- Co robisz? - Przepraszam, ja...
Mój błąd, z kimś cię pomyliłem.
O co ci chodzi, człowieku?
To jakiś świr.
- Co zrobił ten dziwak? - Złapał mnie.
Serio, pomyliłem się.
Coś ty powiedział?
- To był wypadek. - Nie.
Płyń, szczurze.
Nie wiem, co tu zastanę.
Może student się wypalił i potrzebował przerwy.
Od początku tak mówiłam.
Ale to ty chciałeś jechać do Wyoming i to sprawdzić.
Matka Blake'a, Polly Baker, jest przekonana, że to coś więcej.
Jest dozorczynią w szkole.
Od dwóch dni nie ma kontaktu z synem. Zawiadomiła straż kampusu.
- Coś znaleźli? - Nie.
Sprawdzili mieszkanie, nic niezwykłego.
Ale zostawił komórkę.
- To dziwne. - No nie wiem.
To nie takie dziwne, jeśli chcesz zniknąć na parę dni.
Już tu jestem. Dam wam znać, co powie.
UNIWERSYTET WYOMING
Rozmawiałam z nim dwa dni temu, a potem była cisza.
Blake zawsze odpowiada,
nawet jeśli jest zajęty i mówi, że oddzwoni później.
Wspominałaś, że bierze udział w jakimś dużym projekcie.
Bada zwijanie białka.
Wydział biochemii z profesorem Lyle'em Hewittem.
Duży prestiż, potencjalne patenty. Mają uwagę koncernów farmaceutycznych.
- Musisz być dumna. - Jestem.
Mało z tego rozumiem, ale Blake się tym ekscytuje.
Mówiłaś, że ostatnio był pod dużą presją.
No cóż...
Zawsze miał lęki, ale gdy ostatnio z nim rozmawiałam,
czułam, że coś nie gra.
Pójdę do jego laboratorium. Rozejrzę się, popytam.
Może ktoś wie, gdzie jest i co planuje.
Minęło zaledwie kilka dni.
Wiem, ale coś jest nie tak.
Stresujący projekt grantowy, dużo intensywnej pracy.
Może potrzebował kilku dni wolnego.
A może jest coś jeszcze, o czym mi nie mówisz?
Chodź.
Rodzinne tajemnice nie są mi obce.
Ale jeśli jest coś, co mogłoby mi pomóc
znaleźć twojego syna,
powinnaś mi powiedzieć.
Mój brat miał załamanie nerwowe, gdy był w wieku Blake'a.
Uciekł.
Tydzień później znaleźliśmy go śpiącego na ulicy,
gadał o demonach we krwi.
Zdiagnozowano u niego schizofrenię.
Myślisz, że Blake ma to samo?
Wiem tylko, że to nie w jego stylu.
Muszę wiedzieć, że jest bezpieczny.
Uwierz w to, co powiem.
Zrobię wszystko, by znaleźć twojego syna.
TROPICIEL
Podstawowe zasady termodynamiki pozostają takie same.
Energii nie da się stworzyć ani zniszczyć.
Ale jeśli chodzi o drugie prawo termodynamiki,
entropia wzrasta, a praca mechaniczna nieodwracalnie zamienia się w ciepło.
Tu robi się trochę tajemniczo,
bo czy zostało to udowodnione?
Dlatego zostawiam was z pytaniem
zadanym przez Stephena Wolframa:
czy drugie prawo zawsze działa, czy czasem jest naruszane?
A jeśli tak, to czego trzeba, aby to udowodnić?
Dziękuję.
Nadprogramowe eseje możecie zostawić z przodu.
Dziękuję.
Termodynamika.
Cześć, Dory.
Kto by pomyślał, że moja siostrzyczka jest ekspertką od fizyki?
A kto by pomyślał, że mój starszy brat
zjawi się po roku braku kontaktu?
No wiesz, byłem zajęty.
- Przykro mi, Dory. - Ja też byłam zajęta.
Ale dzwonię, a ty nie oddzwaniasz.
Przepraszam.
