‪อาจารย์คิชิเบะครับ
‪วันนี้ผมมีเรื่องสำคัญจะขอร้อง
‪(ฮิโรเสะ โคอิจิ นักเรียนมัธยมปลาย)
‪(คิชิเบะ โรฮัง นักวาดการ์ตูน)
‪มีอะไรล่ะ โคอิจิ
‪ที่จริงคือผมจะไปต่างประเทศ ‪ช่วงปิดเทอมฤดูใบไม้ผลินี้
‪งั้นเหรอ ไปไหนล่ะ
‪อิตาลีครับ
‪เอ๋
‪อิตาลีเหรอ
‪คุณช่วยใช้เฮฟเว่นส์ดอร์เขียนลงตัวผมว่า ‪"ฉันพูดอิตาเลียนได้" หน่อยสิครับ
‪ฉันจะทำแบบนั้นเพื่อนายทำไม
‪ผมไม่เคยไปต่างประเทศคนเดียว ผมเลยตื่นเต้น
‪อย่างน้อยผมพูดภาษาของเขาได้ก็ยังดี
‪ขอร้องนะครับ
‪อืม
‪นายจะไปอิตาลีสินะ
‪งั้นฉันจะเล่าเรื่องที่ฉันเคยเจอที่นั่น
‪เอ๋
‪ตอนที่ฉันเพิ่งรู้จักนาย ‪ฉันต้องหยุดวาดการ์ตูนชุดเพราะบาดเจ็บ
‪ซึ่งเกิดจากเขาน่ะ จำได้ไหม
‪ช่วงนั้น ฉันไปเวนิสเพื่อค้นคว้า ‪หาข้อมูลเขียนมังงะเรื่องต่อไป
‪และพักอยู่ที่นั่นคนเดียวแปดวันหรือราวๆ นั้น
‪ตอนนั้นเองที่ฉันเจอเรื่องนี้
‪มันเป็นเรื่องที่แปลกมาก
‪(ตอน: ณ ห้องสารภาพผิด)
‪เรื่องที่ฉันจะเล่าให้นายฟัง...
‪คือเรื่องที่ฉัน คิชิเบะ โรฮังได้ยินมากับหู
‪มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจ
‪นายรู้จัก "ห้องสารภาพบาป" หรือเปล่า
‪โบสถ์ในอิตาลีทุกแห่งมีห้องแบบนี้
‪มันเป็นห้องสร้างจากไม้ ‪แบ่งเป็นสองส่วนที่ดูเหมือนตู้โทรศัพท์
‪บาทหลวงจะเข้าไปในส่วนที่มีผ้าม่าน
‪ส่วนลูกวัดจะเข้าไปอีกส่วนนึง
‪ระหว่างสองส่วนนี้จะมีหน้าต่างบานเล็กๆ กั้น
‪ให้เสียงลอดผ่านได้แต่ว่า...
