی؟ ‫- لیز.
‫می‌خوای یکم برنامه «موری» رو تماشا کنی؟
‫به نظر خوب میاد، درسته؟
‫راستـش امشب باز هم شیفت شب دارم.
‫بهتره..
‫تو شب مشکلی نداری؟
‫ریموت رو می‌زارم اینجا.
‫از گامبینوز اومدم!
‫آره، تو می‌تونی...
‫پول توی صندوق پستـه، ‫بزارمش روی نیکت.
‫آره، ممنون.
‫من دن هستم.
‫چی؟
‫من فقط... ‫اسمـم دن هست.
‫چند وقتیـه که میام اینجا.
‫فکر کردم شاید بخوای اسمـم رو بدونی.
‫چارلی.
‫هی، چارلی.
‫شب خوبی داشته باشی، خب؟
‫...حتماً همینطوره.
‫اکثر جمهوری‌خواهان آیداهو ‫دلشون می‌خواد بیشتر از
‫هر کاندید دیگه‌ای، تد کروز رو ‫توی کاخ سفید ببینن.
‫از 32 نماینده ایالت آیداهو ‫نصفشان طرفدار
‫دونالد ترامپ هستند
‫تنها کاندید دیگری که آمار رای‌هایـش ‫توانسته‌اند از 20 درصد عبور کنند.
‫امشب شب ناامید کننده‌ای برای ‫مارکو روبیو بود
‫شخصی که در چهار ایالتی که ‫انتخابات مقدماتی انجام شد
‫نتوانست بر هیچ از رقیبان خود غلبه کند...
‫این آپارتمان بوی گند میده.
‫این دفترچه آشغالـه. ‫من از همه متنفرم.
‫این آپارتمان بوی گند میده.
‫این دفترچه آشغالـه.
‫من از همه متنفرم.
و بیشتر از همه هنگامی دلم سوخت
که درحال خواندن فصل‌های کسل کننده‌ای بودم
.که به توصیفات نهنگ‌ها اختصاص داده شده بود
چون می‌دانستم
که نویسنده تلاش دارد
ما را از داستان غمگینـش برهاند
.تنها برای زمانی کوتاه
‫این آپارتمان بوی گند میده.
نویسنده تلاش دارد
.ما را از داستان غمگینـش برهاند
‫من از همه متنفرم.
‫تموم نشد؟
‫تقریباً تمومـه.
‫تا تمومـش می‌کنم می‌تونی منتظر بمونی
‫بعد پرینتـش می‌کنم.
«پـنـج‌شـنـبـه»
‫شاید همینطوری که منتظری
‫- بتونی یکم بیشتر توی دفترچه‌ات بنویسی. ‫- وای خدای من.
‫تو فقط چندتا جمله نوشتی.
‫میشه بیشتر بنویسی؟
‫- یجورایی ازت متنفرم. ‫- آره.
‫خب، تو از همه متنفری.
‫ببین، فقط ادامه بده.
‫بیخیال شعر شو.
‫هرچی دلت خواست بنویس، ‫هرچی که بهش فکر می‌کنی.
‫خیلی خب، ساکت باش. ‫فقط...
‫می‌دونی، وقتی که با مادرت ازدواج کردم
‫- توی بخش عجیبی از زندگیـم بودم. ‫- مگه من چیزی پرسیدم؟
‫فقط کاش...
‫من شرمنـ... ‫شرمنده‌ام.
‫متوجه‌ام که عصبانی هستی.
‫اما...
‫نباید از کل دنیا عصبانی باشی.
‫فقط می‌تونی از من عصبانی باشی.
‫خیلی خب، می‌دونی چیـه؟
‫نمی‌تونی همینطوری مثه یه تیکه آشغال ‫من رو دور بندازی
‫بعد یهویی بعد از هشت سال ‫بخوای که پدرم باشی.
‫تو بخاطر دوست پسرت من رو ول کردی.
‫به همین سادگی.
‫و اگه این قضیه رو جور دیگه‌ای ‫برای خودت تفصیر کردی
‫پس داری به خودت دروغ میگی.
‫اما می‌دونی چیـه؟ ‫من خوشحالـم.
‫خوشحالـم، چون بهم یه چیز مهم یاد دادی.
‫این که آدم‌ها لاشی هستن.
‫بیشتر آدم‌ها خیلی دیر این رو می‌فهمن.
‫تو... تو وقتی که هشت سالـم بود ‫این رو بهم یاد دادی.
‫بابتـش ازت ممنونـم.
‫می‌دونی، می‌تونستی...
‫چی؟
‫می‌تونستی برامون یکم پول بفرستی.
‫اگه اون همه پول پس انداز کردی
‫و می‌خواستی بخشی از زندگی من باشی
‫می‌تونستی برام مامان پول بفرستی.
‫فرستادم.
‫آره، منظور بیشتر از اون حدی ‫که باید برای حمایت از بچه‌ات می‌دادی.
‫همین کار رو کردم.
‫وقتی مامانـت رو ترک کردم، ‫نمی‌خواست من اطرافـت باشم.
‫امیدوار بودم
‫که شاید نظرش تغییر کنـه، اما اون..
‫می‌تونستی فقط بهم زنگ بزنی.
‫تمام این مدت تو...
‫می‌تونستی بخشی از زندگی من باشی.
‫الی.
‫من رو نگاه کن.
‫آخه کی دلـش می‌خواد من بخشی ‫از زندگیـش باشم؟
‫من گشنمـه.
‫یه سری وسیلۀ ساندویچ توی یخچال هست.
‫یه ساندویچ برات درست می‌کنم، ‫اما کوچیک درست می‌کنم.
