SERIAL NETFLIX
Hej. Dzień dobry.
Dzień dobry.
Bill Withers, co?
Mocny wybór.
Uwielbiam Withersów. Spoczywaj w pokoju.
- Tak. - Tak.
- Wczoraj było niesamowicie fajnie. - Zgoda.
Prawie zapomniałem, że jakiś demon chciał nas zabić.
Chyba dałabym radę ją załatwić.
Przyrządzasz prawdziwą ucztę.
Tak. Próbuję. Pobudeczka, czas na jajeczko i boczuś.
Co to niby było?
To tylko akcent, nad którym pracuję.
Czy to holenderski czy…
Australijski!
Są podobnie.
Myślałam, że to troll o wysokim głosie.
Zwykle robię tylko dziwne smoothie na śniadanko.
Ale dziś chciałem spróbować czegoś lepszego.
Taka uczta jako przejaw miłości.
Ojej.
Przepraszam. Nie chciałem tego powiedzieć.
Nie chodzi o to, że miłość to złe słowo lub kochanie kogoś jest czymś złym.
Tak mi się wyrwało.
Możesz mówić, co chcesz.
Fajnie.
Bo wiesz, ja cię kocham.
I to od dawna.
Więc…
- Jajka muszą być gotowe. - Nie, to mój telefon. Chyba.
To… Połączyło mnie z kimś na Tinderze.
Powiadamia cię, gdy ktoś się znajdzie.
Och, Tinder.
Boże. Ten gość pisze, że jeździ 19-kołowcem.
- Ma dodatkowe jedno koło, co? - Chyba. Dowiem się tego.
Albo i nie.
Byłoby super.
Ale tak czy inaczej. Cokolwiek zechcesz. To oczywiście…
wolny kraj. Rób, co chcesz.
Dziękuję. Wygląda pięknie.
Cieszę się, że ci się podoba.
Chciałem tylko powiedzieć…
To, że powiedziałem „miłość”. Nie oczekuję, że coś na to odpowiesz.
Clark.
Chciałabym móc rzucać piorunami,
ale to też jest fajne.
Tak, kwiaciarz.
Cześć, koledzy!
O cholera.
Cześć wam!
- Nie przez próg. - Dziękuję.
Jeśli nie przekroczycie progu,
nie spróbujecie mojej słynnej mortadeli gościnności.
Pięknie pachnie.
Uwielbiam mortadelę.
Chodźcie. Spędźmy ze sobą czas.
Przecież nie jestem morderczynią.
Próbowałaś nas zabić wczoraj.
Nie kumacie mojego poczucia humoru.
Jeszcze nie.
Słuchajcie. To były trudne dni.
Wiecie, że wasz przyjaciel, Chamuel, próbował mnie zabić?
Zanim go złapałam i gdzieś zamknęłam,
gdzie będę go torturować. Chyba że skończysz pieprzyć, Clarky.
Chyba nie mówisz prawdy. Jesteś znana z tego, że kłamiesz.
Jest panem kłamstw.
- Tak. - To twój tytuł.
I co masz na myśli, że mam skończyć…
- Pieprzyć. - Dzięki.
Bóg jest stary. A Lucyfer tak go smaga po dupsku!
Poza tym mam kłopoty, bo jeszcze cię nie sprowadziłam.
Niby czemu mamy się przejmować tym, że masz kłopoty?
Ponieważ…
mój szef nie jest tak miły jak ja.
Lukrowaną nadziewaną mortadelę?
- Amily, nie! - Czuję to.
- Jest polana tequilą. - Tak myślałam. Boże.
- Cudowne. - Añejo.
- To nie… Ty…
Wiem, co robisz. Walczę uczciwie.
Jak to twój szef?
Kto jest twoim szefem?
Dobre pytanie. Mam dwóch.
Belzebub. To mój bezpośredni przełożony.
Jestem już blisko. A Lucyfer jest super szefem.
- To trzy imiona. - Myślałem, że jedno.