‪บาทหลวงกับลูกวัดมองไม่เห็นกัน
‪หน้าต่างบานนี้คือบริเวณที่ ‪ลูกวัดจะสารภาพ "บาป" ของตน
‪ซึ่งเป็นเรื่องส่วนตัวที่ไม่เคยบอกใคร
‪ก็คนเราน่ะเก็บความลับไว้ ‪ก้นบึ้งของจิตใจนานมากไม่ได้
‪ยิ่งความลับนั้นร้ายแรงเท่าไหร่ ‪จิตใจยิ่งทุกข์ทรมาน
‪ห้องสารภาพบาปจึงเป็นสถานที่ ‪ชำระล้างจิตวิญญาณของผู้ทำบาป
‪เป็นสถานที่ซึ่งเกิดขึ้นจากปัญญาของผู้คนในอดีต
‪ที่จริงเขาไม่อนุญาต ‪แต่ฉันถ่ายรูปห้องนี้ตอนที่บาทหลวงไม่อยู่
‪ฉันสำรวจดูงานออกแบบ ‪และวัสดุของภาพแกะสลักอย่างใกล้ชิด
‪และเพื่อเป็นประสบการณ์ตรง
‪ฉันก็คิดว่าคงไม่เลว ‪ถ้าฉันได้สารภาพบาปกับบาทหลวง
‪ฉันเลยเข้าไปนั่งในห้องนั้น
‪ประสบการณ์ตรงคงทำให้งานของฉันสมจริงน่ะ
‪คุณพ่อครับ ผมมาสารภาพบาป
‪ผมทำบาปใหญ่หลวง
‪เอ๋
‪ผมทนเก็บเงียบต่อไปไม่ไหว ‪ผมต้องบอกท่าน คุณพ่อ
‪ผมนอนไม่หลับถ้าไม่ได้สารภาพ
‪ให้ตายสิ
‪ตอนนั้นฉันไม่รู้นี่ว่า ‪ส่วนที่มีผ้าม่านมีไว้สำหรับบาทหลวง
‪ชายคนนี้เข้าใจผิดว่าฉันคือบาทหลวง
‪แต่ว่า...
‪ฉันโชคดีนี่นาแบบนี้
‪หึ
‪"บาปใหญ่หลวง" ของเขาคืออะไร
‪ฟังเขาสารภาพจนจบก็คงไม่เลว
‪ประสบการณ์ตรงทำให้งานของฉันสมจริง
‪ไม่สำคัญหรอกว่าใครที่ฟังคำสารภาพของเขา
‪อย่างไรซะ การที่เขาได้สารภาพ
‪ก็คือสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาแล้ว
‪คุณพ่อสะดวกไหมครับ
‪เอ่อ...
‪สะดวกสิ เชิญพูดต่อเลย
‪เอ่อ...
‪ครับ แต่ผมจะเริ่มยังไงดี
‪ในค่ำวันนั้นน่ะ
‪ใช่ เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นในค่ำวันนั้น
‪ตอนนั้นผมอายุ 24
‪ทำงานอยู่ในตลาดแห่งนึง
‪ผมทำงานกรรมกรแบกหาม
‪แบกกระสอบข้าวโพด ‪ขึ้นรถบรรทุกหรือเก็บเข้าโกดัง
‪เป็นงานหนักทีเดียว
‪ผมยุ่งมากจนไม่เคยมีเวลาพบปะผู้หญิง
‪ผมเกลียดงานนี้ที่สุด
‪คืนนั้น หลังหกโมงเย็น
‪ผมกำลังทำงานล่วงเวลาตามเคย
‪ตอนนั้นเอง ชายคนนี้ก็ปรากฏตัว
‪เขาเดินตุปัดตุเป๋เข้ามา
‪ดวงตาว่างเปล่า ผมเผ้าสกปรกและตัวเหม็น
‪ผมดูก็รู้ทันทีว่า
‪เขาเป็นคนเร่ร่อน
‪ขอร้องล่ะ ขออาหารกินหน่อย
‪เสียงของเขาแผ่วเบามาก
‪เขาเอาแต่เหลือบมอง ‪อาหารกลางวันของผมที่อยู่บนโต๊ะ
‪จู่ๆ ผมก็เริ่มโกรธ
‪ผมทำงานหนักเหมือนวัวควาย
‪ส่วนเขากลับลอยชาย ‪อยู่ตามสถานีหรือในสวนสาธารณะ
‪แล้วยังมีหน้ามาขออาหารกิน
‪เห็นแก่ตัวเป็นบ้า
‪ฉันทำงานหาเงินซื้ออาหารเอง
‪นายก็ทำแบบเดียวกันสิ
‪ฉันจะให้อาหารนายก็ได้ ‪แต่นายต้องแบกกระสอบพวกนี้เข้าโกดังก่อน
‪ผมจะทำงานแน่นอน
‪แต่ขอผมกินอาหารก่อนเถอะ
‪ผมไม่ได้กินอะไรมาห้าวันแล้ว จริงๆ นะ
‪แค่อาหารนิดเดียวก็พอ ‪หลังจากนั้นผมจะทำงาน ผมรับรอง
‪งั้นเหรอ
‪แต่เราจะได้ค่าจ้างต่อเมื่อทำงานเสร็จเท่านั้น
‪นายจะทำหรือไม่ทำ
‪เอ่อ...
