DLA CHARLOTTE I ABE'A
Jak wczoraj mówiliśmy,
chciałbym, żebyście popracowali nad zdaniami wprowadzającymi.
Wielu z was od razu przechodzi do przykładów w głównej części.
Zalecam przejrzeć zasady konstrukcji akapitu w PDF-ie,
przesłanym parę tygodni temu.
Możecie je odbierać jako ograniczenia,
ale pamiętajcie, że naszym celem
jest pisanie jasno i przekonująco.
Tylko tak skutecznie obronicie swoje tezy.
KIEDY NAUCZY SIĘ USTAWIAĆ KAMERKĘ?
Chris, to miała być prywatna wiadomość? Gratulacje, wszyscy przeczytali.
Owszem, kamerka w moim laptopie dalej szwankuje.
Naprawdę nic nie tracicie.
Przypominam się tym, którzy nie oddali 3. pracy.
Macie czas do środy, bez wyjątku.
I pamiętajcie:
trening czyni mistrza, także esejów.
Im więcej zmian, tym bardziej prawdopodobne,
że wyrazicie myśl prosto i dobitnie.
Zgoda?
WIELORYB
PONIEDZIAŁEK
Moby Dick w niesamowitej książce...
Moby Dick...!
Liz?!
Masz klucz!
Sama otwórz!
- O Boże. - A ty kto...?
Co z panem? Wezwać pogotowie?
- Czytaj. - Ma pan telefon? Mój padł.
Proszę, przeczytaj!
"W niesamowitej książce 'Moby Dick' Hermana Melville'a
autor opisuje doświadczenia na morzu. Na początku
przybiera imię Ishmael. Przebywa nad morzem
i dzieli łoże z mężczyzną o imieniu Queequeg..." Po co to czytać?!
Czytaj cokolwiek z tego!
"Najsmutniejsze były nudne rozdziały z opisami wielorybów,
bo czuło się, że autor próbuje nam oszczędzić własnej...
- żałosnej historii... - ...choć na chwilę.
Książka bardzo dała mi do myślenia, a potem pocieszyła mnie..."
Pomogło?
Ma pan komórkę? Moja padła.
- Trzeba wezwać pomoc. - Nie jadę do szpitala.
- Ja panu nie pomogę. - Szpital odpada.
Przepraszam... Możesz iść.
Dziękuję, że to przeczytałeś.
- Na pewno nic panu nie jest? - Przepraszam, a ty kim jesteś?
- Zna pan ewangelię Jezusa Chrystusa? - Co?
Dzielę się Jego przesłaniem miłości. Przekazuję...
Muszę zadzwonić do przyjaciółki. To pielęgniarka... Opiekunka.
- Już idę. Przepraszam za najście. - Czekaj!
Telefon mi tam upadł. Możesz...?
Oczywiście.
Jest.
Nie wiem, co się może zdarzyć.
Mógłbyś...?
Jasne.
Dziękuję.
Co jest? Nie mam czasu. Zostaw wiadomość.
Co kazał mi pan czytać?
Esej.
Taki mam zawód.
Prowadzę internetowe wykłady dla studentów college'u.
Ale teraz?
Myślałem, że umieram. Chciałem to jeszcze raz usłyszeć.
Trzeba było wezwać karetkę.
Bez ubezpieczenia?
Lepiej w długach niż w trumnie.
Zwariowałeś?
Co tu robi ten misjonarz?
Ktoś nie zamknął drzwi.
Wychodziłam, gdy zasnąłeś.
Pewnie zapomniałam.
I dobrze wyszło. Mogłeś...
- Nie lubię... - Ok!
Strach cię zamykać, gdy mnie tu nie ma.
Cicho, muszę...
- Co? - Ciii.
Co czułeś?
Ból w klatce.
Nie mogłem oddychać. Nabierać powietrza.
A jak śpisz?
Prawie wcale.
Pochyl się do przodu.
Dyszysz.
Jak zawsze.
Teraz więcej.
Głęboki oddech.
Bolało?
Jakie mam ciśnienie?
238 na 134.
No właśnie.
Przysuniesz...? Nie byłem dziś w łazience. Zaraz wybuchnę.
Pomóc ci?
Nie trzeba. Przepraszam.
- Za co? - Przepraszam.
Nie wiem. Tak po prostu.
- Pójdę już. - Dziękuję.
Ty pewnie z Nowego Życia. Znasz Douga z rady kościoła?
Chyba tak.
Jestem tu nowy...
To mój ojciec.
Adoptował mnie z Cindy jako niemowlę.
Świetnie. Nigdy cię tam nie widziałem,
- ale jestem nowy... - Pieprzone Nowe Życie. Nie trawię ich.
Ojciec zmuszał mnie do tego.
Dorastać przy pieprzeniu o końcu świata? Koszmar.
Jesteś młody.
Po cholerę ci wiara, że świat się zaraz skończy?
Wierzę, że gdy Chrystus powróci, będzie piękny.
Tobie już dziękujemy.
Charlie jest wdzięczny za pomoc, ale jeśli chcesz go nawrócić...
My nie nawracamy. Głosimy przesłanie nadziei...
...dla wszystkich wyznań. Tak, wiem.
Jesteś uroczy,
ale gwarantuję ci, że on nie chce słuchać o Nowym Życiu.
Dlaczego?
Wiele się przez nich nacierpiał.
Jak to?
Zabili mu faceta.
Znaczy, kościół...?
Zabił chłopaka Charliego, tak.
I ja też się przez nich nacierpiałam.
Lepiej już nie przychodź, zwłaszcza w tym tygodniu.
Dlaczego?
W przyszłym może go tu już nie być.
Dokąd się wybiera?
Wybacz, że cię tu ściągałem, Liz.
Nie ma sprawy.
Daruj. Wiecznie myślę, że umieram.
Charlie, masz ciśnienie 238 na 134.
- Przepraszam. - Jedź do szpitala.
- Przepraszam. - Jedź, nie przepraszaj.
Masz zastoinową niewydolność serca.
Bez szpitala umrzesz przed weekendem.
Ty naprawdę umrzesz.
To zabieram się do pracy. Mam kupę esejów na ten tydzień.
Cholera jasna!
Wiem, przepraszam. Jestem nieznośny.
- Przepraszam cię. - Chcesz posłuchać, co Jezus mówi
- o miłości i zbawieniu? - Nie chce!
Dobrze. Już idę.
Dalej nie rozumiem, po co czytałem ten esej.
Jest naprawdę niezły.
Do widzenia.
Jedź do szpitala. To nie przelewki.
I mieć kilkadziesiąt tysięcy długu? W życiu nie spłacę.
To się na mnie też odbija.
Jesteś moim przyjacielem.
Wiem.
Przepraszam.
Jeszcze raz i pchnę cię nożem!
- Jak mi Bóg miły! - Śmiało.
Do narządów masz 60 centymetrów.
Mówiłam, że tak będzie.
Wiem.