- Tylko inaczej. Jak Sue, Susan, Suzie. - Nie do końca tak myślałem.
Myślałam, że to trzy różne… Czy nie jesteś tym samym demonem?
To rasistowskie, Clark.
Jesteśmy trzema różnymi demonami.
Czytaliście klasyfikację demonów Johna Wycliffe’a?
A jest audiobook?
Oczywiście, że nie czytaliście.
To nie ma znaczenia.
Ale nie mam ci tego za złe.
Mówię tylko, że jeśli mój szef będzie musiał zareagować,
zrobi się nieprzyjemnie.
On nie przyniesie ci sałatki z ambrozji.
Z małymi piankami.
- Podążaj za sałatką. - Nie.
I pozwól mi wymazać ci umysł.
- Walczysz nieczysto. - Ludzie.
Grzecznie odrzucimy twoją ofertę.
- I życzymy miłego dnia. - Naprawdę?
Dlaczego? Wiecie, ile to wymagało pracy?
Nie rozumiem, co jest nie tak z moją ofertą. Co Bóg zrobił dla was?
Ona nie robi takiej wyżerki!
- Powiedz! - To dobra wyżerka.
Przyznaję. Świetna wyżerka.
Niech zgadnę. Bóg kazał ci przekazać wiadomość.
Ale nie powiedział jak.
To nie jest… Właściwie to nie…
„Hej, musicie zrobić dla mnie coś naprawdę trudnego.
Ale nie powiem wam, jak to zrobić.
I nie dam wam fajnego jedzenia”.
Jestem blisko?
Frustruje mnie to, że mam rację i że wy wiecie, że mam rację.
Ale i tak nie chcecie grać.
Ale to dobrze, bo wiecie, co myślę?
Że takie głupole jak wy…
Będzie gorąco.
Widzicie te parówki? Mieliście je wszystkie dostać.
Ale teraz nic nie dostaniecie!
Bo głupole nie dostają…
parówek!
- Marnotrawstwo. - Wiecie, co zrobię?
Wrócę na górę na wojnę w niebie.
I dźgnę anioła.
Ale nie byle jakiego.
Największego, najbardziej soczystego anioła, jakiego znajdę.
I mam nadzieję, że to poczujesz.
- W swojej torbie. - Nie mieszajmy w to tego.
Pa, przyjaciele.
Widzisz? Wystarczy, że odświeżysz. Bach!
To jak magia. Dziękuję, że zadzwoniłeś do Aresty. Pa.
- Co o tym sądzisz? - Prr!
- Prr? - Powiedziałem „prr”?
- Tak. - Racja.
Ponieważ…
jest to słowo, które mówię, gdy coś mi się bardzo podoba.
Bo uwielbiam konie.
A kiedy mówisz „prr”, to dlatego, że tak bardzo podobała ci się przejażdżka.
Wszystko jest wręcz cudowne.
Co znaczy, że twoje włosy
wyglądają idealnie.
Prr.
Nie przesadziłam?
Oczywiście, że nie. Może to nawet za mało.
Świetnie. Zrobił to profesjonalista,
Ale zawsze sama mogę coś podkręcić.
- Może powinnam je trochę podnieść. - Nie,
to idealna wysokość, bo jest jej…
już tak dużo.
Bardzo się cieszę.
Chciałam dziś ładnie wyglądać przy tych dziennikarzach.
W razie jakichś zdjęć.
Tak między nami źle się czuję z tym,
jak niewiele robię, by pomóc Clarkowi.
Pomyślałam, że przez to będzie wyglądał na bardziej poważnego.
Gdyby koledzy wyglądali bardziej profesjonalnie.
Jasny gwint.
Kto ci potargał włosy?
Są bardzo wysokie. Jak wieżowiec. Jak w ogóle tu weszłaś?
Pierdol się, Tom.
Ty jebany kutasie.
Jak śmiesz nabijać się z moich włosów?
Żadnych wulgaryzmów w biu…
Prr.