‪เฮ้ย ทำอะไรวะ แบกแต่กระสอบเล็กๆ
‪- เอ๋ ‪- นายควรแบกตรงนี้
‪ทำให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมงนะ
‪ฉันอยากกลับบ้านเร็วๆ
‪เร็วหน่อยสิวะ
‪ถ้านายอยากกินเร็วๆ ก็ต้องรีบทำงานให้เสร็จ
‪หมอนี่ขี้เกียจเป็นบ้า
‪มันต้องได้บทเรียนสักหน่อย
‪เอ๋
‪เฮ่ อย่ามาทำสำออยเพราะอยากอู้งานนะ
‪นายทำงานยังไม่ทันถึงสิบนาทีเลย
‪หาว่าฉันอู้เหรอ
‪เฮ้ย
‪แกจะบอกว่าฉัน
‪สำออยเพราะจะอู้งานงั้นเหรอ
‪อะไรวะเนี่ย
‪ตอนนี้ฉันสิ้นหวังจมดิ่งอยู่กลางทะเลมืดมิด
‪เพราะแก
‪ฉันจะไม่มีวันลืมหน้าของแก
‪เหวอ
‪ฉันจะทำให้แกชดใช้
‪ฉันจะกลับมาอย่างแน่นอน
‪ในเวลาที่ชีวิตของแกมีความสุขที่สุด
‪ฉันจะกลับมารับตัวแก
‪เตรียมใจรอไว้ได้เลย
‪เหวอ
‪โอ๊ะ ดูสิ
‪มีคนอยู่ใต้กระสอบ
‪เอ๋
‪เขาตายแล้ว
‪เหวอ เขาตายแล้ว
‪หมอ ตามหมอ!
‪ไม่งั้นก็แจ้งตำรวจ
‪เหวอ
‪ผมไม่รู้มาก่อน
‪ผมไม่รู้ว่าเขาไม่ได้กินอาหารมาห้าวันจริงๆ
‪อะไรกัน... เดี๋ยวนะ
‪คุณบอกว่าคนเร่ร่อนพูดครั้งสุดท้ายนั่น ‪หลังเขาตายแล้วเหรอ
‪แน่ใจนะว่าคุณไม่ได้ฝันไป
‪ฝันเหรอ
‪ผมก็อยากให้เป็นความฝัน
‪ความสยองแท้จริงยังไม่เริ่มด้วยซ้ำ คุณพ่อ
‪หลังจากนั้น จู่ๆ ผมก็เริ่มโชคดีมาก ‪จนแทบจะน่าขนลุก
‪ผมได้รับมรดกจากญาติห่างๆ คนนึง
‪ผมถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง
‪ผมขายที่ดินที่ผมใช้เงินก้อนนั้นซื้อมา ‪โดยได้กำไรมหาศาล
‪จากนั้นผมก็เกิดไอเดียจะปลูกข้าวโพดทำขนมขาย
‪ซึ่งกลายเป็นสินค้าฮิตติดตลาดในทันทีที่เปิดตัว
‪สินค้าเหล่านี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าไปทั่วโลก
‪ผมไม่เคยมีแฟนมาก่อนแต่ผมได้แต่งงาน
‪กับอดีตซูเปอร์โมเดล ‪ที่บังเอิญมางานแฟชั่นวีคในมิลาน
‪ผมมีรายได้เหลือเฟือจนใช้ไม่หมด
‪บ้านของผมตอนนี้มีคนรับใช้ถึง 15 คน
‪มีคนขับรถสามคน
‪ความโชคดีจนพิลึกแบบนี้ทำให้ผมกังวลอยู่เสมอ