- Ile razy ci mówiłam? - To prawda.
... prawybory w partii republikańskiej.
Liczba głosów oddanych listownie jest najniższa w historii.
To zły znak. Wyjdźcie z domów i głosujcie.
Obecne sondaże wśród republikanów dają 30% poparcia Trumpowi...
Liz...
drugi jest senator Ted Cruz, a potem senator z Florydy Marco Rubio
i gubernator Ohio John Kasich.
Ci poniżej procenta? No nie wiem.
Senator z Vermont Bernie Sanders ma wygrać
Idaho dla demokratów.
Proszę cię.
Wśród mieszkańców Iowa 40%...
Dziękuję.
Widziałam to. Mocna rzecz.
"Na początku książki
przybiera imię Ishmael.
Przebywa nad morzem
i dzieli łoże...
z mężczyzną
o imieniu Queequeg.
Autor i Queequeg idą do kościoła,
a później wypływają statkiem,
którego kapitanem jest pirat o imieniu Ahab.
Nie ma on nogi
i pragnie zabić wieloryba,
zwanego Moby Dickiem,
w dodatku białego.
W książce
pirat Ahab napotyka szereg przeciwności.
Jego jedynym celem w życiu
jest zabicie wieloryba.
Moim zdaniem to przykre,
bo wieloryb niczego nie odczuwa.
Jest tylko...
wielkim biednym zwierzęciem.
Współczuję też Ahabowi,
bo myśli, że jego życie będzie lepsze,
jeśli zabije wieloryba,
a to...
nieprawda.
Książka...
bardzo dała mi do myślenia.
Książka bardzo dała mi do myśelnia.
Książka bardzo dała mi do myślenia.
WTOREK
ZASTOINOWA NIEWYDOLNOŚĆ SERCA ROKOWANIA PRZY OTYŁOŚCI
WPŁYW OTYŁOŚCI NA ŚMIERTELNOŚĆ
ŚMIERTELNOŚĆ
CIŚNIENIE 238/134
CO OZNACZAJĄ TE WARTOŚCI?
...DZWOŃ POD NUMER ALARMOWY
Ja też się roztyję?
Nie. Nic z tych rzeczy.
Zawsze byłem gruby.
Tylko... przestałem nad tym panować.
Mama nie miała obiekcji, że mnie odwiedzasz?
Nie mówiłam jej.
Bardzo miło cię widzieć.
Wyglądasz ślicznie.
Jak w szkole?
- Jesteś w ostatniej klasie, prawda? - Obchodzi cię to?
Oczywiście.
Naprzykrzam się mamie, żeby mnie informowała, gdy tylko może.
No to...
czemu nie jesteś w szkole?
Zawiesili mnie dzisiaj.
Tak? Za co?
Wg dyrektora mój post o głupiej suce, z którą mam ćwiczenia,
był niemal pogróżką.
Czyli... w szkole źle?
Liceum jest dla kretynów.
Ale masz szansę je ukończyć?
Psycholog w to wątpi.
Ja nie panikuję.
Jestem inteligentna, niczego nie zapominam.
Szkoła to zawracanie dupy.
To ważne, Ellie. Jak nie zdasz...
Serio zgrywasz rodzica?
Nie... Przepraszam.
Chciałem, żebyśmy pobyli trochę ze sobą.
Nie będę z tobą "bywać".
Jesteś obleśny.
Trochę urosłem od ostatniego razu.
Nieważne, jak wyglądasz.
Byłbyś oblechem nawet bez tego sadła.
I chujowym ojcem, który mnie zostawił, gdy miałam 8 lat.
Bo zachciało mu się bzykać studenta. Mogę jednego?
Tak.
Słuchaj, minęło już tyle czasu. Myślałem, że moglibyśmy...
lepiej się poznać.
Co ja tu robię?
Mogę ci płacić.
Za przychodzenie do ciebie?
I pomogę ci w lekcjach.
To mój fach.
Dzięki temu możesz zdać.
- Uczysz online? - Tak.
Studenci cię widzieli?
Nie włączam kamery.
Nie dziwię ci się.
Psycholog stwierdził, że jeśli poprawię jeden przedmiot,
mogę zdać.
Mógłbyś mi przepisać to na angielski.
Ale bezbłędnie.
Posłuchaj...
Zamiast pisać za ciebie,
- mogę ci pomóc. - Ile dostanę?
Wszystko, co mam. Wyczyszczę konto.
Czyli ile?
120 tysięcy? Musiałbym sprawdzić.
Nie wychodzę stąd.
Potrzebuję tylko na jedzenie, czynsz i internet.
Non stop pracuję.
Wszystko byś mi oddał?
Nie mojej mamie, tylko mnie?
Tak.
Tylko...
nie mów mamie,
dobrze?
A ty...
mogłabyś trochę dla mnie popisać.
Dlaczego?
Bo jesteś inteligentna
i masz zadatki na dobrego pisarza.
A jako nauczyciel chcę, żebyś na tym skorzystała.
W ogóle cię nie rozumiem.
Wstań i podejdź do mnie.
Co?
Chodź tu.
Podejdź do mnie.
Bez tego.
Wstań i podejdź tutaj.
- Nie dam rady. - Zamknij się!
Chodź tu.
"...uczcić moją duszę. Sprzedać ją".
Gambino's!
Tak, możesz...
W skrzynce znajdziesz dwudziestaka!
Dobra!
Możesz postawić na...
- tym... - Tak. Pamiętam.
U pana wszystko w porządku?
Tak.
Na pewno?
Tak, nic mi nie jest.
Dziękuję.
GORĄCA I PYSZNA PIZZA PROSTO Z PIECA
Powoli oddychaj.
Rozluźnij się.
Sprawdza, ile się pocisz. Mierzy stres.
Bada związek między mózgiem a ciałem.
Jeśli nauczysz się uspokajać, twoje ciśnienie zacznie...
Spójrz.
Żadne ustrojstwo nie będzie mnie uczyć, jak oddychać i się nie pocić.
I tu się, kurwa, mylisz.
Głęboki oddech.
Dziękuję.
Wypróbujemy różne sposoby.
Skoro nadal nie chcesz do szpitala,
będzie... No nie wiem.
DO PRZEPISANIA
A to skąd?
Ona tu była?
Nie zgadzam się!
Chory pomysł.
Wiesz, że nie powinieneś się z nią widywać.
Jej matka wie?
Mary od dawna nie pozwala mi na kontakt.
Nagle tak ci jest potrzebna?
Liz.
Po cholerę ci jej praca domowa?
Nie planowałem tego.
Nie radzi sobie z nauką. Pomogę jej z esejami.
Ostatni raz widziałeś ją, gdy miała 8 lat.
Piszesz za nią prace, żeby mieć kontakt?
- To nic. - Nie.
Nie powinna cię oglądać w takim stanie.
A jak coś się stanie i będzie ci trzeba pomóc?
Charlie, uspokój się!
Nie.
Dobra, nie było tematu.
