HAMBURGERY U BOBA
Czy ktoś chce porozmawiać Bożym orędziu?
- Ten gość. - Chcesz o tym pogadać?
Proszę bardzo. Dziękuję.
- Nie wyrzucaj! - Wyrzucił.
Śmieciarz!
- B-Ó-G. - Znasz mnie!
- Nie jesteś zainteresowany. Nie szkodzi. - Nie?
Świetnie ci idzie.
Źle wyczuwam moment.
Spójrz na to.
- Brawo. - Sam się zaskoczyłem. Dodałem emocji.
- Niezłe uczucie. - Tak trzymaj. Dobrze.
Może zatańczę do tego.
W porządku.
Ktoś chce posłuchać o Bożym orędziu?
Proszę pana?
Cześć, chłopaki. Dezerter? Czy jednak Arka Noego?
- Spierdalaj. - Dupek.
Nikt tu nie lubi gier słownych.
- Kto chce rozmawiać o Bogu? - Chcecie pogadać o Bogu?
SERIAL NETFLIX
Siedzę tu z wielebnym Miltonem Thropem,
który szybko staje się najpotężniejszym i kochanym
przywódcą religijnym w południowej Kalifornii.
Nie jestem tego taki pewien, ale dziękuję ci i błogosławię cię.
Kiedy, jeśli mogę spytać, po raz pierwszy usłyszałeś wezwanie Pana?
Cytując zmarłego, wielkiego Johnny’ego Casha,
który bez wątpienia smaży się teraz w piekle,
byłem wszędzie, stara.
Byłem złym…
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co oglądasz?
Pamiętasz, jak mówiłam, że ten pastor jest jakby znajomy?
Wyszukałam starą reklamę. Miałam rację.
Miałam uroczą ciotkę.
Kupiła jego bzdury, a on zabrał jej całą forsę.
- Szkoda. - Tak.
- Rany. - Tam jest!
Ale tam jest dużo ludzi!
Byli tam już wcześniej, ale teraz jest ich wielu.
Wszędzie są wozy stacji telewizyjnych. To szaleństwo.
To zbyt wiele.
Musimy stąd iść.
Dobra. Dokąd chcesz iść?
Pewnie do pracy.
O cholera.
Zapominam, że mam pracę.
O rety.
NIE ŚWIEĆ
O rety.
Clark, wyleczysz mnie?
Chyba nie potrafię.
- Przejście. - Przykro mi. Cześć.
Co właśnie powiedziałeś?
Chyba sparafrazowałem Koryntian po hiszpańsku. Znam jedno i drugie.
Cześć. Miło was tu wszystkich widzieć.
- Niektórzy są chyba źli. - Skopię ci tyłek.
Cisza i do tyłu. Wiecie, czemu biorą was za szaleńców?
Bo tak się zachowujecie.
Tak właśnie robią szaleńcy. Przejadę was.
Siostro-żono, z drogi.
Ruchy!
Idźcie na wiec przeciwko broni.
Nie chcesz kasku?
Nie, płytka w głowie za bardzo się nagrzewa.
- Bez sensu. Czemu nie mogę tego ułożyć? - Hej.
Masz już prawie dwa boki.
Potrzebuję wszystkich sześciu. Dwie strony to nic. Nic.
Głupi, zły sześcian.
Wal się!
Przepraszam za ten wybuch.
Tak mnie chyba wychowano.
Nie wiem, może też to znasz, ale…
Moi rodzice wyemigrowali z Pakistanu,
więc porażka nigdy nie wchodziła w tym kraju w grę.
Rozumiem to.
Dla mnie porażka też nie jest opcją.
Tak. Ale tobie świetnie idzie.
Bardzo dziękuję. Bardzo miło, że tak mówisz.
Mohsin.
Nie złość się na kolorową kostkę.
Oto rada od zawodowca. YouTube, jeden z tych filmików z łamigłówkami.
- Po nim zrobiłem to w pięć minut. - Nie chcę tego oglądać.