Jestem twoją młodszą siostrą. Muszę dawać ci wycisk.
Co tu robisz?
Pomyślałem, że cię odwiedzę. Byłem w okolicy.
Wiem, kiedy kłamiesz.
I nie znosisz niespodzianek. Więc wykrztuś to.
Mam tu zlecenie i chcę o nim z tobą porozmawiać.
Teczka. Co jest w środku?
Materiały o tacie.
Mam kolejne zajęcia. Przejdź się ze mną.
To akta z poprzedniej roboty.
Chcieli mnie skrzywdzić, więc sprawdzili naszą rodzinę.
Czytałam już te artykuły. O co tyle krzyku?
Notatki uniwersytetu o tacie i parę innych rzeczy.
„Aston Shaw został zwolniony nie bez powodu.
Dowody nieodpowiedzialnego i niebezpiecznego zachowania”.
Tatę aresztowano za włamanie, opór przy zatrzymaniu.
- Był na bakier z prawem. - Czytaj dalej.
Tu jest napisane, że tata 7 lat pracował dla rządu.
Nie dziwi cię, o ile to prawda,
że mama nigdy nam o tym nie mówiła?
Sama nie wiem. Kto wie, co robił tata?
Szczerze, mama była równie szalona jak on.
- Czemu to badasz? - Nie wiem, ciekawi mnie to.
A mnie nie.
Mam nadzieję, że nie popełnimy tych samych błędów.
Rozumiem cię, ale oboje są już częścią nas.
Spójrz na siebie. Jesteś profesorem, tak jak oni.
Nie zwariuję i nie przeniosę się w góry, jeśli się martwisz.
Nie o to się martwię.
Więc ruszmy dalej. Ja to zrobiłam.
Rozmawiałam z Russellem. Mówi, że go unikasz.
Rozmawiałaś z Russellem?
Tak, utrzymujemy kontakt.
Powinieneś z nim pogadać.
Nie mam mu nic do powiedzenia.
Dobra, rób po swojemu. Jak zwykle.
Zjemy chociaż razem kolację, zanim wyjedziesz?
Chciałbym, ale nie mogę. Mam pracę, goni mnie czas.
Colter, daj spokój. Nie wiem, kiedy cię znowu zobaczę.
Znajdę lokal. Nawet ci postawię.
- Niech będzie. - Super.
Co to za praca?
Zaginiony student, Blake Baker.
No tak.
Policja kampusu pisała do nas, że go poszukują.
Mądry dzieciak. Student biochemii.
Jego matka pracuje na kampusie. Polly. Jest tu dozorczynią.
- Znasz ją? - Jest tu od lat. Złota kobieta.
Nie wyglądasz na zmartwioną.
Co roku zdarza się to studentom.
Wypalają się i znikają.
To dość powszechne.
Pójdę sprawdzić to laboratorium.
To ja...
Kolacja.
Napiszę ci o czasie i miejscu.
- Możemy w czymś pomóc? - Szukam Blake'a Bakera.
Pracuje tu, prawda?
Pracował. Nie było go od dwóch dni.
Wiecie, gdzie może być?
Nie, musiał się wyłamać.
Puściły mu nerwy. To ciągle się zdarza.
- Jedni sobie radzą, inni nie. - Matka się o niego martwi.
Wynajęła mnie, żebym go znalazł.
Nie zostawiłby nas.
Tutaj go nie ma, więc gdzie jest?
Nie wiem. Ale uwielbiał naszą pracę.
Czym się zajmujecie?
Kolejnym etapem przewidywania struktury białka.
Chcemy zrozumieć, jak dobierają swój kształt.
To będzie przełom w rozwoju leków.
Tylko niektóre białka się zmieniają,
ale profesor Hewitt ma dobry trop.
Profesorze Hewitt, ten facet szuka Blake'a.
- Kim pan jest? - Colter Shaw. Pracuję dla jego matki.
Nie odzywał się. Martwi się o jego stan psychiczny.
Mogę prosić o dyskrecję?
