SERIAL NETFLIX
Przestań w końcu płakać To znak naszych czasów
Witaj na ostatnim występie
Obyś włożył najlepsze ciuchy…
Skarbie, chcesz coś zjeść?
Widzę, że już jesz.
Gdzie twój brat?
Skittles, czas na jedzonko.
Skittles!
Gdzie się podziałeś?
Skittles!
Gdzie jesteś?
Jesteś na drzewie?
Twój brat już zjadł.
Co do…
To było dziwne.
TYDZIEŃ PÓŹNIEJ
Żadnego country.
Cholera.
Ale jest lepiej.
…kiedykolwiek się uczysz? Już to przerabialiśmy
Tylko tyle wiemy
Przestań w końcu płakać To znak naszych czasów…
Trzy zielone pod rząd. To musi być mój dzień.
Zostaw ten telefon!
Nie jesteś aż taka ciekawa.
Dzięki.
- Cześć, Bob. - Dobrze wyglądasz.
Wiem.
Ruchy.
- Cześć, Amily. - Cześć.
Nie mam czasu na powitania.
Connie, Jenna, wyjdźcie, proszę.
No już, jazda.
Wynocha.
- Wyjazd. Z szacunkiem. - To niegrzeczne.
Muszę wam powiedzieć coś pioruńsko ważnego.
Już tak się nie mówi.
Tak, Tom, mówi się tak.
Raczej nie, Amily.
Tak jak nie zmienia się pierwszej litery imienia na „A”, żeby brzmiało ciekawiej.
To z francuskiego filmu o Francuzce z imieniem Amélie,
która obcina grzywkę, więc jeśli o tym nie słyszałeś…
Dobry był?
Nie widziałam, ale słyszałam, że niesamowity.
Ale nie o tym mówię.
Chodzi mi o to, że widziałam wczoraj coś szalonego.
I chcę być zupełnie szczera i otwarta.
Na wstępie powiem, tak, dwa razy brałam ostatnio kokainę,
ale przed tym, co chcę opisać, nie brałam nic.
- Jezu. - Ale przypadkiem wzięłam pigułkę gwałtu.
Ale to nie jest istotne.
Jak można to zrobić „przypadkiem”?
To prostsze, niż myślisz. Byłam w restauracji.
Siedzę przy barze i przeglądam informacje o pandach z Chin.
Widzę, że facet patrzy na mnie i myślę, że podoba mu się to, co widzi.
Biorę miętówkę z kieszeni i połykam. To nie miętówka.
To beta-bloker. Popijam go czterema, sześcioma tequilami
i próbuję zamówić jedzenie, żeby się otrzeźwić.
Tam nie serwują jedzenia.
- Byłaś w barze? - Tak.
Jestem w restauracji, która jest barem,
i widzę, że nie mam torebki. Zostawiłam ją w pracy.
Tu przerwę. Chcę być uczciwa.
Brałam ostatnio kokainę trzy razy.
Musisz przejść do sedna. I powiedz prawdę za pierwszym razem.
To może tak. Czemu nie powiesz swojej twarzy
żeby powiedziała twarzy prawdę, albo wąsikowi,
żeby od razu powiedział prawdę reszcie twarzy.
Mój wąs nie ma ust.
Mam to na ustach. Powie mojej twarzy prawdę?
- Jaką? - Porysowałam cię.
To była rysa?
- Jak Wielki Kanion. - Serio? Czuję się dobrze.
To było dobre. Dałabym mocną szóstkę.
Bardzo Dziękuję. Ale zamknij się. To jest nieważne.
Przyszłam tu, do pracy,
późno wieczorem, żeby zabrać torebkę.
Clark siedzi przy biurku, jak zawsze.
Tylko że on świeci.
Świeci? Jak to „świeci”?
Świecił. Dosłownie roztaczał łunę.
Tak… z wewnątrz.
Takim jasnym, kojącym światłem.
Clark świecił.
Tylko jeden beta-bloker?
Ludzie, on świecił, dobra?
Jak ten robaczek albo jedno z tych głębinowych stworzeń, które świecą.
Wendy, wiesz, o czym mówię.
A niby skąd?
Bo… Kalmary, które nie są kalmarami, ale świecą.
Zakładam, że są w Australii.
