Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
PRZEZ DZIURKĘ OD KLUCZA
Wszyscy czujni i skupieni.
- Kiedy pokaże się napis "Śmiech" - wszyscy się śmiejemy chórem.
Kiedy pokaże się napis "Aplauz" - wszyscy razem klaszczemy. Jasne?
Wszyscy wyłączamy telefony.
Siadamy.
Każdy na swoim miejscu.
Potem zrobimy przerwę, będzie można pójść do toalety,
ale na razie wszyscy siedzą.
Cisza. Zaraz zaczynamy.
Słucham, tak, mów.
Kończymy makijaż, ostatnie poprawki.
Dźwięki ustawiony. Możemy zacząć w każdej chwili.
Gotowe. Wchodzimy za dwadzieścia sekund.
Proszę zająć miejsca i zachować ciszę.
Gdyby ojciec mnie zobaczył, umarłby ze wstydu.
Dlaczego?
Uważał takie programy za chłam.
Jemu to się podobał Iñaki Gabilondo.
On - tak.
Cóż.
Obawiam się, że Iñaki się nie zjawi, więc ja będę musiał wystarczyć.
Pięć, cztery...
Przed państwem, Sergio O'Kane.
Dobry wieczór. Dziś z nami wyjątkowy gość.
Witaj, Damiánie, to wielka radość, że możemy dzisiaj porozamwiać.
Dziękuję, cała przyjemność po mojej stronie.
Czy jesteś gotowy opowiedzieć nam całą prawdę i tylko prawdę?
Tamtego dnia, nie miałeś pojęcia, co cię czeka w pracy. Prawda?
Nie, absolutnie.
Jak długo pracowałeś w tej firmie?
Dwadzieścia lat.
Prawie pół życia.
Zacząłem bardzo młodo, jako stażysta.
Ku niezadowoleniu ojca, zamiast studiować, uczyłem się zawodu.
Miałem bardzo zręczne ręce. Tak wyszło.
Zostań przy moim boku.
Nigdy więcej nie odchodź.
Proszę jechać, dziękuję.
Czym jest świadomość?
Zależy jedynie od mózgu, największego osiągniecia ewolucji.
Czym jest wolna wola?
Damiánie, możesz na chwilę do gabinetu?
- Skończę coś i przyjdę. - Nie, teraz, proszę.
Co się stało?
Damiánie?
Matko boska! Co jest?
Jasna cholera!
Wracaj!
Dokąd idziesz?
Chodź tu!
Damiánie!
Damian! Co ty odwalasz?! Damianie!
Damianie! Chodź tu! Kurwa mać!
Damian!
Podniosę ją.
Dasz radę?
Tak, spokojnie.
Daj mi ten pas. Zabezpieczę drzwi.
Nie lepiej je zdjąć?
Są za stare. Potem będzie problem, żeby założyć.
Jakie ciężkie!
Bo to prawdziwe lite drzewo, z dawnych lat.
Jazda!
Proszę tutaj. Zamknę bramę i już do panów idę.
Dawaj.
Ja podniosę z tej strony.
Ostrożnie!
Spokojna głowa, proszę pani. Ty weź z drugiej. Na "trzy".
Raz, dwa i trzy.
Czekaj! Chwilkę.
Już.
Zaraz się nam rozjedzie.
- Trzymasz. - Tak. W porządku.
Tędy, proszę.
- Czy są szersze drzwi? - Niestety, nie.
No, to idziemy.
Uwaga na rogi. Proszę za mną, na górę.
Trzeba było zdjąć te drzwi...
- Proszę ustawić przy tej drugiej szafie. - Tutaj?
Tak, dziękuję.
Dobra.
Ustaw.
Bardzo dziękuję. Może coś do picia?
- Chętnie, dziękujemy. - Zejdźmy na dół.
Lekko nie było. Ale się udało.
- Jeszcze raz dziękuję. - Nie ma sprawy.
Do zobaczenia.
Cześć!
Cześć?
- Przynieśli ją. - No proszę.
I będzie stała tutaj? Nie było innego miejsca?
Zupełnie zasłania drugą szafę.
Nie. Rozmawialiśmy już o tym.
Ale to bez sensu, bo nie ma dojścia do szafy.