Martwię się o nią.
Dlaczego?
Zacząłeś ją szpiegować?
Chyba nie ma przyjaciół.
Kiepsko...
Rany, zdechły pies.
SANDRA HUTCHINSON LESBA
Boję się, że zapomniała, że jest kapitalnym człowiekiem.
Zwykła nastolatka.
Każdemu wtedy odwala.
Mnie w jej wieku ojciec non stop wkurzał.
Fart, że mnie nie przyskrzynili.
Zrozum...
Nie powinieneś jej tu sprowadzać.
Masz dość problemów, słyszysz?
Więcej tego nie rób.
Dobrze.
Poważnie.
Nie jest samotna. Przecież ma matkę.
Cholera. Zaraz uciekam.
Nocne dyżury to masakra.
Same zalane studenciaki.
Opowiadałam ci ostatnio o tej dziewczynie?
Normalnie haftowała na fioletowo.
Pogięło ich?
Nie mogą po prostu żłopać piwa?
Ty się dusisz?
Boże, oprzyj się tutaj.
Na tę stronę!
Teraz cię rozbujam.
Już dobrze.
Wszystko dobrze.
Cholera, Charlie, co się z tobą dzieje?!
Żuj jak normalny człowiek! Mogłeś mi tu zejść!
Przepraszam.
Przepraszam cię, Liz.
Nie ma sprawy.
Przeczytałem niektóre wasze posty z forum dyskusyjnego.
Zwłaszcza ten o konstrukcji dobrej pracy.
Cytuję:
"Wybierz zdanie z podręcznika i wciskaj kit, jakie jest mądre".
Na tym kursie zdążyłem wam przekazać wszystko,
co wiem o konstrukcji pracy, argumentacji
i organizacji akapitu.
Jeśli nie będziecie opierać się na własnych pomysłach,
- to wszystko na nic. ŚRODA
Pamiętajcie o tym w trakcie pisania i nauki.
Myślcie o prawdzie waszego wywodu.
Może to brzmi głupio, ale od tego wszystko zależy.
Przyrzekam wam, że to ważne.
To...
Piszesz, że Walt Whitman napisał Pieśń do siebie samego.
- No i? - Tytuł to Pieśń o sobie samym.
Mój lepszy.
Tak...
Dobra, sam zmienię.
"Wiersz Pieśń o sobie samym znajduje się w zbiorze Źdźbła trawy'.
Napisany przez Walta Whitmana, a wydany w 1855 roku.
Autor sam opłacił pierwszy wydruk".
Nie czytaj na głos. Wystarczy, że przepiszesz.
Masz analizować wiersz, a nie wyliczać fakty.
No. Dzięki, Wikipedio.
Ten wiersz jest naprawdę niezwykły.
Whitman używa "ja" metaforycznie, nie żeby pisać o sobie,
ale żeby podważyć znaczenie "siebie" na rzecz
- całościowego... - Naprawdę mnie to wali.
Spodoba ci się, jak go przeczytasz.
Trujesz jak moi nauczyciele.
Myślisz, że mi nie odpierdala na punkcie wierszyka, bo go nie czytałam?
Czytałam. Przegięcie, głupota i w kółko to samo,
a głębokie "metaforyczne ja"
to zwykłe pierdolenie
pedalskiej miernoty z XIX wieku.
Ciekawy punkt widzenia.
I materiał na ciekawy esej.
Jak napiszesz o tym podważaniu definicji siebie,
moja anglistka się posika.
Co u mamy?
O Boże.
Jeśli nie chce ci się pisać...
Ellie, nie po to cię zapraszałem.
Jeśli chcesz, wyjdź.
I tak ci zapłacę.
Nie chcesz mnie poznać?
Chcę,
ale nic na siłę.
Twój wybór.
U niej w porządku.
No wiesz, u mamy.
Jest szczęśliwa?
Gdy pije.
Dalej mieszkacie w tym bliźniaku na Orchard?
Nie wiesz, gdzie mieszkamy?
Nie jesteś w kontakcie z mamą?
Kiedy mi pozwala.
Opowiada tylko o tobie.
Czemu?
Bo tylko o to pytam.
Gdy miałam 11 lat, przeprowadziłyśmy się na drugi koniec miasta
przy Walmarcie.
Twoja mama...
ma kogoś?
Nie.
A co, zmieniasz opcję?
Nie, no skąd.
Od czego tak przytyłeś?
- Nie... - Ty mnie przesłuchujesz, to ja też mogę.
Od czego przytyłeś?
Zmarł ktoś mi bliski
i to... tak na mnie wpłynęło.
Twój chłopak.
- Mój partner. - Student.
Nie był taki młody. To były kursy wieczorowe.
Pamiętam go.
Zaprosiłeś go na kolację, gdy mama była u babci w Montanie.
Zrobiłeś steki.
Te najlepsze.
Mnie i mamie nigdy takich nie robiłeś.
Pamiętam, jak rozmawialiście, gdy poszłam spać.
Jakim cudem?
Mówiłam, niczego nie zapominam.
Na co umarł?
Nie...
Nie chcę o tym rozmawiać.
Możemy odpuścić?
Napiszę ci te eseje,
ale proszę, żebyś dla mnie też popracowała.
Nienawidzę tego.
Pomyśl chwilę o tym wierszu
i napisz coś.
Tylko szczerze to, co naprawdę myślisz.
Serio?
Zaraz wracam.
Pisz, co tylko chcesz.
Wszystko w porządku?
Nie wejdę tam, chyba że masz wykitować.
To nic! Spokojnie!
Cześć.
Szukam Charliego.
Jest w łazience.
To przyjdę później.
Przyjaźnicie się?
Jestem jego córką.
Zdziwiony?
Trochę tak.
Czym: że gej ma córkę, czy że ktoś znalazł jego penisa?
Żart.
Jezu.
Charlie chciał posłuchać o moim kościele.
- Przyniosłem mu lekturę. - Od mormonów?
Z Nowego Życia.
Ta sekta od końca świata.
To nie sekta.
Najlepsze w religiach jest to, że każdego uważacie za debila
i nikt się sam nie uratuje. Coś jest na rzeczy.
- Ja tak nie uważam. - Gorzej,
że ci, którzy przyjmują Jezusa, nagle myślą, że są lepsi.
Od odkrycia, że są durnymi grzesznikami od razu im się w dupach przewraca.
Nie wiem, jak ci odpowiedzieć, ale te ulotki mogą...
- Dlaczego to zrobiłaś? - Przyjdziesz jutro?
- Nie wiem. - To przyjdź.
O tej samej porze.
Przepraszam, o co chodzi?
Dzień dobry. Mam dla pana ulotki.
- Wyrobisz się do jutra? - Oczywiście.
Minimum 5 stron.
Będzie pani zadowolona.
Jestem Ellie.
Thomas.
No więc...
Nadejście Jezusa obiecywano od wieków, ale Pismo wskazuje,
że nastąpi lada chwila. Nie ma czasu przeczyć Słowu.
