NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
A więc…
panie Kishibe…
Miałbym do pana ogromną prośbę.
KOICHI HIROSE, LICEALISTA
ROHAN KISHIBE, MANGAKA
O co chodzi, Koichi?
Wybieram się za granicę podczas ferii wiosennych.
Tak? A dokąd?
Do Włoch.
Co…?
Do Włoch?
Mógłby pan użyć Heaven’s Door, by napisać we mnie, że mówię po włosku?
Czemuż, na miłość boską, miałbym to robić?
Ja… nigdy nie byłem sam za granicą i trochę się denerwuję.
Chciałbym przynajmniej mówić po włosku.
Proszę!
Jedziesz do Włoch, co?
Więc opowiem ci o mojej przygodzie we Włoszech.
Co?
Gdy się poznaliśmy, na jakiś czas przestałem rysować
z powodu urazu, do którego on doprowadził.
Poleciałem wtedy do Wenecji, by zebrać materiały do następnej mangi
i spędziłem tam osiem dni.
Zetknąłem się tam z pewną historią.
Jest bardzo dziwna.
ODCINEK 16: W KONFESJONALE
Historię, którą ci opowiadam,
ja, Rohan Kishibe, słyszałem na własne uszy.
To było przerażające doświadczenie.
Wiesz, co to konfesjonał?
Znajduje się w każdym włoskim kościele.
Ma dwie drewniane kabiny.
Ksiądz wchodzi do kabiny z zasłonami,
a parafianin do drugiej.
Między nimi znajduje się małe okienko.
Można przez nie rozmawiać,
ale ksiądz i parafianin się nie widzą.
Dzięki temu wierni mogą wyznać swoje grzechy,
zachowując przy tym anonimowość.
Nie możesz bowiem przez lata skrywać w sercu sekretu.
Im większy sekret, tym większe cierpienie serca.
Konfesjonał to miejsce, w którym można się oczyścić z grzechów.
Stworzyli go mądrzy ludzie.
Mimo że to niedozwolone, robiłem zdjęcia, gdy księdza nie było w pobliżu.
Przyglądałem się konstrukcji i materiałowi.
I… dla zdobycia doświadczenia
pomyślałem, że warto by samemu wyznać księdzu grzechy.
Wszedłem do kabiny.
Spowiedź dodałaby moim historiom realizmu.
Ojcze… chciałbym się wyspowiadać.
Popełniłem ciężki grzech.
Co…?
Dłużej tego nie wytrzymam. Muszę to księdzu opowiedzieć.
Nie mogę spać po nocach.
Przysięgam!
Nie wiedziałem, że kabina z zasłonami jest dla księdza.
Ten człowiek wziął mnie za duchownego.
Ale…
czyż to nie był łut szczęścia?
O jakim „ciężkim grzechu” mówił?
Równie dobrze mogłem go wysłuchać.
Realne doświadczenie dodałoby pracom realizmu.
Nieważne, kto słucha spowiedzi.
Dla tego mężczyzny liczy się przeświadczenie,
że wyspowiadał się księdzu.
Ojcze?
Coś nie tak?
Nie, nic takiego. Proszę… Kontynuuj, synu.
Tak…
Tylko od czego zacząć?
Cóż… chyba od tamtego wieczora.
Tak.
Wszystko zaczęło się tamtego wieczora.
Miałem 24 lata
i byłem zatrudniony na targu.
Pracowałem fizycznie.
Ładowałem worki z kukurydzą do ciężarówki lub nosiłem je do magazynu.
To była ciężka praca.
Byłem tak zajęty, że nie miałem czasu na randki.
I nienawidziłem tej pracy.
Tego wieczoru minęła już 18.00.
Robiłem nadgodziny, jak zawsze.
Wtedy… pojawił się pewien człowiek.
Poruszał się chwiejnym krokiem. Miał pusty wzrok i brudne włosy.
Śmierdział.
Od razu wiedziałem.
Był włóczęgą.
Proszę…
Daj mi… coś do jedzenia.
Brzmiał żałośnie.
Gapił się na mój prowiant na stole.
Nagle wezbrała we mnie złość.
Ja harowałem jak wół,
a on obijał się na dworcu czy w parku.
Cóż za bezczelność!
Egoistyczny dupek!
Zasuwam, dostaję wypłatę i kupuję za nią jedzenie.
Czemu ty tak nie zrobisz?
Dam ci jeść, ale najpierw wniesiesz wszystkie worki do magazynu.
Ja…
zrobię to.
Ale najpierw daj mi coś do jedzenia.
Nie jadłem od pięciu dni.