Jeśli czegoś mamy w nadmiarze w tym domu, to wolnego miejsca.
Nie podoba ci się?
Podoba! Znaczy, nie wiem.
Wydaje mi się mało praktyczna.
Hej! Jest ktoś w domu?
Cześć! Tu jesteśmy.
O kurczę! Jak z filmu!
Chyba z horroru.
Tato!
Żartowałem.
To był żart, rozumiesz, Marío?
Odłóż telefon.
Jasne, że żartowałeś. A szafa jest bardzo ładna.
Zastanawiam się, czy to na pewno szafa twojego dziadka,
czy po prostu podobna.
To ta.
Marío, zobacz.
Widzisz te kreski?
Dziadek zaznaczał mój wzrost - odkąd miałam pięć lat, aż skończyłam dziesięć.
A te drugie? To czyje?
Mojego brata, Jorgego.
Tak... Chodźmy na kolację.
Zatrzymajmy się tutaj, Damiánie, bo nasuwa się oczywiste pytanie.
Co czułeś w tym momencie, leżąc pod łóżkiem?
Chyba ciekawość.
Zainteresowało mnie, to co usłyszałem o tej rodzinie, o tym małżeństwie.
O małżeństwie czy o żonie?
Bardziej o żonie, owszem.
Bo...?
Po prostu. Czasem ktoś bardziej przykuwa naszą uwagę.
Sam nie wiem.
Zdarza się, że mamy poczucie, jakbyśmy kogoś znali od dawna.
Aha...
Byłam dziś u psychiatry.
Tak?
Zmieniła mi leki.
Aha. To dobrze.
W ogóle cię to nie obchodzi.
Obchodzi! Zmieniła ci leki.
I co mówiła?
Nieważne. Dobranoc.
Dobranoc!
Pójdziesz obudzić Maríę?
Tak.
María? Wstawaj!
Chodź, Marío!
Na razie!
- Pospiesz się! - Idę!
Naprawdę? Pozmywałeś naczynia?
Tak. Mieli zmywarkę, ale wolę zmywać ręcznie.
Pomaga mi to zebrać myśli.
Szukasz głębszego sensu?
Nie wiem. Po prostu zmywanie mnie odprężyło.
Uspokoiło.
Jasne.
Nie patrz ludziom w oczy.
Boję się ich, bo zawsze kłamią.
Nie wychodź na zatłoczone ulice.
Co, jeśli nie wrócisz?
Co, jeśli się zgubisz?
Schowaj się w pokoiku.
Sam, w ciemności, żeby nikt ci nie znalazł.
Na pewno na ulicy są ludzie.
Ktoś cię szuka.
Ktoś cię wyczuł.
Zostań przy moim boku.
Nigdy więcej nie odchodź.
He-ej?
Fede?
María?
O czym myślałeś?
O tym, że chociaż jej ręka była parę centymetrów od mojej,
to tak naprawdę
byliśmy w równoległych wymiarach.
Bardzo blisko, a jednocześnie bardzo daleko od siebie.
Myślałem, że to jakaś forma bycia niewidzialnym.
Niewidzialnym?
Może Pan Bóg - czy jak go nazwać, bo nie jestem wierzący -
też się znajduje po drugiej stronie cieniutkiej ścianki...
Skąd ten dziwny pomysł?
Nie wiem. Nagle poczułem, że wszystko co się dzieje,
że wszystko co robię, ma jakiś sens.
Nic już nie było przypadkowe.
Przyszło mi do głowy, że normalnie nie widzimy sensu,
bo jesteśmy zanurzeni we wspólnej rzeczywistości.
Ale ktoś z innego świata, ktoś po drugiej stronie -
widzi wyraźnie, dokąd to wszystko prowadzi.
Cześć!
Hej!
Hej.
Fede, wracałeś dzisiaj do domu w ciągu dnia?
Nie, dlaczego?
Zostawiliśmy brudne naczynia, a teraz są umyte.
Pewnie María je umyła.
María?
Że przyszła do domu - możliwe.
Ale że pozmywała - nie wierzę.
Może to jednak ty?
Przecież bym pamiętała.
Lekarka ci mówiła,
że nowe leki mogą spowodować problemy z pamięcią.