‫و فقط از گوشت بوقلمون استفاده می‌کنم
‫مایونز هم نمی‌زنم.
‫- چیه؟ ‫- هیچی.
‫تو یک آدم معرکه‌ای، الی.
‫امیدوارم بدونی که چه آدم معرکه‌ای هستی.
‫من افسانه‌ای ترین دختر دنیا رو دارم.
‫الان برات پرینتـش می‌گیرم.
‫آره؟
‫آه.. سلام؟
‫سلام.
‫بیا تو.
‫اون...
‫- حالـش خوبـه؟ ‫- نمی‌دونم.
‫یکم داروی خواب آور پودر کردم ‫و ریختم توی ساندویچـش.
‫چی؟
‫فقط چندتا بهش دادم. ‫چیزیـش نمیشه.
‫خودم سه تا اینا رو با هم می‌خورم.
‫قرص خواب آور از کجا آوردی؟
‫به یه داروفروش دادم.
‫دارم شوخی می‌کنم. ‫چندشـه.
‫مامانـم مشت مشت ازشون می‌خوره.
‫مطمئن نیستم قرص خواب آور ‫براش خوب باشه.
‫این رو اعصابتـه؟ ‫چون فقط گلـه.
‫شیشه و اینا که نیست.
‫باشه. من... می‌دونم گل چیـه، خب؟
‫نه. تو فقط فکر می‌کنی که می‌دونی ‫گل چیـه
‫چون پدر و مادرت یه مشت دروغ ‫درموردش بهت گفتن.
‫بس کن. می‌دونم مواد چیـه.
‫- قبلاً گل کشیدم. ‫- اوه، تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫نگفتم که تحت تاثیر قرار بگیری.
‫- تو تاحالا گل نکشیدی. ‫- چرا، کشیدم. یه...
‫یه جورایی یه مشکل شده بود برام.
‫این مسخره‌ترین چیزیـه که تاحالا
‫توی زندگیـم شنیدم.
‫هر روز می‌کشیدم. ‫یه مشکل شده بود.
‫خب کلـه باز بودی. ‫سرگرمیـت بوده.
‫خیلی خب، من باید برم. ‫فقط بهش بگو که اینجا بودم و...
‫اگه بری بقیه قرص‌های توی ‫قوطی رو هم بهش می‌دم.
‫- چی؟ ‫- بعله.
‫بیشتر از 20 سی‌تا هست.
‫پودرشون می‌کنم
‫می‌ریزم‌ توی آب
‫می‌ریزم ته حلقـش.
‫تو واقعاً همچین کاری نمی‌کنی
‫- می‌کنی؟ ‫- بشین.
چرا دائم میایی اینجا؟
‫اون به کمک احتیاج داره.
‫اون الان به خدا توی زندگیـش احتیاج داره.
‫چه دلیل احمقانه‌ای.
‫فکر می‌کنی می‌خواد ترتیبـت رو بده؟
‫وای خدا چقد حال بهم زن. ‫بگیر بزن.
‫- نمی‌خوام... ‫- اگه نزنی...
‫زنگ می‌زنم به پلیس
‫و میگم که سعی کردی بهم تجاوز کنی. ‫بگیر بزن.
‫اصلاً درکـت نمی‌کنم.
‫وای خدای من.
‫سوراخ هواگیر داره؟
‫اوه، تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫قصد تحت تاثیر قرار دادنـت رو نداشتم.
‫نه نداره.
‫آروم باش.
‫می‌خوای با اون عکس چیکار کنی؟
‫می‌خوام باهاش جق بزنم.
‫می‌خوای همین رو بگی؟
‫ تو یه منحرفـی. ‫یه کام دیگه بگیر.
‫ببین، فقط دارم سر به سرت می‌زارم، خب؟
‫قرار نیست کسی رو بکشم
‫قرار هم نیست به کسی بگم ‫که تو می‌خواستی بهم تجاوز کنی.
‫دیگه بهش قرص خواب آور هم نمیدی؟
‫نه.
‫چرا همش میایی اینجا؟
‫نمی‌دونم.
‫واقعاً اگه انقد ازش متنفری ‫پس چرا...
‫دیگه جواب سوال نمیدم.
‫میشه یه کام دیگه هم بگیرم؟
‫این بر خلاف دینـت هست
‫و تو رو تبدیل به یک آدم ریاکار می‌کنـه.
‫بزن.
‫واقعاً کاش اون کار رو نمی‌کردی.
‫آره، می‌دونم. ‫دفعه اولـی هم که گفتی شنیدم.
‫به نظرت بهم جذب شدی؟
‫چون من اصلاً به تو جذب نشدم
‫فقط محض اطلاع.
‫نمی‌خوام بی ادب و اینا باشم.
‫فقط فکر می‌کنم اونقدر ها خوش قیانه نیستی
‫یا جذاب.
‫یا باهوش.
‫وای خدای من، بزرگ شو.
‫شاید یکی دیگه بهت جذب بشه.
‫شاید پدرم بهت جذب بشه.
‫- کاش واقعاً... ‫- می‌دونستی خیلی راحت
‫میشه رفت رو اعصابت؟
‫راستـش یکم... غمگینـه.
‫می‌تونی تا تهش بکشی.
‫اگه پدر و مادرم می‌دونستن
‫موقعی که دارم تبلیغ کلیسا رو ‫می‌کنم چت کردم...
‫تو عضو کلیسای نیولایف نیستی.
‫چی؟
‫یه بچۀ که کلاسـش پایین‌تر از منـه ‫میره اونجا.
‫گفت از سال گذشته دیگه این
‫کارای خونه به خونه رو انجام نمیدن
‫چون چندتا زنـه داشتن درس اخلاق و اینا می‌دادن
‫بعد یه یارو لخت در رو براشون باز کرده.