Sam chcę się tego nauczyć. A ty kłamiesz.
Nigdy nie ułożyłeś kostki Rubika, prawda?
Chodziło mi o to, że gdybym chciał, mógłbym.
Te filmy są świetne.
Ale tak. Nigdy nie zbliżyłem się do ułożenia kostki Rubika.
I szczerze mówiąc, nie jestem dobry we wchodzeniu na YouTube.
To jakiś absurd.
Pracujesz w firmie technologicznej, a dzieci wiedzą, jak wejść na YouTube.
Potrzebne jest hasło albo coś…
Cześć.
- Nasze gołąbeczki. - Cześć, Tom.
Już po oficjalnym podrywaniu?
Boże. To takie zupełnie niestosowne, Tom.
Ludzie już tak nie mówią. Myślisz, że który to rok?
Szczerze mówiąc, nigdy nie jestem pewien roku z powodu mojej dysleksji.
To nie ma sensu.
Tak czy inaczej.
Przepraszam.
Co?
Musisz to powtórzyć. Co mi właśnie powiedziałeś?
Przepraszam.
Zawsze jest pierwszy raz.
Zauważyłem, że mój komentarz był niedelikatny.
Znasz mnie, lubię sprośne żarty.
Często chcę powiedzieć coś głupiego, a potem to mówię.
Zanim zdołam się powstrzymać, już to powiedziałem.
Chciałbym przeprosić.
Dobra, Tom. Przyjmuję twoje przeprosiny.
- Czy to się dzieje naprawdę? - Potrzebujesz kopii.
Wczoraj nie zmrużyłem oka.
To pewnie dlatego, że odkąd zobaczyłem filmik, jak świecisz,
stałem się innym człowiekiem.
Myślę, że jesteś święty albo coś?
Dlatego świecisz i wiesz różne rzeczy.
Chcę być lepszy, a ty możesz mi pomóc,
bo zostałeś…
wybrany?
Nie wiem tego.
Wiesz co? Chyba odkryłem prawdziwe znaczenie życia.
Może żyję, żeby być lepszym.
Chyba mogę być lepszy.
Moje życie ma teraz cel, iść za tobą.
- Iść za mną? - Tak.
Przytulisz mnie?
Pewnie, oczywiście.
Chodź tu. Nic ci nie jest, Tom.
To najlepszy uścisk na świecie.
O rety.
Dobra.
To się dzieje.
Tak. Czuję, jak przenikasz przeze mnie.
Jeśli nie zaczniecie składać kart pracy, korporacja oskarży mnie
o niestosowanie się do przepisów, a Frisbee tak nie robi.
Clark, blask jest przepiękny.
Tom, ręce nad równikiem.
Tak, oczywiście.
W porządku, Tom. Nic ci nie jest.
Przepraszam. Nie chciałem przeszkadzać
i was w to wciągać.
Nie szkodzi.
Koniec przedstawienia.
Koniec przedstawienia. Ktoś tylko świecił.
Bella, koniec.
- On świecił. - Wiem. Wyluzuj.
Tom, muszę przyznać, że to najmniej dupkowata wersja ciebie, jaką widziałam.
Wyrzuć to z siebie. Właśnie tak.
Ohyda.
Co się ze mną dzieje?
Daj się uspokoić grze uspokajającej.
- Clark. - O rety. Nie, Tom!
Nie, Tom! Nie! O rety.
Nie możesz tego zrobić. To spełnienie mojego najgorszego koszmaru.
To już przeszłość. Idę teraz za tobą.
- Udało ci się? - Niby co?
Z tym zatwardzeniem.
O nie. Właśnie tego nie chciałem… To mój problem i zmartwienie.
Nie podzieliłbym się tym z nikim. Nawet z wyznawcą.
Spoko, święty człowieku.
Szybka oferta… Chcę być twoim ochroniarzem.
- Co? - Tak, stary. Muszę ci pomóc.
Skopię dla ciebie tyłki.
No nie wiem. Wiele się teraz dzieje.
