NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL ANIME
Nadgarstki powinny być zgięte pod kątem 90 stopni.
Palce muszą być wyprostowane.
Trzymaj dłonie przed sobą, wyprostuj łokcie.
Pamiętaj o właściwym kącie nadgarstków. Po kolei zginaj palce.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
A teraz po kolei je odginaj.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
To wszystko.
Ćwiczenia rozgrzewające mangaki…
dobiegły końca.
ODCINEK 5: WIOSKA MILIONERÓW
Panie Kishibe, pod koniec lata
musi pan dostarczyć 45-stronicową jednotomową mangę.
Ma pan już jakąś historię?
Pomyślmy…
ROHAN KISHIBE, 27 LAT, MANGAKA
Może opowieść o zaćmieniu Słońca?
Brzmi fantastycznie!
KYOKA IZUMI, 25 LAT REDAKTOR MAGAZYNU MANGI
Ale może byłby pan zainteresowany
historią na temat kupna willi w górach?
Co pani powiedziała?
Nie interesowałby pana ten temat?
Najwyraźniej nie.
Chwileczkę!
Co pani mówiła o willi w górach?
Żeby narysował pan o tym mangę.
Gdyby pojechał pan w góry zgłębić temat, może wpadłby pan na pomysł na mangę.
Nie to!
Wspomniała pani o kupnie.
Wyraźnie słyszałem.
Doskonale pani wie, że straciłem wszystko, kupując wzgórza.
Panie Kishibe…
Nie mówię o kupowaniu, tylko o znalezieniu historii.
Tutaj… Niech pan spojrzy.
Odkryłam tę wioskę.
Leży w górach i nie prowadzi do niej żadna droga.
Ale znajduje się tam kilkanaście luksusowych willi.
To jakieś 80 kilometrów na północny zachód od miasta Morioh.
Nie ma tam linii elektroenergetycznych, nie mówiąc o ulicach.
Wioska nie jest zależna od żadnych firm energetycznych.
Ale jest tam prąd, bo widać porty helikopterowe.
Mieszkańcy wioski przemieszczają się helikopterami.
To prawda, wszystkie domy wyglądają na luksusowe.
Czy to nie Isetan obok kortu tenisowego?
Zgadza się. Dom towarowy Isetan! Ale super!
Obecnie tylko jedna willa wystawiona jest na sprzedaż.
Za trzy miliony jenów.
Chwileczkę…
A więc jednak chodzi o kupno willi.
Pan ma tylko wymyślić nową historię.
To ja dokonuję zakupu.
Pani?
Działka ma 2600 metrów kwadratowych i kosztuje trzy miliony jenów.
Gdybym wzięła pożyczkę, mogłabym sobie na nią pozwolić…
W tygodniu, ze względu na pracę, przebywałabym w mieście,
a weekendy spędzałabym w górach.
Wyjaśnijmy jedną rzecz.
Ziemię kupuje pani czy wydawnictwo?
Ja, prywatnie.
I mam zrobić o tym mangę?
Ma pan przyjrzeć się procesowi kupna.
Być może to pana zainspiruje…
Trochę o tym poczytałam.
Właściciel willi numer 1 jest dyrektorem stoczni.
Numer 2 należy do prezesa firmy farmaceutycznej.
Numer 3 do właścicieli firmy poligraficznej.
Numer 4 wzniosła znana firma kosmetyczna.
Wszystkich 11 właścicieli jest milionerami.
Mają piękne żony i rodziny…
Są tacy szczęśliwi!
Mówi pani, że to zbadała?
Ale to zupełnie bez sensu.
Jak willa w wiosce milionerów może być tak tania?
Gdzie jest haczyk?
Nie ma żadnego, panie Kishibe.
Zapomniałam wspomnieć o najważniejszym.
Wszyscy właściciele kupili tam działkę, gdy mieli po 25 lat.
Byli zwyczajnymi ludźmi, którzy żyli gdzieś w Japonii.
Ostatnią działkę sprzedano w 1989 roku. To była willa numer 11.
Kupił ją 25-letni kurier z Tokio.
Teraz jest prezesem linii lotniczych z 30 miliardami jenów w aktywach!
Żaden z 11 właścicieli nie pochodził z bogatej rodziny.
Byli zwykłymi 25-latkami.
Po tym, jak kupili działkę w wiosce, stali się milionerami.
Zbieg okoliczności?