Poważnie wierzysz, że niedługo koniec świata?
Według Biblii nikt nie zna dnia ani godziny.
Myślę, że żyjemy w czasach ostatecznych.
I to cię nie przeraża?
Nie. Ważne, że lepszy świat zastąpi ten obecny.
Wszystko, co okropne w tym kraju, na tej planecie,
będzie oczyszczone i zastąpione czymś czystym i świętym.
Daruj, nie chcę być niemiły, ale ja to wszystko wiem.
Jak to?
Czytałem chyba wszystko, co wydrukowało Nowe Życie.
Pewnie wszystkie ich broszury.
Rozumiem, ale te rozprawy to dopiero początek.
- W Biblii można wyczytać tyle rzeczy... - Czytałem ją.
Naprawdę?
Oczywiście. Kilka razy.
I podobało ci się?
Byłem zdruzgotany.
Bóg nas stworzył, wygonił z raju.
Błąkamy się przez tysiące lat, zabijając się,
póki On nie wróci, by uratować 144 tysiące,
a 7,5 miliarda strąci do piekieł.
Tak...
Ja inaczej to interpretuję.
Charlie, musisz pojąć,
że Bóg nie odwrócił się od ciebie.
Jeśli Go przyjmiesz, uwolni cię od tego.
Przeniesie twoją duszę do innego ciała
z samego światła. Nie chciałbyś tego?
Nie zależy mi na zbawieniu.
Doceniam, co wczoraj zrobiłeś, ale możesz już iść.
To nie dla mnie...
Bóg po coś mnie tu wysłał.
Z jakiegoś powodu zapukałem, gdy mnie potrzebowałeś.
Nie mogę ci jakoś pomóc?
Po to zostałem misjonarzem.
W sumie możesz mi się przydać.
Co jest?
Nic...
Mam nadzieję, że nie chodzi ci o...
- O co? - Nie jestem...
- O Boże. - Wybacz, ale wtedy oglądałeś to...
Nie pociągasz mnie.
Naprawdę mi się nie podobasz. Jesteś dla mnie jak płód.
Przepraszam.
Thomas,
tylko szczerze.
Brzydzisz się mnie?
Nie.
Chcę tylko pomóc.
Pozwól sobie pomóc.
Dziękuję, bardzo mi pomogłeś.
Co się stało z twoim...? Liz mówiła,
że twój chłopak był członkiem Nowego Życia?
- Charlie?! - Tak.
Mam coś dla ciebie.
Popytałam w kilku miejscach.
A on tu po chuja?
Przyszedł pomóc. Uspokój się.
Możesz już iść.
Liz.
Do domu!
- Przepraszam... - Daruj sobie.
Zostaw to!
Liz, przestań już!
Zresztą zostań. Pogadamy sobie.
Co to?
A na co, kurwa, wygląda?
Wózek dla spaślaka.
Po co mi to?
Rozmawiałam z lekarzem z SOR-u.
Mówi, że łagodna aktywność fizyczna może być korzystna.
- Niezależność dobrze ci zrobi. - Za ile?
Nic. Sprowadziliśmy to dla pacjenta. Zbierał kurz.
Co z tym pacjentem?
Wypróbuj go.
No proszę.
- Mogę usiąść? - Dajesz.
- Dobrze? - Całkiem przyjemnie.
Zrobię ci trochę miejsca.
No halo!
Patrz: bez trzymanki.
Dzięki, Liz. Naprawdę super.
A nie mówiłam?
- Na mnie już pora. - Najpierw pogadamy.
- Co? - Idziemy!
Liz...
Daj nam chwilę.
Skąd przyjechałeś?
- Co? - Mówiłeś, że jesteś tu od niedawna.
Czyli skąd?
Iowa? Z miasteczka Waterloo?
Ty mnie pytasz?
Nie, jestem z Waterloo.
Dobrze.
Przeprowadziłeś się tu z całą rodziną?
Nie, ja sam. Chciałem być misjonarzem, zanim pójdę na studia.
Przyjeżdżasz z Iowa do Idaho, żeby robić za misjonarza?
Nie lepiej do jakieś Afryki?
W Idaho tak samo potrzebują Słowa Bożego.
Posłuchaj. Wiem, że dobrze się bawisz,
podróżujesz i udajesz lepszego,
ale wrócisz do domu, znajdziesz nudną fuchę
i spłodzisz stado bachorów. Taki twój Boski plan.
Ale są tacy jak Charlie,
dla których on nie działa.
Więc trzymaj się od niego z daleka. Teraz mu tego nie potrzeba.
Jestem innego zdania.
- Co proszę? - Daruj, ale on... umiera.
Nie chce iść do szpitala. Potrzebuje duchowego wsparcia.
- Od ciebie? - Nie.
Od Boga.
Ach tak.
Mój starszy brat był misjonarzem Nowego Życia.
Pojechał do Ameryki Południowej.
Ja byłam zakałą rodziny. Nie chodziłam do kościoła, odkąd skończyłam 12 lat.
Tata spisał mnie na straty,
ale nie mojego brata. On kochał Nowe Życie.
Parę miesięcy po wyjeździe napisał, że był zmęczony i samotny.
Nie chciał wracać do domu i się żenić.
- Żenić się? - Ojciec wszystko zaaranżował.
Zmuszał go do ślubu z dziewczyną ze zboru, której brat prawie nie znał.
Gdy wrócił, poznał kogoś innego.
Zakochał się, zaczął wszystko od nowa,
a ojciec wyrzucił go z kościoła i rodziny.
Myślałam, że przeboleje te wszystkie religijne bzdety, ale to było...
jak rak.
Nie mógł się otrząsnąć. Zapadł się w sobie, przestał spać
i jeść. Zrzucił chyba tonę.
Któregoś dnia nie wrócił do domu.
Po kilku tygodniach jakiś biegacz w Lewiston zobaczył coś przy rzece.
To był Alan.
Ukochany Charliego i mój brat.
Ano właśnie.
Ojciec nadal nie poczuwa się do winy.
Powiedział kongregacji, że śmierć Alana była
tylko "nieszczęśliwym wypadkiem".
Wypiera się go do samego końca.
Posłuchaj. Wiem, że mi nie ufasz.
Nie znam go zbyt długo,
ale naprawdę uważam, że Bóg mnie tu przysłał,
gdy Charlie najbardziej potrzebuje zbawienia.
Ty posłuchaj!
Jemu nie potrzeba zbawienia!
Za kilka dni już nie będzie żył,
więc od ciebie potrzebuje świętego spokoju.
- Tylko ja mu pomogę, rozumiemy się?! - Liz.
Pooglądałbyś trochę Maury'ego?
Kuszące, co nie?
Mam nocną zmianę. Muszę...
Poradzisz sobie w nocy?
Pilota masz tutaj.
Gambino's!
Możesz...?!
Kasa w skrzynce, pizza na ławce?
Tak, dziękuję!
Jestem Dan!