- Potrafisz się bić? - Ależ skąd.
To poważna wada w twoim planie.
Można tak to nazwać. Wada.
Prawie tak samo duża jak patrzenie na ludzi, gdy ci… kibelkują.
Synu, tu tata. Postanowiłem ci wybaczyć i miło spędzić czas z tobą w saunie.
Spotkajmy się w saunie za godzinę.
Super.
Tom, trochę przestrzeni, proszę.
Cześć.
Próbowałam go powstrzymać, ale jest zbyt śliski i oślizgły.
Tom, odsuń się.
Niemożliwe.
Spieszysz się?
Tata chce ze mną porozmawiać.
Dobrze. To dobrze.
Nie znam go, ale jeśli chcesz…
towarzystwa lub wsparcia.
Idziemy razem do sauny.
- Odpadam. - Chętnie.
- Odpadasz. - Jasne.
- Ale może opowiem ci o tym później? - Jasne.
Nie chcę się narzucać i sterczeć ci przed twarzą.
Lubię cię przed twarzą.
- Fajnie. - Powodzenia z tatą.
Zdrzemnę się trochę w pracy. Spotkamy się później.
Nie. W biurze nie można spać.
- Frisbee, wracaj do swojej dziury. - Dobra.
- I wyłącz światło. - Inni tutaj pracują.
Dobry pomysł. Wszyscy wyłączcie dźwięki w telefonach.
- Pięć minut przerwy. - Dobra!
Hej! To on!
WYJDŹ ZA MNIE CLARK JEST BOGIEM
Wybacz tych dziennikarzy.
Myślę, że zrozumiesz, że to jest wielkie nieporozumienie.
Witaj, Clark.
Tato, jak mogłeś?
Wielebny ci pomoże, synu.
Chciał się spotkać
i zadzwonił do mnie, więc zaprosiłem go do naszej sauny.
Nie za gorąco?
Prawi się nie pocą.
Proszę usiąść.
O rany. Dobra.
Znasz historię chłopca, który wołał „wilk”?
- Jasne. - Napisał ją Ezop.
Bajka Ezopa opowiada o chłopcu, który krzyczał „wilk”,
mimo że nie było żadnego wilka zagrażającego jego stadu owiec.
Aż pewnego dnia naprawdę zobaczył wilka.
I znów krzyczał: „Wilk!”.
Mieszkańcy nie przybiegli mu z pomocą,
bo już mu nie ufali.
Jego stado zostało pożarte.
Morał tej bajki jest taki, że nie wierzy się kłamcom,
nawet jeśli mówią prawdę.
Nadążasz?
Myślisz, że jestem chłopcem, który wołał.
Mogłeś dojść do tego szybciej.
Nie pozwolę na pożarcie mojej trzódki bo rozprasza ją taki dziecinny chłopiec,
który zamierza okłamywać nas wszystkich.
Wiesz,
jako kontrargument, nie prosiłem o to.
To się po prostu stało.
To nie sztuczka. To się dzieje. To coś naprawdę dziwnego.
Proszę, synu. Przyznaj się.
Musisz przestać kłamać. Zwłaszcza mnie.
Daj spokój. Co ty na to?
Wiesz co?
Może pokażę ci to.
Co robisz?
O Boże.
Dobrze.
Fajnie. Zrobiłem to.
O Boże.
Synu, tak bardzo cię przepraszam, że ci nie uwierzyłam.
W porządku, tato. Rozumiem, że to dużo. Ale to nie jest sztuczka.
Jak śmiesz?
Matactwo przeciw Bogu.
- Matactwo? - Zgaś to piekielne światło. Już.
- Gdzie twój pilot? - Pilot? Jestem w szlafroku.
- Gdzie miałby być? Ręce mam tutaj. - Wiem, gdzie jest pilot.
W twoim tyłku.
Czemu miałbym mieć pilot w…
Bo jesteś podły.
Jeszcze raz nazwiesz mojego syna podłym, to wybiję ci te ząbki.
