NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
ROK WCZEŚNIEJ
Przepraszam, mógłby się pan zatrzymać?
ZRÓB TEST. ZNAJDŹ SWOJĄ DRUGĄ POŁÓWKĘ.
LICZBA UŻYTKOWNIKÓW
Widziałeś statystyki?
Musimy zwiększyć wydajność.
Właśnie zawiesili Bena.
Za co?
Naruszenie zabezpieczeń.
Co powiedzieli?
Wiąże mnie umowa o poufności.
Pierdolenie.
Co powiedzieli?
Sądzą, że wykradłem dane.
Zabrali mi laptop.
- Znaleźli coś? - Nie wiem.
Nie wiem.
Używałem otwartych sieci w kawiarniach.
To zabronione.
Zhakowali mnie.
A jak się dowie, że to my?
- Myśli, że go zhakowali. - Wiemy, że nie.
Ma wziąć winę na siebie?
Chcesz się mu wygadać?
Może stracić pracę.
Gorzej, jeśli się dowie, co zrobiliśmy.
Powinni już tu być.
Będą, to będą.
Co im powiemy?
Mówiła, że jej ojciec nie żyje.
Nie powinnam im nic mówić?
Nieważne. I tak już za późno.
Już tu są.
Co robimy?
Pójdziemy im się przedstawić.
Jest pani jej lekarzem?
Nie. Jestem Valeria.
Żona Sophii.
Sophia ma żonę? Jest lesbijką?
Tak.
Ojciec Sophii? Encantada.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam. Jesteśmy w szoku.
- Wiedziałeś, że jest lesbijką? - Nie.
- Kate? - Tak.
To jej przyjaciółka. Dzwoniła do mnie.
Coś więcej niż przyjaciółka.
To jej druga połówka.
Sophia ma drugą połówkę i żonę?
Co one na to? Nie przeszkadza im to?
Byłyśmy zaskoczone.
Najważniejsze, że Sophia ma nas tu obie.
Hannah Bailey była ostatnio?
Hannah Bailey?
Nie. Wypisała się.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Co?
Wycofali mój artykuł o leczeniu AI.
Tak mi przykro.
Pewnie wymigają się od zapłaty, dranie.
Twoja dziewczyna.
- Odbiorę. - Odrzuć połączenie.
- Odrzuć. - Dobra.
Chyba zmienię numer.
Serio?
Lubi cię, co?
Tak.
James. Nareszcie.
Miło cię widzieć.
Cieszę się, że przyszedłeś.
Zajęliśmy ci miejsce na przedzie.
Dzięki.
- Hej. - Cześć.
- Przyszedłeś. - Jasne.
NA ZAWSZE W NASZYCH SERCACH BEN NASER
Milion dopasowań.
Myślałam, że zajmie to rok lub dłużej.
No tak. Świetnie nam idzie.
Brawo my.
Idealne miejsce na imprezę.
Widziałem się z Benem.
- Kiedy? - We wtorek wieczorem.
Byłaś na tych „Siostrach biznesu”.
„Kobietach biznesu”, głupku.
Martwię się o niego.
Znajdzie inną pracę.
No to spoko. Radujmy się.
Czego ode mnie chcesz?
Żeby było ci bardziej przykro.
Bo tobie jest? Czujesz się przez to lepszy?
Wychodzisz na hipokrytę.
- Cześć. - Cześć.
Wybacz. Korki.
- Dziękuję. - Usiądźcie, gdzie chcecie.
Jasne.
Co tu robi policja?
Chcieli złożyć kondolencje.
„Nie myślcie, że to koniec.
To dopiero początek.
Życie nie jeden ma wymiar.
Jednym z nich jest ziemski zakątek.
On tylko odpoczywa.
Nie trapią go smutki i łzy.
Otacza go ciepło i spokój ducha.
Gdzie nie liczą się lata czy dni.
Pomyślcie o tym, że chciałby,
byśmy wiedzieli już dzisiaj,
że prócz naszego smutku
nic całkiem nie przemija.
Pomyślcie, że nadal żyje
w sercach swoich bliskich.
