SERIAL NETFLIX
Judy śpi. Sądzą, że nic jej nie będzie.
To świetna wiadomość.
Clark…
tak mi przykro.
- Tata na pewno z tego wyjdzie. - Dzięki.
Są jakieś nowe informacje na temat jego stanu?
Jeszcze nie.
Chodź tu. Lecę się przytulić.
- Dobra. - Tak.
Trzymaj się.
Pójdziemy po jakąś przekąskę albo coś do picia.
Przynieść ci coś?
- Nie. - Dobra.
Chodźmy. Ty też.
- Chodź, Tom. - Dziękuję.
Zastanawiałem się nad czymś.
I nie rozumiem tego.
Dlaczego Bóg nie pomógł tacie?
Podobno Bóg działa w tajemniczy sposób. Może to jeden z tych sposobów?
Ja z kolei nie rozumiem, czemu nie…
Kiedy rzucałeś zaklęcie na dom,
dlaczego nie osłoniłeś sauny i całego podwórka?
Nie będę się bawił w szukanie winnego.
Zamiast tego wskażę palcem siebie.
Ja wskazuję na ciebie dwoma palcami. To właśnie robię.
Chamuel kazał mi zabezpieczyć dom.
Potem zrobił to sam, bo pewnie pomyślał, że nie zrobię tego zgodnie z wytycznymi.
Ale na moją obronę, nigdy nie złożył wniosku N919!
Tylko wtedy mogłem zpotterować
jacuzzi, basen albo, przepraszam, saunę.
Czy ty słyszysz ten bełkot wydobywający się z twoich ust?
Przykro mi, Clark. To moja wina. Dobrze?
Przykro mi z powodu twojego taty.
I wiedzcie, że ten szpital szybko stanie się strefą wolną od Szatana.
Mówisz nam bez żadnego zażenowania,
że nie zrobiłeś nic, by nas chronić?
Mimo że mogłeś, nie zrobiłeś tego.
Naginam zasady, żebyśmy mogli to zrobić.
Cholera jasna. Nagnę i połamię ci nogi.
- Połamię ci nogi. - Powinieneś się tym zająć.
- Zrób coś teraz. - Bezpieczeństwem.
- Już idę. Każdy zakamarek. - Nie papierkową robotą.
- Nie. - Nie tym.
Pójdę to zrobić. Zpotteruję całe to miejsce.
Bez papierkowej roboty.
Złamię ci jedną nogę tak czy inaczej.
Witam. Jestem doktor Stevens.
Jesteście rodziną pana Thompsona?
Tak. To mój tata.
A ja z nim sypiam.
Z nim.. Nie z nim. To…
Dobrze. Cóż.
Przykro mi to mówić.
Długotrwały kontakt z ciepłem
spowodował uszkodzenie mózgu i nerek.
Jest w śpiączce, żeby utrzymać go w stabilnym stanie,
dopóki nie ustalimy najlepszego sposobu leczenia.
O rany.
Wiedziałem, że jest źle. Nie wiedziałem, że aż tak źle.
Mogę do niego pójść?
Oczywiście. W porządku.
- Dobrze. Dziękuję. - Dziękuję.
- W razie potrzeby będę tutaj. - Dobra.
Tato.
Tak mi przykro.
Wybacz, że się spóźniłem.
Nie powstrzymałem Szatana przed skrzywdzeniem ciebie.
Tak mi przykro.
Mogłem postarać się bardziej.
Byłem za wolny.
Za wolny.
Zawsze byłem wolny. Przepraszam.
Przepraszam.
AMERYKA JEST SKAZANA NA ZAGŁADĘ
GRZESZNIK
TYLKO PRAWI MAJĄ RACJĘ
UWIERZ W PANA
BÓG NADCHODZI
Proszę bardzo, oto i on!
Sam wielki oszust.
Fałszywy prorok!
Wiesz, jestem w nowej stacji.
W Anielskiej Opoce Hojnych Niebios.
AOHN.
A teraz na Boską nagrodę patrzy coraz więcej oczu.
Nie damy się zwieść twoim sztuczkom.
Jak śmiesz mówić, że wszyscy mają rację co do Boga?
- Bo wszyscy mają rację. - Nie, Clark.
Bóg mi to powiedział. To prawda.
Tylko my mamy rację co do Boga.
Tylko prawi mają rację.
- Dalej! - Przepraszam.
Nie odchodź.
Tylko prawi mają rację.
Jejku.