‫- من باید برم. ‫- تو واقعاً کی هستی؟
‫بیخیال، بگو دیگه!
‫- چرا برات مهمـه؟ ‫- چون فکر می‌کنم ما
‫یک دوستی درحال شکل گرفتن داریم.
‫فقط داری سر به سر می‌زاری.
‫نه، نمی‌ذارم.
‫به کسی نمیگی؟
‫به کی می‌تونم بگم؟
‫من عضو یک هیئت تبلیغاتی بودم.
‫با یه گروه از بچه‌های کلیسای شهر واترلو
‫از زادگاهـم یعنی آیووا.
‫وقتی بابام موقعی که داشتم ‫گل می‌کشیدم مچـم رو گرفت
‫فکر کرد شاید یه ماموریت برام ‫فکر خوبی باشه.
‫فکر می‌کنم درواقع از داشتن ‫بچه‌ای مثل من شرمسار شد
‫و می‌خواست که یه مدت دور باشم.
‫بهرحال رفتم.
‫اما دیگه‌ نمی‌تونستم ماموریت رو انجام بدم.
‫چرا؟
‫رهبر گروه
‫یه یارویی هست به اسم جری
‫فقط مجبورمون می‌کرد وایسیم یه گوشه
‫و رساله پخش کنیم.
‫تهش هم برمی‌گشت می‌گفت
‫"ببینید داریم به چندتا آدم کمک می‌کنیم" اما...
‫سعی کردم درمورد راه‌های دیگه‌ای
‫که می‌تونیم از طریقشون ‫خدمت کنیم باهاش حرف بزنم.
‫درواقعً راه‌های مختلفی که می‌تونستیم باهاشون ‫به مردم کمک کنیم. اما...
‫همش می‌گفت که لازم نداره ایمانـش رو
‫به دست بیاره یا ثابت کنـه.
‫بعد یه مدت از خودم پرسیدم ‫اصلاً دارم کمکـی می‌کنم؟
‫نه. نمی‌کردی.
‫آره، منم همچین احساسی پیدا کردم.
‫من حس نمی‌کنم
‫می‌دونم که داشتی کمکـی نمی‌کردی.
‫این که به آدم‌ها بگی باید ‫به خدا ایمان داشته باشن
‫کمکـی بهشون نمی‌کنـه.
‫اصلاً چرا باید کمکـی بکنـه؟
‫با خودم فکر کردم...
‫من خانواده‌ و دوستام رو می‌بینم
‫که همه‌شون خیلی خوشحال هستن.
‫منم می‌خوام همینطوری باشم.
‫پس چرا ول‌شون کردی؟
‫ترسیدم که دستگیر بشم.
‫بخاطر گل کشیدن؟
‫بخاطر دزدی از گروه‌مون.
‫یه روز رساله‌ها رو کنار گذاشتم.
‫خونه به خونه در زدم.
‫شروع کردم به واقعاً درگیر آدم‌ها شدن.
‫بلاخره حس کردم که دارم کاری می‌کنم
‫دارم به مردم کمک می‌کنم.
‫اون شب برگشتم به جلسه هیئت تبلیغاتی،
‫و به همه گفتم که چیکار کردم.
‫و جری بهم گفت "ما روش کارمون اینطوری نیست رفیق."
‫بعد من پرسیدم خب چرا؟
‫و اون شب جلوی همه درمورد ‫این موضوع بحث و جدال کردیم و...
‫و اون شب تصمیم گرفتم که برم.
‫و وقتی که بقیه خواب بودن، ‫من...
‫یه مقدار پول برداشتم.
‫چقدر؟
‫2 هزار 436 دلار.
‫اوه.
‫آره. اوه.
‫سوار یه اتوبوس شدم.
‫جری و والدینـم دائم بهم زنگ می‌زدن
‫بارها و بارها.
‫منم فقط گوشیـم رو پرت کردم بیرون.
‫بعه یه مدت رسیدم اینجا.
‫فکر کردم می‌تونم از این پول
‫برای ماموریت خودم استفاده کنم.
‫طوری که بفهمم ایمان من ‫حداقل یک نفر رو نجات داده.
‫اما حالا دیگه تقریباً پولـم تموم شده. ‫من فقط...
‫نمی‌تونم برم خونـه و...
‫پدر و مادرم هم احتمالاً قبولـم نمی‌کنن.
‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫حالاً به نظر جالب تر شدی.
‫ممنون.
‫واسه همینـه که می‌خوای پدرم رو نجات بدی.
‫مامان؟
‫- قاطی نکن. ‫- خفه شو.
‫بازم تو؟
‫چارلی؟
‫چارلی.
‫نه مخزن اکسیژن اینجاست.
‫من کنار پنجره وایمیسم.
‫الی بهت گفت که داره میاد اینجا؟
‫نه. من گفتم.
‫و انگار به موقع گفتم.
دردت بیشتر شده؟
‫می‌تونی راحت تکون بخوری؟
‫نه زیاد.
‫احساس گیجی داری؟ ‫احساس سردرگمی
‫یا فراموشی یا اینکه یادت بره ‫داری چیکار می‌کنی داری؟
‫- من خوبم؟ ‫- نه، اونقدا نه.
‫اما از اونجایی که فقط قرص خواب بوده، خوبی.
‫فکر می‌کنم کم بهت داده.
‫آره، خودمـم گفتم.
‫می‌دونی، من یه زمانی یه دختر اوقات تلخ
‫و خیلی احمق بودم
‫اما اگه بهش یکم بیشتر قرص داده بودی...