Tak, chcę go tylko znaleźć.
Dwa dni temu odbyłem z nim dość trudną rozmowę.
Nie mówię, że to ma coś wspólnego z zaginięciem Blake'a,
ale może.
Przyłapałem go na fałszowaniu badań.
Doszło do konfrontacji?
Nie, to nie była konfrontacja. Przedstawiłem mu moje podejrzenia.
Zaprzeczył, ale jego wyniki nie pokrywały się z naszymi.
Powiedziałem, że nie zgłoszę tego dziekanowi,
ale wydaliłem go z laboratorium.
Czemu miałby to robić?
Nie wiem.
Ale to częste zjawisko.
Ostatnie, czego potrzebujemy, to kolejne Theranos.
Elizabeth Holmes.
Technologia badania krwi była warta miliardy,
ale niestety było to tylko wymyślne kłamstwo.
Ta praca ma wartość pieniężną?
Przy odpowiedniej skali.
Najmniejszy błąd byłby śmiertelny.
To, co robił Blake, nie miało sensu.
Jak to przyjął?
Nie najlepiej.
To dobry dzieciak, który popełnił błąd.
Oby go pan znalazł całego i zdrowego.
Da mi pan znać, jeśli się odezwie?
- Oczywiście. - Dziękuję.
Dex, sprawdź te dane, zanim je wyślę.
Wybacz, jak masz na imię?
- Jestem Jada. - Jada.
Szukam związku studenckiego i nie mam pojęcia, dokąd iść.
- Pokierujesz mnie? - To po drugiej stronie błoni.
Wysoki budynek, zauważy pan.
Zauważę. Czyli ten budynek...
Pokażesz mi? Nie wiem, dokąd mam iść.
Dzięki.
Jesteś dziewczyną Blake'a? Widziałam wasze zdjęcie.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Jak myślisz, co mu się stało?
Nie mieszam się w to. Nie chcę wylecieć z grantu.
Rozumiem to. Ale widzę, że ci na nim zależy.
Nie wierzysz w to, co mówią ludzie.
Kiedy ostatni raz go widziałaś?
- Dwa dni temu. - W laboratorium?
Nie, mam drugą pracę, wieczorem dostarczałam przesyłkę
w północnej części miasta.
- Widział cię? - Z początku nie.
Chyba był pijany, miał na sobie głupi kowbojski kapelusz.
Wyglądał niedorzecznie.
Możliwe, że był na imprezie w stylu Dzikiego Zachodu.
- Ale to było dziwne. - To dziwne, że dobrze się bawił?
Trochę tak.
Blake to przemiły chłopak, ale nie jest typem imprezowicza.
To raczej kujon z laboratorium.
Niezręczny społecznie.
Zwłaszcza przy kobietach.
Picie, socjalizowanie się, to u niego nietypowe zachowanie.
Rozmawialiście ze sobą?
Nie. Próbowałam. Wołałam go, ale mnie ignorował.
Jak mówiłam, może był pijany.
Gdzie to miało miejsce?
- Grzebałeś w telefonie Blake'a? - Wszystko wygląda git, C.
Dzwonił do mamy, pisał o szkole. Ale nic po zaginięciu.
Zostawił telefon w akademiku.
- Coś o związku? - Myślisz, że był zakochany?
Sam nie wiem. Ponoć zachowywał się inaczej.
Zaczął się socjalizować, żyć pełnią życia.
Zakochał się albo szukał miłości.
To nie wyjaśnia jego zaginięcia.
Ano nie.
Sprawdzę miejsce, w którym znajoma widziała go w sobotę.
Może coś znajdę.
Przejrzę jego sociale, może trafię na tunel czasoprzestrzenny.
Dobra, mam coś.
Dużo z kimś pisał.
Wymieniali zaszyfrowane pliki. Sprawdzenie tego trochę mi zajmie.
Czekaj. Chyba znalazłem to, czego szukałem.
Oddzwoń, jak złamiesz szyfrowanie.
WŁASNOŚĆ KLUBU KODU
Dobra, co mamy?