Mogą też spowodować wylew i atak serca, ale to bardzo mało prawdopodobne.
Ale możliwe.
Cześć! Jest tu ktoś?
Hej!
Fede, nie wydaje ci się, że ona ostatnio jest dziwna?
W jakim sensie?
Nieswoja, spięta, nerwowa, no, dziwna.
Jest nastolatką, czego od niej chcesz? "Dziwna"?
Nasi widzowie mają pytanie.
Czy nikt na ciebie nie czekał? Nikt się o ciebie nie martwił?
Nie. Moi rodzice nie żyją od paru lat. Jestem jedynakiem.
Nie miałeś przyjaciół?
Nie, nie miałem.
Żadnych?
Miałem znajomych.
Prawie wszyscy mają tylko znajomych, ale ludzie nie chcą tego przyznać.
Byłeś zupełnie sam. Nikogo nie miałeś.
Nie czułeś klaustrofobii?
Wręcz przeciwnie.
Nigdy nie czułem się tak wyjątkowo...
Jakbym był w łodzi podwodnej.
Albo w statku kosmicznym zmierzającym na Marsa.
Bez kontaktu z Ziemią.
- To musiało być trudne. - Zupełnie nie.
To uczucie uspokajało mnie nocą.
- Naprawdę? - Tak.
Uczucie, że lecisz na Marsa?
Ale po co? Poznawać ludzi?
Nie. Ludzi poznałem na Ziemi.
Leciałem na Marsa właśnie po to, by nie być skazanym na ich towarzystwo.
Jasne.
Zatem myślałeś, że będziesz mieszkał w tym domu? I już?
Nic specjalnego nie myślałem.
Wiem tylko, że to były najszczęśliwsze dni mojego życia.
- Chodź, Marío! - Już idę!
A zatem poświęcił pan całe życie badaniom nad ludzkim umysłem?
Zgadza się, Iñaki.
Od małego zaczytywałem się w książkach psychologicznych ojca, który był lekarzem
To niesamowite, że niektórzy ludzie wiedzą,
czym chcą się zajmować zawodowo, od dzieciństwa.
Jakby było to wrodzone powołanie.
Nie wiem, czy tak było w pańskim przypadku.
O mały włos, Damiánie.
Chyba uznała, że jej się wydawało.
Albo że zobaczyła ducha.
Albo że jeszcze się nie obudziła. Nie wiem.
Nie sądzisz, że zanadto straciłeś czujność?
Niemal cię odkryto!
Nie. Znałem już ich grafik na pamięć.
Jedynie weekendy były problemem.
Dlaczego?
Bo prawie zawsze ktoś był w domu, więc nie mogłem wyjść...
Cześć, mamo.
Chciałam ci coś opowiedzieć, ale to...
dziwne.
Nie, to nic złego.
Po prostu - dziwnego.
Odkąd przywiozłam do domu szafę dziadków, czuję...
czyjąś obecność.
Nie wiem.
Na przykład naczynia same się zmywają, łóżka ścielą, rzeczy składają.
Wiesz co? Nieważne.
Chyba po prostu jestem zmęczona, i tyle.
Poza tym czytałam książki dziadka...
Wyrzucić je? Przecież to cenne pamiątki!
Rozumiem, że wtedy twoja relacja z Lucíą się zmieniła. Prawda?
Oboje zaczęliście czuć coś głębszego.
To sprawa osobista i nie chcę o niej mówić.
Czy nie dowiedziałeś się czegoś na temat Lucíi, Damiánie?
Damiánie! Całą prawdę!
Owszem, dowiedziałem się.
Jak rozumiem, miało to coś wspólnego
z tą szafą.
Mamy tutaj dokument, odnaleziony przez samego Damiána,
z którego wynika, że Lucía od małego bawiła się w tej szafie
ze swoim bratem - bliźniakiem, Jorgem.
W co się bawili?
Oboje się rozbierali i udawali, że nadal są razem w brzuchu u mamy.
Ale Jorge umarł, tragiczną śmiercią w wieku lat siedmiu,
na skutek reakcji alergicznej.
Potem zaczęły się dziać dziwne rzeczy.
Rzeczy włożone do szafy - znikały.
Jajka, króliki, kurczaki.
Rzeczy do jedzenia.