Słowo daję.
Jak tylko coś zjem, pownoszę worki.
Obiecuję!
Czyżby?
Otrzymasz zapłatę, jak wykonasz pracę.
Piszesz się na to?
Ej! Czemu bierzesz najmniejszy?
Te są twoje!
Masz na to godzinę, jasne?
Chcę wcześniej mieć fajrant.
Pospiesz się, na miłość boską!
Chcesz jeść, to się streszczaj.
Boże, co za nierób.
Dam mu nauczkę.
Ej! Udajesz, że się przewróciłeś, bo chcesz się wymigać?
Nie przepracowałeś nawet dziesięciu minut!
Wymigać…?
Czy wyglądam na kogoś,
kto się wymiguje?!
Co, u diabła?
Ogarnęła mnie głęboka rozpacz, głębsza niż ciemny ocean…
przez ciebie!
Nigdy, przenigdy nie zapomnę twojej twarzy!
Zapłacisz mi za to.
Wrócę w najszczęśliwszym okresie twojego życia, jak Boga kocham!
Wrócę… po ciebie!
Szykuj się!
Patrz!
Ktoś leży pod workiem!
Nie żyje.
Nie żyje!
Wezwij lekarza!
Albo lepiej… policję!
Nie wiedziałem!
Nie wiedziałem, że naprawdę nie jadł od pięciu dni.
Czekaj… To znaczy chwileczkę.
Włóczęga przemówił po raz ostatni, gdy był już martwy?
Może ci się to przyśniło?
Przyśniło?
Chciałbym, żeby to był sen.
Prawdziwy horror dopiero się zacznie, ojcze.
Nagle zaczęło mi się powodzić. To było aż dziwne.
Otrzymałem spadek od dalekiego krewnego.
Wygrałem fortunę na loterii.
Ziemię, którą za nią kupiłem, sprzedałem z ogromnym zyskiem.
Potem wpadłem na pomysł, by robić kukurydziane przekąski,
które z miejsca stały się hitem.
Sprzedawały się jak świeże bułeczki.
Wcześniej nie miewałem dziewczyn, ale się ożeniłem…
z byłą modelką, która chodziła na tygodniu mody w Mediolanie.
Zarabiałem olbrzymie pieniądze.
Mam 15 służących i trzech szoferów.
To niesłychane szczęście zawsze mnie niepokoiło.
Nie przestawałem myśleć…
o tym zmarłym człowieku.
Potem…
urodziła mi się córka.
Tatusiu!
- Była urocza i podobna do matki. - Tatusiu!
Patrz, tato. Gotowy?
Patrz uważnie.
O, nie! Spudłowałam.
Nie szkodzi.
Prawie ci się udało.
Miałaś zamknięte oczy, panienko. Spróbuj jeszcze raz.
Tak!
Gdy patrzyłem, jak córka bawi się na placu…
pomyślałem sobie, że jestem szczęśliwym człowiekiem.
Tak jak obiecałem…
wróciłem.
Po ciebie, ty podły łajdaku!
Nic ci nie jest, panienko?
Stul pysk!
Spokojnie.
Tylko pożyczam ciało twojej córki.
Przestań!
Popełniasz błąd! To była twoja wina!
Moja wina?
Szczęściło ci się w ostatnich latach, nie?
Bogactwo… sława… rodzina.
Myślisz, że sam to wszystko zdobyłeś?
Po kryjomu ci pomagałem.
Abyś, zrzucony z piedestału,
poczuł to samo, co ja wtedy: głęboką rozpacz.
Jednakże…
dokonuję zemsty, by ocalić swoją duszę.
Miałbym wyrzuty sumienia, gdybyś zginął, myśląc, że to moja wina.
Dlatego dam ci szansę.
O tym, czy jestem winny…
zdecyduje wola Boga.
Przekonamy się, czy masz jakąś przyszłość. Spróbuj szczęścia.
Jeśli los będzie ci sprzyjał, moja uraza okaże się bezpodstawna.
Wtedy cię nie zabiję i zniknę.
Zdecyduje o tym przeznaczenie.
Chcesz spróbować szczęścia czy nie?
Ja… nie wiem, o czym mówisz…
Masz powiedzieć „tak” albo „nie”!
Dlaczego… ja?
Odpowiedz!
Inaczej utnę ci łeb!
Ja… spróbuję…
Nie mam wyboru!
Dobrze.
Trzymaj.
O twoim przeznaczeniu zdecyduje błahostka.
Podrzuć popcorn wyżej niż latarnia, a potem złap go w usta.
Trzy razy z rzędu.