Nasz chłopak Blake kręcił z jakąś dziewczyną.
- To było coś więcej. Masz nazwisko? - Jeszcze nie.
Ale mam pseudonim.
BlondieBaby. Jeszcze nad tym posiedzę.
Ale ktoś na bank mu się podobał.
- Jak to? - Wiesz, jak jest na studiach.
Piszesz do kogoś, łapiecie dobry kontakt.
Chcesz się spotkać w realu, ale cię wystawia.
Nie byłem na studiach.
- Mówisz serio? - System edukacji zaprojektowano,
by odstraszać niezależnych ludzi. Ludzi, którzy myślą za siebie
i nie poddają się systemowi.
Dobra, C. To dopiero mądrość, która do mnie trafia.
To cytat z Chomsky'ego, którym tata raczył nas, gdy marudziliśmy.
Myślałem, że był wykładowcą.
Mój ojciec był pełen sprzeczności. Co masz na Blake'a?
W zeszłą sobotę, tuż przed północą,
napisał: „Byłem na imprezie. Czemu się nie pojawiłaś?”.
Odpowiedziała: „Przepraszam, coś mi wypadło.
Musiałeś być seksownym kowbojem. Spotkajmy się”.
Zgodziła się z nim spotkać, jeśli obieca, że będzie dyskretny.
Potem wysłała mu adres.
Dobrze.
Idzie na imprezę, ona go wystawia.
Zostawia komórkę, wraca do siebie
i znowu idzie się z nią spotkać.
Trzymaj się. Mam zaszyfrowane zdjęcie.
- No cześć. - Co tam masz?
To nie zdjęcia, które chciałbyś, żeby wyciekły.
Blondynka, mnóstwo dziwnych,
nagich fotek i klasyka BDSM.
Znasz się na BDSM?
Jestem wszechstronny.
Powiedzmy, że jest przypięta do łóżka w pokoju z czerwonym światłem.
Byłem w tym domu. On też wysyłał jej nagie zdjęcia?
- Skąd wiesz? - Widziałem na tablecie.
To ten sam dom. Wyślesz mi to zdjęcie?
Wystarczy jej twarz.
Co więcej, mam też nazwisko.
Irene Hertzyl. Wysyłam ci zdjęcie.
Przepraszam? Halo?
- Właśnie zamykamy. - Irene Hertzyl?
Albo BlondieBaby, prawda?
Chcę wiedzieć, co robiłaś z Blakiem Bakerem.
Nie widziano go, odkąd spotkał cię w tym domu.
Nie rób tego. Cofnij się.
Czego szukałaś?
Wiem o twoich nagich zdjęciach.
A twój mąż?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Nie wiesz?
To ty, prawda?
- Nic nie zrobiłam Blake'owi. - Ale chciałaś jego nagich zdjęć.
- Dlaczego? - Jako kartę przetargową.
Kartę przetargową?
Podszywanie się.
Dlaczego szantażowałaś Blake'a? Chodziło o pieniądze?
Zadałaś sobie wiele trudu, by ukryć nazwisko.
Jestem pewny, że policja,
nawet FBI, może mieć do ciebie kilka pytań.
Chyba że odpowiesz na moje.
To praca. Zatrudniono nas do tego.
Kto was zatrudnił?
Mój mąż Chuck to ogarnia. W dark webie jest się anonimowym.
Sprzedajemy usługi online.
- Złe recenzje produktów, trolling online. - Podszywanie się.
Klient potrzebował haka.
A dzięki jego nagim zdjęciom mogłaś mieć go w garści.
To nie był mój pomysł.
Mój mąż Chuck to wymyślił.
- Robię, co mi każę. - Zrobiłaś to, prawda?
Zrobiłaś. Uwiodłaś go. Miał obsesję na twoim punkcie.
Dlaczego zwabiłaś go do domu tymi kajdankami?
Klient chciał mocno go nastraszyć.
Upewnić się, że będzie milczał. To był podstęp, by go zastraszyć.
Co Blake wiedział?