Nie wiem. Nie jestem z Australii, tylko z Nowej Zelandii.
Mówiłam ci to wiele razy.
To kwestia sporna. Nie kupuję tego.
Mówiłaś o pigułce gwałtu.
Nie prowadziłaś po niej, co?
Nie, ale przyjechałam… swoim skuterem tutaj.
- Amily, nie. - Nie rób tego.
Dla swojego bezpieczeństwa.
Dla bezpieczeństwa wszystkich.
- Nie możesz. - Wendy ma rację.
Dziękuję.
Dobra, powiem to głośno.
Twoja historia to wielkie nic
na bułce z niczego, z dodatkiem niczego
obok wysokiej szklanki
mrożonego wszystko jedno.
Jesteś kupą gówna, Tom.
Słuchajcie, Clark to nasz kumpel i jest uroczy.
Czuję się nieswojo, rozmawiając o nim.
- To nieistotne, bo to bujdy! - Wcale nie.
Jeśli mamy ci uwierzyć, udowodnij to.
Niby jak mam to zrobić?
Nie wiem. Zapytaj go, czy świeci.
Nie mogę go spytać. A jeśli go wystraszę, a on, wiecie,
a on się ukryje albo, wiecie, schowa?
Gdzie się schowa? Wiesz co? Zapytam go.
- Nie. - Zapytam.
Nie, Tom. Załatwię cię, i to mocno.
- Rozumiesz? - Tak.
- Patrz na mnie! - Tak. Rozumiem!
- Patrz bardziej! - Bardziej? Dobrze.
Clark może być moim Sasquatchem.
Dobra? A to zrobi ze mnie Indianę Jonesa.
I pewnie mam tylko jedną szansę.
Nie wiem, jak i dlaczego świecił, ale wiem, że świecił.
Może jest kosmitą. Może dorastał w pobliżu…
- Linii energetycznych. - Tak. Dziękuję.
Może to biblijne. Czy Sasquatch występuje w Biblii?
Nie wiem. Jestem muzułmaninem.
- Cześć. - Hej!
Jak leci?
Dziś jest dużo ciszej.
Wprowadziłem jakąś dziwną energię?
Nic nie zrobiłeś.
Dobra. Fajnie. To…
Odwrotna niespodzianka, bo to nie twoje urodziny!
Nie uważam, że to, co mówisz, jest prawdą
albo że się wydarzyło.
Ale nie twierdzę, że jesteś kłamcą.
Ale bierzesz dużo rekreacyjnych narkotyków.
Pamiętasz, jak w zeszłym roku
wzięłaś trzy tabletki nasenne na ból głowy,
a potem myślałaś, że widziałaś w łazience rysia?
Tak, i na swoją obronę, sądziłam, że to były przeciwbólowe.
Czyli to nie jest piernik do opioidów.
I wciąż myślę, że widziałam w drugim boksie jakieś futro.
Musisz przestać brać narkotyki. A Clark nie świeci.
Coś nie tak z Clarkiem?
Wszystko z nim w porządku.
Tom, przestań podsłuchiwać moją prywatną rozmowę,
albo zgolę tego wąsa i przykleję gdzie indziej.
- To nie jest dobra groźba. - Świetna.
Nie lubię wykorzystywać stanowiska, ale nie groźcie sobie nawzajem.
Nie on grozi mi, Frisbee. Ja grożę mu.
Chciałaby, Frisbee.
Przestańcie nazywać mnie Frisbee.
- Ale tak masz na imię. - Nie.
To niczyje imię. Nikt na Ziemi nie ma na imię Frisbee. Koniec z Frisbee.
To twoje imię tutaj. Muszę mówić ci Frisbee, bo wyglądasz
jak wszyscy pozostali biali, którzy noszą…
Te dłuższe spodenki z kieszeniami?
- Bojówki - Bojówki.
I te sandały,
lniane koszule Tommy Bahama,
i rzucasz swoim dyskiem w trawiastym obszarze publicznym.
Frisbee golf?
Tak, frisbee golf. Dlatego tak go nazywasz, przez tę grę.
Dlatego nazywam cię Frisbee. Przez to.
Trzymaj się. To wszystko.
Dobra, szybkie przypomnienie.
Jestem waszym przełożonym i chcę, żebyście się przyłożyli do…
To alkohol?
