NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
TENERYFA - PÓŁTORA ROKU WCZEŚNIEJ
A jednak przyszłaś.
Obiecałam.
Przyniosę ci drinka.
Dobrze.
No cześć.
Ciekawe, kiedy postawisz mi drinka.
Jestem dla ciebie za stara.
Spoko. Kręcą mnie starsze babki.
Wiedzą, jak je zaspokoić w łóżku, i pewnie fajnie byśmy się zabawili.
Jestem z kimś.
Tak, widziałem.
Brzydal z niego.
I powiem ci w sekrecie, że ma maleńkiego kutasika.
Pewnie jesteś Fabio.
A ty Rebecca.
Na punkcie której mój brat oszalał.
Rzuciłaś na niego urok czy coś?
- Poznałaś mojego młodszego brata. - Tak.
- Co ci nagadał? - Lepiej nie pytaj.
Lubi wygadywać bzdury.
- Nieprawda. - Spadaj.
Idź sobie. No już.
Jedno piwo…
- Daj mi z nią pogadać. - Już pogadałeś. Wypad!
- Całusy, piękna! - Idź już.
Gnojek!
Wybacz.
Spoko. Zabawny jest.
Zabawny?
Mama umarła z przedawkowania.
Fabio miał sześć lat.
Wróciłem ze szkoły i zastałem ich przytulonych.
Myślał, że spała.
- Ile miałeś lat? - Piętnaście.
Zostaliśmy sami.
Pewnie było ci ciężko.
Wychowywać go.
Wiecznie się o niego martwię.
Wkurza mnie.
Nie wygląda na to, że nadal „testujesz”.
To nie działa na zawołanie.
Nie mów mu o dopasowaniu. Co jak Ben się dowie?
To gigantyczna puszka Pandory, która nieźle nas wyrucha.
Mieszasz przenośnie.
Mówię serio. Nic mu nie mów.
Wiem.
Wyznał mi miłość.
Prędko.
Zbijemy fortunę!
Dobra, chodź.
Pakujmy się, bo nie zdążymy na samolot.
Zostaję.
Co zamierzasz?
Nie wiem.
Więcej nie zjesz?
Podobam ci się?
Oczywiście.
To przestań się czepiać.
- Fakt. Podrzucić cię gdzieś? - Pójdę pieszo.
I co u Damiena?
Zaczynasz mu ciążyć.
Tak powiedział?
Przez twojego kumpla. Nie podoba mu się taki skandal.
Wkurzył się tylko
czy chce powziąć jakieś kroki?
Już powziął.
Razem z Charlotte naradzają się z członkami rady.
Szukają dla ciebie zastępstwa.
Charlotte?
Nie dziwię się, że zwrócił się do niej.
Seks…
To układ intymny czy na zimno?
Intymność może być udawana.
Bierzecie razem narkotyki?
Nie zdradzam osobistych szczegółów.
Twój związek z nim
to wymiana komercyjna czy coś mi umknęło?
Czysta komercja.
W takim razie negocjujemy.
Potrzebuję na niego haka.
A wygląda na to, że trzymasz mocne karty.
Sprawdziłem notatki.
Rebecca mówiła, że brał antydepresanty.
- Ktoś je widział? - Nie.
To skąd media o tym wiedzą?
Przejrzałam wszystkie raporty archiwalne.
Żadnej wzmianki o antydepresantach.
- To ona. - Rebecca Webb?
Zrobiła przeciek, żeby nas przystopować.
- Przesadzasz. - Masz inną teorię?
Wyruchała nas.
To świadczy o tym, że coś ukrywa.
Nie udowodnisz, że to ona.
Otoczyła się prawnikami.
Mamy namiary na Jamesa Whitinga?
- Chyba tak. - Umów nas z nim.
Nie dają mi spokoju po tym artykule.
- Masz radochę. - Wymiatam.
Dobra, królu dziennikarzy, odbierz paczkę z poczty.
Awizo jest w kuchni.
Jasne. Jak było wczoraj?
Dobrze.
Tak? A ta… Megan. Lubisz ją?
Czemu pytasz?