‪ลึกๆ แล้ว ผมคิดถึงชายคนนั้นมาตลอด
‪ต่อมาผมมีลูก
‪พ่อขาๆ
‪- เด็กหญิงน่ารักที่สวยเหมือนแม่ ‪- พ่อขา
‪พ่อขา ดูให้ดีนะ
‪จับตาดูไว้นะ
‪โอ๊ย
‪ไม่จริง พลาดจนได้
‪ไม่เป็นไร เกือบทำได้แล้ว
‪เมื่อกี้คุณหนูหลับตาน่ะครับ ลองอีกที
‪ค่ะ
‪ระหว่างที่ผมเฝ้าดูลูกสาวเล่นกลางจัตุรัสแห่งนั้น
‪ผมอดคิดไม่ได้ว่า ‪"ผมช่างเป็นคนมีความสุขจริงๆ"
‪อ๊าก
‪ตามที่ฉันเคยสัญญา
‪ฉันสัญญาแล้วว่าจะกลับมา
‪มาจัดการแก ไอ้คนสารเลว
‪อ๊าก
‪คุณหนูเป็นอะไรหรือเปล่าครับ
‪หุบปาก
‪อ๊าก
‪ไม่ต้องห่วง ฉันแค่ยืมร่างของลูกสาวแก
‪หยุดนะ หยุด
‪นายทำผิดนะ ทั้งหมดเป็นความผิดของนายเอง
‪ความผิดของฉันเองเหรอ
‪หลายปีมานี้ แกโชคดีมาตลอดใช่ไหมล่ะ
‪เงินทอง ชื่อเสียง ครอบครัว
‪แกคิดเหรอว่าแกได้ทุกอย่างมาด้วยตัวเอง
‪ฉันแอบช่วยแกอยู่ต่างหาก
‪เพื่อที่เวลาแกร่วงลงจากที่สูงน่ะ
‪แกจะได้ลิ้มรสชาติแบบที่ฉันเคยรู้สึก ความสิ้นหวัง
‪อย่างไรก็ตาม...
‪ฉันจะแก้แค้นเพื่อให้วิญญาณของฉันสงบสุขสักที
‪แต่ถ้าแกตายโดยคิดว่า ‪ฉันฆ่าแกทั้งที่ฉันผิดเอง ฉันคงรู้สึกแย่
‪ดังนั้นฉันจะให้โอกาสแกสักครั้ง
‪มันเป็นความผิดของฉันหรือเปล่า
‪เทพเจ้าจะเป็นผู้ตัดสิน
‪อ๊าก
‪เราจะมาดูกันว่าแกมีอนาคตเหลือไหม ‪ลองเสี่ยงดวงดูนะ
‪ถ้าโชคชะตาเข้าข้างแก ‪งั้นฉันก็แค้นแกอย่างไร้เหตุผล
‪ฉันก็จะไม่ฆ่าแก ฉันจะหายไปเฉยๆ
‪เรามาดูกัน โชคชะตาจะเป็นผู้ตัดสิน
‪แกอยากลองเสี่ยงดวงไหมล่ะ
‪ฉันไม่รู้ว่านายพูดเรื่องอะไร
‪แกแค่ต้องตอบตกลงหรือปฏิเสธ
‪ทำไมฉันต้องทำแบบนั้น
‪ตอบมา!
‪ถ้าแกไม่อยากเสี่ยง ฉันก็จะตัดหัวแกซะเดี๋ยวนี้
‪ฉันจะลองๆ
‪ฉันไม่มีทางเลือกนี่นา
‪ดี
‪รับไป
‪เอ๋
‪เรารู้โชคชะตาของตัวเองผ่านสิ่งเล็กๆ น้อยๆ
‪โยนข้าวโพดนั่นให้สูงกว่าโคมไฟข้างถนน
‪แล้วใช้ปากรับไว้
‪สามครั้งติดกัน
‪ถ้าแกทำสำเร็จ แสดงว่าโชคชะตาเข้าข้างแก ‪และฉันจะยอมแพ้จากไปเอง
‪เรื่องเล็กน้อยแค่นั้นจะ...