Co?!
Ja... Mam na imię Dan.
Przyjeżdżam tu już chwilę.
Chciałem, żeby pan wiedział, jak mam na imię.
Charlie!
Cześć, Charlie!
Dobrej nocy!
Republikanie z Idaho widzą w Białym Domu
senatora Teda Cruza,
który stara się o głosy 32 delegatów.
I tylko Donald Trump poza nim zdobył ponad 20% poparcia.
Przykry wieczór dla Marca Rubio, który nie zdobył poparcia
w żadnym z 4 stanów...
"Mieszkanie cuchnie.
Zeszyt jest zdebilały.
Nie trawię ludzi".
Miesz-ka-nie cuch-nie.
Ze-szyt jest zde-bi-la-ły.
Nie tra-wię lu-dzi.
"Najsmutniejsze były...
nudne rozdziały
z opisami wielorybów,
bo czuło się,
że autor próbuje nam oszczędzić
własnej żałosnej historii
...choć na chwilę.
Mieszkanie cuchnie.
Autor próbuje nam oszczędzić własnej żałosnej historii.
Nie trawię ludzi.
Masz?
Jeszcze chwila.
Poczekaj, zaraz skończę.
CZWARTEK - Wydrukować?
Skoro już czekasz, mogłabyś coś napisać.
O Boże.
Skleciłaś parę zdań. Dasz radę więcej?
- Nie trawię cię. - Ale ty...
generalnie nie trawisz ludzi.
Po prostu pisz.
Zapomnij o wierszu.
Pisz, co chcesz i o czym myślisz.
Już cicho.
Byłem nieźle pogubiony, gdy żeniłem się z twoją mamą.
Czy ja cię, kurwa, pytałam?
Ja... przepraszam.
Rozumiem twoją złość.
Ale nie musisz się wściekać na cały świat,
tylko na mnie...
Wiesz co?!
Wyrzucasz mnie jak śmiecia, a po 8 latach chcesz być tatusiem?
Zostawiłeś mnie dla swojego chłopaka!
Prosta sprawa.
Nie dorabiaj do tego ideologii, bo tylko się okłamujesz.
Ale w sumie
zawdzięczam ci bardzo ważną lekcję.
Ludzie to dupki.
Zwykle za późno dostają nauczkę.
Ty mi ją dałeś, gdy miałam osiem lat.
Dziękuję ci za nią.
Mógłbyś tylko...
Co?
Wysyłać pieniądze.
Jak miałeś oszczędności
- i chciałeś być w moim życiu, mogłeś przysyłać mamie. - Tak było.
Nie tylko alimenty.
Robiłem to.
Gdy odszedłem od mamy,
nie chciała mnie oglądać.
Liczyłem, że w końcu zmieni zdanie, ale...
Mogłeś, kurwa, zadzwonić!
Tyle czasu.
Mogłeś być w moim życiu.
Ellie...
Spójrz na mnie.
Kto chciałby mieć mnie w swoim życiu?
Jeść mi się chce.
W lodówce masz wszystko do kanapki.
Mogę ci zrobić, ale małą.
Będzie tylko z indykiem.
Bez majonezu.
No co?
Jesteś świetnym człowiekiem.
Mam nadzieję, że masz tego świadomość.
Najgenialniejsza córka, jaką mogłem sobie wymarzyć.
Już ci drukuję.
Tak?!
Halo?
Cześć.
Wchodź.
Z nim... wszystko ok?
Nie wiem. Dosypałam mu zolpidem do kanapki.
Co?
Dostał garść, nic mu nie będzie. Ja biorę 3 naraz.
- Skąd miałaś lek? - Bzyknęłam aptekarza.
Żart, fuj. Matka łyka je jak tic taki.
Nie wiem, czy powinien to brać.
Stresujesz się przez to?
To tylko zioło. Nie palę mety czy innego szajsu.
Wiem, co to zioło.
Rodzice nagadali ci o nim bzdur.
Znam narkotyki. Paliłem trawę.
Wow, imponujesz mi.
- Nie chciałem. - Ty i trawka?
A jednak.
Miałem problem.
W życiu nie słyszałam gorszego pierdolenia.
Paliłem co dzień. Byłem uzależniony.
Ujarany. Takie hobby.
Idę. Przekaż, że byłem i jeszcze...
Jak wyjdziesz, nafaszeruję go resztą.
Mam tu jeszcze ze 30 tabsów.
Zmiażdżę je,
rozpuszczę w wodzie i wleję mu do gardła.
- Nie zrobiłabyś tego. - Siadaj.
Po co tu przyłazisz?
On potrzebuje pomocy.
- Teraz Boga. - Kretyńska wymówka.
Myślisz, że chce cię przelecieć?
Ohyda, Boże. Walnij buszka.
- Nie chcę. - Bo zgłoszę na policji, że próbowałeś mnie zgwałcić. Łap bucha.
- W ogóle cię nie rozumiem. - O Boże.
Masz ustnik?
Proszę, jaki szpan.
- Nie robię tego dla szpanu. - Nie mam ustnika.
Wyluzuj.
- Po co ci to zdjęcie?! - Żeby się przy nim masturbować.
Łap macha, zboku.
Luz, jaja sobie robię.
Nikogo nie zabiję, nie oskarżę cię o gwałt.
Nie dasz mu już zolpidemu?
Nieee.
A ty po co tu przychodzisz?
Nie wiem.
- Jeśli go nienawidzisz...? - Mam już wywalone na te pytania.
Mogę jeszcze jednego?
To wbrew twojej wierze.
Stałeś się hipokrytą.
Proszę bardzo.
- Proszę cię, nie rób tego. - Aha, powtarzasz się.
Podobam ci się?
Bo ty mi wcale,
żeby była jasność.
To nie złośliwość. Po prostu nie jesteś przystojny,
ciekawy,
ani inteligentny.
Boże, dorośnij wreszcie.
Ktoś inny na ciebie poleci. Może mój ojciec?
- Przestań już... - Łatwo cię zawstydzić.
Trochę to żałosne. Możesz dokończyć.
Gdyby rodzice wiedzieli, że jaram
- i to na misji... - Nie jesteś z Nowego Życia.
Co takiego?
Koleś z niższej klasy jest od nich.
Mówi, że od zeszłego roku nie chodzą po domach,
odkąd typiara, głosząca dobrą nowinę,
zapukała do jakiegoś golasa.
Będę lecieć.
Serio, kim jesteś?
No powiedz mi!
- Co cię to obchodzi?! - Nasza przyjaźń dobrze rokuje.
Ciągle ze mnie kpisz.
Nieprawda.
Nie powiesz nikomu?
A niby komu?
Byłem misjonarzem.
W moim zborze w Waterloo.
Tam, skąd pochodzę, w Iowa.
Ojciec przyłapał mnie na jaraniu i myślał, że tym mnie wyleczy.
Tak naprawdę czuł wstyd
i chciał się mnie pozbyć.
W końcu się wyniosłem.