Tak po prostu.
No wiesz… gdybym jej nie lubiła, nie poszłabym do niej na kolację.
- To chyba jasne. - Spoko.
Możesz to powąchać?
Dziwnie pachnie?
Nie wiem. Może.
Podnieca cię?
Mogę się podniecić, jeśli chcesz.
Czytałam, że feromony działają pobudzająco.
Będziemy się bzykać?
Dam znać chłopakom,
że się spóźnię…
Idź.
To na razie.
- Halo? - Cześć, Megan, tu Mark.
Mąż Hannah.
Cześć.
Urządzam jej dziś urodzinową imprezę - niespodziankę.
Przyjaźnicie się,
to może byś wpadła?
Tak, dzięki. Brzmi super.
Prześlę ci namiary.
Nic jej nie mów. To tajemnica.
Jasne. Spoko.
- To do zobaczenia. - Super. Dzięki.
Wzywałaś mnie?
Zamknij drzwi.
Damien.
- O co chodzi? - Chcecie mnie wysiudać.
Jak wam to idzie?
Zastanawiasz się, czy wiem to, czy blefuję.
Wiem.
Przykro mi.
Czyżby?
Jak dotąd bardzo nam się przysłużyłaś.
Jesteś… porywcza, zuchwała i bystra,
a tego właśnie potrzebowała ta firma.
Ale przerosła cię.
Nie nadążasz. Jesteś naukowcem.
Potrzeba nam kogoś z doświadczeniem.
Nie masz pojęcia, jak bardzo poświęciłam się dla tej firmy.
Jesteśmy wdzięczni, ale pora, byś odeszła.
Nie mam zamiaru nigdzie odchodzić.
Spodziewaliśmy się tego.
Jest w tym aż tak dobry?
Kto?
Damien.
Przeleciałaś go, nie?
Holly tylko się przyglądała czy ją też?
Po co ci to? Masz swoją połówkę.
Myślisz, że to wystarczy?
Kocham Toma, naprawdę,
ale lubię uprawiać seks z innymi.
- Dopasowanie cię nie zmienia. - Zmienia.
Mów za siebie.
Tom o tym wie?
Zatem mogę liczyć, że mnie poprzesz?
Tak.
Dziękuję. To wiele dla mnie znaczy.
- Charlotte? - Rebecca wie o wszystkim.
Czyli?
Wie, że szukamy nowego prezesa.
Wie nawet o nas i o Holly.
Zagroziła, że powie Tomowi.
Nie zrobię mu tego. Wybacz.
Odpadam.
Skąd ma te informacje?
Jest tylko jedno możliwe źródło.
- Minęliśmy? - Co?
Ten zjazd… Sprawdź mapę.
Cholera.
Tak.
Następnym razem ty prowadzisz, ja nawiguję.
Jak się wabi?
Watson.
Ten od Sherlocka?
Nie. Jak James Watson, jeden z wynalazców DNA.
Skąd znałeś Bena?
Poznaliśmy się na studiach w Oksfordzie.
Wszyscy wydawali się opanowani i pewni siebie.
Nie to co my.
To wtedy poznałeś Rebeccę Webb?
Później, gdy robiłem doktorat w Imperial.
Czyli Ben i Rebecca znali się przez ciebie.
Próbuję ustalić, kto był kim dla Bena.
Ben szukał współlokatora.
Rebecca szukała mieszkania. Dobrze się złożyło.
I co? „Dobrze się złożyło”?
Tak.
Ich związek miał charakter seksualny?
Nie.
Zawahałeś się.
- Ona jemu się podobała, ale… - On jej nie?
Byli ze sobą blisko, ale… nie aż tak.
Pewnie czekała na tego jedynego.
- Chyba tak. - Wieczór, gdy Ben zaginął…
Gdzie byłeś?
- Na imprezie. - Z Rebeccą?
Tak. Impreza firmowa. Wszyscy tam byli.
„Okłamałaś mnie”.
Słucham?
Tamtego wieczoru Ben wysłał Rebecce SMS-a.
„Okłamałaś mnie”. Wiesz, o co chodziło?