Dziadek Lucíi twierdził, że szafa jest zaczarowana.
Opowiadał, że to, co zniknęło w szafie, któregoś dnia powróci.
Dlatego Lucía nadal bawiła się w szafie,
wierząc, że pewnego dnia znajdzie w niej swojego brata.
Nic dziwnego, że kiedy po latach odziedziczyła dom dziadka,
chciała odzyskać szafę.
Jaki to zbieg okoliczności, że Damián zamieszkał w tej szafie!
Czasem myślałem...
Powiedz, co takiego?
Że jej brat, Jorge,
mógł mieć związek z tym, że znalazłem się w tej szafie...
- Tak... - My, żywi,
nieraz jesteśmy narzędziem w rękach umarłych.
Nie wszyscy, tylko niektórzy, bardziej wrażliwi.
Jak ty na przykład?
Na przykład.
Przyszło mi jeszcze coś do głowy.
Fede i jego córka
myśleli, że porządki w domu robi Lucía.
Ale dlaczego Lucía, która wiedziała, że to nie ona,
- nie rozmawiała z nimi na ten temat? - Właśnie.
Jak myślisz, dlaczego?
Myślę, że...
nie chciała się mną z nikim dzielić.
Nie chciała się tobą dzielić.
Stała się twoją wspólniczką, prawda?
Kim jesteś?
Czy to ty?
Jorge?
Dlaczego tu jesteś?
Najpierw, kiedy zaczęłam zauważać twoją obecność,
myślałam, że tracę rozum.
Że jedna część mnie wykonuje prace domowe,
żeby druga mogła wierzyć w duchy.
Ale teraz już nie.
Wiem, że tu jesteś.
Czy to ty? Odpowiedz, proszę!
Proszę!
To bardzo emocjonujące, ale teraz - przerwa na reklamy.
Wracamy za chwilę.
Wychodzimy!
Słucham, Juanjo? Wiem, wiem!
Pięć minut. Jeśli ktoś chce skorzystać z toalety, to teraz.
Proszę nie trącać mikrofonu.
Jasne.
Sergio, mogę coś powiedzieć?
Słucham.
Nie chcę już rozmawiać o Lucíi.
Jak to?
Ustaliliśmy, że pytania nie będą zanadto osobiste.
Jasne. Coś ci powiem.
Kiedy ktoś przychodzi do mojego programu, nie narzuca mi swoich zasad.
To ja ustalam zasady. I ustaliłem je, zanim się tu zjawiłeś.
Ale obiecałeś.
Obiecałem. Kiedyś. A teraz mamy inna sytuację.
Posłuchaj, radzisz sobie zajebiście.
Tylko tak dalej. Jesteś zwierzęciem telewizyjnym.
Mamy dla ciebie niespodziankę. Będziesz zachwycony.
Zaufaj mi.
Ale ja nie lubię niespodzianek.
Szybko, musimy się spieszyć.
Zerwałaś się tylko ze szkoły, nie panikuj.
A co jak przyjdą rodzice?
Mówiłaś, że będą dopiero o siódmej?
- Tak. - Więc o co chodzi?
Sorki, muszę teraz, bo mi jaja obetną.
Ci goście się nie pierdolą w tańcu.
Masz.
Zabierz wszystko.
Nie wszystko naraz.
Co?
Przetrzymaj mi to.
Nie, powiedziałam, że nie!
Połowę zabieram.
A jak rodzice znajdą, to co im powiem?
Pierdol rodziców, sama mówiłaś, że mają cię gdzieś.
- Ale... - Ale co? O co chodzi?
- Boisz się? - Nie.
Boisz się. Srasz w gacie. Dlaczego?
Nie ma się czego bać.
- O co chodzi? - Oj, Raúl!
Czego się tak boisz?
- Dobra, zostaw. - Okej.
- Co ty robisz? - Przecinam.
Nie tutaj. Chodźmy do mojego pokoju.
Do twojego pokoju? Dobra.
Co ty robisz?
Chyba mogę cię nagrać?
Nie, lepiej nie!
- Dlaczego? - Dzisiaj nie, proszę.
Przestań, Raúl!
- O co chodzi? - Nie wiem.
Wyluzuj, uspokój się.
