Dzień dobry!
Pani Marlowe, tak?
Harper, tak.
Wspaniale. Geoffrey.
- Proszę. - Dziękuję.
Strasznie się jechało?
- Skąd. - Dobrze.
M4 czasami jest potworna.
„M4, można dostać cholery”, jak to mówią.
Piękny dom.
Niektóre części mają 500 lat.
Nieźle, co?
Szekspir.
Albo i przed.
Pewnie ma pani bagaże.
Przepraszam.
Pewnie ma pani bagaże. W samochodzie? Przyniosę.
Pomogę.
Nie ma mowy.
Proszę się rozgościć.
Właśnie zagotowałem wodę. Kuchnia jest tam.
Herbata w szafce, mleko w lodówce. Jak wszędzie.
Świetnie.
Zaraz wracam.
Cholera.
Mogę pomóc?
Nie, to nic takiego.
Matko, ale się spociłem.
Mogłem poprosić o pomoc. Ale pewnie pani tego potrzebuje.
- Dwa tygodnie? - Tak.
Znalazła pani herbatę.
Jabłko z ogrodu?
Tak. Przepyszne.
Podkrada się? Nie powinna pani.
Zakazany owoc.
Przepraszam, ja…
Żart.
Proszę jeść, ile pani chce.
Albo zrobić dżem.
Inaczej spadną i się zepsują. Tylko przyciągają osy.
- Oprowadzić panią? - Tak.
Zacznijmy od parteru.
Salon.
Telewizor nie odbiera najlepiej.
Przerywa podczas deszczu.
Nie wiem, czemu.
Kominek jest gotowy.
Gdyby skończyło się drewno, proszę pójść do szopy.
Pokój muzyczny.
Gra pani?
Nie.
Ja też.
Jadalnia.
W sam raz na niedzielny obiad.
Szatnia.
Płaszcze, parasole, kalosze itd.
Lepiej nie roznosić błota po domu.
Góra. Po krętych schodkach.
Trochę krzywych, ostrożnie.
Czyste ręczniki, mydło i…
wanna na kąpiel po długim spacerze.
Przepraszam, muszę zwrócić uwagę na to, co się spuszcza w toalecie.
Rozumiem.
Bo szambo nie wytrzyma.
Dość tego gadania.
Na koniec — tadam! Sypialnia.
Piękny widok, prawda?
Widzi pani wieżę kościoła ponad drzewami?
Tam jest wioska. Rzut kamieniem.
Bardzo miły pub.
Dziesięć minut w jedną stronę, 30 w drugą.
Czysta pościel itd.
- Będzie pani sama? - Tak.
Gdzie mężulek?
Słucham?
Pani Marlowe, prawda?
Tak… nie.
To już nieaktualne.
Nazwisko też.
Brawo, Geoffrey.
Nic nie szkodzi.
Hasło do wifi i reszta bzdur jest w skrzynce na pianinie.
Klucz do zamku.
Spokojnie, jeśli się zgubi. Nie musi pani tu ryglować drzwi.
Jeszcze raz dziękuję.
Piękne miejsce. Dokładnie tego szukałam.
Zostawię panią.
W razie czego, ma pani mój numer. Mieszkam na końcu tej drogi.
W domku z tabliczką "Uwaga, pies”.
Mimo że staruszka nie żyje i nie skrzywdziłaby muchy.
Dziękuję.
Do widzenia!
Chyba trochę przesadziłam.
Jest piękny.
Tak, tak. Idealna wiejska posiadłość.
Pokażesz mi cały?
Mogę później? Właśnie oprowadził mnie właściciel.
Specyficzny człowiek.
Opowiedz.
Bardzo specyficzny.
Bardzo, bardzo wiejski.
Czyli jutro wybieracie się na polowanie?
- Doskonale. - Dzięki.
Spytał mnie o Jamesa.
Jak to?
Zrobiłam rezerwację jako „pani Marlowe”.
Dziwne. Kwestia przyzwyczajenia.
Co powiedziałaś?
Nic.
Zasugerowałam, że się rozwiodłam.
- Harper… - Wiem, co chcesz powiedzieć.
To znaczy, nie wiem, ale…
Takie sytuacje będą się powtarzać.
Do końca mojego życia.
Muszę się przyzwyczaić.