Nie pozwolę, by szarlatani odciągali uwagę od bogobojnych dusz, takich jak ja,
którzy są prawdziwymi posłańcami Pana.
Obiecuję, Clark.
Skończ z tymi sztuczkami,
bo cię zniszczę.
Pieprzysz od rzeczy!
Czułeś, że tym razem lepiej kontrolowałeś światło?
Tak właśnie czułem. Tak.
To może być coś ważnego.
Mam nadzieję. Czuję, że mój cel jest bliski ale nie mogę go rozgryźć.
Wiem, że zrozumiesz, co musisz zrobić.
- Dziękuję. - Dobra.
- Dzięki. - Kawę?
- Nie. - Robi się.
Dobre wieści są takie, że pogodziłeś się z tatą.
- Tak. - Wiem, że jesteście blisko.
- Dzięki. - Śmietanka?
- Nie, dziękuję. - Dobra. Proszę.
Nie chcę być ciekawska,
ale czy twoja mama…
wciąż żyje, jest wśród nas?
Nic jej nie jest.
Rodzice rozwiedli się, gdy miałem 13 lat.
Mama poniekąd zdradziła mojego tatę.
Poniekąd?
Zdradziła mojego tatę. Tak.
Kiedy się rozstali, nie chciała ze mną spędzać czasu.
Ale ja i tata jesteśmy blisko. Zostałem z nim.
Wciąż widuję mamę w święta i…
w święta.
Tom.
Z całym szacunkiem, podsłuchiwałem.
Uprzejmy i straszny. Ciężko to opanować, ale tobie się udało.
Co to za ten wielki, dziwny miecz?
Clark.
Oddaję ci swój miecz.
A także oświadczasz?
Amily, to w przenośni.
Teraz, gdy będę ochroniarzem Clarka.
Co? Nie zgodziłem się na to.
Nie martw się. Nikogo tym nie pokroję. Jest z pianki.
Dzięki Bogu.
Choć w sumie mógłbym kogoś nim zatłuc.
Mam zatłuc tego pastora z telewizji?
Co?
Nie. Chciałaś odmówić, prawda?
Czekałam.
Czekałaś, by usłyszeć, co ja powiem?
- Wahałam się. - Dobra.
Absolutnie nie. Żadnego tłuczenia.
Dobrze.
Szybkie pytanie. Po co ci wielki miecz?
- Skąd go masz? - Pokażę ci.
Któż z was ma dość odwagi,
by pokonać ogra z Gilgoth
w bitwie, która zadecyduje o losie całego Gilgarath?
Jam jest.
Ohydny goblinie Gamwynie z Glendathf.
- Na co patrzę? - Odgrywanie ról na żywo.
- Jestem LARP-erem. - Świetnie wyglądasz.
Ach, tak, Goladriyule z Gilgaru.
Podobne imiona.
Tak, to ja, Gidriyule z Gilgaru, i wyzywam cię,
ogrze z Golgath.
Jest dużo liter „G”, gdy w alfabecie jest 25 innych liter, ale okej.
Wspomniałem im o tym,
ale Vernon wymyśla imiona, bo jest kierownikiem.
Vernon to ten pyskaty goblin?
Tak.
Skąd ty to wiesz?
Słuchajcie mnie!
Królowej Zamieci.
Golidriyule z Gilgaru, musisz najpierw
pokonać mnie, Glenwyn z Galdathlian, w zaciętej bitwie
by zdobyć zaszczyt wykończenia
tej suki.
- Wal się, Amily. - Nie wychodźcie z roli.
Sama uratuję Golgarath.
Jim, Joe.
Uwolnijcie mnie od mojej bestii.
Tak, królowo!
Glenwyn, Królowo Zamieci z Galdathlian,
musisz stoczyć bitwę z Goladriyulem z Gilgaru,
gdyż zostałaś wyzwana.
Wyzwanie!
Niech rozpocznie się bitwa!
- Bitwa? - Tak.
- Co? - Nadchodzi.
Boże, to ty i…
O tak.
Poddaję się, do cholery!