‫آره، اما بیشتر ندادم بهش
‫- بهش دوتا دادم. ‫- الی؟
‫چقد پول بهت پیشنهاد کرده؟
‫- همه‌اش رو؟ ‫- قضیه پول رو از کجا می‌دونی؟
‫فکر کردی من احمقـم؟
‫فکر کردی واقعاً باورم میشه که از روی
‫لطف میومدی اینجا؟
‫چارلی هیچ پولی نداره.
‫- اون نمی‌دونه؟ ‫- مری.
‫پس فکر کردی اون همه پولی که ‫از تدریس در میاره کجا میرن؟
‫به حساب الی؟
‫تاحالا حتماً کلی پول شده.
‫حداقل بیشتر از 100 هزارتا، درسته؟
‫این که حقیقت نداره، داره؟
‫چارلی.
‫می‌تونستیم هرچی که لازم داری رو ‫برات بگیریم.
‫تخت مخصوص، فیزیوتراپیست،
‫بیمۀ سلامت کوفتی!
‫زمستون گذشته وانتـم خراب شد
‫و من مجبور بودم توی برف پیاده برم
‫تا برات مواد غذایی بگیرم...
‫بهت که پیشنهاد دادم بزار درستـش کنم.
‫آره و من رد کردم چون فکر می‌کردم
‫- 700 دلار تو حسابتـه. ‫- این پول برای الیـه.
‫همیشه برای الی بوده.
‫اگه یه وقت یه مورد اورژانسی پیش میومد
‫- بهت پول می‌دادم. واقعاً می‌دادی؟ -
‫وایسا.
‫مامان، تو هیچی از پول من گیرت نمیاد.
‫خفه شو الی.
‫برو، همین حالا.
‫وایسا.
‫الی، می‌دونم که نمی‌خواستی بهم صدمه بزنی. ‫می‌دونم نمی‌خواستی...
‫خب، می‌دونی چیـه؟ ‫به من گوش کن. ببین.
‫من تو به هیچ‌جام نیست!
‫این رو تو مخ پوکـت فرو کن.
‫- الی، خواهش می‌کنم. ‫- تو الانـش هم برام مردی!
‫کافیـه!
‫الی، اون... ‫مقاله‌ات.
‫خب.. این...
‫واقعاً مقالۀ خوبیـه!
‫یا مسیح، چارلی.
‫چیزی داری؟
‫بالا سینکه
‫اون کابینت سمت چپ.
‫- اون یکی. ‫- آره.
‫قرارمون این بود
‫که تا وقتی از خونه بره صبر کنیم ‫بعد پول رو بهش بدیم.
‫چه فرقی می‌کنـه؟
‫فرقـش اینـه که تازه 17 سالشـه ‫و هنوز میره دبیرستان.
‫کلـش رو خرج تتو کردن روی صورتـش ‫یا اسب فانتری یا همچین چیزی می‌کنـه.
‫فکر می‌کنم خیلی باهوش‌تر از این حرفاست.
‫پس...
‫چطور بود؟
‫شناختنـش رو میگم.
‫اون معرکه‌ست.
‫هنوز هم این عادت رو داری.
‫چی؟
‫این مثبت بینی.
‫خیلی رو مخه.
‫تو زیادی بدبینی.
‫اینطوری سعی می‌کنم تعادل رو برقرار کنم.
‫آره. ‫فکر کنم دلم براش تنگ شده.
‫برای این کاره.
‫فقط همین؟
‫اون و آشپزی.
‫- ماه پیش سعی کردم به سبک چینی غذا درست کنم. ‫- جدی؟
‫نزدیک بود کل آپارتمان رو جزغاله کنم.
‫روحـم هم خبر نداشت که داری ‫همچین بلایی سر خودت میاری.
‫خب تو هیچ وقت احوالـم رو نپرسیدی.
‫تو هم هیچ وقت احوالـم رو نپرسیدی.
‫فقط هر ماه می‌گفتی
‫"چقد پول می‌خوای؟" ‫یا "الی چطوره؟"
‫نگفتی داره بخاطر نمره‌هاش اخراج میشه.
‫فکر کردم لازم نیست درمورد
‫گرفتاریم درمورد درس‌هاش چیزی بگم.
‫این چیزی نیست که من...
‫چطوری مری؟
‫می‌دونم قرار بود اطرافـش نباشم.
‫- اگه می‌خواستی می‌تونستی زنگ بزنی پلیس. ‫- یا مسیح.
‫واقعاً فکر می‌کنی همچین کاری می‌کردم؟
‫کلی باهام سر حضانت کامل بحث و جدل کردی.
‫و بخاطر این که ازم دور نگهش داشتی ‫سرزنشـت نمی‌کنم.
‫چارلی، باید بهت یادآوری کنم ‫که تو ما رو ول کردی.
‫می‌دونم.
‫و من تنها داشتم بچه‌مون رو بزرگ می‌کردم
‫و به ملت توضیح می‌دادم که شوهرم ‫بخاطر یه مرد من رو ول کرده.
‫اما نباید اینطوری من رو ‫از زندگیـش خط می‌زدی.
‫اوه، بیخیال.
‫انقد خوشحال بودی که یه مدت ‫کلاً ما رو فراموش کردی.
‫خودتم می‌دونی.
‫می‌دونم کلی اشتباه کردم.
‫اما فقط می‌خواستم ببینمـش مری.
‫من همیشه فقط... ‫فقط می‌خواستم ببینمـش.
‫کلش همینـه.
‫حتی الان، هان؟
‫حالا می‌دونی چرا ازت ‫دور نگهش داشتم.
‫چی؟
‫اون وحشتناکـه، مگه نه؟
‫اون یه آشوبگره. ‫و تو فکر می‌کنی این تقصیر منـه.