Nie wiesz, co chciałam powiedzieć.
Czy wiesz, że słonie to jedyne zwierzęta, które nie potrafią skakać?
Chciałam się z tobą podzielić tą ciekawą informacją.
- To jest bardzo ciekawe. - Tak i…
… dresaż się nie przyjął.
Ale suchar.
Nie, nie. Przerwało.
Akurat kiedy mówiłam coś zabawnego.
- Pogadamy później. - Pewnie. Kocham cię.
Pa.
Nie rozwodzisz się ze mną.
Rozwodzisz się z tym, kim byłem przez ostatni rok.
James.
Przysięgaliśmy, Harper. W kościele.
Co sobie obiecaliśmy?
Odejmij to, jaki jestem teraz od tego, dlaczego za mnie wyszłaś.
James. Proszę.
Zabiję się.
Nie możesz tak mówić.
- Nie możesz! - Mówię to.
Będziesz musiała z tym żyć.
Nie!
Proszę, nie…
Przestań mnie prosić, Harper!
Przestań! To ja cię proszę!
Ja!
Przykro mi, że będziesz musiała żyć z moją śmiercią na sumieniu,
- ale taka jest prawda. - Nie możesz tego robić.
Nie możesz!
Nie! Zabiłbyś się sam i to byłoby potworne.
To ostatnia rzecz, której bym chciała!
Nie, skoro chcesz się rozwieść.
- To chore! - Wolisz mnie zabić.
- Moje życie tak mało dla ciebie znaczy? - Ja też mam swoje życie!
Moje pierdolone życie!
A ty mi grozisz.
- Nie grożę. To jest fakt. - To potworne.
Rozdzierasz mi serce.
Dlatego właśnie musimy się rozstać.
Rozwiodę się z tobą.
Nie mogę tak żyć, nie mogę…
Harper!
Harper, Harper!
Kurwa.
Hej.
Dobrze.
Sprawdzam właśnie te kwoty.
Chciałam sprawdzić jeszcze raz.
Nie możemy im tego zaproponować, bo znika nasz margines.
Margines. Tak.
Zadzwoń do dostawców i sprawdź. Pa.
Cześć!
Jestem gotowa na obiecane oprowadzanie.
Teraz?
- To idealny moment. - Dla kogo?
No, dawaj.
Miejsce jest całkiem niezłe.
Ogród.
Gabinet.
Piękny.
I…
kuchnia.
Czerwone ściany, odważnie.
- Bardzo. - Ale pasują.
- Całkiem nowocześnie! - Wiem.
Przechodzimy, jeśli pani pozwoli, do wschodniego skrzydła.
Piękna, stara posadzka.
- Dębowe podpory. - Oczywiście.
Salon o nieskromnych proporcjach.
Kominek,
wygodne kanapy
i pianino.
- Grasz? - Tak.
Jaka tapeta! Jakie okna!
Tak, jest sporo światła. Zobacz widok na…
Oddzwonię.
999, w czym mogę pomóc?
- Chciałabym wezwać policję. - Z jakiego powodu?
W moim ogrodzie jest mężczyzna.
Jest nagi. Chyba mnie śledzi.
Poproszę o adres.
Wioska Cotson, C-O-T-S-O…
W Herefordshire?
Tak.
Czy dom czymś się wyróżnia?
Wyróżnia?
Mój samochód stoi przed domem. Niebieski ford fiesta, numer CK61 LZF.
Co się dzieje?
Proszę wyjaśnić, co się dzieje.
Radiowóz wysłany. Proszę zostać na linii.
Jestem na linii!
Jest pani sama?
Próbuje wejść do środka.
Policja już jedzie. Zaraz będą.
NIE WIEM, CO ROBIĆ
CO SIĘ DZIEJE?
ODPISZ
BOJĘ SIĘ
Boisz się mnie?
Tak.
To ja się ciebie boję.
Nie rozumiesz?
Jak możesz robić z siebie pierdoloną ofiarę?
Nie chcę, żeby którekolwiek z nas się bało.
A ja niby chcę?
Nie powiedziałam tego.
Co tu jest napisane?
„Boję się”.
- Co napisałaś tej suce? - Nic.
- Odblokuj. - Nie.
Co przede mną ukrywasz?
To mój telefon.
Podnieśmy go.
Idziemy, kolego.