Nie dawałem już rady.
Dlaczego?
Nasz lider,
taki Jerry,
kazał nam stać na rogu ulicy i rozdawać broszury.
Pod wieczór mieliśmy sprawdzać, ilu pomogliśmy, ale...
Podrzucałem mu inne pomysły,
jak naprawdę pomagać ludziom.
Widziałem,
że nie chciał pracować ani dowodzić swojej wiary.
Zacząłem wątpić, czy ja w ogóle komuś pomogłem.
Nie, wcale.
Też tak czułem.
Ja tak nie czuję, ja to wiem.
Co daje wmawianie ludziom, żeby wierzyli w Boga?
Jak to ma pomóc?
Widziałem rodzinę, przyjaciół.
Byli tacy szczęśliwi.
Też tak chciałem.
To czemu ich zostawiłeś?
Bałem się, że mnie aresztują.
Za palenie zielska?
Za okradanie misji.
Kiedyś wywaliłem broszury i chodziłem po domach,
żeby złapać prawdziwy kontakt.
Wreszcie czułem, że coś robię i pomagam.
Wieczorem na spotkaniu zboru powiedziałem o tym wszystkim.
Jerry na to: "Nie tędy droga, chłopie!".
Wdałem się w karczemną awanturę przy wszystkich...
Wtedy postanowiłem odejść. Gdy wszyscy spali,
zwinąłem drobniaki.
Ile?
2436 dolarów.
Aha.
Wsiadłem do autobusu.
Jerry i rodzice dzwonili bez końca.
Wyrzuciłem telefon.
I w końcu wylądowałem tutaj.
NAGRYWANIE - Chciałem za to
założyć własną misję.
Gdyby wiara pozwoliła mi uratować choćby jednego.
Kończą mi się pieniądze i...
Nie wrócę do domu.
Rodzice pewnie mnie wydziedziczą.
Nie wiem, co robić.
PISMO ŚWIĘTE
I stałeś się ciekawszy.
PISMO ŚWIĘTE ALANA GRANTA
Dziękuję.
OBOWIĄZEK... CIAŁO... PRZEWINIENIA...
Dlatego chcesz ratować mojego ojca.
Mama?
- Nie świruj. - Zamknij się!
Znowu ty?
Charlie?
Charlie!
Nie przy butli z tlenem.
Stanę przy oknie.
Ellie mówiła ci, że tu wpada?
Nie, to ja.
Chyba w samą porę.
Boli cię jeszcze?
Możesz się poruszać?
Niespecjalnie.
Jesteś skołowany? Zapominasz, gdzie jesteś i co robisz?
Wszystko dobrze?
Niedobrze.
Ale nie od proszków. Za mało ci dała.
Mówiłam.
Też kiedyś byłam zła, młoda i bardzo głupia,
- ale parę tabletek więcej i...! - Dostał tylko 2!
Ellie...
Ile on ci proponował pieniędzy?
- Wszystko?! - Skąd o nich wiesz?
Masz mnie za idiotkę?
Miałam uwierzyć, że przychodzisz tu
z dobroci serca?
Charlie nie ma złamanego centa.
- Ona nie wie? - Mary.
A na co idzie zarobek z wykładów?
Na konto Ellie.
Musi tam leżeć fortuna.
Przynajmniej ze sto tysięcy.
To nie może być prawda.
Charlie.
Mogłeś mieć wszystko, co potrzebne.
Specjalne łóżko, fizjoterapeutę,
jebane ubezpieczenie.
Zimą rozwalił mi się wóz i brnęłam w śniegu z zakupami.
- Chciałem pokryć naprawę. - Odmówiłam,
bo myślałam, że masz 700 dolarów!
To dla Ellie. Zawsze tak było.
W każdej nagłej potrzebie dałbym ci, ile trzeba.
Mówisz?
Zaczekaj...
- Mamo, nie dam ci ani centa. - Stul pysk.
Wyjdź, w tej chwili!
Chwila.
Ellie, wiem, że nie chciałaś mnie skrzywdzić...
Posłuchaj mnie. Mam na ciebie wywalone!
Wbij to sobie w pierdolony łeb.
- Proszę cię. - Zdechnij już!
Koniec!
Ellie... twój esej.
To naprawdę dobra praca!
Jezu, Charlie.
Masz coś?
Nad zlewem. W szafce, po lewej stronie.
Tej drugiej.
Umówiliśmy się, że dostanie pieniądze, gdy się wyprowadzi.
Co za różnica?
Teraz ma 17 lat i jest w liceum.
Wytatuuje sobie za to twarz albo kupi konika.
Jest chyba na to za mądra.
No to...
jak ci idzie...
poznawanie jej?
Jest fantastyczna.
Cały ty.
Jaki?
Wieczny optymista.
Jakie to irytujące.
A z ciebie cynik.
- Dla równowagi. - Tak.
Chyba za tym tęsknię.
Za tym jednym.
Tylko?
I za gotowaniem.
Miesiąc temu próbowałam usmażyć chińszczyznę.
Dom prawie poszedł z dymem.
Nie wiedziałam, do czego się doprowadziłeś.
Nigdy nie pytałaś, jak się mam.
A ty mnie.
Co miesiąc tylko...
"ile ci trzeba?" albo "jak Ellie?".
Nie wspominałaś, że może zawalić szkołę.
I słuchać, jak mało interesuję się jej wykształceniem?
Nigdy...
Jak się masz?
Wiem, że mam zakaz kontaktu z nią.
Mogłabyś wezwać policję.
Chryste Panie. Naprawdę tak myślisz?
Walczyłaś o pełną opiekę.
Miałaś prawo chować ją przede mną.
Charlie,
muszę ci przypominać,
- że to ty nas zostawiłeś? - Wiem...
Zostałam sama z dzieckiem, tłumacząc się ludziom,
że mąż zostawił mnie dla faceta.
- Nie musiałaś odbierać nam kontaktu. - Błagam.
Było ci bardzo na rękę zapomnieć o nas.
Wiem, że popełniłem wiele błędów.
Ale chciałem ją zobaczyć.
Tylko o tym marzyłem.
Liczysz się tylko ty.
Nawet teraz, co nie?
Już rozumiesz, czemu trzymałam ją z dala.
Jak to?
Jest okropna.
A nie?
To potwór. I uważasz, że to moja wina.
Zaraz...
dlatego nie pozwalałaś nam na kontakt?
Myślałaś, że nazwę cię złą matką?
Na początku tak.
Ale gdy skończyła 15, 16 lat,
bałam się, że cię skrzywdzi.
Mnie?
Jakieś żarty.
Ciężko to przyznać.
Jako jej matka, na litość Boską.
Wiesz, ile sobie tłumaczyłam,
że to tylko bunt,
trudny wiek?
Charlie.
Ona jest zła.
W życiu!
Co robisz?
Uroiło mi się to?
"Piekło zapłonie jak pochodnia, gdy zaczną przypiekać tłuściocha".