Co ci jest?
Raúl! Przestań!
- Nie podoba ci się? - Proszę cię, naprawdę.
Wiem, że ci się podoba. Nie kłam.
Przestań!
No, przestań!
- Dlaczego? Co jest? - Weź, kurde, przestań!
Wiem, o czym myślałeś, Damiánie.
Że gdybyś wkroczył, zdemaskowałbyś się.
Wiele razy wracałem myślą do tej sytuacji.
Wyobrażałem sobie, że mogłem zareagować inaczej.
Inaczej? Ale jak?
Mogłem stłuc chłopaka na kwaśne jabłko.
Ale tak naprawdę nie zrobiłeś nic.
Ale ja...
Jestem dobrym człowiekiem.
Nie wątpię.
I właśnie to mnie oddaliło od świata.
Dobroć cię oddaliła, Damiánie?
Tak. Oczywiście.
Uważasz, że świat jest zły?
Powiedz, czy to ci się podoba. Tego chciałeś?
Rozumiem, że to chciałeś zobaczyć, tak? To ci się podoba?
Odpowiedz, proszę!
Mamo? Nie widziałaś mojego telefonu?
Nie, musimy się zbierać.
- Sekundę! - Pojedziesz bez telefonu.
- Leżał tutaj! - Cześć. - Więc musi gdzieś być.
Do zobaczenia.
Już schodzę.
- Chodź, Marío. - Ale mój telefon...
Pewnie masz w plecaku.
...jednak najgroźniejsze są te pająki,
które chowają się w najmniej spodziewanych miejscach.
Mistrzowie mimetyzmu i kamuflażu. Bezbłędnie wyczuwają ofiarę.
Mają szybki refleks potężne kły i silną truciznę.
Ofiary nie mają szans.
Gdy zbliżą się na kilka centymetrów, pająk atakuje błyskawicznie.
Jest María?
Wejdź.
Gdzie jest María?
Usiądź, proszę.
A María?
Maríi nie ma.
Jak się miewasz, Raúlu?
Wszystko w porządku?
To jakaś chora sytuacja, wychodzę.
Drzwi są zamknięte na klucz. Musiałbyś mi go odebrać.
Pan zwariował.
Siadaj.
No, usiądź, proszę.
Przyniosłeś haszysz? Plastelinkę?
- Czekoladę? Czy jak to teraz nazywacie? - Nie.
Wiem, czy się zajmujesz, więc nie kłam.
Daj mi dżointa.
Daj.
O, kurwa! Jakie paskudztwo.
Mam nadzieję, że przynajmniej tanio sprzedajesz to gówno.
To jest telefon Maríi. Pewnie go poznajesz.
Traktujesz ją jak śmiecia.
A María nie jest śmieciem.
Może tak traktujesz wszystkie dziewczyny,
- tego nie wiem. - Czego pan chce?
Przestaniesz prosić ją o pieniądze.
Przestaniesz dawać jej towar na przechowanie.
I przestaniesz szantażować ją nagraniami.
Bo ja jestem jej ojcem i już wszystko widziałem.
I mam to w dupie.
Masz zostawić Maríę w spokoju.
A jeśli nie, to co, kozaku?
Mogę zadzwonić na policję i przekazać, czym się zajmujesz.
Albo do twoich rodziców.
Może ich to zainteresuje.
- Ty skurwielu... - Zabiję cię!
Zabiję cię, skurwysynu.
Zabiję cię! Zamorduję!
Zmusiłeś mnie do tego. Sam mnie do tego zmusiłeś.
- Co robisz?! - Dzwonię do twoich rodziców.
I prześlę im wiadomości, które pisałeś do Maríi.
Nie dzwoń do mojego ojca!
Zapomnę o Maríi. Tylko nie dzwoń do ojca.
Wynoś się.
A drzwi?
Są otwarte, "kozaku"
Z powodu nieoczekiwanych trudności, przerywamy nagranie.
Proszę nie wstawać.
Wszyscy siedzą na miejscach.
- Damiánie, musisz na chwilę wyjść. - Dobrze, dziękuje.
Potrzebne są nam trzy minuty.
Daj znać pianiście. Sprawdź, czy go słyszysz.
Luisie, zagraj coś.