Nie znacie go?
Nie ma przy sobie dokumentów.
Wygląda na bezdomnego.
Widziałam go wczoraj.
Szedł za mną po lesie.
Jakim lesie?
Nie znam tych okolic. Byłam na spacerze.
Za polami.
Lasy Cotson. Przy torach.
Pewnie tam śpi.
Na pewno panią przestraszył,
ale naprawdę…
myślę, że jest nieszkodliwy.
Nie stawiał oporu.
Jest zdezorientowany. Wariat.
Racja.
Cuchnie okrutnie. Przyda mu się kąpiel.
To będzie ciężka podróż.
Cieszę się, że byliście w pobliżu.
Ja też.
Przyjechali bardzo szybko.
Zwykle pewnie trwa to dłużej.
- Mogę przyjechać? - Nie.
- Harper, ogarnij się. - Sama się ogarnij.
Nie przyjechałam tu, żeby się bać.
Próbujesz komuś coś udowodnić?
Nie mówię, że jesteś słaba.
Wiem.
To tylko jakiś dziwak.
Policjantka twierdzi, że nie jest groźny. Poza tym, jest u nich.
Koniec tematu.
To cicha, urocza wioska, pięknie położona.
Popracuję trochę, a potem pójdę się przejść.
Jest tu stary kościół i podobno miły pub.
Co to było?
Tak planujesz mnie odzyskać?
Harper.
Wyjdź.
Przepraszam.
Wyjdź!
- Wyjdź! - Harper.
Wyjdź!
Przepraszam!
Chcesz mnie przeprosić?
Chcesz się zabić? Gówno mnie to obchodzi!
Nieważne, co powiesz czy zrobisz, już nigdy, przenigdy mnie nie zobaczysz,
więc wypierdalaj!
Dzień dobry.
Kim pani jest?
Mam na imię Harper.
Chcesz się bawić?
W chowanego?
Ja szukam.
Nie mogę.
Nie możesz się schować?
Na pewno jesteś w tym dobra.
- A ja jestem dobry w szukaniu. - Nie mam ochoty.
Przykro mi.
Samuel, idź do domu.
Zostaw panią w spokoju.
Nie. Chcę się z nią bawić.
Powiedziała ci przecież, że nie ma ochoty.
Może później. Teraz nie.
Goń się.
Ty pierwszy.
Głupia dziwka.
Przepraszam.
Samuel to chłopiec z problemami.
W Londynie klnące dzieci to normalka.
Może nie klnące na księży, ale…
Tak, ale…
tylko jedna rzecz. Mogę?
Tak.
Cierpi pani, prawda?
Słucham?
Widziałem panią przed chwilą w kościele.
Na początku myślałem, że się pani modli, ale nie.
Coś panią dręczy.
Nie podszedłem, a powinienem,
więc robię to teraz.
Mogę pani pomóc?
Nie wiem, czy coś mnie dręczy, ale…
Ale?
Może bardziej…
Prześladuje?
Tak.
Usiądźmy.
Pokłóciłam się z mężem.
Mieliśmy się rozstać.
To była nasza najgorsza kłótnia.
I coś się stało.
Uderzył mnie.
Po raz pierwszy w życiu.
Krzyczałam na niego, byłam zła.
Wyrzuciłam go z domu i nie chciałam wpuścić z powrotem,
więc wszedł do mieszkania wyżej,
poszedł na balkon i próbował zejść na nasz, ale…
poślizgnął się albo…
Albo się puścił.
Nie wiem.
Gdy spadał, patrzyłam przez okno,
a on patrzył w moją stronę.
Wydawało mi się, że się widzimy.
Ale nie wiem, czy to możliwe.
Mógł mnie widzieć, gdy spadał?
To się działo tak szybko. Ale myślę, że tak.
To mnie prześladuje.
Rozumiem.
Jeśli mogę…
Myślę, że potrzebuje pani zrozumienia.
Ja rozumiem.
To musi być straszne uczucie.
Oczywiście, ma pani też potworne…
wyrzuty sumienia.
To też panią prześladuje.
Ten obraz.
Pani pamięta.
Widzi to, gdy zamyka oczy.
I zastanawia się,
co by było, gdyby?
Gdyby tylko…
Tak.
Ten krzyk…
Nie krzyczał.
Pani krzyk.