Nie rozpaczaj.
Ja też zaliczyłam tam parę występów.
Ma lekkie pióro.
To twoja reakcja?!
To żadne zło.
Tylko szczerość.
Wiesz, ile kitu się w życiu naczytałem?
Boże, ja cię w ogóle nie rozumiem!
Gdy pytałem, co u niej, mówiłaś, że w porządku.
- A teraz to diabeł? - Co miałam powiedzieć?!
Że dzieci przez nią płaczą i tnie opony nauczycielom?
- Nie chciałeś tego słuchać! - Mogłem pomóc!
Nie potrzeba jej! Nikogo jej nie potrzeba!
Myślisz, że żałowałam jej ojca? Ona cię uwielbiała!
Ożeniłeś się tylko dla dziecka!
- Dobrze wiem! - Proszę cię, Mary!
Wspomnień czar, co nie?
Posłuchaj.
Nigdy ci nie mówiłam, że mi było przykro.
Tobie, za co?
To nie tak.
Chodzi o...
twojego przyjaciela.
Miał na imię Alan.
Wiem, kurwa.
Raz go widziałam
na parkingu przed Walmartem.
Kiepsko wyglądał. To musiało być krótko przed...
Chciałam mu tak nawrzucać, żeby nakrył się nogami.
Ale tylko...
zapytałam, czy mogę pomóc.
Pozwolił zanieść torby do samochodu,
podziękował,
a ja odjechałam.
Nawet się nie przedstawiłam.
Ty dyszysz.
Jest coraz gorzej.
Mam kogoś wezwać?
Nie.
Dasz posłuchać?
I jak to brzmi?
To nasze pierwsze spotkanie od 9 lat.
Masz pojęcie?
Gdy Ellie była mała,
pojechaliśmy razem na wybrzeże w Oregonie.
Ona bawiła się na piasku.
My wylegiwaliśmy się na plaży.
Poszedłem popływać.
Chyba ostatni raz w moim życiu.
Pokaleczyłem nogi na skałach.
Woda była taka lodowata.
Wściekałaś się, że nogi mi krwawią
i brudzą siedzenia w minivanie.
I narzekałaś kilka dni, że śmierdzę słoną wodą.
Pamiętasz?
Strasznie rzęzisz.
Umieram.
Pierdol się.
Przepraszam.
Spierdalaj.
Ty serio?
Tak.
Serio.
Posłuchaj mnie.
Muszę mieć pewność, że da sobie radę.
Nie możemy jej z tym zostawić.
Ty już raz to zrobiłeś!
Odpuściłeś sobie, gdy miała 8 lat!
Chciałem być przy niej.
Przy was obu.
Jedź do szpitala! Przecież masz za co!
Oboje wiemy, że pieniądze są dla Ellie.
Ale ponad wszystko
zależy mi na tym, żeby miała przyzwoite życie.
Że będą ją obchodzili inni, a ona ich.
Wtedy sobie poradzi.
- Idę. - Mary.
- Muszę już! - Ona nie ma nikogo innego!
Muszę wiedzieć, że choć jedno mi w życiu wyszło!
Odegraliśmy swoje role.
Ja ją wychowałam, a ty jej dajesz pieniądze.
Zrobiliśmy, co mogliśmy.
Potrzebujesz czegoś, zanim wyjdę?
Wody czy czegoś?
Gambino's!
Charlie?
W porządku?
Tak!
Pieniądze są w...
Jasne.
Na pewno wszystko w porządku?!
Tak. Dzięki, Dan.
Dobrej nocy!
Jezu...
UNIWERSYTET OAKLEY
KOLEDZY CZELADNICY
OSTATNIA LEKCJA: PIERDOLIĆ TE KRETYŃSKIE ESEJE
Pierdolić lektury.
NAPISZCIE COŚ...
...kurwa, szczerze.
NAPISZCIE COŚ, KURWA, SZCZERZE. DO 101 UŻYTKOWNIKÓW
Liz?
Mogę wejść?!
Otwarte!
Co tam?
- Dziękuję. - Za co?
Nie jestem tym, za kogo się podawałem. Nie przychodzę z Nowego Życia.
Jak to?
Ostatnio było ze mną kiepsko.
Okradłem kogoś i uciekłem z domu.
Twoja córka
sfotografowała mnie, jak paliłem zioło i nagrała wszystko.
Znalazła mój kościół w Waterloo i wysłała im to,
a oni moim rodzicom. Wiesz, co oni na to?
Że to tylko pieniądze.
Wybaczyli mi. Kochają mnie i chcą, żebym wrócił do domu.
Okropne, prawda?
Ellie... to zrobiła?
Nie wiem, czy chciała mi pomóc, zaszkodzić, czy...
- Masz tak z nią czasami? - Jak ona...?
Odnalazła kościół i wytropiła twoich rodziców?
Sama?
Tak. Jutro jadę do domu.
Charlie, póki tu jestem, muszę ci to pokazać.
Coś nie tak?
Nic ci nie jest?
- Boli mnie. - Chcę ci pomóc.
Wiem jak.
Nie pojadę do szpitala.
Nie będę cię zmuszał. Ale... mogę ci pomóc.
- "Jesteśmy więc, bracia, dłużnikami... - Co ty robisz?
...ale nie ciała. Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć.
Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała,
będziecie żyli".
- Nie rozumiem. - Charlie.
Gdy to przeczytałem, zrozumiałem,
czemu Bóg przysłał mnie do ciebie.
Żebyś pojął, co stało się z Alanem
- i żeby ciebie to nie spotkało. PISMO ŚW. ALANA GRANTA
Skąd to masz?
Alan próbował uciec przed wolą Boga.
Wybrał życie z tobą, zamiast Niego.
Stąd jego obsesja na punkcie tego wersetu.
Wiedział, że sam żyje wedle ciała, a nie ducha.
Nie modlił się o zbawienie. Ty jeszcze możesz.
Przy pomocy Ducha możesz uśmiercić popędy ciała.
I będziesz żyć.
Myślisz, że Alan umarł, bo wybrał życie ze mną?
Że Bóg odwrócił się od niego, bo się kochaliśmy?
Tak.
Nie zawsze byłem taki wielki.
Orientuję się.
Nie byłem zabójczo przystojny, ale...
Alan mnie kochał.
Uważał, że jestem piękny.
W połowie semestru
zaczął przychodzić do mnie na godziny rektorskie.
Szaleliśmy za sobą,
ale czekaliśmy
do końca roku.
Ja nie...
Po zakończeniu semestru
temperatura na dworze była idealna.
Poszliśmy na spacer do ogrodu botanicznego
i tam się pocałowaliśmy.
- Przestań, Charlie. - Całe noce leżeliśmy nago obok siebie.
Kochaliśmy się.
To dla ciebie odrażające?
Bóg może ci pomóc.
Mam nadzieję, że nie ma Boga,
bo koszmarem byłyby zaświaty, w których Alan widziałby,
do czego się doprowadziłem.