Skąd miałem wiedzieć, że groził chłopcu?
Będę nad nim pracował. Dam radę.
Piętnaście pytań w trzy minuty.
Kiedy wznawiamy? Ile mamy czasu?
Za chwilę rozpocznie się nagranie. Proszę siedzieć na miejscach.
Schowaj się w pokoiku.
Sam, w ciemności,
żeby nikt ci nie znalazł.
Zostań przy moim boku.
Nigdy więcej nie odchodź.
Dziękuję.
Czasem, na przejściu dla pieszych,
kiedy ktoś mnie mija, wyobrażam sobie, że ta osoba wpada wepchnięta pod autobus.
Albo fantazjuję, że umiera ktoś bliski, a ja nie czuję żalu ani gniewu.
Nie czuję nic.
Jednak, kiedy o tym opowiadam,
mogę się domyślić, co mi na pewno odpowiedzą, prawda?
Że życie mi się nie podoba, ale się boję zmian,
więc tylko czekam, aż coś się samo odmieni...
A ja czuję się dobrze. Chyba.
Co o tym myślisz?
Może nikt mnie nie słyszy? Może mówię do siebie?
Nie wiem, czy jesteś moim bratem. Myślę, że nie.
Sądzę, że jesteś kimś innym.
Może...
moim kochankiem z marzeń.
Kochankiem - duchem?
Czasem sobie wyobrażam, że jesteś prawdziwy.
Że mogę cię dotknąć...
Więc słuchałeś zwierzeń Lucíi, żeby potem...
Nie, nie po to!
Miałeś mówić prawdę.
- Mówię prawdę! - Oj, daj spokój!
Możesz wierzyć, w co chcesz. Ja mówię prawdę.
Zresztą wszystko jedno. Ten wywiad jest urojeniem.
Ty jesteś urojeniem. Tylko ja jestem prawdziwy.
Ty, duch, jesteś prawdziwy?
Właśnie.
Duchy nie istnieją, Damiánie.
To ty nie istniejesz!
Dlaczego ze mną rozmawiasz?
Z przyzwyczajenia. Albo żeby nie mówić do siebie?
Zdajesz sobie sprawę z tego, co robisz, Damiánie?
Zdajesz sobie sprawę?
Koniec tego. Wszyscy się wynoście!
Pogniewałeś się, bo nie chcesz, żebym ci zadawał pytania
o twoją obsesję na punkcie Lucíi.
Wynoś się, cholera!
Dobrze się czujesz?
Nie. Nie czuję się dobrze.
Muszę z kimś porozmawiać.
Po to tu jestem. Żebyśmy porozmawiali.
Nie, muszę porozmawiać z dziennikarzem z prawdziwego zdarzenia.
Z kimś poważnym.
Na przykład?
Z Iñakim Gabilondo.
Jedynym dziennikarzem, którego szanował mój ojciec.
Cześć, Damiánie.
Cześć, Iñaki. Mogę ci mówić po imieniu?
Jasne, jeśli tylko chcesz.
Dziękuję.
Mój ojciec powtarzał, że jesteś gwarancją jakości.
Że podchodzisz do tematów z powagą.
Dlatego mnie wezwałeś?
Tak. Chciałem spytać, co ty o tym myślisz.
O twojej relacji z Lucíą?
Tak.
Sądzę, że zacząłeś darzyć Lucíę uczuciem.
I jeśli się nie mylę, interweniowałeś w sprawie jej córki, Maríi.
Tak czy nie?
Tak, zgadza się.
Jak myślisz, co by powiedział twój ojciec,
gdyby się dowiedział, w jaki sposób pomogłeś Maríi?
Jak by zareagował mój ojciec?
Byłby dumny.
Albo i nie.
Nie wiem.
Tato! Jak mogłeś?
To jakaś bzdura! Ja kogoś miałem dusić?
Straszyć? Ukraść telefon? Nic takiego nie zrobiłem.
- Raúl mówi, że tak! - Co mówi Raúl?
Że tata zwariował. Nawet nie wiem, kim jest ten Raúl.
Uspokój się. Kim jest Raúl?
Dlaczego się w to mieszasz?!
- Bo wyzywasz ojca od wariatów. - Nic nie zrobiłem.