Pewnie zastanawia się pani, jak to spowodowała.
Ja tego nie spowodowałam.
Gdy panią uderzył, pozwoliła mu pani przeprosić?
Co?
Tak czy nie?
Nie.
Mężczyźni czasem biją kobiety. To nie koniec świata.
Słucham?
Woli pani znać prawdę czy mieć spokój?
Czy to prawda, że gdyby mógł przeprosić, wciąż by żył?
Spierdalaj.
- Nie nad tym się pani zastanawiała? - Spierdalaj.
P, O.
P, O, coś tam, coś tam.
Myśl, Geoffrey.
Pocztówka! Brawo.
Pani Marlowe.
Przyszła pani się zabawić?
Tylko na drinka.
Znam to.
Co podać?
- Wódkę z tonikiem. - Oczywiście.
- Ja zapłacę. - Nie, nie, proszę.
Franklin, nie bierz od pani pieniędzy.
Jasne.
Nie ma pani wyjścia.
Dziękuję.
Dopisz do rachunku.
Rozgościła się pani bez problemu?
Widziałem panią w kościele.
Widziała pani witraż?
O świcie słońce świeci prosto w niego.
Cudowny widok.
Kąpie cały kościół w słońcu.
Była pani na spacerze?
Przy torach, można wyobrażać sobie stare pociągi…
- Dobry! - przejeżdżające przez las.
Cześć Jimmy, Geoff.
- Piwko? - Pewnie.
Dobry wieczór. Mam nadzieję, że czuje się pani lepiej.
Tak, dzięki.
Słyszałeś o incydencie w twoim domu?
Jakim incydencie?
Intruz w ogrodzie.
Niemożliwe.
Jakiś koleś, cały goły.
Boże. Gdy kota nie ma…
Nie.
Jakiś czubek.
Goły i wesoły.
- Pewnie go znasz, Geoff. - Przestań.
- Wiecie, kto to? - Jakiś cygan.
Może.
Bardzo mi przykro.
- To nie pańska wina. - To musiało być okropne.
Było.
Ale teraz jest w areszcie, więc…
Już nie. Wypuściliśmy skurczybyka godzinę temu.
Słucham?
Wypuściliście go?
Musieliśmy.
Dlaczego?
Nie było o co go oskarżyć.
Niczego nie ukradł. Oprócz jabłka.
Złodziej! Powiesić!
Daliśmy mu spodnie i kurtkę z rzeczy zagubionych i do widzenia.
On za mną chodził.
Dlaczego pani tak sądzi?
Widziałam go dwa razy.
Widziała go pani dwa razy,
ale może on nie widział pani ani razu. To nie znaczy, że za panią chodzi.
Wyszedł za mną z lasu i próbował włamać się do domu.
Jeśli się znowu pojawi, proszę dać znać.
Wychodzi pani?
Skurwysyny.
Odbierz.
- Znowu coś się dzieje? - Tak.
Co?
Poszłam na spacer.
Przy kościele jakiś dzieciak nazwał mnie głupią dziwką.
Potem ksiądz powiedział mi, że to ja spowodowałam śmierć Jamesa.
A potem policjant powiedział mi, że wypuścili tego wariata,
który próbował włamać się do domu.
Mam dość.
Wsiadam do samochodu i wracam do domu.
Pierdolić to.
- Tak. - Nie.
Pierdolić to wszystko.
Wybrałaś sobie ten dom na czas wracania do siebie.
Masz z tego zrezygnować z powodu pierdolonego świra?
Ile się tam jedzie? Trzy godziny?
Cztery.
Mnie to zajmie trzy.
Będziemy się dobrze bawić.
Będziemy chodzić na spacery i jeść pieczenie i lody,
a wieczorem będziesz chlać i jeśli ten pierdolony świr wróci,
wezmę tę siekierę i odrąbię mu penisa, niech się nim udławi.
Jaką siekierę?
Za tobą.
Robimy to?
Wrzucę tylko kilka pierdół do torby i pędzę.
Dobra.
Podaj mi adres.
Chwila.
Już.
- Masz długopis? - Tak.
Wioska nazywa się Cotson.
Kod pocztowy — HL89 3XR.
Dom nazywa się Cotson Manor.
Cholera.
Hej!
- Usłyszałaś mnie? - Nie.