Clark Thompson, człowiek, który świeci, wraca do wiadomości.
Tym razem z artykułem, który właśnie ukazał się w USA Today.
Dziennikarka, Judy Miller, opublikowała niedawno artykuł,
w którym twierdzi, że Clark Thompson…
Halo?
A także, że widziała boskie zjawisko…
Kto ogląda telewizję?
…zaatakował ją Szatan, który, jak mówi, jest kobietą.
- Informuję, że nie lubię zabijać. - Hej!
Boże!
- Święte strachuny. - Przepraszam. Nie…
Co powiedziałeś?
„Święte strachuny”. To straszny potwór z Dungeons & Dragons.
Tak mówisz, gdy myślisz, że zostaniesz zamordowany?
Mogę prosić o twoją broń? Albo parasol?
Dziękuję.
- Jak tata? - Nic mu nie jest.
Stan jest poważny, ale stabilny.
Lekarz powiedział, że napisze, jeśli coś się zmieni.
Pomyślałem, że wrócę i wezmę szybki prysznic.
Ucieszyłem się, że jesteś w domu, który powinien być zamknięty.
Pomyślałam, że i tak jestem tu cały czas.
Jest zpotterowany, więc możemy być tu bezpieczni.
Dorobiłam klucz.
To ma sens.
Przyniosłam też swoje rzeczy. Pomyślałam, że zamieszkamy razem.
Super.
A także, jeśli to coś znaczy,
ciekawe jest to,
że nie idę na randkę z kierowcą ciężarówki.
No wiesz. Ja też lubię prowadzić.
To jedno z moich hobby. Pewnie to nas do siebie zbliżyło.
Zrobiłam coś dla ciebie. Przygotowałam jedzenie.
Jesteś głodny, a szpitalne żarcie jest okropne.
Chciałam zrobić ci domowy posiłek.
Co ja robię? Boże.
Co ja robię? Proszę.
Nie wiem, jak chcesz się za to zabrać…
To pokrojone parówki gotowane tak długo, że skórka sama zeszła.
Uznałem, że to miły akcent.
Są na płatkach owsianych, bo nie znalazłam pudełka z purée.
Myślałam, że to…
Jak to wymieszasz… to może być nawet nieźle.
Wygląda trochę jak odcięte palce. W taki zabawny sposób.
Też tak pomyślałam. Że wyglądają jak małe, zakrwawione palce u nóg.
Pomyślałam, że to było zabawne.
Białko i węglowodany.
- To krąg życia na talerzu. - I warzywo. Keczup.
Nie mogę się już tego doczekać.
Trochę stężało.
To.…
Rety. Ma w sobie to coś.
Może to sos sojowy.
Czułem tam sos sojowy. Prawda?
- Cieszę się, że ci smakuje. - Rety.
Nie pałaszuję teraz tego tylko dlatego,
bo muszę wskoczyć pod prysznic i zmyć z siebie szpital.
Pewnie.. Cały ranek byłeś w wiadomościach.
Udało się? Czy artykuł Judy działa?
Nie, przykro mi.
Chyba raczej tego nie kupują.
Nie wiem dlaczego, ale ludzie wierzą tylko w to, w co wierzą.
Cholera.
No dobra, co mam robić? Dobra.
Nie jestem potrzebny w szpitalu.
Nie chcę być tutaj. Na zewnątrz jest tłum. To straszne.
- Wykąpię się i idziemy do pracy? - Cholera. Zapominam, że mam pracę.
Nie, to nie była sztuczka.
Nie, dziękuję. Nie zrobię tego sobie.
Nie wiem, czy to fizycznie możliwe.
Dziękuję za telefon do Aresty.
- Cześć, kolego. - Hej.
Jak ci idzie przekazywanie wiadomości?
Niezbyt dobrze. Dzwoniłem do różnych ludzi. Wszyscy mają mnie za oszusta.
Ci tutaj też. A widzieli, jak świecę.
To szaleństwo. Zignoruj ich. W porządku.
Mam dobre wieści.
Zamieścili mały artykuł o tobie w Zatoce Obfitych Czasów.
Oszust.
- Tak. - Każda pomoc się przyda.
- Na pewno. - Dzięki.
Chciałam też powiedzieć, że przykro mi z powodu twojego taty.
- Dziękuję. - Mam coś dla ciebie.
- Co? - Wiem, że wiele przechodzisz.
To drobiazg. Ale proszę bardzo.
Rany.