Tego, co kochasz,
nie da się stracić.
A on kochany był…
ponad wszystko”.
To czerwone w oliwkach to chili?
Papryka pimento.
Zostawisz trochę rodzinie w żałobie?
Louise wydaje wszystko na wyprawkę dla dziecka.
Nie stać mnie na żarcie.
To twoja robota.
Przecieki do mediów.
Zwaliłaś winę na nas, ale wiem, że to ty.
Czemu utrudniasz śledztwo?
A potem stoisz przed rodziną Bena
i mówisz, jak bardzo go kochałaś?
Brałaś pod uwagę botoks?
Chyba wolę, by moja twarz zwiędła naturalnie.
Będę starszą babką, która ma to gdzieś.
Dotrzemy do prawdy.
Dziwię się, że tu przyszliście.
Jak tam Sophia?
Myślisz, że odzyska przytomność?
Może resztę życia spędzi w śpiączce.
Pewnie ci z tym ciężko.
W porządku?
Szkoda mi naszych rodziców.
Musi wam być ciężko.
Przykro mi, że nie możemy wydać ciała.
Kiedy będzie to możliwe?
Nie wiem.
Chyba potrzebujemy dodatkowych badań.
Jak to? Jakich badań?
Lepiej nie teraz…
Chcę wiedzieć. Powiedz.
Sądzimy, że Ben już nie żył, gdy wrzucono go do rzeki.
Już nie żył? Jak jego ciało znalazło się w rzece?
Ktoś musiał to zrobić.
Czyli nie popełnił samobójstwa?
Raczej nie.
Czy Ben opowiadał ci coś
o Rebecce Webb?
Czemu o nią pytasz?
Próbuję ustalić, co ich łączyło.
Co masz na myśli?
Tamtego wieczoru wysłał jej SMS-a.
„Okłamałaś mnie”.
Wiesz, o czym mowa?
Pytaliście Rebeccę?
Z powodu przecieku do mediów nie chce z nami rozmawiać.
Podejrzewacie, że ma związek ze śmiercią Bena?
Nie wiemy.
Unika nas.
Otoczyła się prawnikami.
Czemu nie porozmawiasz z policją o Benie?
Nie mówmy o tym teraz.
Odpowiedz mi.
Puścili w obieg informacje na mój temat.
I dlatego odmawiasz współpracy?
Nie, chcę im pomóc.
Ale wolisz chronić samą siebie?
To nieprawda.
Pomówmy o tym gdzie indziej.
Czemu okłamałaś Bena?
- Jak to? - Wysłał ci SMS-a.
„Okłamałaś mnie”. O czym mówił?
Amy. Proszę…
Czemu go okłamałaś? Mów!
Nie okłamałam go.
- Udawałaś moją przyjaciółkę. - Nie.
Dom i cała reszta… Czułaś się winna?
- Myślisz, że możesz mnie kupić? - Proszę…
Wiesz, jak umarł mój brat?
Zabił się.
Policja uważa inaczej.
Wiesz, co mu się przytrafiło?
Nie.
Kłamiesz.
Czemu mnie okłamujesz?
Co ty tu robisz?
Wiem, że to zabrzmi dziwnie.
Pewnie mam paranoję.
- Uraziłam cię jakoś? - Nie.
Nie oddzwaniasz.
No tak. Mam mnóstwo pracy.
I wypisałaś się z jogi.
Przerzucam się na kardio, może trening HIIT.
- Powiedziałabyś mi o tym? - Jasne.
Zablokowałaś mnie na fejsie.
Tak? To pewnie jakaś usterka techniczna.
- Nie zablokowałaś mnie? - Nie.
Jeśli czymś cię wkurzyłam,
to mi powiedz.
Powiedz mi! Nie zrobiłam niczego naumyślnie.
Hannah, powiedz mi!
- Chcesz wiedzieć? - Tak.
Nie lubię cię.
Co? Czemu?
„Czemu”? Bo…
Nie lubię, jak się zachowujesz w szatni.
Nie lubisz, jak się zachowuję w szatni?
Właśnie. Paradujesz z cipką na wierzchu.