To dlaczego Raúl nie chce ze mną rozmawiać?
A ten Raúl - to kto?
To najlepsze, co mnie w życiu spotkało!
No, proszę!
Nienawidzę cię!
- Marío, otwórz. - Zostaw mnie w spokoju!
- Tata mówi, że nic nie wie. - Kłamie! I ty też!
Marío, ja cię nie okłamuję.
Więc co? Ja sobie wszystko zmyśliłam? Zwariowałam?
Próbuję zrozumieć.
Oboje jesteście nienormalni! Dajcie mi spokój!
Nie wiem, mamo.
Nie mogę.
Zapomniałam, że to ten długi weekend.
Nie, Fede pracuje.
Mogę przywieźć Maríę.
W sumie dobrze mi zrobi wyjazd.
Czasem już nie wiem, co jest prawdą, a co mi się wydaje.
Może zawaliłem?
Życie to nie film.
Nie tak łatwo rozwiązać problemy. Wszystko jest skomplikowane.
Ale pomogłeś Maríi.
Na pewno?
Jeśli będzie chciała, to wróci do Raúla.
Widzisz, jaka ona jest.
A Lucía? Nie martwisz się o nią?
Nie czujesz się częściowo odpowiedzialny za to, w jakim jest stanie?
Owszem, myślałem o tym...
Wciągasz ją w świat fantazji.
Uwierzyła, że mieszka z duchem.
Można powiedzieć, że wykorzystujesz jej chorobę.
Co mogę zrobić? Powiedzieć jej prawdę?
Mógłbyś odejść.
Może tak byłoby najlepiej.
Nie chcę dłużej z tobą rozmawiać.
Tu poczta głosowa. Nie masz nowych wiadomości.
Jedźcie ostrożnie. I odzywajcie się!
Pokieruję cię.
Nigdy więcej nie odchodź.
Nie patrz ludziom w oczy.
Boję się ich, bo zawsze kłamią.
Nie wychodź na zatłoczone ulice.
Co, jeśli nie wrócisz?
Co, jeśli się zgubisz?
Poczekaj. Nie tak szybko.
- Dlaczego? - Daj mi chwilę.
- W tym łóżku śpisz z żoną? - Tak, bo co?
Nie rozumiesz, bo brakuje ci wrażliwości.
Zaraz ci pokażę, co mam wrażliwego!
- Po której stronie łóżka śpi ona? - Po tej.
Połóż się tutaj.
To tak, jakbym się kochała jednocześnie z nią i z tobą.
Jak ty mnie podniecasz.
Iñaki? Iñaki?
Damián. Nie spodziewałem się ciebie.
Posłuchaj.
- Nic nie słyszę. - To Fede.
Z kochanką. Chyba pracownicą sklepu. Pieprzą się jak króliki.
No cóż, ja się takimi tematami nie zajmuję.
Lepiej wróć do Sergia O'Kane.
- Ale... - Nie.
Co to było?
Co?
- Nie słyszałaś? - Nie.
Coś w szafie.
Może to duch? Albo detektyw twojej żony?
Nie mówiłem ci, ale Lucía wierzy w duchy.
Jakie duchy?
Jest przekonana, że w tej paskudnej szafie po dziadkach
mieszka duch
jej zmarłego brata - bliźniaka.
Uważaj! Uciekaj!
Na pomoc! Ratunku!
Wyobrażasz sobie, jakby nas twoja żona zobaczyła?
Szlag by ją trafił.
- Od kiedy nie uprawiacie seksu? - Nie wiem.
Już nawet nie pamiętam.
Jak się poznaliście?
Interesuje cię to?
W szpitalu.
Oboje jesteśmy uczuleni na jad os. I oboje nas przyjęto na OIOM.
Kiedy mieli mnie wypisać, pielęgniarka poprosiła,
żebym porozmawiał z inną pacjentką
i podniósł ją na duchu, bo była w rozsypce.
Z powodu ugryzienia osy?
Tak, od tego puchnie gardło i nie można oddychać.
Gdyby osa ugryzła twoją żonę, to by umarła?
O ile by nie dostała pomocy na czas.
Tak umarł jej brat.
Naprawdę oboje jesteście uczuleni na to samo?
Halo?