Nie.
Nie wiesz, czemu miałaby go okłamać?
Przykro mi. Nie potrafię pomóc.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Ben był na imprezie?
Nie.
- Jesteś pewny? - Tak, nie…
Nie było go.
Nie umiesz kłamać.
- Nie kłamię. - Nadal nie umiesz.
Zadzwonię do prawnika.
Bo masz coś na sumieniu.
No dobra, proszę wyjść.
Możesz powiedzieć, co się stało z Benem.
Dzwonię do prawnika, więc…
Możecie już iść?
Dzwoń do prawnika.
Oby doradził ci, byś pogadał z nami, nim zrobi to ktoś inny.
Ben był na imprezie.
Potrzebujemy niezbitego dowodu.
Sprawdź dane z masztu w komórce.
Dowiedzmy się, kto jeszcze tam był.
Spróbuję zdobyć listę gości.
- Wyglądasz bosko. - Dzięki.
- Gotowa? - Tak, nakręciłam się.
Tylko się nie znęcaj.
Rozważam to.
- Nie bierz tego do siebie. - A jak inaczej?
Sowicie ci to wynagrodziła?
Owszem.
Zostawiłaś u mnie parę rzeczy.
Zachowaj je.
Pójdę już.
Dobrze.
Ma żonę? Która jest w szpitalu?
Pozwalają na takie śluby w Hiszpanii?
Myślałam, że katolicy nie pochwalają lesbijstwa.
A jednak.
Ale burdel.
Obudzi się i zobaczy was obie?
Nie byłoby ciut niezręcznie?
Co mam zrobić?
- Odpuść sobie. - Mogłabyś?
Gdyby ktoś mnie tak okłamał? Tak.
Nie wiem. A ty czegoś byś chciała?
Żeby się ocknęła i wybrała mnie.
- Ładna ta jej żona? - Co to ma do rzeczy?
Jeśli to szkarada, to sprawa jest prosta.
To moja połówka. Wybierze mnie.
Czemu nie mówiła, że ma żonę?
Miała ją rzucić, zanim się spotkałyśmy?
Nie. Okłamywałaby was obie, dopóki by cię nie obczaiła.
Wiem, że odwzajemnia moje uczucie.
- Ledwo ją znasz. - Wiem, że ją kocham.
Boże, ale syf.
Nie tak to miało być.
Po co idziesz do szpitala?
Nie dopuści cię do Sophii.
Będę tam siedzieć, aż do skutku.
Odbija ci.
Pójść z tobą?
Nie trzeba. Dzięki.
Podobno ten bar jest całkiem niezły.
Świetnie.
- Tak? - Tak.
Dobra.
Niespodzianka!
O Boże!
Nie!
- Ty spiskowcu. - Sto lat, skarbie.
Poślubiłam zawodowego łgarza.
- Pasujecie do siebie. - No.
Myślałem, że się domyślisz.
Szczerze, nic a nic.
Nie gniewasz się, co?
Nie, cieszę się! Kocham cię.
Jest niezastąpiony, co?
Niezastąpiony.
Cześć. Niespodzianka!
Przepraszam, że się spóźniłam. Wszystkiego najlepszego!
Chyba ma nadmiar wrażeń.
Cześć. Jestem Mark.
- Megan. - Ta od jogi?
Tak. Rozmawialiśmy przez telefon.
To prawda.
Mark mnie zaprosił.
Lucy. Już się poznałyśmy. W kawiarni.
Tak, cześć!
- Wiecie, gdzie jest szatnia? - Zaprowadzę cię.
Dziękuję.
Świetna sukienka.
Czuję się trochę nieśmiała, ale czekałam, aż…
Rany, chłopakom z biura szczeny opadną.
Dobrze się czujesz?
Oddychaj.
Nie wierzę. Nie mieli się spotkać.
Opanuj się.
- Spraw, żeby sobie poszła. - Niby jak?
Wywołaj bójkę, palnij ją w twarz.
Nie uderzę jej.
Nie może tu być. W pobliżu Marka.
Przecież nie zaczną się pieprzyć na parkiecie.