To świeca.
Możesz ją zapalić.
- Super. - Jest naturalna.
- Dzięki. Cudownie. - Bardzo proszę.
- Doceniam to. - Nie ma za co.
To bardzo naturalnie pachnąca świeca.
Cholera jasna, podstępna bestio.
- Trudna kostka, co? - Trudna?
Ma dwanaście boków.
To dwa razy więcej niż moja ostatnia, więc jest 48 razy trudniejsza.
Muszę ją ułożyć. Wendy mi ją dała.
Więc idzie wam dobrze.
Wybacz. Nie chcę być wścibski.
Nie jesteś. Po prostu… mam nadzieję, że tak.
- Myśli, że jestem miły. - Bo jesteś.
Dziękuję.
- O nie. - Co?
Jestem w tej samej sytuacji, co dziś rano.
A może wczoraj. Nie wiem.
Czas i przestrzeń nie mają znaczenia dla tej kostki.
Czy to w ogóle kostka? Co ty na to?
Ma trylion boków. Prawda?
Potencjalne algorytmy… są nieograniczone.
Nawet nie wiem, gdzie jest góra!
Może nie ma góry.
- Nie wiem. - Boże. Clark, to genialne.
Może nie ma góry. Może ja… nie mam góry.
Może góra to dół. Dół jest górą. Może powinienem…
Może muszę zrobić to inaczej.
Mohsin jest zbyt, no wiesz, nieugięty.
Może muszę się uspokoić. Odprężyć się. Zatańczyć.
Może trochę muzyki. Ty możesz mi coś puścić, prawda?
- Chcesz, żebym… - Nie. Wiesz co?
Wybacz. Nie musisz. Masz za dużo na głowie.
Boże. Bez Toma jest tu tak cicho.
Przykro mi to mówić. Bez Toma i Frisbee. Jest cicho.
Jest zbyt cicho, by ułożyć kostkę. Gdzie oni są?
Wiem, że Tom pilnuje mojego taty w szpitalu,
bo nie ufał Frisbiemu, że go zabezpieczy.
Demon czy zwykły człowiek?
Nie przejdziesz… Diane. Jasne. Ty możesz.
Jak ci mija dzień?
Wiesz, co jest dziwne?
Nic już nie brzmi jak szaleństwo. Może wszyscy wariujemy.
Co ty na to? Nie wiem.
Myślisz, że Frisbee jest częścią tej międzygalaktycznej wojny bogów?
- Trudno to sobie wyobrazić. - Gość przyrósł do krzesła.
- Ale mam pewien problem. - Co jest?
To…
- Czy to kostka? - To.
Co to jest?
Boże. Czy to… Czy to coś, co…
musisz zniszczyć? To zadanie od Boga? Czy to…
Boże. Co to za zapach?
Zamknij to!
To świeca. Wendy dała mi tę świecę.
A pachnie tak, bo jest naturalna.
Naturalnie śmierdzi. Pachnie jak facet, którego fiut był…
Cześć.
Pokazywałem Mohsinowi świecę, którą mi dałaś.
Świetnie. Tak się cieszę. Muszę wracać.
Tak. Ktoś tu powinien faktycznie pracować.
Zgadza się. No proszę.
Pracujesz nad kostką?
Świeca, kostka. Wendy jest wszędzie.
Gdzie, gdzie…
To było małe coś w odpowiedzi na twoje coś.
- Racja. Tak. - To było dobre.
Dobra. Spadam.
- Dlaczego mnie w to wciągnąłeś? - Nie chciałem, ale już za późno.
Nie mogę tego zostawić. Może kogoś zabić. Muszę jechać do taty. Co robić?
- Mam plan. - Dzięki Bogu.
- Dobra. Co teraz? - To wszystko. Taki jest plan.
Przynieść świecę do biura Frisbiego?
Czasem najprostsze plany są najlepsze.
Powiemy Wendy, że zostawiamy ją na biurku Frisbiego na przechowanie.
Dobra. Powiesz jej? Nie lubię kłamać.
Witaj, nieznajoma.
- Cześć! - Jak leci?
No wiesz. Po staremu.
Po staremu. I trochę dziwnych rzeczy.
To i tamto.
Kilka dni temu
Clark wyznał mi miłość, więc…
Och, Amily.
Wspaniale!
- Co odpowiedziałaś? - Nic.
Och. Dobra.
Może za wcześnie, żebyś to wiedziała?
Może nie odwzajemniasz tego. To trochę niezręczne.