Każda ma swoją. Nie musimy oglądać twojej.
Uwierz, jest całkiem przeciętna.
Zadowolona?
Hej, Hannah!
Pierdol się!
Cześć.
Wrócę później.
Nie. Powinnaś zostać.
Siedzę tu cały dzień. Pójdę się przejść.
Kate?
Pójdziesz ze mną?
Jasne.
Dobrze.
Kiedy ostatnio ją widziałeś?
Ponad cztery lata temu.
Mówiła ci coś o rodzinie?
Nie musisz odpowiadać.
Mówiła, że nie ma krewnych.
Że jej rodzice zginęli w wypadku.
To w połowie prawda.
Nasza mama zginęła w wypadku.
Co się stało?
Zderzyła się z ciężarówką.
Sophia była z nią w aucie.
Wyszła z tego bez szwanku, ale mama…
Przykro mi.
Wyjechałem za pracą.
Sophia nadal mieszkała w domu. Było jej ciężko.
Tata bardzo kochał mamę.
Zaczął pić.
Nie był miły po pijaku.
Dlatego się wyprowadziła?
Nic nikomu nie powiedziała.
Nie odbierała telefonów.
Pojechałem do Barcelony, ale nie chciała mnie widzieć.
Dlaczego?
Próbowałem. Wiele razy.
Na nic.
Co mówi twój ojciec?
Że nie wie, co się stało.
Wyobrażam sobie najgorsze.
Gdy mój ojciec pił, może…
był wobec niej agresywny.
Jak się czujesz?
Szkoda mi jego rodziców.
Tyle czasu go nie było
i w końcu go znaleźli.
Nie mogę sobie wyobrazić, jak to jest stracić kogoś w ten sposób.
Jak się dowiedział?
Matheus i Fabio przyszli mnie szukać.
Ben domyślił się, że zostaliśmy dopasowani.
Matheus i Fabio wiedzą o wszystkim?
Zostaw to mnie.
Ale…
Co mamy robić?
Nie wrócisz na imprezę z taką twarzą.
Ściągaj koszulkę.
James.
- Dawaj. - Dobra.
Dobra. Weź to.
Wróć do siebie
i pozbądź się ubrań.
Spal je. Jasne?
Wejdź.
Wypad. No już.
Witaj. Żegnaj.
Gdy byłaś na Teneryfie…
byliśmy dopasowani?
Tak.
Okłamywałaś mnie?
Sprawdzałam, czy to działa.
Działało lepiej, niż myślałam.
Mogłaś mi powiedzieć.
Chciałam, ale nie mogłam.
Bo wykradłaś moje DNA z komputera Bena?
Chciałaś, bym tu przyjechał.
Zamierzałaś mi powiedzieć?
Postanowiłeś zostać z bratem.
Potrzebował mnie.
Nie wiedziałem o dopasowaniu.
- Zrobiłoby to różnicę? - Nie wiem.
Może.
Po co za mną przyjechałeś?
Zobaczyłem cię w sieci.
Mówiłaś o tym, jak to jest, gdy znajdziesz drugą połówkę.
Opisałaś dokładnie…
co do ciebie czuję.
Czułam się okropnie, okłamując cię.
Matheus…
kocham cię.
O co chodzi?
Ben…
- To moja wina, że się dowiedział. - Nie.
To moja wina. Ja to zrobiłam.
Co takiego?
Nie wiadomo, gdzie jest.
Nie wrócił do domu. Nie odbiera telefonu.
Nie wiem, gdzie jest.
- Jest na ciebie zły. Wróci. - A jak nie?
Jeśli coś zrobił?
Myślisz, że coś sobie zrobił?
Nie wiem.
Już dobrze.
Już dobrze. Chodź tu.
Już dobrze, skarbie.
- Wychodzisz? - Muszę.
Kiedy znów cię zobaczę?
Nie mów nikomu o dopasowaniu.
- Jak to? - Mogę pójść do więzienia.
Nie mów, że spotkałeś Bena. Nigdy go nie spotkałeś.
O czym ty mówisz?