- To bardzo możliwe. - Nonsens.
Kobieta, której Mark jest genetycznie
przypisany, jest na moich urodzinach.
A czyja to wina?
- Kurwa! - Chcesz stracić męża?
Bo to cię czeka,
jeśli będziesz odstawiać pomyloną furiatkę.
Nie chciałam, żeby tak to zabrzmiało.
Musisz to przerwać. Zakończ tę znajomość.
Koniec z jogą. To koniec, jasne?
Tak.
Dobra? Ogarnij się.
- Muszę się napić. - Masz.
Kurwa.
Już dobrze.
- Dobrze się bawisz? - Hej!
Masz dużo więcej kumpli niż ja.
Nie kumpli ci trzeba, tylko faceta.
Już się poddałam, więc…
Nie ma mowy. Sprawdźmy, kogo tu mamy.
Może ten? Koszula w kratę, broda.
Nie kręcą mnie brodaci. Co to w ogóle za trend?
Dobra. Gej, gej, brodacz.
Sam. Miły gość.
Żonaty, ale laska sporo przytyła.
Ponoć nie spał z nią od dziewięciu miesięcy.
Pomyśl, jaki byłby wdzięczny.
Nie chcę rozbijać małżeństwa…
Bo tak się nie robi.
Słusznie.
Hej. Co tu robisz sama?
- Musiałam odsapnąć. - Wszystko gra?
Szczerze mówiąc, trochę mi niedobrze.
Chcesz wyjść na zewnątrz?
Chyba muszę iść do domu.
- Niedobrze mi. - Dużo wypiłaś?
Nie, to nie to…
Już wcześniej źle się czułam, tylko nic nie mówiłam.
- Wymiękam. Pogniewasz się? - Nie.
Wybacz, włożyłeś w to tyle wysiłku.
Nie przejmuj się.
- Skoro źle się czujesz… - Wybacz.
Idź się pożegnać, a ja pójdę po kurtki.
Cześć.
- Wychodzicie? - Tak.
Hannah źle się czuje. Zabiorę ją do domu.
Naprawdę? Przykro mi.
Nie przyzna się, ale wypiła zbyt dużo prosecco.
Fajna ta impreza.
Baw się dobrze.
A ja pewnie będę odgarniał jej włosy,
gdy będzie nad muszlą.
Super!
Na pewno już się gdzieś nie spotkaliśmy? Twój głos brzmi znajomo.
Może w poprzednim życiu.
Jeśli wierzysz w te bzdety o reinkarnacji.
Może.
To ja już… Słuchaj, świetnie było…
- Tak! - Świetnie było cię poznać.
Nawzajem. Pożegnaj ją ode mnie.
- Dobrze. - Oby jej przeszło.
Dzięki.
- Mogę? - Jasne.
Dzięki.
To Zach?
Pamiętasz.
Jasne. Pokaż.
Minęły dwa lata, a nadal opłakuję
kogoś, kogo nigdy nie spotkałem. Nonsens.
Był twoją połówką.
Czasem myślę…
jak by to było.
Gdybym zrobił test, nim zachorował.
Nic byś nie poradził. To okropne zrządzenie losu.
Koszmar.
Nikogo nie pokocham tak, jak kochałbym jego.
Czujesz pustkę?
Wciąż myślisz o Matheusie?
Tylko każdego dnia co godzinę. Pewnie częściej.
Może z czasem to minie.
Może.
Co pomyślałeś, kiedy mnie zobaczyłeś?
Że jesteś piękna.
Tylko tyle?
To za mało?
Te twoje oczy. Jakbym już cię znał.
Czuję, że moje miejsce jest przy tobie.
To dla mnie coś nowego.
Pojedź ze mną do Anglii.
Poważnie?
Mam tam pracę.
Pragnę tylko być z tobą.
To przyjedź do Londynu.
To nie takie proste.
Czemu?
Fabio.
Niech też przyjedzie.
Dobrze.
Dawaj, draniu!
Ssij mi!
Kurwa! Puszczaj mnie!
- Lekki jesteś! - Potwór!
Nie najgorzej.