Może tak, a może nie.
Po prostu… Zróbmy, co możemy… Bierzmy się do pracy. Dobra robota.
- Cześć, Frisbee. - Co tam, Clark?
Idzie.
Przyda ci się.
- Wszystko w porządku? - Dobrze, tak?
- W porządku. - Dobrze.
Dobrze.
Dobra.
Nie zrozum mnie źle. Wiesz, że mówię to z czułością,
ale jesteś bardziej szalona niż zwykle, czyli bardzo.
Czuję się głęboko obrażona, że mi nie wierzysz.
Nie mogę. To zbyt szalone.
Pamiętasz, jak zapiłaś Adderall Margaritą i myślałaś, że poznałaś Olivera Twista?
Nie.
O to chodzi, biorąc to, żeby nie pamiętać.
Słuszna uwaga. Ale jeśli chcesz udowodnić, że Clark świecił,
musisz sprawić, by znów świecił. Wyduś to jakoś z niego.
- Nie można sprawić, by ludzie świecili. - Bo ludzie nie świecą, Am.
- Co? - Am.
Nie podoba mi się ten skrót. Jest dziwny.
Tam jest.
Nic nie mów. Nie…
- Cześć. - Cześć!
- Jak się masz, Mohsin? - Dobrze. Co się dzieje?
- Robię kopie, w starym stylu. - Tak.
Potrzebujesz kopii czy kserokopiarki?
- Niczego, dzięki. - Dobrze?
Podoba mi się.
Odbiło ci?
To chyba piłeczka na uwięzi, ale to jest jedyna piłeczka Toma.
Przestań usychać za nią z tęsknoty.
- Raczej nie usycham. - Tak. Usychasz z tęsknoty.
Rety. Ale spójrz na nią.
- Clark. - Co?
Miałeś swoją szansę i ją przegapiłeś. Schrzaniłeś sprawę.
- Tak. - Mogłeś zaprosić ją gdzieś lata temu.
Wiem.
Ciągle myślę o tamtym wieczorze.
Wbij we mnie patyczek. Jestem pełny.
- Na razie, Frisbee. Dobrej nocy. - Na razie.
Nie wahałbym się wbić w niego patyczka.
I zostaliśmy sami.
Miłego wieczoru.
Nie możemy znowu powtarzać tej historii.
Nie planowałem jej powtarzać.
- Planowałeś. - Masz rację.
Wszystko dobrze?
O rety. Nie ruszaj się.
Frisbee.
Przestań grzebać przy żaluzjach.
Dobrze.
- Hej, stary. - Wiesz, Tom?
Zastanawiam się, czy możemy nie rozmawiać.
Bo staram się udawać, że takie chwile w życiu się nie zdarzają.
I nie chciałbym się nimi z nikim dzielić.
Nawet z tobą, Tom.
Wiem, do czego zmierzasz, ale ludzie robią kupę. Musimy to przeboleć.
Słuszna uwaga. No to chyba rozmawiamy,
więc może przejdziemy do sedna sprawy?
Co się dzieje?
Oto jest pytanie.
Musisz rozstrzygnąć spór.
Ktoś chodzi i rozsiewa jakieś bzdury,
no nie wiem, że świecisz?
Co? Świecę? Co masz na myśli?
Świecisz. Wiesz, jakbyś błyszczał.
Więc jak z tym jest?
Świecisz czy nie świecisz
pomarańczowo-żółtym światłem, które pochodzi z wewnątrz?
Kto tak mówi?
Obawiam się, że nie mogę ujawnić mojego źródła.
- Dlaczego? - Bo się jej boję.
I będzie na mnie zła.
Więc jej nie mów. Nie chcę, żeby wiedziała, że wlazła mi do bani.
Nie mogę jej powiedzieć, bo nie wiem, o kim mówisz.
Zmieniamy temat. Świecisz czy nie?
- O ile wiem, nie. - Bum! Widzisz?
Tak, wiedziałem. To absurdalne pytanie. Nikt nie świeci.
Ulżyło mi.
I mała rada?
Nie siedź za długo. Po prostu… to zrób.
Nie róbmy tego więcej. Dziękuję! Do widzenia!
Cześć.
Cześć, Clark.
Wcinasz pudełeczko sałaty?