On też musi lubić konie.
- Okłamujesz mnie, prawda? - Nie.
Wyglądają świetnie.
Bądźcie poważni. „Prr” znaczy „stój”, gdy jedziesz na koniu.
W tym przypadku to zdecydowanie za dużo.
- Stój. - Jebać to!
Frisbee, chcę złożyć na niego skargę.
Skargę?
Tom, Mohsin, zróbmy to od razu.
Tylko cnotliwi mogą dostąpić nieba.
I tylko dzieci Boże mogą dostać jedną z tych piękności.
Mogę jakoś pomóc?
Pytanie brzmi, jak ja mogę pomóc tobie?
Przepraszam, kim jesteś?
Jestem Szatalinda.
Szatalinda? Ciekawe imię.
Rumuńskie. Niedźwiedzia, którego znam.
Ale znam twoje imię.
Wiem o tobie wszystko, bo zamierzam zrobić z ciebie gwiazdę.
Występuję już w telewizji
w Los Angeles, w hrabstwie Orange i w części Inland Empire.
Reprezentuję duży serwis streamingowy
i szukamy programów dla naszej dużej, religijnej widowni.
Znasz Anielską Opokę Hojnych Niebios?
Aniel… Oczywiście. AOHN.
Przejrzyj tę umowę.
Zapewne zgodzisz się, że jesteśmy pod tak wielkim wrażeniem
twojego przesłania: „Tylko prawi mają rację”,
że jesteśmy gotowi zaoferować ogromną sumę pieniędzy.
Tak. To dość hojne.
Wszyscy wygrywają.
My przekażemy twoje prawe przesłanie naszej ogromnej widowni,
a ty w końcu będziesz mieć ogromną platformę, na którą zasługujesz.
I bardzo duży czek.
Krótko mówiąc,
potrzebujemy cię.
A ty użyjesz nas…
jak zechcesz.
Zasługujesz na większy samolot.
Latają wyżej.
Bliżej Boga.
Dobrze.
PODPIS
Zatrzymaj długopis.
- Wszystko, co mówię, jest ignorowane. - To spotkanie to farsa.
Ludzie.
„Bo nie mogę się umówić na Tinderze”.
Ludzie!
Nie może iść…
- Ludzie! - …jest niemiły!
…w odbycie.
Wracajcie do pracy. I uspokójcie się trochę.
Więc prosisz mnie, żebym nie przyznawała się do swoich uczuć,
czy żebym dała się obrażać współpracownikowi?
Trudne pytanie. Podoba mi się ten dialog. Dziękuję.
Tak, świetny dialog.
Ale skontaktuję się z korporacją.
I zwiększę wid tego wszystkiego.
- Co to jest „wid”? - Widoczność.
- To mów „widoczność”. - Tak.
- Dziękuję za opromienienie tego. - Co to, kurwa, znaczy?
Słyszałem to na warsztatach. Wydawało się pozytywne.
Na czysto, próbuję pomóc.
I żadnych wulgaryzmów, proszę. Muszę dać ci minusa.
Za następne będzie ostrzeżenie słowne.
Jeśli ukarzesz mnie bez ukarania Toma,
obiecuję, że opromienię moją małą, nowozelandzką stopę
prosto w dupę Toma!
Wkładka kończyny?
Nie wiem, o co chodzi. Grozisz mi przemocą?
Powiedziałem tylko, że ma potargane włosy.
To bardzo pozytywne, że próbowałam pomóc naszemu przyjacielowi.
Nie słuchasz. Nie mówiłem, że nie powinnaś próbować, ale że zawiodłaś.
- Zamknij się! - Źle wyszło.
Dobra.
Słowne ostrzeżenie i minus.
Poza tym, Tom. Nie jesteś konstruktywny.
Musimy budować, a nie niszczyć.
Chcę coś opromienić.
I upewnić się, że wszyscy się rozumiemy.
Jesteśmy świadkami zmieniającego paradygmaty wydarzenia.