Wal się, skurczybyku!
Co powiesz na przeprowadzkę do Londynu?
- Do Londynu? - No…
Robisz to dla niej?
Rebecca ma tam pracę. Tutaj byłoby jej ciężko.
To nie mój problem. Co mam robić w Londynie?
Mógłbyś pójść do szkoły.
Pewnie. Nie mam zamiaru.
Tutaj jest nasze życie. Nasi znajomi.
Czy w Londynie można surfować? Nie sądzę.
Chcę być z nią, ale chcę cię przy sobie.
Mam słuchać, jak się pukacie?
Fabio, nie pierdol, dobrze?
Oślepłeś i oszalałeś.
Nie widzisz? Kocha mnie. Przestań.
To ty nie widzisz, jaki z ciebie chuj.
- Jedź ze mną! - Chuj z ciebie.
Nie jadę. Zostanę tutaj!
Kto opłaci twój czynsz i kupi ci jedzenie?
- Nie wiem. - Nie wiesz?
- Tak to widzisz? - Sam jedź!
Chcesz jechać, to jedź. Ja zostaję!
- Nie zostaniesz tu sam. - Nie jadę. Grozisz mi?
Zostaję. Chcesz, to jedź.
Myślisz, że to w porządku?
Tak.
Pierdol się!
Myli się. Matheus nie wie, że jesteśmy dopasowani.
Gdyby wiedział…
wybrałby mnie.
To nie jego wina. Po prostu nie rozumie.
Cóż…
Mogłaś tam zostać i być z nim.
I porzucić swoje dzieło?
Tak.
Może nikt nie wie, co jest najważniejsze,
dopóki nie musi wybierać.
Przejrzałem nagrania z kamer w budynku Bena Nasera…
i coś znalazłem.
Czekaj.
Wiemy, kim oni są?
Nie. Ale spójrz na godzinę. 21.31.
Ben zaczął dzwonić do Rebekki o 21.54.
O 21.58 napisał jej, że go okłamała.
Powiedzieli mu coś,
co sprawiło, że chciał z nią porozmawiać.
Pokaż to siostrze Bena. Może ich rozpozna.
Myślę, że wiedzą, co się stało z Benem.
Jak się dowiedział?
Matheus i Fabio przyszli mnie szukać.
Ben domyślił się, że zostaliśmy dopasowani.
- Matheus i Fabio wiedzą o wszystkim? - Zostaw to mnie.
Ale…
Co mamy robić?
Nie wrócisz na imprezę z taką twarzą.
Ściągaj koszulkę.
James.
- Dawaj. - Dobra.
Dobra. Weź to. Wróć do siebie
i pozbądź się ubrań.
Spal je. Jasne?
NIE PRÓBUJ MNIE WYRUCHAĆ
Przepraszam za wczoraj.
Przestań przepraszać. Nic się nie stało.
Co myślisz o Megan?
Wydaje się miła.
Uważasz, że jest atrakcyjna?
- Pytasz poważnie? - Tak.
No to jest.
To lesbijka.
Serio?
No tak, bo…
próbowała mnie poderwać.
- Tak? Kiedy? - Jak byłam u niej na kolacji.
- Co zrobiła? - Przystawiała się.
- Ale jak? - Użyj wyobraźni.
Teraz dziwnie się zachowuje.
Chyba zakończę tę znajomość.
Dobra. Lesbijka?
Tak. Pełną gębą.
Muszę lecieć.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Chcesz porozmawiać?
Dobrze.
Przy kawie?
Tak.
SZPITAL PETERSON
Nie jesteś pierwsza.
Zdradzała cię?
Wiem o dwóch.
Ale pewnie było więcej.
Kłamie jak najęta. Nawet kiedy nie musi.
Chyba już tak ma.
Nie mieszkamy już razem. Wyprowadziłam się.
Przykro mi.
A teraz tam leży.
Mam wyrzuty, że się na nią wściekam.
Kiedy się pobrałyście?
Dwa lata temu.
To był głupi pomysł.
Wiedziałam, jaka jest.
Seryjna podrywaczka.
Pewnie po to przyjechała do Barcelony.