Jeśli ci się uda, to znaczy, że los jest po twojej stronie, i zniknę.
Taka błahostka…?
Chodzi też o moją duszę.
Nazywasz to błahostką?
Na mój znak zaczynasz.
Jeśli popcorn poleci za nisko albo rzucisz za późno, zginiesz.
Gotowy? Start!
Poczekaj!
Wysokość…
się zgadza.
Dlaczego mnie to spotyka?
Jest.
Spada prosto na mnie.
Nie… O nie!
Nic nie widzę.
Było blisko.
Ale udało mi się.
Złapałem go!
Drugi rzut.
Przygotuj popcorn.
Zaczekaj!
Przed chwilą słońce mnie oślepiło.
Mogę rzucać w cieniu?
Jeszcze jakieś życzenia?
Rzucaj tu i teraz!
Jeszcze dwa razy, jasne?
Jeśli ci się nie powiedzie, zabiję cię!
A jeśli ci się uda, zniknę, jak obiecałem.
Dalej! Rzucaj!
I… naprawdę znikniesz?
Jeśli mi się uda, oszczędzisz mnie!
Dość tego!
Rzucaj, bo cię zabiję!
Tak jest!
Słońce skryło się za chmurą.
Spada prosto na mnie.
Co?
Hej!
Co, do…?
No i pięknie!
Myślą, że je karmisz.
Dałem radę!
Dobrze ci tak!
Drugi też złapałem!
No i co?
Małe piwo.
Panikowałem, ale już nie pękam.
Dam radę. Wygram!
Poczekaj z tym świętowaniem, aż złapiesz ostatni.
Gotowy?
Jasne, dawaj!
Zrobię to jeszcze raz i…
Co, do licha?!
To ty ściągnąłeś te gołębie.
Kto porozrzucał cały popcorn?
Ty!
Ten… jest ostatni.
Jeśli rzucę wyżej niż latarnia…
Spadać mi stąd!
Nie ma więcej żarcia!
Rzucaj.
Ostatni raz.
Zaczekaj!
Cha! Gołębie nie ruszą płonącego popcornu!
Polałem go olejem i podpaliłem. Nie zbliżą się do niego.
Tak! Spada prosto na mnie!
Nie widzę…
płonącego popcornu…
Słońce mnie oślepia.
Nie widzę go.
Nie widzę!
Gdzie on jest?
Przeznaczenie się wypełniło.
To nie była moja wina!
Pewnie dziwisz się, że nadal żyję, ojcze?
Dlatego tu przyszedłem.
Musiałem komuś powiedzieć,
jak straszliwy grzech popełniłem.
Ten włóczęga…
uczynił mnie tak bogatym, że mogłem mieć wszystko.
Łatwo znalazłem służącego, który spełniał wszystkie moje polecenia.
Panie…
wyjdź już…
Panie…
Możesz spowiadać się w nieskończoność, ale moja klątwa nigdy cię nie opuści…
Przekupiłeś mnie, bym poddał się operacji plastycznej…
oszukałeś i skazałeś na męczarnie…
Nigdy ci tego nie wybaczę… Nie zapomnę, co zrobiłeś!
Chodzisz za mną nawet do kościoła?
Przeklinam cię…
W najszczęśliwszym momencie życia twojej córki, wrócę po ciebie.
To nie wystarczy.
Od tej chwili będziemy obserwować cię na okrągło,
abyś nie zdołał ponownie nas oszukać, łajdaku!
Jezu, ale straszne!
Okuyasu!
Yukako!
Rohanie, to prawdziwa historia?
Paniusiu, przynieś mi herbatę bąbelkową z mlekiem.
Skąd się tu wziąłeś?
Wątpisz w prawdziwość moich słów?
Nie, nie to miałem na myśli…
Ale może była to zwykła sprzeczka użytkowników Standu?
I nie miała nic wspólnego z mściwymi duchami?
Ten duch i tak miał anielską cierpliwość.
Oszalałbym, gdyby całe życie prześladował mnie duch.
Koichi, daj znać, jak zacznie cię prześladować duch.
Zrobię z nim porządek raz na zawsze.
Dobrze… Dzięki.
Co się z nim stało?
Ja, Rohan Kishibe, nie wiem.
Może pewnego dnia…
wrócę tam, by go zobaczyć.
Nie poddał się, gdy nawiedził go duch.
Sam musiał się z tym uporać, ale się nie załamał.
Jest złym człowiekiem,
ale podziwiam jego wytrzymałość.
Może jestem jedynym, który tak myśli.
Napisy: Monika Bartz