‫وایسا، بخاطر همین این همه مدت ‫ازم دور نگهش داشتی؟
‫چون فکر کردی با خودم میگم ‫چه مادر بدی هستی؟
‫اولـش اینطوری بود.
‫اما بعدش، وقتی که 15 16 سالـش شد
‫نگران بودم که بهت آسیب بزنه.
‫به من آسیب بزنه؟
‫مسخره‌ست.
‫از اعتراف کردن بهش هیچ لذتی نمی‌برم.
‫ ناسلامتی من مادرشم.
‫می‌دونی، کلی وقت به خودم گفتم
‫فقط سرکشـه
‫فقط بدقلقـه.
‫چارلی، اون یک شیطانـه.
‫اون یه شیطان نیست.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫فکر از خودم میگم؟
‫"وقتی اون توی جهنم شروع به سوختن کنـه ‫بوی چربی‌هاش کل جهنم رو می‌گیره."
‫احساس بدی نداشته باش.
‫کلی بار از این چیزا به من هم گفته.
‫اون یه نویسندۀ قویـه.
‫الان جوابـت اینـه؟
‫اون یه شیطان نیست.
‫به این میگن صداقت.
‫می‌دونی تاحالا چقد مزخرف توی ‫زندگیـم خوندم؟
‫وای خدا، اصلاً درکـت نمی‌کنم چارلی.
‫هر دفعه که بهت زنگ می‌زدم و حالـش رو می‌پرسیدم
‫تو میگفتی خوبـه.
‫اگه اون شیطانـه پس...
باید چی بهت می‌گفتم؟
‫می‌خواستی بگم همکلاسی‌هاش رو ‫به گریه کردن انداخته
‫یا ماشین معلم‌هاش رو پنچر کرده؟
‫دلـت نمی‌خواست اینطور چرا رو بشنوی.
‫می‌تونستم کمکـش کنـم!
‫اون کمک تو رو نمی‌خواد! ‫اون هیچکس رو نمی‌خواد!
‫فکر می‌کنی من دلـم نمی‌خواست ‫که اون یه پدر داشته باشه؟
‫اون تو رو می‌پرستید!
‫اصلاً تنها دلیلی که با من ازدواج کردی
‫این بود که بچه می‌خواستی، ‫می‌دونم!
‫مری، خواهش می‌کنم!
‫خب، این باعث تجدید خاطرات میشه، نه؟
‫ببین.
‫هیچ وقت فرصت نشد که ‫بهت بگم متاسفم.
‫بابت چی باید می‌گفتی؟
‫نه، منظورم این نیست.
‫منظورم...
‫بابـت دوستتـه.
‫اوه.
‫اسمـش الن بود.
‫اسم کوفتیـش رو می‌دونم چارلی.
‫یک بار دیدمـش
‫توی پارکینگ فروشگاه وال‌مارت.
‫زیاد خوب به نظر نمی‌رسید
‫و فکر می‌کنم یکم بعدش...
‫بهرحال، کلی چیز بود که ...
‫می‌خواستم بهش بگم
‫می‌دونی، می‌خواستم یه آجری چیزی ‫سمتـش پرتاب کنـم.
‫اما من...
‫ازش پرسیدم که کمک می‌خواد یا نه.
‫بهم اجازه داد چندتا از کیسه‌هاش رو ‫براش تا ماشین ببرم
‫بعدش تشکر کرد
‫و رفتم.
‫هیچ وقت حتی بهش نگفتم که کی هستم.
‫داری خس خس می‌کنی.
‫آره، بدتر شده.
‫با به کسی زنگ بزنم؟
‫نه، ام...
میشه گوش کنـم؟
چه صدایی میده؟
تقریباً بعد از نه سال اولین باریـه که
‫با همدیگه هستیم. ‫یادتـه؟
‫وقتی که الی کوچیک بود
‫وقتی که با هم رفتیم به اون سفر ‫به ساحل اورگان
‫الی تو ماسه‌ها بازی می‌کرد و...
‫ما روی ساحل دراز کشیدیم.
‫من رفتم توی اقیانوس شنا کردم.
‫راستـش اون آخرین باری بود ‫که شنا کردم.
‫هی پاهام رو روی سنگ‌ها ‫زخم می‌کردم.
‫آب خیلی سرد بود.
‫و از اینکه پاهام خون میومد
‫و صندلی ون رو خونی می‌کردم ‫عصبانی بودی.
‫و گفتی که تا چند روز بعدش ‫بوی آب دریا می‌دادم.
‫یادتـه؟
‫به نظر اصلاً حالـت خوب نیست.
‫من دارم می‌میرم مری.
‫گور پدرت.
‫شرمنده‌ام.
‫گور بابات.
‫حتمیـه؟
‫آره. ‫حتمیـه.
‫گوش کن.
‫نیاز دارم مطمئن باشم که ‫حالـش خوب خواهد بود.
‫نمی‌تونیم بیخیالـش بشیم.
‫تو قبلا بیخیالـش شدی!
‫وقتی که نه سالـش بود بیخیالـش شدی!
‫کاش می‌تونستم بخشـی از زندگیـش باشم مری.
‫بخشی از زندگی جفتـتون.
‫برو بیمارستان.
‫پول که داری، فقط برو بیمارستان!
‫جفت‌مون می‌دونیم که اون پول ‫مال الیـه.
‫و گذشته از اینـا
‫نیاز دارم بدون که قراره ‫یه زندگی شایسته داشته باشه.
‫زندگی‌ای که توش به آدم‌ها اهمیت میده
‫و آدم‌ها هم به اون اهمیت میدن.
‫و حالـش خوبـه.
‫- من باید برم. ‫- مری.