Chuck mówił, że ma dowody, które mogą zaszkodzić klientowi.
Musiał znać jakąś tajemnicę.
Co tu się stało?
Było źle. Nie chciałam tego.
Pokaż mi.
Jak tu trafiłeś?
Śledziłem ją z tego chorego domu, w którym chciała się spotkać.
- Czekałem na nią w krzakach. - Przepraszam, ja nie...
Poszłam zamknąć. Myślałam, że już go nie ma.
Chodź ze mną. Zaiskrzyło. Proszę...
Wynoś się!
Chuck, przestań! Zraniłeś go.
- Co mam zrobić? - Zabrać go do szpitala.
Idziemy, mistrzu.
Ale nie zabrał go do szpitala.
Minęły dwa dni. Nie martwisz się o męża?
Nie pierwszy raz zniknął bez słowa.
Mówiłaś, że z klientem kontaktował się przez dark web?
To tam Chuck robi interesy na komputerze.
Wiesz, jak wysłać wiadomość klientowi?
Mogę robić swoje.
Co mam napisać?
„Musimy pilnie się spotkać.
Mam dowody”.
I poszło.
Kimkolwiek jest tajemniczy klient, właśnie dostał wiadomość.
Daj znać, gdy odpisze.
- Wiadomo. - Dzięki.
Nie lubię tego robić.
Robię to, bo Chuck mnie zmusza.
Teraz masz szansę to udowodnić. Robiąc to, co słuszne.
Pomożesz mi znaleźć Blake'a.
Dory. Co tu robisz?
Kolacja.
Tak mi przykro.
Napisałam ci o czasie i miejscu. Odpisałeś: „Świetnie”.
Siedziałam tam przez 30 minut, zanim pojęłam, że się nie zmieniłeś.
Na coś wpadłem. Wybacz. Nie mogłaś zadzwonić?
Uznałam, że muszę przyjść, żeby w ogóle móc cię zobaczyć,
zamiast usłyszeć: „Coś mnie zatrzymało”.
Albo ktoś.
Nie.
- To nie tak. - Jasne.
- Trzymaj się, Colter. - Nie, zaczekaj.
- Colter. - Poczekaj chwilę.
Ten zaginiony student, Blake, jest w niebezpieczeństwie.
- Co to za jedna? - Jej mąż zaatakował Blake'a.
Chyba wciąż go ma, nie wiem. Z tym właśnie się mierzę.
Zadzwoń na policję.
Nie mogę. Jest 50% szans, że Blake nadal żyje.
Jak zjawi się policja, jego szanse spadną do zera.
Blake ma na nich jakieś dowody.
Myślę, że go przetrzymują, próbują go złamać.
- To jacyś mafiozi? - Nie wiem.
- Muszę odebrać. - Jasne.
Dostałeś odpowiedź?
Dogadane, spotkacie się na parkingu w południowej części miasta.
To jakieś 20 minut od ciebie. Wysyłam lokalizację.
Musimy iść.
Dzięki, Bobby. Mam to.
Słuchaj, ja...
Dory, zadzwonię, obiecuję.
Nie obiecuj, rób swoje. Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Może nie przyjdą.
Zjawią się.
Ktoś idzie.
- Tak? - Masz coś dla mnie?
Pendrive?
Nie ruszaj się.
Cholera!
Chodź tu.
Spójrz na mnie. Idziemy.
Zdejmij kaptur!
Dex.
Gdzie jest Blake?
Nie wiem.
Ustawiłeś to z Chuckiem.
Nie znam Chucka.
Szantażował Blake'a zdjęciami.
Blake skonfrontował się z nim i ucierpiał. Chcę wiedzieć, gdzie jest.
- To wymyka się spod kontroli. - Już dawno się wymknęło.
- Dlaczego to zrobiłeś? - Nic nie zrobiłem.
Musisz mi uwierzyć. Odpowiadam jedynie za wstęp.
- Podałem nazwę strony. - Komu?
- Profesorowi Hewittowi.
Chciał pomocy w sprawie Blake'a.