Nie wiem i to jest dziwne. Zawsze wiem, co powiedzieć.
Albo co robić. Nawet jeśli nie mam pojęcia, o czym mówię.
Wciąż prę naprzód, jakbym wiedziała.
Teraz wprowadziłam się…
do kogoś, i nie jestem…
pewna, co czuję.
Zamieszkanie z kimś, do kogo nie wiesz, co czujesz,
jest twoim typowym zachowaniem.
Tak. Dziękuję.
Nie ma za co.
Clark był zły, że nie odpowiedziałaś?
Nie. Nie był zły.
Powiedział, że nie chce, żebym odpowiadała.
Ale w tym samym czasie…
przywrócił do życia bukiet martwych kwiatów.
O raju!
Tak.
Wariackie jest to, że Clark przywrócił do życia martwe kwiaty
nie brzmi już tak wariacko.
Wiem.
Posłuchaj. Przynajmniej trochę lubisz Clarka. Prawda?
Cóż…
A czego tu nie lubić?
Nie za dobrze potrafię odczuwać swoje uczucia.
Ale…
martwię się o niego. Ma dużo na głowie.
To prawda.
Uważam, że powinnaś trochę zluzować.
I zobaczyć, co się wydarzy.
Bo wygląda na to,
że tylko my jesteśmy świadome tego, że mogło nam zostać niewiele czasu
do końca świata.
- Prawda? Wiem. - Tak.
Dzięki, Wendy.
Nie ma za co. Wybacz, że psuję atmosferę.
Świetna bluzka. Wyglądasz fantastycznie.
Dziękuję.
KONIEC JEST BLISKI
Przykro mi, że nie mam lepszych wieści.
Ale jego stan się nie poprawił.
Ma poważne uszkodzenia nerek i nieznany stopień uszkodzenia mózgu.
Nie już teraz,
ale niedługo porozmawiamy o naszych opcjach.
Zostawię was.
Dziękuję.
Chamuelu, słyszysz mnie?
Proszę. Słuchasz?
Chamuelu, proszę.
Posiekam cię i użyję jako nici dentystycznej!
To nie miało sensu.
To ma doskonały sens.
Oszalałaś.
Dziękuję.
Ręczna pika.
Hej! To SC! To klasyk. Nie da się go zastąpić.
Biurko jest niedostępne. To neutralny grunt.
Frisbee!
Powiedz Clarkowi, że nie mogę zejść.
Jestem zajęty przeżyciem.
O nie. Krwawisz? Ty nie krwawisz.
Teraz chyba tak.
Tarcza.
Ja cię, kurwa, zabiję.
Chamuelu, potrzebuję pomocy.
I to teraz. Jeśli mnie słyszysz, proszę.
Frisbee. Powiedz Clarkowi.
Nie mogę. Muszę robić notatki, żeby wszyscy mogli przestrzegać zasad walki.
Na przykład ty zadałeś pchnięcie mieczem,
a to będzie SS151.
I świetna robota. Dodam dwa plusy.
Zamknij się.
Kto wpadł w otchłań nieskończoności?
To był Baltamor?
A może Bafomet?
Pa, suko.
Cholera, Chamuelu.
Co z nim?
Chyba jest trochę gorzej.
Hej. Dzięki za opiekę nad tatą.
Żartujesz?
Z przyjemnością.
Nie ufam też Frisbiemu, że zpotteruje cokolwiek.
A co dopiero cały szpital? Proszę.
Czytałem streszczenie Harry’ego Pottera
i nie rozumiem tego odniesienia.
Może to oznacza, że muszę przeczytać całość.
Ale jest tego z dziesięć książek, więc sobie odpuściłem.
Jesteś zmęczony.
Może wróć do domu i się prześpij?
Nie. Absolutnie… Oczywiście, że nie.
Stoję na straży. To moje miejsce w twojej potrzebie.
Wypełniasz dzieło Pana, więc ja muszę wykonać twoją pracę.
Oby to zadziałało.
Praca.
Chyba śpisz i zaczynasz mieć zwidy.
Wiesz co? Może faktycznie…
Przyniosę kawę.
Dobra.
Zatrzymam miecz.
Zatrzymam to.
Wiesz co? Tak sobie myślałem.
Może ja po prostu nie nadaję się do tej pracy. To…
Nie jestem w tym zbyt dobry. To wielka odpowiedzialność.
Wszędzie cierpią ludzie.