‫- اون کس دیگه‌ای رو نداره. ‫- من باید برم.
‫نیاز دارم که بدونم
‫یه کار درست توی زندگیـم ‫انجام دادم!
‫ما جفت‌مون نقش‌مون رو بازی کردیم.
‫من بزرگـش کردم و توام که داری ‫بهش پول میدی.
‫این بهترین کاریـه که می‌تونستیم براش بکنیم.
‫قبل از این که برم
‫به چیزی نیاز داری؟
‫آبی چیزی.
!از ‫گامبینوز اومدم
‫آره.
‫چارلی؟
‫تو خوبی؟
‫آره.
‫پول توی...
‫البته.
‫مطمئنی که خوبی؟
‫آره. ‫ممنون دن.
‫شب خوبی داشته باشی، خب؟
‫لعنت به این مقاله‌ها.
‫لعنت به این ریدینگ‌ها.
‫فقط یه چیز صادقانه برام بنویسید.
‫لیز؟
‫می‌تونم بیام داخل؟
‫قفل نیست.
‫سلام. ‫چی شده؟
‫- ممنون. ‫- بابت چی؟
‫ببین، من دقیقاً اون آدمی که ‫گفتم نبودم.
‫من عضو کلیسای نیولایف نیستم.
‫چی؟ ‫من.. نمیـ...
‫اخیراً توی شرایط بدی بودم.
‫یکم پول دزدیم
‫و چند ماه پیش از خونـه فرار کردم.
‫و دخترت چندتا عکس‌ درحالی که ‫داشتم گل می‌کشیدم ازم گرفت
‫و صدا و اینام رو هم ظبط کرد
‫و بعدش هم یجوری کلیسام ‫توی واترلو رو پیدا کرده
‫و براشون ارسالـشون کرده
‫- و اونا هم فرستادن‌شون برای والدینـم... ‫- وایسا.
‫و می‌دونی اونا چی گفتن؟
‫گفتن فقط یکم پول بوده.
‫و من رو بخشیدن.
‫و دوستـم دارن و می‌خوان که ‫برگردم خونه.
‫چقد بده؟
‫الی، اون... ‫اون این کار رو کرده؟
‫نمی‌دونم می‌خواسته بهم صدمه بزنه ‫یا کمکـم کنـه یا...
‫هیچ وقت همچین حسی ‫درموردش پیدا کردی؟
‫چطوری اصلاً... ‫اون...
‫اون کلیسات رو پیدا کرده، ‫رد خانواده‌ات رو زده.
‫واقعاً همچین کاری کرده؟
‫آره، من دارم فردا میرم خونـه.
‫اما چارلی، قبل از این که برم...
‫باید این رو بهت نشون بدم.
‫چی... چی شده؟
‫وایسا، تو خوبی؟
‫- فقط درد دارم. ‫- چارلی...
‫می‌خوام کمکـت کنم. ‫می‌دونم که می‌تونم کمکـت کنم.
‫من نمیرم بیمارستان.
‫نه، می‌دونم. ‫نمی‌خوام مجبورت کنـم.
‫اما می‌تونم کمکـت کنم.
‫- "از این رو، برداران و خواهران..." ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫مدیون جسم نیستیم
‫تا برحسب جسم زیست نماییم.
‫زیرا اگر برحسب جسم زیست کنید، ‫هرآینه خواهید مرد.
‫لکن اگر افعال بدن را به‌وسیلهٔ
‫روح بکُشید، هماناخواهید زیست
‫من... ‫متوجه‌ نمیشم.
‫چارلی، وقتی این رو خوندم ‫بلاخره فهمیدم.
‫بلاخره فهمیدم که چرا خدا ‫من رو برات آورده به اینجا.
‫تا بتونم کمکـت کنـم که بفهمی ‫چه اتفاقی برای الن افتاده.
‫تا دیگه برای تو اتفاق نیوفته.
‫این رو از کجا پیدا کردی؟
‫چارلی، الن سعی کرد که از ‫خواست خدا فرار کنـه.
‫اون زندگی با تو رو ‫به خدا ترجیح داد.
‫اما بخاطر همین بوده که دائم ‫به این آیه فکر می‌کرده.
‫اون می‌دونسته که داره ‫بر حسب جسم زندگی می‌کنـه،
‫نه روحـش.
‫اون هیچ وقت برای رهایی دعا نکرد، ‫اما برای تو هنوز اونقدر ها هم دیر نیست.
‫بواسطه روحـت می‌تونی ‫اعمال بد جسمـت رو
‫از بین ببری، بعدش زندگی خواهی کرد.
‫تو فکر می‌کنی الن چون انتخاب کرد ‫که با من زندگی کنـه مُرده؟
‫فکر می‌کنی خدا پشتـش رو به اون کرده
‫چون من و اون عاشق هم بودیم؟
‫بله.
‫یه چیزی رو می‌دونی؟ ‫من همیشه انقد چاق نبودم.
‫آره، می‌دونم.
‫اینطوری نبود که جذاب‌ترین آدم ‫روی زمین باشم اما...
‫الن عاشقـم شد.
‫اون فکر کرد که من قنشگـم.
‫باشه.
‫از وسط‌های ترم
‫شروع کرد به ملاقات کردن با من ‫توی ساعات کاریـم.
‫و ما... ما دیوونۀ همدیگه بودیم.
‫اما صبر می‌کردیم
‫تا کلاس تموم بشه بعدش...
‫این...
‫تا آخر سال فقط بعد از کلاس‌ها بود.
‫هوا عالی بود.
‫توی باغ قدم می‌زدیم
‫و همدیگه رو می‌بوسیدیم.
‫چارلی، بس کن.
‫تقریباً تمام شب ها رو لخت ‫کنار هم می‌خوابیدیم.