Jeśli mnie kochasz, wróć na Teneryfę.
Nie. Nie rozumiem.
Już się nie zobaczymy.
Przykro mi. Tak musi być.
Jeśli chodzi o tę sprawę z odwołaniem…
Rebecca nie dała ci wyboru.
Nie winię cię.
Rebecca wie coś więcej na temat śmierci Bena Nasera.
Wiesz, że tam był?
Na imprezie po milionowym dopasowaniu.
Widziałem go.
Policja zażądała listy gości.
Nie wiesz o tym ode mnie.
Halo?
Cześć.
Megan?
Nie byłam pewna, czy zadzwonić.
Trochę mi niezręcznie,
ale chciałam porozmawiać o tym, co zaszło między mną a Hannah.
Co masz na myśli?
Wolałabym się spotkać.
Moglibyśmy?
Wybacz, po prostu nie rozumiem.
Dobrze.
- Hej. - Cześć.
Dzięki, że przyszedłeś.
- Chcesz coś? - Nie mam dużo czasu.
Chciałaś porozmawiać o Hannah, tak?
Tak.
Jest na mnie zła?
Nie odbiera telefonu, zablokowała mnie na Facebooku.
Gdy się z nią spotkałam, okropnie mnie potraktowała.
Co powiedziała?
Że mnie nie lubi,
bo obnoszę się z cipką w szatni przed jogą.
Nie wiem, co się dzieje.
To chyba dlatego, że się do niej przystawiałaś.
Co masz na myśli?
Gdy była u ciebie na kolacji,
mówiła, że ją podrywałaś.
Bzdura, bez sensu. Jestem hetero.
Ponoć jesteś lesbijką.
Co?
Nie jestem.
Przysięgam, nie podrywałam jej.
Czemu tak twierdzi? Kłamałaby?
Nie wiem. Sam ją zapytaj.
Muszę iść do pracy.
Mark.
Powiesz mi, jak coś się dowiesz?
- Tak. - Dobrze.
Odezwali się z NSB.
Ben Naser ponoć złożył rezygnację.
- Amy mówi, że go zwolnili. - Byli dość powściągliwi.
Kadry wymagają nakazu sądowego.
Znajdź kogoś, z kim pracował.
Może wie, co się stało.
- Co to? Wysłałaś mi filmik. - Serio?
Chyba przez pomyłkę.
- Co to? - O Boże.
- Udam, że nie widziałem. - Czego?
Przysłałaś mi seks-taśmę.
Nieprawda.
Prawda.
ŁADNE CYCKI!!!!! BOŻE, KATE!!!
TO TY?!!!?
Szef chce cię widzieć.
Zhakowali cię. Zdarza się.
- To ona. - Kto?
- Rebecca Webb. - Przestań.
- Skąd wiesz? - To jej sprawka.
Zemsta za aferę na pogrzebie.
Sprawa robi się zbyt osobista.
Nie mów. Wszyscy zobaczyli, jak się pieprzę.
- Wiesz, że to ona? - Zbieg okoliczności?
Nie wiem.
Tylko… nie rób głupstw.
- Nie radzisz, bym jej dokopała? - Właśnie.
Jeśli posuniesz się za daleko,
tym razem wyruchają cię jej prawnicy.
Odrobina czarnego humoru.
Boki zrywać.
Obejrzałeś do końca?
Nie.
Zbyt nisko mnie oceniasz. Chryste.
To mój pierwszy chłopak. Wygłupialiśmy się.
- Widziałem. - No tak.
O Boże, to mój tata.
Tylko nie to.
Cześć, tato.
Tak.
Co robisz?
Próbuję wygrać stolik boczny na aukcji.
Co to za stolik?
Ustawiasz go obok kanapy.
Megan znów dzwoniła?
Nie. Chyba do niej dotarło.
Na pewno jest lesbijką?
Czemu pytasz?
Bo na tej imprezie…
flirtowała z barmanem.
- Może jest biseksualna. - Tak mówiła?
Nie wnikałam w jej upodobania.
Próbowała wsadzić mi język do gardła.
Chciała cię pocałować?