To może trwać dalej.
To znaczy, nie wiem.
To bardzo przytłaczające i musi być ktoś odpowiedniejszy.
Bóg wybrał ciebie.
Kim jesteśmy, by mówić, że Bóg wybrał źle? Nie sądzę, że wybrał źle.
Bóg wybrał słusznie.
Wiem, że gdybym potrzebowała kogoś,
kto postąpiłby słusznie,
też wybrałabym ciebie.
Zapominam, kiedy wywożą śmieci.
Naprawdę.
Ja kładę śmieci na podwórku sąsiada, więc…
To inne wyjście.
Nie o to chodzi.
Chodzi o to, że martwisz się, że nie wiesz, kiedy wywożą śmieci.
Ja nawet o tym nie myślę.
Cóż. Tak czy inaczej, możesz mieć zły gust.
- Tak, mam kiepski wybór. - Możesz mieć. Tak.
Co to za smród?
Cześć. Jak leci?
Wendy, co to za smród?
Smród?
Nie wiem. Ogólnie mam okropny węch.
To dlatego, że moja cholerna kuzynka Monica kazała mi włożyć
dwa zimne ognie w nozdrza, gdy oboje miałyśmy 11 lat.
Cholerna suka.
Zbaczam z tematu. Clark, zapomniałeś swojej świecy.
Zostawiłeś ją u Frisbiego, a nie chciałam…
- O rety! - Nie!
Przykryj to!
Przykryć? Och.
Wybacz znalazła ją.
Pachnie, jakby cała drużyna rugby
musiała mieszkać w małym pokoju.
Mogą jeść tylko kiełbasę jagnięcą.
Mają ten sam ochraniacz i nie mają pralki.
I ten ochraniacz odrodził się w…
tej świecy.
Jest aż tak źle?
- To naprawdę niefortunnie pachnąca rzecz. - Spójrz na Mohsina.
Wygląda, jakby miał zaraz rzygnąć.
- Pachnie jak najgorsza część szatni. - Czyli jaja.
Śmierdzi jak jaja.
Wyjęte spod ziemi
końcem lata z nowojorskiego metra,
jaja.
Nie rozumiem. Jest napisane, że jest delikatny.
Nie. Jest napisane „génitaux”.
Czyli po francusku genitalia.
Kto robi świecę, która pachnie genitaliami? To obrzydliwe.
Francuzi.
KAWA LUNGO
Jest mnóstwo dziwnie pachnących świec. Niektóre pachną jak kopyta.
- Jakie kopyta? - Nie wiem. Jest tylko „kopyta”.
Nie kombinuj.
Gdzie Tom?
Nie wiem.
Był tu przed chwilą.
Był bardzo zmęczony. Nie śpi gdzieś na podłodze?
Tom?
- Tu są chorzy. - Oczywiście.
Tom!
- Rety. - Tomithy.
Cześć, kolego.
Jak się masz?
Niezbyt dobrze.
Długo tu jesteś.
Czas wrócić do domu i odpocząć.
Powinieneś trochę wyluzować.
Musisz dbać o dobry poziom witaminy C.
Przepraszam. Czy wy się słyszycie?
Nie. Muszę tu zostać. To mój obowiązek.
Bez względu na to, jak się spierdoli…
A się spierdoliło. Słuchaj, Clark. Szatan próbował zabić twojego ojca.
Próbował wykończyć dziennikarkę, która napisała artykuł.
Nikt jej nie uwierzył.
Anioły i demony toczą ogromną bitwę w innym wymiarze.
Boska strona przegrywa.
Jak Bóg mógł przegrać?
Naprawdę trudno mi jest cokolwiek z tego zrozumieć.
Clark, spójrz na tatę.
Jest w bardzo złym stanie, i szczerze…
ja także.
Och, Tom.
Coś ty za jeden?
Tato.
Mam na imię Tom.
Jestem Tom.
Widzieliście to?
Moja łza.
Widzieliście? Jestem jak ten gość. Który…
Jan Chrzciciel! Jestem jak Jan Chrzciciel.
Bo ochrzciłem cię moją łzą.
Jestem Tom Chrzciciel!
Jan Chrzciciel nie…
Wiesz co? W porządku.
Dobra robota, Tom.
Nieźle, Tom.
- Tom! - To twoja zasługa, Tom.
- Tom! - Ja!
Tak, ja!
Mój Boże!
Boże! Udało ci się.
Napisy: Grzegorz Marczyk