Nie wiem. Jest tu coś fajnego, chyba grzanka. Chyba była też rodzynka.
Jedna rodzynka.
Nie przetrwała długo. Znalazłem ją.
Jak się czujesz, Clark?
Dobrze się czujesz?
Zabawne, że o tym wspominasz. Wszyscy o to pytają.
Tom zapytał mnie w łazience, czy świecę.
Co? Ten… skurwiel.
- Co? - Powiedziałeś „Tom”, a…
gdy o nim pomyślę, myślę: „Rany, ale z niego skurwiel”.
Myślę, że jest raczej nieoszlifowanym diamentem,
ale to zabawne, że wszyscy o tym dziś wspominają.
Zastanawiam się… Czuję się trochę dziwnie.
Tylko dlatego, że o tym wspomniałeś, chciałam…
Chciałam powiedzieć, że wpadłam dość późno kilka nocy temu
do biura i…
wyglądałeś inaczej.
Niby jak?
Powiedziałabym, że promienniej
byłoby…
Promienniej byłoby dobrym…
- Kiedy zemdlałaś na skuterze? - Tak. To.
O rety.
Amily?
Cieszę się, że wpadłaś do pokoju socjalnego,
bo chciałem o czymś porozmawiać.
Tak?
Słyszysz teraz piosenkę Harry’ego Stylesa? Bo ja tak.
- Tak, bo to teraz leci. Słyszę. - Skąd to dochodzi?
Tom pewnie bawi się swoją głupią Alexą.
Ale czy Alexa nie puszcza tego, o co ją poprosisz?
Tak, ale Tom ją programował, więc Bóg wie.
Alexa, przestań.
- Alexa, przestań. - Alexa, przestań.
Tom pewnie ją zaprogramował, by reagowała na inne imię.
Nie wiedziałem, że tak można. Ale po co?
- Bo Tom to wielki idiota. - Spierdalaj, Amily.
Przestań słuchać rozmów innych, fiutku!
Przestańcie wykrzykiwać na siebie plugawości.
Frisbee, spójrz na Toma i każ mu spierdalać.
Nie zrobię tego.
Tak. Nie odchodź!
Spóźnię się na spotkanie finansowe.
To kłamstwo. To nieprawda!
Boże, on biega jak ogromne dziecko. Czemu nie rusza rękami?
Nie wiem.
To chyba nie jest dobry moment, ale chciałem tylko…
Kompletnie nie słyszę, co mówisz.
Staram się mówić cicho, bo ludzie słyszą i Alexa słuchała.
Mówiłeś bezdźwięcznie. Nie dało się tego usłyszeć.
Rozumiem. To sprawa osobista.
Zastanawiałem się, czy zechciałabyś gdzieś wyjść.
Ale ze mną?
Pytam, bo uważam, że jesteś bardzo miła, bardzo urocza
i bardzo odważna.
I nie to, że cię molestuję
w miejscu pracy, chciałem powiedzieć, że nie jesteś brzydka.
W sposób atrakcyjny.
Nie, to nie to. To nie tak.
W zasadzie nazwałeś mnie facetem.
Brzydkim facetem.
Wyobraź sobie, że robię to lepiej.
Udawaj, że jestem Bradem Pittem. Nie znam go.
Powinienem nazwać go Bradley Pitt. Możemy udawać, że nim jestem
i robię to tak, jakby był w moim ciele?
Och, to… Dobrze.
- Nie. - Wygląda inaczej.
Nie ma go tam.
Zacznijmy może od nowa.
Czuję, że jeśli będę mówił dalej, wygrzebię się z tego.
Nie ma na świecie łopaty, która zniosłaby
tyle kopania, ile potrzebujesz.
Wiesz, co mi to przypomina?
Taki cichy meteor, który pędzi w stronę Ziemi.
I wiesz, że uderzy. To pewne. Śmierć nadchodzi.
Ale to się nie wydarzy przez jakieś półtora roku,
więc ta tortura jest rozciągnięta w czasie,
jakby prawie na wieczność.
O tym właśnie myślę.
Bardzo mi przykro.
Więc dziś o 19?
Co? Chcesz iść?
Tak. Brzmi fajnie.
Super!
Zuchwały Clark. Nie wierzę, że w końcu cię gdzieś zaprosił.