Przecież mówiłam.
- Twierdzi, że nie. - Rozmawiałeś z nią?
Zadzwoniła. Przykro jej, że tak ją traktujesz.
Czekała na mnie po pracy
i nagabywała jak psychopatka.
Mówi, że nie jest lesbijką i nie podrywała cię.
- Kłamie. - Niby po co?
- Wierzysz jej, nie mnie? - Sam nie wiem.
Wierz mi. Swojej żonie.
To czemu świrujesz?
Do czegoś doszło? Spałyście ze sobą?
Co? Nie. Nie spałam z nią.
Najwyraźniej coś jest grane.
Ma fioła na moim punkcie i próbuje nas poróżnić.
To właśnie jest grane.
Myślisz, że kłamię?
- Nie chcę z tobą gadać. - Czemu?
Bo mi nie wierzysz.
Coś przede mną ukrywasz.
Myślisz, że cię zdradzam?
Nie wiem. Zdradzasz?
Zatruła ci myśli.
Chcę tylko znać prawdę.
Nie spałam z nią.
Nie zdradzam cię. Nigdy bym tego nie zrobiła.
Coś jest nie tak. Nie podoba mi się to.
Po prostu mi powiedz.
Nie rozmawiaj z nią więcej.
Spotkałem się z nią.
Chciała wiedzieć, co się dzieje. Ja też.
Więcej tego nie rób.
Czemu?
Rozbije nasz związek.
Nagada ci bzdur.
- To wariatka. - Dość! O co chodzi?
Nie spotkasz się z nią. Obiecaj.
- Czemu? - Zaufaj mi.
Jeśli nie powiesz, sam ją zapytam.
Nie możesz.
- Przysięgam, pójdę… - Mark, proszę. Nie!
- Nie! - Czemu?
To twoja połówka!
O czym myślisz?
Okłamałaś mnie.
Zrobiłam to dla nas.
Chciałam ją poznać,
żeby… spróbować być jak ona.
- Chciałam ci się podobać. - Podobasz mi się.
Poślubiłem cię.
Czego więcej chcesz?
Chcę być tą jedyną.
- Jesteś. - Ona nią jest.
Nie zrobiłbym tego testu.
Każdy tak mówi. A potem robi test i się zakochuje.
Jestem zakochany. W tobie.
- Jak się czujesz? - Jestem na ciebie zły.
A co myślisz o niej? Skoro już wiesz.
Nie wiem.
Nie mów jej.
Nie rób tego. Obiecaj.
Przestań.
To męczące.
Słuchaj. Prześpię się dziś na kanapie.
Nie mogę być obok ciebie.
Mark. Przepraszam.
Przepraszam cię.
Gdzie jest zapasowa pościel?
W szafce w przedpokoju.
Prześcieradła są na górze.
Obudź się. Dlaczego mam być sam?
Dlaczego mnie zostawiłaś, do cholery? Dlaczego mnie zostawiłaś?
Dlaczego?
Jestem starym głupcem.
Kochasz moją córkę?
Tak.
Powiedziała ci, czemu opuściła dom?
Mówiła, że nie ma krewnych.
To moja wina.
Nie byłem dobrym ojcem.
Skarbie. Obudź się. Porozmawiamy.
Wszystko dobrze?
Praca.
Zatrzymać?
Nie trzeba.
Rebecca? To ty?
Po co dzwonisz, Fabio?
Czytałem o twoim przyjacielu.
Jego ciało znaleźli w rzece. Głośno o tym w Internecie.
Bo zrobiłaś się sławna.
Czego chcesz?
Gdy poszliśmy z Matheusem do ciebie, Ben powiedział, co zrobiłaś.
Policja byłaby tym zainteresowana.
To by ci bardzo zaszkodziło.
Gdzie jesteś?
Tutaj, w Londynie. Spotkajmy się, żeby pogadać.
Może się dogadamy
i nie będę musiał donieść na ciebie na policję.
Halo? Rebecca?
NA PODSTAWIE POWIEŚCI „DOPASOWANI” JOHNA MARRSA
Napisy: Ewa Nowicka