Wioska nazywa się Cotson, C-O-T-S-O-N.
Kod pocztowy — HL89…
WYŚLIJ MI WIADOMOŚĆ!
Dobra.
MOJE POŁOŻENIE
WIEM, GDZIE JESTEŚ
GŁUPIA DZIWKO
Co się dzieje?
Co pan tu robi?
On wrócił?
Czemu pan nie odpowiada?
Kurwa.
Czemu to robisz?
Jestem uzbrojona!
Użyję broni, jeśli tu wejdziesz!
O czym pani mówi?
Geoffrey.
Co się tu dzieje?
Usłyszałem krzyki i dźwięk zbijanej szyby.
Ktoś tu był.
Próbował się włamać.
Wrócił ten przeklęty człowiek?
Nie!
O, Boże.
Biedactwo.
Przykro mi, biedaczko.
Proszę nie patrzeć.
Przepraszam.
Złamane skrzydło. Nic się nie dało zrobić.
Ale rozumiem, że mogła panią wystraszyć.
Był ktoś na zewnątrz.
Próbował się włamać.
- Kto? - Policjant.
- Co? - Widziałam policjanta.
I jeszcze jednego mężczyznę.
Nie wymyśliłam sobie tego!
Wierzę, nie wygląda pani na kłamczuchę.
Poza tym, to nie pierwszy raz.
Jako właściciel domu mam obowiązek się rozejrzeć.
Wyjaśnić to.
- Geoffrey, nie wychodź! - Bzdura.
Dama w tarapatach, ruszam na ratunek.
Geoffrey, nie!
„Jako wojskowy byłbyś poniżej wszelkiej krytyki”.
Co?
Usłyszałem to od ojca,
gdy miałem siedem lat.
Czas mu pokazać.
Geoffrey.
Tak lepiej.
Pusto.
Posłuchaj mnie, kimkolwiek jesteś!
Nie wiem, o co ci chodzi,
ale nie ma na to mojej zgody!
Słyszysz mnie?
Chyba sobie poszli.
Zrobiłaś mi wielką krzywdę.
Zobacz, co zrobiłaś.
Nie zbliżaj się.
Bo co?
Znowu mnie skrzywdzisz?
Dźgniesz mnie nożem?
Jesteś wredna.
Nie chciałaś się bawić w chowanego.
Teraz zechcesz.
Potnę cię.
Zrobię to.
Nie sądzę.
A powinnaś.
To twoja ostatnia szansa.
Dobrze, czyli ty się chowasz.
Liczę do dziesięciu.
Jeden, dwa…
trzy.
Cztery.
Chowaj się. Wiem, gdzie jesteś.
Pięć.
Sześć, siedem.
Osiem.
Dziewięć.
Dziesięć.
Szukam.
Drżenie lędźwi prowadzi do…
skruszonych murów,
płonących dachów i wież.
Agamemnon…
nie żyje.
Kim jesteś?
Łabędziem.
Kiedy straciłaś dziewictwo?
Słucham?
W jakim wieku straciłaś dziewictwo?
Myślałem o tym.
Wyobrażałem sobie ciebie.
Rozłożone nogi.
Otwarta wagina.
Otwarte usta.
Uznałem cię za ekspertkę od cielesności.
Kimś, kto zbadał dokładnie wszystko, co można zrobić
i co inni mogą zrobić nam.
Teraz to wszystko istnieje w moim umyśle.
To jest twoja moc.
Masz nade mną kontrolę.
Muszę być tym, który nie może zwyciężyć,
choćbym miał być zgubiony.
Piękno służy do sprowadzania upadku.
Lub samo musi upaść.
Śpiewasz do mnie.
Nie jako Odyseusz, ale jako żeglarz.
Roztrzaskam się na kawałki
na skałach tego…
Na tych skałach.
Tej jaskini.
Tej cipy.
Tego…
Co to jest?
Tak.
Dokładnie.
Ostrze noża.
Geoffrey! Nie!
Pani Marlowe!
Pani Marlowe.
Spójrz na mnie, Harper.
Ja nie żyję.
Moje ramię przebiło metalowe ogrodzenie.
Złamane kości.
Zmiażdżone organy wewnętrzne.
Ty to zrobiłaś.
James.
Czego ode mnie chcesz?
Twojej miłości.
Jasne.