‫عشق بازی می‌کردیم.
‫به نظرت حال بهم زنـه؟
‫چارلی، خدا آماده ست تا کمکـت کنـه.
‫امیدوارم خدایی وجود نداشته باشه
‫چون از فکر این که دنیای پس از ‫مرگی وجود داشته باشه
‫و الن ببینـه که من چه بلایی ‫سر خودم آوردم، متنفرم.
‫- چارلی... ‫- فکر این که پاهای ورم کرده‌ام رو ببینه
‫و جراحـت‌های رو بدن رو،
‫و تیکه‌های کپک زده
‫- زیر بغلـم رو. ‫- بسه.
‫زخم های عفونی روی کونـم رو
‫و اون تیکه بزرگ چربی روی کمرم ‫که پارسال قهوه‌ای شد.
‫- باشه، بس کن! ‫- حال بهم زنـه؟
‫- آره! ‫- من حال بهم زنـم؟
‫آره، تو حال بهم زنی! ‫تو...
‫شرمنده‌ام.
‫چی؟
‫برو خونه پیش خانواده‌ات.
‫خب، شکایت‌هاتون به گوش‌شون رسید.
«جـمـعـه»
‫و یکی جایگزین من شده
‫که بدون شک
‫مجبورتون می‌کنـه دائم بازنویسی کنید
‫بیشتر هدفمند باشید
‫و کمتر موثق،
‫که توی هر پیش‌نویس ‫کمتر خودتون باشید.
‫اما بعضی‌ از شما پست من
‫درمورد صادق نوشتن رو دیدید.
‫و...
‫چیزایی که بعضی‌هاتون نوشتید...
‫کریستی، تو نوشتی...
‫"والدینـم می‌خوان که من پرتوشناس بشم
‫اما من حتی نمی‌دونم چی هست."
‫جولیان، تو نوشتی
‫"از این که مردم دائم بهم میگن ‫در اینده موفق میشم متنفرم."
‫ادام، تو نوشتی
‫"فکر می‌کنم باید قبول کنم که زندگیـم
‫قرار نیست هیجان انگیز باشه."
‫شما این چیز‌های معرکه ‫و صادقانـه رو نوشتید و...
‫و انقد باهام صادق بودید که من.. ‫من...
‫می‌خوام که...
‫منم باهاتون صادق باشم.
‫این تکالیف‌ها اهمیتی ندارن.
‫این دوره اهمیتی نداره.
‫دانشگاه اهمیتی نداره.
‫این چیزهای معرکه و صادقانه‌ای ‫که نوشتید
‫اینـا هستن که اهمیت دارن.
‫- شرمنده‌ام. ‫- نباش.
‫واقعاً از این که من رو دوباره ‫توی این موقعیت می‌زاری متنفرم، می‌دونی؟
‫آخرین ماه‌هایی که الن زنده بود
‫میومدم اینجا، تکونـش می‌دادیم، ‫سرش داد می‌کشیدم
‫تلاش می‌کردم مجبورش کنـم یه چیزی بخوره.
‫- خدا، افتضاح بود! ‫- برای منـم خیلی افتضاح بود.
‫جدی؟ خب تو که مجبور نبودی
‫جسدش رو تشخیص هویت کنی
‫- با اون بدن ورم کرده... ‫- بهم اجازه ندادن.
‫من عضو خانواده نبودم.
‫دوتا میت‌بال برات درست کردم. ‫با پنیر اضافه.
‫نمی‌دونم دارم چیکار می‌کنم.
‫من نمیرم بیمارستان.
‫ازت نمی‌خوام که بری.
‫دیگه نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫من سعی کردم نجاتـش بدم، لیز.
‫فکر می‌کردم اگه فقط عاشقـش باشم
‫اون به کس دیگه‌ای نیاز نداره.
‫بهش گفتم که به خدا نیازی نداره
‫که به هیچکس به جز من احتیاج نداره.
‫چارلی...
‫تنها چیزی که می‌دونم ‫اینـه که
‫تو بهترین سال‌های زندگی ‫الن رو براش ساختی.
‫اگه بخاطر تو نبود، کلی قبلـش
‫خودش رو از اون پل می‌نداخت پایین.
‫هیچکس نمی‌تونست نجاتـش بده.
‫باور کن که سال‌ها تلاش کردم.
‫فکر نمی‌کنم باور داشته باشم ‫که کسی بتونه یکی دیگه رو نجات بده.
‫اون من رو نجات داد.
‫اون نمی‌خواست بهم صدمه بزنه. ‫داشت سعی می‌کرد بهم کمک کنـه.
‫داری درمورد کی حرف می‌زنی؟
‫اون پسره داره میره خونه. ‫اون انجامش داده.
‫- چارلی... ‫- بخاطر صدمه زدن بهش این کار رو نکرده
‫این کار رو کرده تا بفرستـتش خونه.
‫سرت سبک شده؟ ‫چارلی، به من نگاه کن.
‫- اون داشته سعی می‌کرده کمکـش کنـه. ‫- کی؟
‫الی. داشته تلاش می‌کرده ‫که کمکـش کنـه
‫می‌خواسته بفرستتـش خونه.
‫تاحالا این حس رو داشتی که
‫آدم‌ها نمی‌تونن بی‌عاطفه باشن؟
‫آدم‌ها معرکه هستن.
‫چه غلطی کردی؟
‫چه مرگشه؟
‫داره می‌میره.
‫پس زنگ بزن به یکی.
‫- نه. ‫- زنگ بزن به یه آمبولانس کوفتی.
‫لیز.
‫باید باهاش حرف بزنم.
‫من باهات تنهاش نمی‌زارم.