‪นี่คือการตัดสินใจครั้งสุดท้าย ‪เกี่ยวกับวิญญาณของฉันด้วย
‪แกบอกว่ามันเล็กน้อยเหรอ
‪เริ่มเมื่อฉันปรบมือ
‪ถ้าโยนข้าวโพดไม่สูงพอ ‪หรือแกชักช้า ฉันจะฆ่าแกซะ
‪พร้อมไหม เริ่ม
‪เดี๋ยวก่อน
‪อ๊าก
‪ความสูงผ่าน
‪ทำไมฉันต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
‪มาแล้ว มันกำลังตกลงมาตรงหน้าฉัน
‪ไม่
‪ไม่จริง
‪ฉันตาพร่ามองไม่เห็น
‪อ๊าก
‪เกือบไปแล้ว
‪แต่ฉันทำได้
‪ฉันรับได้
‪ทีนี้ครั้งที่สอง
‪เตรียมตัว
‪เดี๋ยวสิ
‪เมื่อกี้แสงแดดทำฉันตาพร่า
‪ฉันทำในที่ร่มได้ใช่ไหม
‪นายจะเรียกร้องอะไรอีก
‪เอ๋
‪ตอนนี้และที่นี่เท่านั้น
‪อีกสองครั้งนะ
‪ถ้าแกทำพลาด ฉันจะฆ่าแกซะ
‪ถ้าแกทำสำเร็จ ฉันจะหายไปตามที่สัญญาไว้
‪ทีนี้ก็โยนครั้งที่สอง
‪นายจะหายไปจริงๆ นะ
‪ถ้าฉันทำสำเร็จ นายจะปล่อยฉันแน่นะ
‪หุบปาก
‪ถ้าแกไม่โยนเดี๋ยวนี้ ฉันจะฆ่าแกซะ
‪ดีมาก เมฆบังดวงอาทิตย์แล้ว
‪มันจะตกลงมาตรงๆ
‪อะไรกัน
‪เฮ้ย
‪อะไรเนี่ย
‪ดีจริง พวกมันคิดว่าแกกำลังให้อาหาร
‪เหวอ
‪สำเร็จ เป็นไงล่ะ
‪ฉันรับครั้งที่สองได้ด้วย
‪เป็นไงล่ะ ง่ายจะตาย
‪เมื่อกี้ฉันแตกตื่น แต่ตอนนี้ฉันสงบใจได้แล้ว
‪ฉันทำได้ ฉันชนะได้
‪ไว้ทำสำเร็จครั้งสุดท้ายแล้วค่อยฉลองเถอะ
‪พร้อมไหม
‪พร้อมมาก มาเลย
‪ฉันจะทำอีกครั้ง...
‪เหวอ
‪อะไรวะเนี่ย
‪แกนั่นแหละที่ทำให้นกพิราบมารวมตัวกัน
‪ใครกันที่ทำข้าวโพดกระจายเต็มพื้น
‪ก็นายเองนั่นแหละ
‪ครั้งสุดท้ายนี้...
‪ถ้าฉันโยนสูงกว่าโคมไฟ
‪ไปให้พ้น ไปซะ
‪ไม่มีอาหารให้พวกแกอีกแล้ว
‪เร็ว ครั้งสุดท้าย!