Nikt nie wierzy, że widziałam, jak świeci, ale tak było i zdobędę odpowiedzi.
I ma świetny kuper.
- Naprawdę? - Chwila. Przyhamuj trochę.
„Kuper” to inaczej pośladki.
To nie jest dozwolone. To niestosowna rozmowa w pracy.
To ty powiedziałeś „pośladki”, nie ja.
Kazałeś już Tomowi spierdalać?
Jeśli nie możemy mówić „kuper”, słowa na „S” też nie.
Powiesz pośladkom Toma, żeby spierdalały?
- Frisbee? - Wiesz co? Ja…
nie słyszę cię, bo jestem za daleko…
O nie!
W porządku. Mam opadniętą stopę, bo mam uszkodzone ścięgno udowe.
Jestem na fizjoterapii, więc jest okej.
Wszystko gra, Frisbee?
To chyba nie to, a raczej więzadło.
Nie, to moja stopa.
Zaczyna się skurcz!
Boże.
Co na siebie założysz?
- Spróbuję ze środkiem. - Urocze. Super.
Wszystko gra.
HOTEL SHERWOOD
Nie wierzę, że w ogóle nie pijesz.
Ja też.
To był dziwny dobór słów. Przepraszam.
To nie miało sensu. Denerwuję się.
Chciałem powiedzieć wcześnie, jeśli mogę,
na wypadek, gdybyś chciała w pewnym momencie uciec,
że doceniam twoją obecność.
Wiem, że to nie przysługa, ale cieszę się, że się zgodziłaś i jesteśmy tu.
Podoba mi się, że mówisz coś, co powinno cię zawstydzać, ale tego nie robi.
Dziękuję. Ja…
myślę, że mówię to, co mam na myśli.
Może to wynik braku uroku.
Nie, twój urok polega na tym, że go nie masz.
Dziękuję ci za to. Kupuję to.
Kto wie? Może wyświadczyłeś nam przysługę.
Może gdybyś zaprosił mnie wtedy i poszlibyśmy na randkę
mogłoby wyjść okropnie. Groziłoby nam zabójstwo,
zadźganie, utopienie, związanie, zakneblowanie,
napaść, wrzucenie do jeziora, pegging.
Może zmieniłeś nasze przeznaczenie na lepsze.
Więc to ja dziękuję.
Cieszę się, że do tego nie doszło i dzisiaj jesteśmy tutaj.
Cześć. Macie jakieś pytania, czy chcecie już zamówić?
Poproszę tatara z tuńczyka
i trzy kolejne malutkie tequile.
Czyli trzy kieliszki tequili?
Nie, nie kieliszki.
Chcę te małe naczynia do picia
z tequilą w środku, co czyni z nich drinki.
A gdyby to była Barcelona, powiedziałabym:
- Troje dzieci. - Tak.
Wszystkie na raz.
W porządku. Nie wzięłam beta-blokera.
To dobrze. Że co?
- Gotowy? - Oczywiście.
Zamówię kurczaka, ale mam pytanie.
Jest na rożnie przez cała noc czy tylko przez kilka godzin?
Za tym pytaniem kryje się inne, zanim odpowiesz na te.
Wiem, przepraszam, ale jak chrupiąca jest skórka,
bo mój ojciec i ja
jemy w czwartki kolacje i zawsze robimy kurczaka,
choć w sumie nie zawsze.
Dania w trakcie robienia kurczaka
są jak dania, które chcielibyśmy, żeby były jak ten kurczak,
bo ma taką chrupiącą skórkę. Pyszne.
To jest rodzaj sedna tego, do czego zmierzam,
bo z tatą cały czas robimy pieczonego kurczaka.
Solimy go, albo schładzamy powietrzem, a czasem to i to, a czasami…
Co się dzieje?
Ej, ludzie.
Przepraszam wszystkich.
Chcę przeprosić. Bardzo mi przykro.
Nie wiem, czemu ta piosenka ciągle gra. Naprawdę nie wiem. Bardzo…
Przepraszam. To chyba moja wina.
Bardzo mi przykro. Przykro mi, Amily.
Nie miałem takiego zamiaru.
Fajnie. To się skończyło.
To moja wina.
Wiedziałam.
Napisy: Grzegorz Marczyk