Gdyby widział moje opuchnięte stopy,
rany na skórze
- i pleśń między płatami... - Dość.
ropiejących wrzodów na tyłku a zbrązowiałym od roku tłuszczem...
- Skończ już! - Brzydzisz się?!
- Tak! - Ja cię brzydzę?
Tak, brzydzę się tobą! Jesteś...
Przepraszam.
Co?
Wracaj do rodziny.
PIĄTEK
Wasze skargi zostały rozpatrzone.
Zastąpi mnie ktoś,
kto na pewno każe wam przepisywać prace w nieskończoność,
być bardziej obiektywnymi,
mniej oryginalnymi
i mniej uczciwymi w każdej następnej wersji.
Część z was widziała moją prośbę
o napisanie czegoś szczerego.
Oto co niektórzy napisali.
Kristy:
"Rodzice chcą, żebym została radiologiem,
a ja nawet nie wiem, kto to taki".
Julian:
"Mam już dość słuchania, że dobrze się zapowiadam".
Adam:
"Muszę pogodzić się z tym, że nie czeka mnie ekscytujące życie".
Wszyscy napisaliście
genialnie i szczerze.
Byliście tak otwarci,
że chciałbym
odwdzięczyć się tym samym.
PROGRAM NAUKI ONLINE
Te prace nie są ważne.
Ten kurs nie jest ważny.
College nie jest ważny.
Wasze genialnie szczere wyznania
są naprawdę ważne.
- Przepraszam. - Przestań.
Nienawidzę cię za to, że znowu muszę to przeżywać.
W ostatnich miesiącach Alana...
przychodziłam tutaj, krzyczałam, żeby coś, kurwa, zjadł.
Boże, koszmar!
Dla mnie też.
Nie identyfikowałeś wzdętego ciała!
Nie pozwolili mi.
Nie byłem krewnym.
2 kanapki z klopsami i dodatkowym serem.
Chyba na głowę upadłam.
Nie pójdę do szpitala.
Nie namawiam cię.
Już nie dam rady.
Próbowałem go uratować.
Myślałem, że moja miłość
wystarczy mu za wszystkich.
Mówiłem, że nie potrzebuje Boga
i nikogo poza mną.
Charlie...
Zawdzięczał ci swoje najlepsze lata.
Bez ciebie wcześniej skoczyłby z tego mostu.
Nikt by go nie uratował. Uwierz mi, próbowałam latami.
Moim zdaniem nikt nie może nikogo uratować.
Ona go uratowała.
Nie chciała go zranić. Próbowała pomóc.
O kim ty mówisz?
On wraca do domu. To jej zasługa.
- Charlie? - Nie chciała go skrzywdzić,
tylko wysłać do domu.
Masz zawroty? Patrz na mnie.
Pomagała mu.
Kto?
Ellie.
Starała się mu pomóc
wrócić do domu.
Nie masz takiego wrażenia,
że ludzie nie są zdolni do obojętności?
Ludzie są super.
Coś ty odpier...?
Co z nim?
Umiera.
To dzwoń gdzieś.
- Nie. - Wezwij pieprzoną karetkę!
Liz.
Muszę z nim pogadać.
- Nie zostawię cię z nim. - Sam na sam.
Liz.
Proszę cię.
Dobrze.
Muszę zadzwonić.
Charlie...
Poczekam na dole.
- Dlaczego to zrobiłeś? - Co takiego?
Nie zaliczyłam.
To naprawdę dobry esej.
Chcesz mnie ostatni raz wydymać?
Mam cię w dupie! Ty zdychaj, ale czemu mam zawalić szkołę?
Nie ja pisałem.
- Wczoraj mi go dałeś. - Nie przeczytałaś.
- Nie muszę. - Zrób to.
To...
Wiem, co to jest.
Wiedziałem, że poznasz.
Ja to napisałam.
Niczego nie zapominasz.
W ósmej klasie. Dlaczego...?
"Najsmutniejsze były nudne rozdziały
z opisami wielorybów,
bo czuło się,
że autor próbuje nam oszczędzić
własnej żałosnej historii...
choć na chwilę".
Skąd to masz?
Od twojej matki.
Wysłała mi to 4 lata temu.
Sprawdzałem, jak ci idzie w szkole.
Wysłała mi go.
Najlepszy esej, jaki czytałem.
Dla ciebie to, kurwa, żart?
Wcale.
Przepraszam, że cię zostawiłem.
Byłem zakochany.
I...
cię opuściłem.
Nie zasłużyłaś na to.
Nie wiem, jak mogłem to zrobić.
Jesteś taka piękna.
Super.
Dość.
Jesteś super.
Ten esej jest super.
Ten esej...
- ...to ty. - Przestań.
Ten esej to ty.
Nie mów tak!
Jesteś moim najlepszym dziełem.
Co jest?
Ellie!
Dobra, nie mogę tu być.
Jesteś idealna. Będziesz szczęśliwa.
Przejmujesz się innymi.
Karetka już jedzie. Pomogą ci.
Nieprawda.
- Jedziesz do szpitala! - Nie.
Muszą cię tylko zoperować!
Poczytaj mi.
Co?
Jeśli chcesz pomóc,
poczytaj mi.
To pomoże.
- Zrób to. - Dupek. Tłusty palant!
- Proszę cię. - Wal się!
Ellie!
Tato, proszę cię.
"W niesamowitej książce Moby Dick Hermana Melville'a
autor opisuje swoje doświadczenia na morzu.
Na początku książki przybiera imię Ishmael.
Przebywa nad morzem
i dzieli łoże z mężczyzną o imieniu Queequeg.
Autor i Queequeg idą do kościoła, a później wypływają statkiem,
którego kapitanem jest pirat o imieniu Ahab. Nie ma on nogi
i pragnie zabić wieloryba, zwanego Moby Dickiem, w dodatku białego.
W książce pirat Ahab napotyka szereg przeciwności.
Jego jedynym celem w życiu jest zabicie wieloryba.
Moim zdaniem to przykre, bo wieloryb niczego nie odczuwa.
Nie wie, jak bardzo Ahab życzy mu śmierci. Jest tylko biednym...
wielkim...
zwierzęciem.
Współczuję też Ahabowi.
Myśli, że jego życie będzie lepsze, jeśli zabije wieloryba,
a to nieprawda.
Książka bardzo mnie zasmuciła.
Bohaterowie poruszyli mnie do żywego.
Najsmutniejsze były nudne rozdziały
z opisami wielorybów,
bo czuło się, że autor próbuje nam oszczędzić własnej żałosnej historii
choć na chwilę.
Książka bardzo dała mi do myślenia,
a potem pocieszyła mnie...
Tłumaczenie na zlecenie Monolith Films: Piotr Licki
Reżyseria
Scenariusz
na podstawie własnej sztuki
Zdjęcia
Muzyka
WIELORYB
Wystąpili
Fragment Listu do Rzymian 8 za Biblią Tysiąclecia