Co miał na niego Blake?
Wiedział, że profesor Hewitt majstruje przy wynikach badań.
Hewitt mówił, że to Blake kręci.
Nie, Blake miał rację. Jego dane były poprawne.
Nie wykazywały postępów,
które profesor Hewitt przekazywał inwestorom.
Mógł stracić miliony wsparcia.
Mieliśmy tam dotrzeć. Potrzebowaliśmy więcej czasu.
Profesor desperacko chciał uciszyć Blake'a.
Podałem mu nazwę serwisu, o którym słyszałem.
Skąd wiedziałeś, żeby tu przyjść?
Profesor Hewitt wysłał mi wiadomość, żebym spotkał się z blondynką
i zabrał od niej dowody, pendrive'a Blake'a.
To wszystko, co wiem.
Wiesz, że go zabiją, prawda?
Co mam zrobić?
Zadzwonisz do Hewitta
i opowiesz mu historię o tym, że znajdziesz dowody.
Co to da?
Zyskam na czasie.
Dory, musisz mi pomóc.
Pewnie.
Profesor Hewitt szantażuje Blake'a.
Więzi go gdzieś na kampusie.
Lyle Hewitt, nasz profesor biochemii? Czemu szantażowałby studenta?
Chodziło o dowody na fałszowanie wyników badań.
Nie mam czasu wyjaśniać.
Telefon Hewitta prowadzi do laboratorium.
Nie ma mowy, że trzymałby Blake'a na widoku.
Dobrze znasz ten kampus.
- Gdzie może go trzymać? - W biurze, w innym laboratorium?
Nie, ma go od dwóch dni.
Nie sądzę, by trzymał go gdzieś, gdzie ktoś mógłby na niego wpaść.
Stare schrony bombowe. Jeden jest pod budynkiem biochemii.
- Schron. - Z czasów zimnej wojny,
ale nie używano go od lat.
- Jak się tam dostać? - Pójdę z tobą.
Sam go nie znajdziesz.
Jestem w szkole, spotkamy się w budynku biochemii.
Dory, poradzę sobie sam. Nie jestem... Dory!
Drzwi pewnie są zamknięte.
Zajmę się tym.
Nie.
Możesz iść za mną.
Tak też można.
Możesz mnie wypuścić.
Nikomu o tobie nie powiem.
Nie możesz ufać profesorowi Hewittowi.
Nikomu nie ufam.
Powiedz mi, gdzie są dowody, żebym mógł zgarnąć kasę
i mieć to z głowy.
To na pewno tutaj?
Zaufaj mi, ma być trudny do znalezienia.
- Zabijesz mnie, prawda? - To nie mój problem.
Dogadaj się z profesorem.
Dex powiedział, że twoja żona namierzyła dowody.
Znalazła adres w kieszeni kurtki, którą Blake zostawił w sklepie.
Wierzysz w to? Myślę, że ktoś nas przejrzał.
- Zadzwoń do żony i zapytaj. - Zdurniałeś?
Jeśli to pułapka, to ostatnia rzecz, jaką zrobimy.
Nie rozumiesz, co się stanie, jeśli to się wyda.
Moja praca przepadnie.
Moje życie legnie w gruzach.
Mamy tylko jedną opcję.
Zabić dzieciaka.
Nie, odzyskamy dowody. Zniszczymy je i będzie spokój.
Tak czy siak, on wie.
Jest tylko jedno rozwiązanie.
Chcesz pogrzebać sekret?
Pogrzeb dzieciaka.
- Ukryłem dowody. - Kłamstwa.
Nie, czekaj.
- To wypłynie, nawet jak zginę. - On kłamie.
To koniec.
Dobra, zaczekaj.
Musi być inny sposób. Daj mi pomyśleć.
Jeden plan już ci nie wypalił. Robimy to czy nie?
Dobrze.
Ale to ja powinienem to zrobić. Daj mi broń.
Czy to krew?
Wezwij policję.
Proszę, nie.
Nie mam zasięgu. Muszę wyjść.