Wszystko, gdy mieli 25 lat.
A teraz ja również mam 25 lat.
Nie jest pan ciekaw, co się wydarzy?
Gdy tam pojadę i kupię willę przynoszącą szczęście!
Redakcja ma helikopter?
Jak się tam dostaniemy?
W GÓRACH, 80 KM OD MIASTA MORIOH
Panie Kishibe.
Zapomniałam wspomnieć o pewnej ważnej rzeczy.
Sprzedawca jest przewodniczącym rady,
a mieszkańcy przywiązują wagę do dobrych manier.
Nie sprzedadzą ziemi nieobytej osobie.
Etykieta jest niezmiernie ważna.
Dlatego bardzo pana proszę…
Niby o co?
To pani kupuje działkę, nie ja.
Matko, chodzi o to, że…
jeśli któreś z nas nie okaże szacunku, wyrzucą nas oboje.
I cała ta wspinaczka pójdzie na marne.
Czasem zachowuje się pan, jakby był pępkiem świata…
I trochę kozaczy.
Co ma pani na myśli?
Proszę okazać mieszkańcom szacunek, żebyśmy nikogo nie urazili.
Omówimy szybko zasady kulturalnego zachowania?
Jeśli kogoś odwiedzamy, gdzie powinniśmy ściągnąć kurtkę?
Uczyła się pani tego przed rozmowami o pracę?
Zdejmujemy kurtki przed drzwiami.
Nie w środku, tylko przed wejściem.
Bo mogą być brudne lub zakurzone.
Fantastycznie, panie Kishibe!
Wizyta się nie zaczęła, ale co zrobimy z tym fantem?
To… pisklę.
Biedaczek.
Musiał wypaść z gniazda na jednym z tych drzew.
Co robimy?
Jeśli go tu zostawimy, zostanie zjedzony albo zdechnie.
Nawet jeśli tak się stanie, takie są prawa natury.
Masz szczęście, ptaszku.
Pomożemy ci.
Włożę cię do pudełka po cukierkach.
Może gniazdo jest na tym drzewie.
Później to sprawdzimy.
Witajcie.
Dziękuję, że przebyliście tak długą drogę.
Cieszę się, że pogoda wam sprzyjała.
Tędy, proszę.
Proszę…
Wejdźcie.
Nazywam się Kyoka Izumi.
Dziękuję, że znaleźli państwo czas, by się ze mną spotkać.
To mój kolega, Rohan Kishibe.
Jest mangaką.
Mam na imię Ikkyu.
Do usług. Będę wam towarzyszył od głównej bramy do domu.
Zapraszam.
Za pozwoleniem… wezmę kurtki.
Możecie ściągnąć buty.
Pójdę po właściciela, który chce sprzedać willę.
Zaczekajcie tu.
Wygląda na to, że…
nasz test się rozpoczął.
Test dobrych manier.
Czy nie istnieją zasady picia herbaty, z których właśnie nas testują?
Może ktoś nas obserwuje.
Wie pani, jak należy się zachować?
Może sprawdzimy w internecie?
Nie trzeba.
W końcu to ja kupuję.
Spokojnie.
Podczas jedzenia i picia należy unikać obraźliwych dźwięków.
Wybaczcie.
Bardzo mi przykro, ale…
sprzedawca się z wami nie spotka.
Proszę opuścić wioskę.
Panno Izumi, do tej pory trzy razy pogwałciła pani etykietę.
Co…?
Nie sprzedajemy ziemi niewychowanym ludziom.
Odejdźcie.
Czyli… to przeze mnie?
Ja popełniłam gafę?
Po pierwsze, nie należy zajmować miejsc najdalszych od drzwi,
chyba że zostaną zaoferowane.
Trzeba usiąść przy drzwiach.
W dobrym tonie jest pozostanie tam, póki nie przyjdzie gospodarz.
Po drugie…
należy unikać krawędzi mat tatami.
Po trzecie…
jeśli stół znajduje się poniżej kolan,
można trzymać w ręku spodek.
Ale wkładanie palca w uszko…
WULGARNIE
…jest niezwykle wulgarne.
POPRAWNIE
O nie!
Maniery się ma albo nie.
Zero pobłażania.
Na dzisiaj to już wszystko.
To koniec?
Proszę…
Powiedziałeś „na dzisiaj”?
Jest możliwość otrzymania drugiej szansy?