Nasz przyjaciel i kolega, Clark, świeci.
Jest drogowskazem do Boga, o którym nawet nie myślałam, że istnieje.
A my jesteśmy uwięzieni w samym środku.
Dziwne możliwości na to, jak może się to rozegrać,
są nieskończone.
Mogą nas zabić demony.
Jakieś groteskowe, podziemne istoty mogą nas wiecznie palić.
Mogą nas złapać i obedrzeć żywcem ze skóry.
I sondować widłami.
Sondować widłami. Dokądś w końcu dochodzimy.
Chodzi mi o to, drużyno, że prawdopodobnie mamy przesrane.
W tym całym szaleństwie postanowiłam zrobić coś pozytywnego.
Wyglądając profesjonalnie, żeby Clark lepiej wypadł.
Dodałam włosom objętości. Przykro mi, że nie wyszło.
Rezultat jest druzgocący, który naprawię, jak tylko będę mogła.
Cześć.
Ty pewnie jesteś tą dziennikarką.
- Tak. - Jestem Wendy.
Gwoli ścisłości, masz świetne włosy.
Dzięki.
Ja też się z nimi świetnie czuję.
Clark, Judy.
Dziękuję.
Przeprowadzimy wywiad w obecności wszystkich?
Tak. Tak myślałem, jeśli można. Oni przechodzą przez to ze mną.
Mogę nagrywać naszą rozmowę?
Pewnie.
Kto pierwszy zobaczył, jak Clark świeci?
- Ja… - Amily była pierwsza.
Mogła to sama powiedzieć. Przepraszam.
Trochę się denerwuję.
Gdy jestem nagrywany, boję się, że powiem coś niewłaściwego.
Bo jesteś skazańcem?
To było tylko wykroczenie.
A ty jesteś…
Mohsin. Mohsin Raza. Nie wiem, dlaczego powiedziałem ci moje nazwisko.
Tak oficjalnie. Tylko ojciec tak mnie nazywa.
Nie mam z nim dobrych relacji. Mahmoud Raza.
Mój brat to Muntezir Raza, a moja siostra to Peggy.
Bo ma na imię Margaret. Ale możesz mówić do mnie Mo.
Możesz przestać gadać w każdej chwili.
- Świetnie. Dziękuję. - Tak.
A więc, Mo.
- Lepiej mów Mohsin. - Dobra.
- Tak myślałem. - Nigdy nie mówiłeś Mo.
Niektórzy, w tym wielebny Throp, mówią, że Clark wykonuje sztuczki,
by podbić swoją popularność i umniejszyć religię.
Chcesz go oczerniać?
Nie, lubię zadawać niewygodne pytania na początku,
żeby reszta była łatwiejsza.
Dobra. Zobaczymy, prawda?
Więc, Mohsin, twoim zdaniem, czy świecenie Clarka może być sztuczką?
Zdecydowanie nie. Robił to wiele razy.
A gdyby to była sztuczka, to jak by ją wykonywał?
Musiałby mieć magicznego pilota. Gdzie by go trzymał?
- Nie mów… - W dupie?
Fuj!
- Nie mów dalej. - Nie zapisuj tego.
Oficjalnie, on świeci. Wszyscy to widzieliśmy.
To coś, co widzieliśmy.
To dobry gość. A ja staram się być lepszy.
Idąc w jego ślady.
Bo czasem popełniam błędy.
Przy okazji, Wendy, przepraszam.
Nie szkodzi. Dziękuję.
Wybaczenie jest fajne. Miłe uczucie.
To ważne, żeby ten artykuł uzmysłowił ludziom,
że Clark został wybrany przez G-O-B-A, Boga.
Ma dysleksję.
Zamień.
Skąd wiesz, że został wybrany?
Wszyscy dzielimy takie przeczucie. Poza tym świeci.
I pachnie jak twoja ulubiona rzecz.
To prawda.