O Boże, padłeś tak szybko.
- Tom Bomba. - Pierdol się, Frisbee.
Stań w kolejce.
Tu jesteś.
To był niezły filmik.
To prawda.
Świetny. Powinnam to oglądać codziennie.
Fajnie jest się śmiać, prawda? Zwłaszcza teraz.
To prawda.
Mo, zastanawiałam się…
A jeśli to jest to?
- A jeśli to jest co? - Koniec.
Nie wydaje mi się, że to koniec.
Ale jeśli Clark jest prawdziwym prorokiem,
to może być to.
To może być koniec świata.
A w takim razie ty i ja, my wszyscy,
bylibyśmy martwi.
Ragnarok.
Nie Ragnarok. To film o Thorze.
Wiem. Ja tylko… Chciałem poprawić nastrój. Przepraszam.
Mam coś dla ciebie.
Czy to jeszcze trudniejsza kostka Rubika?
W zasadzie to jest
Pięciokątna Kostka Prędkości Magiczny Dwunastościan.
Wygląda na trudne.
Tak, ale myślę, że sobie poradzisz.
Podobało mi się, że nie oszukiwałeś przy kostce Rubika
i nie wyszukałeś odpowiedzi. To dużo mówi o tobie i twoim charakterze.
Tamta kostka była dla ciebie zbyt łatwa.
Nie poddawaj się. Nie przestawaj.
Dziękuję. Boże.
To takie miłe z twojej strony.
- Cieszę się, że ci się podoba. - Tak.
- Fajnie. - I będę się bardzo starał.
Tak.
Chciałam też powiedzieć…
Jeśli to jest koniec świata… Mam nadzieję, że nie, ale jeśli tak…
Powinnam ci powiedzieć, że uważam, że jesteś naprawdę miły.
- Serio? - Tak.
Miły. Tak.
Fajnie.
Myślę, że jesteś…
O rany.
Cześć, Tom.
Czy to nie zabawne? Nie widzą mnie. Uwielbiam to.
Cześć. Nie sądziłam, że cię jeszcze zobaczę. Witaj.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Cześć, Amily.
Cześć, Wendy. Fajna fryzura.
Dziękuję za to. Wszystko w porządku?
Pracuję tylko nad łokciem.
Idź z tym do lekarza.
- Cześć, Clark. - Cześć, Wendy.
Ona też cię nie widzi?
Nie chcę być tu widziany.
Obiecuję, że jesteście jedynymi śmiertelnikami, którzy mnie teraz widzą.
Jesteś! Ekstra.
- Cześć. - Dobrze cię widzieć!
Cześć, stary. Ciebie też.
Chwila. Co?
Przepraszam, ale co tu się, kurna, dzieje?
Krótko mówiąc, jestem niezbędnym kierownikiem.
Takim managerem średniego szczebla w niebie i na ziemi.
Podwójny obowiązek, jeden czek. Nie narzekam.
Chwila. Muszę zrozumieć, co ty mówisz.
- Mówisz, że to jest aniołem? - Tak.
Co to jest? To twój głupkowaty kostium człowieka?
W niebie wygląda tak samo.
Co tam robisz?
Jeśli w niebie jest ważne wydarzenie, wielkie niebiańskie spotkanie,
jestem odpowiedzialny za powiadomienie wszystkich.
Potem na bieżąco informuję o spotkaniu, w którym uczestniczą.
Krótko mówiąc, wysyła raporty o wszystkim, co wszyscy już wiedzą.
Tutaj robi to samo.
Ludzie. To nic wielkiego, ale muszę wam coś powiedzieć.
Kiedy ludzie mówią, że to nic wielkiego, zwykle to coś wielkiego.
To pewnie nic takiego.
To raczej poważna sprawa.
- Mówiłeś, że to nic takiego. - To ogromna sprawa.
Dobra. Powiem, o co chodzi.
Ona tu jest.
Kto tu jest?
Szatan.
Uwaga, drzewo.
Napisy: Grzegorz Marczyk