‫باید تنها باهاش حرف بزنم.
‫لیز.
‫خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫به یکی زنگ می‌زنم.
‫چارلی.
‫من پایین منتظرم.
‫- چرا این کار رو کردی؟ ‫- چیکار؟
‫من افتادم.
‫واقعاً مقالۀ خوبیـه.
‫داری سعی می‌کنی برای آخرین بار ‫به گام بدی؟
‫تو برام اهمیتـی نداری. ‫برام مهم نیست که داری می‌میری.
‫می‌خوای دبیرستانـم رو بیوفتم؟
‫- واسه همین این کار رو کردی؟ ‫- من ننوشتمـش.
‫این همون مقاله‌ست که دیروز بهم دادی.
‫- تو نخوندیش. ‫- لازم نیست بخونمـش.
‫بخونـش.
‫این...
‫می‌دونم این چیـه.
‫می‌دونستم می‌دونی.
‫من این رو نوشتم.
‫تو هیچ وقت هیچی رو فراموش نمی‌کنی.
‫این رو کلاس هشتـم برای درس ‫ادبیات انگلیسی نوشتم. چرا...
و بیشتر از همه هنگامی دلم سوخت
که درحال خواندن فصل‌های کسل کننده‌ای بودم
.که به توصیفات نهنگ‌ها اختصاص داده شده بود
چون می‌دانستم که
نویسنده تلاش دارد که
ما را از داستان غمگینـش برهاند
.تنها برای زمانی کوتاه
‫- این رو از کجا آوردی؟ ‫- مادرت...
‫چهار سال پیش برام فرستادش.
‫می‌خواستم بدونم اوضاعـت توی ‫دبیرستان چطوریـه
‫و اونـم این رو برام فرستاد.
‫و این بهترین مقاله‌ایـه که ‫تاحالا خوندم.
‫چرا داری اینطوری بگام میدی؟
‫نمیدم.
‫شرمنده‌ام که ولت کردم.
‫من عاشق بودم و...
‫تو رو رها کردم.
‫لیاقتـت این نبود. من نمیـ...
‫نمی‌دونم چطوری
‫تونستم همچین کاری بکنم.
‫تو خیلی زیبایی.
‫- تو معرکه‌ای. ‫- بس کن.
‫تو معرکه‌ای.
‫این مقاله معرکه‌ست.
‫این مقاله تویی.
‫انقد این رو نگو.
‫- این مقاله تویی. ‫- انقد نگوش!
‫تو بهترین کاری هستی ‫که توی زندگیـم انجامش دادم.
‫چی شده؟
‫الی!
‫نه. باشه، الان نمی‌تونم اینجا باشم.
‫- باید برم. ‫- تو بی‌نقصی.
‫تو شاد خواهی بود.
‫به مردم اهمیت میدی.
‫آمبولانس تو راهه، ‫کمکـت می‌کنن.
‫نه. ‫نمی‌کنن.
‫- تو میری بیمارستان. ‫- نه.
‫فقط نیاز به جراحی یا همچین چیزی داری!
‫- برام بخونـش. ‫- چی؟
‫اگه می‌خوای کمک کنی، ‫برام بخونش.
‫اگه بخونیـش کمکـم می‌کنی.
‫ای عوضی. ‫عوضی چاق لاشی!
‫- کمک می‌کنی... ‫- گور بابات.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- گور ننت!
‫الی!
‫بابایی، خواهش می‌کنم.
در کتاب معرکۀ موبی دیک اثر هرمان ملویل
نویسنده داستان در دریا بودنـش را بازگو می‌کند
‫مصنف در اولین بخش کتابـش
‫خودش را اسماعیل می‌نامد،
‫که در شهری کنار دریایی و کوچک است
‫و تختی را با مردی به نام ‫کویکوئگ شریک می‌شود.
مصنف و کویکوئگ به کلیسا می‌روند
‫و عقب‌تر در کشتی‌ای شروع به کار می‌کنند
‫‫که توسط یک دزد دریایی با نام ایهب مدیریت می‌شود.
‫مردی که یک پایش را از دست داده است
‫و به شدت عطش قتل نهنگی
‫با نام موبی دیک را دارد، ‫که نهنگـی سفید رنگ است.
‫در طول کتاب،
‫دزد دریایی ایهب با مشقت‌های ‫فراوانی رو به رو می‌شود.
‫تمام زندگی‌اش به قصد کشتن ‫یک نهنگ خاص سپری می‌شود.
‫که فکر می‌کنم غمناک است
‫زیرا این نهنگ هیچ احساساتـی ندارد.
و نمی‌داند که اهیب چه مصمم .قصد کشتن او را دارد
‫او فقط ‫یک حیوان بزرگ
.و بدبخت است
‫و دل من حتی برای ‫ایهب نیز می‌سوزد،
‫زیرا او فکر می‌کند اگر ‫این نهنگ را به قتل برساند
‫زندگی‌اش بهتر خواهد شد.
‫اما در واقعیت ‫هیچ کمکـی به او نخواهد کرد.
این کتاب به شدت مرا ناراحت کرد
.و بسیار دلـم برای شخصیت‌ها سوخت
و بیشتر از همه هنگامی دلم سوخت
که درحال خواندن فصل‌های کسل کننده‌ای بودم
.که به توصیفات نهنگ‌ها اختصاص داده شده بود
چون می‌دانستم که نویسنده تلاش دارد
ما را از داستان غمگینـش برهاند
.تنها برای زمانی کوتاه
این کتاب مرا به یاد زندگی خودم انداخت
و بعد باعث شد احساس شادی کنم ...به خاطر داشتن
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
تـرجـمـه از: حـسـیـن Hossein Hidden