Ciągle się to zmienia. Dla każdego jest inaczej.
Czuję od ciebie jakby wytrawne Chardonnay.
Fajnie.
Cześć.
Dzień bez spodni?
- Kim jesteś? - Przyjaciółką Clarka.
- Z pracy. - Ty pewnie jesteś Amily!
- A ty kim jesteś? - Jestem Gene.
Jestem ojcem Clarka.
- Nie. - Tak. Dużo o tobie słyszałem.
Mój syn się w tobie zakochał.
Boże. Chciałbym wymazać to, co powiedziałam.
- Udam, że nic nie słyszałam. - Dobrze.
Dziękuję.
Posłuchaj. Przełożę spotkanie z Clarkiem.
Zwykle we wtorki mamy saunę, ale wy powinniście się spotykać.
Umówić się na randkę. Jakąkolwiek.
Nie powiem, co to jest, bo nie chcę
przekroczyć granic nowego i liczę, że poważnego związku
mojego kochanego syna.
- Więc… - Proszę!
Zostań, proszę.
Prawda jest taka, że ja też chciałam cię poznać. Niedługo przyjdzie Clark.
Dalej. Posiedźmy razem. Poznajmy się.
Pogawędzimy sobie. Chodź!
Ja nie gryzę.
Wierzysz, że świecisz, bo jesteś posłańcem Boga.
Nie jestem pewny znaczenia tego świecenia.
- Ale kiedy Bóg mówił do mnie w łazience… - Chwila. W łazience?
Wybacz, Clark. Bóg do ciebie mówił?
To coś, co powinieneś ujawnić Radzie Clarka.
- Rada Clarka? - Nie.
- Nie ma czegoś takiego. - Rozmawiałeś z Bogiem?
Tak.
Wybaczcie, nie miałem okazji wam powiedzieć.
Chyba mogłeś znaleźć na to trochę czasu.
Może przy pączku. „Mohsin. Spotkałem Boga”.
- Tak. Jak zwykle masz rację. - Dziękuję.
Wszyscy członkowie Rady Clarka muszą wiedzieć coś tak ważnego.
- Fuj! Rada Clarka! - Nie!
- Nie pisz tego. - Powtórzyła to.
Oficjalnie powiem, że jestem szefem Rady.
Nie jesteś przywódcą i wcale nie o to chodzi, Tom.
Clark, czy Bóg jest miły?
Jest bardzo miła, to dobra wiadomość.
A skoro jesteśmy w duchu dzielenia się rzeczami.
Poznaliśmy też archanioła o imieniu Chamuel.
Chamuel?
Jest pomniejszym archaniołem, ale wciąż archaniołem.
Dobrą wieścią o Chamuelu jest także to,
że próbuje przeszkodzić Szatanowi w zabiciu nas.
Którą też poznaliśmy.
A ona jest dupkiem.
- Prr. - Prr?
Wiedziałam, że nie podobały ci się moje włosy.
- Ludzie. Hej! - Nie to miałem na myśli.
Twoje włosy są bardzo…
Ludzie!
Nie czas na to. Wiem, że chcesz szczegółów i masz pytania.
Ale teraz główną misją Clarka jest przeprowadzić ten wywiad. Więc…
Tom! Przestań się gapić na tył głowy Clarka. Chodź tu.
To sporo do ogarnięcia.
Śmiało.
Dobra, zaczynamy.
Bóg istnieje i jest dobry.
Wszyscy mają rację co do Boga.
Czyli Żydzi, chrześcijanie, hindusi czy muzułmanie,
czy inne zorganizowane religie lub nawet te niezorganizowane.
Albo tylko uduchowieni ludzie.
Dopóki prowadzisz z miłością i nie czynisz krzywdy,
masz całkowitą rację co do Boga.
Myślę, że Bóg chce, by ludzie znacznie mniej walczyli o swoje religie.
Bóg chce, by wszyscy się kochali i szanowali.
Mam tyle dalszych pytań,
ale czy mógłbyś dla mnie zaświecić?