Nie, jestem w domu, w łóżku. Po prostu jestem zmęczony.
Jutro muszę rano wstać, mam inwentaryzację.
Tak. A wy?
To dobrze. Dobranoc. Pa!
Wyobrażałeś sobie kiedyś, że twoja żona umarła?
Tak, ale zupełnie teoretycznie.
Ty nigdy sobie nie wyobrażałaś czyjejś śmierci?
No tak, oczywiście, jak wszyscy.
No widzisz.
Jeśli chcesz, podrzucę jej osę.
Masz źle w głowie.
Wygłupiam się!
Aha.
Damiánie, co wtedy czułeś?
Że jestem na swoim miejscu.
Tak? W tej szafie?
Właśnie.
W szafie oraz tutaj. To moje miejsca.
Mogę się w nich znajdować jednocześnie.
Tak jak jakaś idea może jednocześnie mieszkać w dwóch głowach.
Ale czy Paula i Fede nadal się bzykają?
Takiego pytania się po tobie nie spodziewałem.
A może to nie ty?
Czy to Iñaki? Czy O'Kane?
Co za różnica? Mogę być, kim chcesz.
Kim sobie życzysz.
Wszystko jest w twojej głowie, Damiánie.
Wiesz o tym.
Wiem, ale to nie znaczy, że nic nie istnieje.
Ludzki umysł to dziwka.
Idziemy dalej?
Chodźmy.
JAK ZROBIĆ PUŁAPKĘ NA OSY
JAK ODURZYĆ OSY DYMEM
- Oj, Fede. - Co tam?
Sąsiad...
O czym myślisz, Damiánie?
Nad czym rozmyślasz?
Wolę nie mówić.
Nie chcesz wyznać prawdy?
Możliwe.
Chodzi o jakieś fantazje czy coś innego?
Nie wiem.
Wiesz, tylko boisz się to przyznać...
Damiánie?
Nadal uważasz się za dobrego człowieka?
Czy to się naprawdę dzieje?
To się zaczyna dziać.
Dobra. Lecę.
Tak wcześnie?
Jutro się zobaczymy w pracy, jak zwykle.
Nie bądź taka...
Coś ci powiem.
Czasem...
zostawałem w pracy dłużej, chociaż nie miałem nic do roboty.
Tylko po to, żeby być bliżej ciebie.
Nawet jeśli na mnie nie patrzyłaś. Nie odzywałaś się.
Wystarczało mi, że byłem blisko.
Nie wiedziałam, że taki z ciebie romantyk
Pójdę, zanim wróci Lucía.
Do jutra.
Dasz rade wnieść torby?
- Hej! - Cześć!
Tato? Tato! Tato!!!
Tato! Tatusiu!
Mamo, pomóż mi! Tato!
Zadzwoń po kogoś! Mamo! Proszę!
Zadzwoń gdzieś, zrób coś! Mamo!
- Tutaj też nic? - Nic.
Tylko otwarte okno i jedzenie porozrzucane po kuchni.
Nie znaleźliśmy żadnego gniazda.
A jego żona i córka?
U babci. Nie widzę powodu, żeby zapieczętować dom.
Mogą jutro wrócić.
Przekażę im.
Sporządzę raport.
Czułem się jak Bóg.
Albo jak pająk.
Pająk, którego nikt nie zauważa,
ale który ze swojego kącika pociąga za najważniejsze sznurki.
Tak się właśnie czułem.
I jeszcze miałem uczucie, że mam się ponownie narodzić.
To tyle.
Tyle czego?
Wywiadu.
To koniec, Iñaki.
Żegnaj.
Do widzenia.
Ta szafa...
Córuś, a to co mówiłaś o tym, że coś w niej jest...
Z tą szafą wiązało się tyle wspomnień, że chyba mnie one przytłoczyły.
Ale to już minęło,
Córeczko? Nie chcesz, żebym z tobą została?
Nie. Dziękuję, że się zajęłaś Maríą.
Kochanie, nie trać nadziei.
Słyszałaś, co mówili.
Tak.
Kochana moja...
Dzwoń do mnie.
Dzwoń!
WYSTĄPILI
REŻYSERIA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI JUANA JOSE MILLASA
SCENARIUSZ
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antonina Kasprzak