- To nie jej rodzinne miasto? - Tak mówiła?
Pochodzi z Getarii.
Górskiego miasteczka na północy.
Ukrywała to przed innymi. Wstydziła się.
Mówiła, że jej rodzice zginęli w wypadku samochodowym.
Tak. To przykre.
Nie ma rodzeństwa ani krewnych.
Pewnie ci ciężko, widząc ją w takim stanie.
Tobie też.
Nie wiem, jak to będzie, ale może teraz potrzebuje nas obu.
Chcesz ją zobaczyć?
Dziękuję.
NIEODEBRANE POŁĄCZENIE
Halo?
Cześć. Sebastian?
Tak. Kto mówi?
Przepraszam, mówisz po angielsku?
Tak.
Jestem przyjaciółką Sophii.
Jest tam? Mogę z nią rozmawiać?
Jest w Anglii.
W szpitalu.
Co się stało? Co z nią?
Miała wypadek.
Jest w śpiączce.
Kim dla niej jesteś?
Jej bratem.
Nie najlepszy pies stróżujący.
Myślisz, że jestem taki głupi, by to tu trzymać?
Od czegoś trzeba zacząć.
Czuję się nieco urażona.
Już wtedy mi nie ufałeś. Brałam cię za kumpla.
- Jak Bena? - Oboje go wyruchaliśmy.
W stosunku 80 do 20. Ja tylko biernie asystowałem.
Bo tak ci było łatwiej. Zwalić na mnie brudną robotę.
Byłaś w tym lepsza.
Bo umiałam to lepiej ukrywać. Chcąc nie chcąc.
Nikt cię nie zmuszał. Nie rób z siebie męczennicy.
Pomogłam milionom znaleźć miłość. I szczęście.
Tak sobie wmawiasz?
Już dawno przestało zależeć ci na innych.
Myślisz tylko o sobie. Pewnie zawsze tak było.
- Nie zatrzymasz tej bluzki. - Jest w bezpiecznym miejscu.
Jeśli mnie nie wyruchasz, nikt się o tym nie dowie.
Podejrzewam, że uległbyś
presji policji.
Pożyjemy, zobaczymy.
Nigdy nie lubiłam takiego podejścia.
Bo musisz wszystko kontrolować.
A co w tym złego?
Nie bądź głupi. Mów, gdzie to jest.
Nie zastrzelisz mnie. To zabawka?
Powiedz, gdzie jest bluzka, i damy ci spokój.
Jasne.
Jeśli to zrobię, zwalisz całą winę na mnie.
Nigdy cię nie lubiłem, zadufany gnojku.
- Strzelaj. - W głowę?
W kolano.
Nie śmiesz.
Instynkt samozachowawczy jest bardzo silny.
W podbramkowej sytuacji zrobisz wszystko, by przetrwać.
Pierdolisz.
- Ostatnia szansa. - Wal się.
Strzelaj.
Poważnie?
W kolano. Zobaczy, że to nie żart.
Jeśli nadal nie odda bluzki, strzel w drugie.
- Chwila. Może… - Gdzie jest bluzka?
Nie dam jej policji. Przysięgam na Boga.
Nie wierzysz w Boga.
To na życie własnej matki.
Znam ją. Porządnie cię wkurza.
Nie aż tak.
- Connor… - Zrób to.
Connor, zastrzel go.
- Rebecca. - Teraz!
- Proszę. - Strzelaj!
- Nie zastrzelę go. - Boże…
Chryste!
Daj bluzkę policji, a nie będę miała nic do stracenia.
Zapłacę komuś, by cię zastrzelił. Na serio.
Dobra. Tylko mnie nie wrabiaj.
Ładny dom. Jak dla mnie zbyt minimalistyczny,
ale domyślam się, że słoneczny.
Zapraszam w ciągu dnia. Skoczymy na koktajle.
Może skorzystam.
Pieprzona suka.
Znasz kogoś, kto by go sprzątnął, gdyby zaszła potrzeba?
Tak.
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „DOPASOWANI” JOHNA MARRSA
Napisy: Ewa Nowicka