O cholera.
Tylko pytam, tato Clarka…
Czemu jesteś tylko w ręczniku?
Kiedy Clark i ja zażywamy przyjemności w saunie,
nigdy nie wiem, co zrobić z ubraniami, więc postanowiłem myśleć nieszablonowo.
Dlatego przyjechałem w ręczniku.
Ale szczęście ma fotel w aucie.
Co?
O rany.
Szczęśliwy fotel. Rany. Dobre.
Nie żartowałam. Chciałabym być twoim hyundaiem.
Skąd wiesz, że jeżdżę hyundaiem?
- Wybacz, nie zawsze działa od razu. - Bez obaw. Mam mnóstwo czasu.
Spokojnie, Clark. Nie spiesz się.
- Nie ma presji. - To ją stwórz.
W sumie może potrzebować…
Clark! Przyłóż się! Wszystko spoczywa na tobie!
To apokalipsa! Wszyscy zginą! Boleśnie!
Twoi krewni! Nasi krewni! Dzieci! Psy! Koty! Wiewiórki! Drzewa!
Króliki! Małe króliczki! Małe wiewiórki!
Wszystko umrze! To twoja wina!
Teraz albo nigdy!
Dziękuję wam za pomoc, choćby nie wiem jak była dziwna.
Nie!
Muszę iść. Coś strasznego spotka mojego tatę.
- Judy, muszę iść. - A co z naszym wywiadem?
Może po drodze.
Bez Chamuela przyda ci się anioł.
- Mogę nawet prowadzić. - Uwaga, spoiler. Frisbee to anioł.
- Wcale nie! - Wiem.
Dopiero co odebrałem moją ukochaną furę.
- To auto kryzysu wieku średniego? - Może.
Nie, dzięki. Wezmę skuter i tam się spotkamy.
Szykujmy się, Rado.
- Nie mów tak. - Nie.
Tylko tu jesteście bezpieczni.
Zostańcie. Później to wyjaśnię.
Dobra. Powodzenia.
- Z Bogiem. - Kocham cię.
Twojemu tacie nic się nie stanie.
To twoje auto kryzysu wieku?
Przez całe ludzkie życie pragnąłem limonkowego gremlina. Kto by nie chciał?
Nie wiem, czy to powszechne marzenie, a muszę zobaczyć tatę.
Nie umiesz się teleportować ani latać?
Mogę teleportować się między niebem a ziemią, ale nie z takim klasykiem.
- Masz rękawiczki? - Tak.
Kiedy masz takie auto, ręce muszą się dobrze trzymać kierownicy.
Bądź ostrożny! Uwaga!
Trudno mi uwierzyć, że jesteś aniołem.
Często to słyszę.
Jesteśmy, dzieciaki.
- Jak się tu tak szybko znalazłaś? - Przez podwórka, jak zawsze.
Fajne rękawiczki.
- Tato, gdzie jesteś? - Z tyłu!
Cześć, głupole!
Szatalinda?
Skąd wiesz, kim ona jest?
Byłam z nią na randce.
Dobrze się bawiłyśmy, a ona nagle powiedziała,
że jestem głupia i brzydka, i wyszła.
Co zrobiłaś z moim tatą?
Jest w saunie. Naprawdę się poci.
Pa, Clark.
Tato. Nic ci nie jest?
O Boże!
Jesteś prawdziwym dupkiem!
A czego się spodziewasz? Ja to wymyśliłam.
Tamtej piłeczki uniknąłeś. Co powiesz na tą, suko?
Zrób coś, Frisbee!
Jesteś najgorsza.
Frisbee!
Spokojnie. Podnosimy go.
Nic ci nie jest, tato. Będzie dobrze.
- Boże! - Delikatnie.
Boże, tato.
Frisbee, wezwij karetkę. Tato. Tak mi przykro.
O nie.
To wszystko moja wina.
To moja wina.
Napisy: Grzegorz Marczyk