‪เดี๋ยวสิ เดี๋ยว
‪อ๊าก
‪ไงล่ะ นกพิราบกินข้าวโพดร้อนๆ ไม่ได้สินะ
‪ฉันราดน้ำมันลงไปแล้วจุดไฟ พวกมันจะได้ไม่กิน
‪นั่นแหละ ตกลงมาตรงๆ
‪อ๊าก
‪ฉันมองไม่เห็นข้าวโพดที่ลุกไหม้
‪ฉันมองไม่เห็นเปลวไฟกลางแดดแบบนี้
‪ฉันมองไม่เห็น
‪มันอยู่ไหน
‪อ๊าก
‪คำตัดสินออกมาแล้ว ไม่ใช่ความผิดของฉัน
‪คุณพ่อคงคิดว่า "แต่เขายังมีชีวิตอยู่" นี่นา
‪นี่แหละคือเหตุผลที่ผมมาที่นี่
‪ผมทนไม่ไหวที่จะเก็บงำ
‪บาปร้ายแรงที่ผมก่อไว้
‪ชายเร่ร่อนคนนั้นทำให้ผม ‪ร่ำรวยมากจนผมได้ทุกอย่างที่ต้องการ
‪ร่ำรวยมากจนผมหาคนรับใช้สักคน ‪ที่จะยอมทำตามคำสั่งทุกอย่าง
‪เจ้านาย
‪ออกมาเถอะ
‪เจ้านาย
‪ไม่ว่าแกจะสารภาพบาปอีกกี่ครั้ง ‪ฉันก็จะขอสาปแช่งแกตลอดไป
‪แกจ่ายเงินให้ฉันไปทำศัลยกรรม
‪แกหลอกใช้ฉัน ‪และทำให้ฉันพบเจอเรื่องสยองเช่นนั้น
‪ฉันจะไม่มีวันอภัย ‪ฉันจะไม่มีวันลืมความแค้นที่มีต่อแก
‪นายตามฉันเข้ามาได้แม้แต่ในโบสถ์เรอะ
‪ฉันขอสาปแช่งแก
‪เมื่อลูกสาวของแกมีความสุขที่สุดในชีวิต ‪ฉันจะมารับตัวแกไป
‪รอเวลามารับมันไม่ได้หรอก
‪นับจากนี้ไป เราจะเฝ้าดูแกตลอดเวลา
‪เพื่อที่แกจะหลอกเราไม่ได้อีก
‪น่ากลัวชะมัดเลย
‪โอคุยาสึ
‪คุณยูคาโกะ
‪อาจารย์โรฮัง นี่เรื่องจริงเหรอ
‪พี่สาวครับ ขอชานมไข่มุกแก้วนึง
‪โผล่มาจากไหนกันเนี่ย
‪นี่จะหาว่าฉันโกหกเรอะ
‪เปล่า ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น
‪อาจเป็นแค่คนใช้สแตนด์ทะเลาะกันก็ได้หรือเปล่า
‪ไม่ได้เกี่ยวกับภูติผีอาฆาตสักหน่อย
‪แต่ว่ามันดูเหมือนเป็นผีที่อดทนมากนะ
‪ถ้าผมโดนสิงตลอดชีวิตแบบนั้นคงบ้าตาย
‪โคอิจิ ถ้าผีเริ่มสิงนายเมื่อไหร่ บอกฉันทันทีนะ
‪ฉันจะกำจัดมันให้เดี๋ยวนั้นเลย
‪อ้อ เหรอ ขอบคุณ
‪นับแต่นั้นเขาเป็นยังไง ‪ผมคิชิเบะ โรฮังก็ไม่รู้หรอก
‪ปีหน้าหรือปีต่อไป
‪ผมอาจไปที่นั่นอีกครั้งเพื่อพบเขา
‪เขาไม่ยอมแพ้ทั้งที่โดนผีสิง
‪เขาเผชิญหน้ากับชีวิตตามลำพังแต่มีความหวัง
‪ผมคิดว่าเขาชั่วร้าย
‪แต่ผมก็ชื่นชมความแน่วแน่ของเขา
‪บางทีคงมีผมคนเดียวที่คิดแบบนั้น
‪คำบรรยายโดย กิตติพล เอี่ยมกมล