W porządku, idź zadzwonić.
Dam ci pendrive'a!
Oddam ci dowody.
Hewitt, wiem, że zabiłeś Chucka.
Chcesz mieć na sumieniu kolejną osobę?
Tylko Blake ma dowody. Jeśli go zabijesz, nie dostaniesz ich.
Jeśli tu wejdziesz, ciebie też zabiję.
Wchodzę tam.
Jeśli do mnie celujesz, zabiję cię.
Rozumiesz? Nie musi tak być.
Hewitt, odłóż broń.
Ostatnia szansa.
Wszystko w porządku?
Tak, dzięki.
Przeżyjesz.
Panie Shaw.
Nie chce pan wyjechać bez tego.
Dziękuję.
Mój syn jest cały i zdrowy. Nie ma ceny, której nie zapłacę.
Jak się trzymasz?
Jestem poobijany, ale mi ulżyło.
- Będzie dobrze. - Będzie nawet lepiej.
Profesor Hewitt ma zarzut zabójstwa i usiłowania zabójstwa.
Jest szansa, że resztę życia spędzi w więzieniu.
Co będzie z Dexem?
Zapewne trafi za kratki. Jeśli mu się poszczęści, dostanie zawiasy.
Ale jest jeszcze młody. Może zmienić swoje życie.
Mam jedno pytanie.
- Pytaj o wszystko. - Masz te dowody?
Są w szafce Jady w laboratorium.
Nikomu innemu bym ich nie powierzył.
W porządku.
- Ona wie? - Nie ma pojęcia.
Dokąd teraz? Kolejne zlecenie?
Najpewniej tak. Ale najpierw muszę dotrzymać obietnicy.
- Bądź grzeczny. - Dziękuję.
Dziękuję.
Dzięki.
Już sprawdzasz zegarek?
Dziś wyjeżdżasz, prawda?
Być może.
Dobrze, wezmę, co się da.
Co?
Czemu nie wpadasz częściej?
To... nic takiego. Bez powodu.
Tak.
Myślę, że część ciebie żywi do mnie urazę.
Urazę?
- Dlaczego? - Bo odeszłam.
Gdy wujek Dave i ciocia Melissa chcieli nas przygarnąć,
pierwsza wskoczyłam im do auta.
Ale ty nie. Zostałeś.
Zostałem.
Mama mnie potrzebowała.
Tata umarł. Russella nie było.
Wyjazd nie wydawał się właściwy.
- Nie musiałeś zostawać. - Nikogo nie miała.
Nikogo.
Po tym, co tata nam zrobił...
Mama zgadzała się na wszystkie szalone pomysły taty.
Życie na uboczu, spanie z jednym okiem otwartym,
czekając na przyjście upiora.
To jego pomysły, nie jej.
Kocham cię, ale nie. Dorośnij.
Mama nie była kruchą kobietą,
którą ktoś zaciągnął wbrew jej woli.
Mówiłaś, że ruszyłaś dalej.
Bo tak jest.
Liczyłam, że jeśli porozmawiamy, ty też ruszysz dalej.
Czas, żebyśmy o tym zapomnieli.
Wszyscy.
Mówisz o Russellu? Nie.
Tak, chcę, by moi bracia znów byli razem.
A to, co powiedziała ci mama, jest albo wierutnym kłamstwem,
albo totalną ściemą, która miała cię zatrzymać.
- Co to ma znaczyć? - Że możemy żyć dalej.
Co się stało, to się stało.
Ale nie pozwolę, by to miało nade mną władzę.
A mama
ma wyłącznie przeszłość.
I dlatego nią nas szczuje. Bo nie może odpuścić.
Ma obraz tego, kim był tata.
Jest to pewna wersja wydarzeń,
ale wcale tak nie było.
Może to bardziej skomplikowane.
Może to wszystko było kłamstwem.
Czas o tym zapomnieć, nie sądzisz?
Tylko...
Proszę, zadzwoń do Russella.
Co tu mają dobrego?
Napisy: Marcin Kędzierski