Gdybym mogła spróbować ponownie…
Co?
Pozwolicie mi zacząć od początku?
Proszę!
A więc chce pani spróbować ponownie?
Dobrze zrozumiałem?
A mogłabym?
Dobrze.
Przekażę to mojemu panu i wrócę z odpowiedzią.
Tak! Proszę!
Proszę dać mi spróbować!
Może jednak wrócimy do domu?
To nie przyda mi się do mangi.
Ja… zakochałam się w tym miejscu.
Ludzie muszą zachowywać się tu kulturalnie.
To w sumie… bardzo urocze miejsce…
Halo? Mówi Kyoka.
Co, do licha…?
Nie!
Nie, to niemożliwe!
Muszę natychmiast wracać.
Moja matka… nie żyje…
Powiedzieli…
że moja matka…
miała wypadek samochodowy…
Co…?
A mój chłopak…
za którego miałam wyjść w przyszłym roku, był z nią w aucie…
Mama dostała zawału za kierownicą…
Oboje nie żyją!
Co do…? Pisklę w pudełku?
Przepraszam.
Mój pan wyraził zgodę na powtórzenie testu z dobrych manier.
Kontynuujmy.
Kim ty, do diabła, jesteś?
Heaven’s Door!
„Jestem przewodnikiem przy bramie.
Przekazuję wolę tej ziemi.
Ci, którzy wchodzą na nią bez szacunku i pogwałcają etykietę,
stracą coś cennego.
Taka jest kara gór.
Zero pobłażania dla braku manier. Zyskaj coś lub strać.
Takie jest prawo tej ziemi i moc gór.
Ci, którzy szanują ziemię, odniosą sukces.
Inni stracą wszystko jedno po drugim”.
Ten chłopiec nie jest użytkownikiem Standu.
Jest tylko sługą i przewodnikiem.
Nie posiada żadnych zdolności.
No to mamy przechlapane.
Naszymi wrogami są bogowie gór.
„Złamała trzy zasady, więc straciła trzy rzeczy.
Bo ponownie chciała spróbować.
A to zuchwalstwo!
Poza tym…
zamienianie ludzi w książkę i czytanie im w myślach bez pozwolenia
jest wyrazem braku szacunku i manier!”
O Boże!
To jakiś żart?
Niedobrze.
Moje serce…
Moje serce… Nie mogę oddychać…
Panna Izumi…
ma chyba zawał serca.
Panie Rohanie Kishibe,
złamał pan jedną zasadę etykiety,
więc straci pan jedną rzecz.
Czy ona umrze?
Cóż…
Spróbuje pan ponownie? Czy woli wrócić do domu?
Nie ma mowy.
Nie mogę wrócić teraz do domu!
Błagam, miejcie litość!
Chciała tylko być szczęśliwa.
Próbowała mi pomóc w pracy.
Jest po prostu dobrą redaktor.
Zero pobłażania dla braku manier.
Zyskaj coś.
Lub strać.
Jak należy jeść kukurydzę?
Czy podejmie pan kolejną próbę, Rohanie Kishibe?
Czy…
skończy pan na dzisiaj i wróci do domu?
Nie doceniasz Rohana Kishibe.
Nóż, widelec, pałeczki…
To oczywiste, że chcesz mnie zmylić.
Są zbyt ostentacyjne.
Odpowiedź brzmi: „rękami”.
Muszę ci coś powiedzieć…
Stoisz na…
Co?
To ty…
złamałeś zasady.
Gdy zamieniłem cię w książkę, zapisałem to w tobie.
Moja umiejętność nosi nazwę…
Heaven’s Door.
NIE WIDZĘ KRAWĘDZI MAT
Wiesz co? Znów na niej stoisz.
Obiema stopami.
Wykorzystałem swoją umiejętność.
A tej zasady nauczyłem się od ciebie.
Dziękuję.
Mówiłeś: „zyskaj coś lub strać”.
Wygrałem, prawda?
Kukurydzę należy jeść rękami.
Oddaj jej to, co straciła.
Matkę i chłopaka.
Oszukiwał pan!
To wzbudzi gniew bogów.
Panie Rohanie Kishibe, spróbuje pan ponownie?
Czy na dzisiaj pan skończy?
To nie ja rozgniewałem bogów.
To ty złamałeś zasady, pamiętasz?
Ale wracam do domu.
I nigdy więcej tu nie wrócę.
Jejku! Nie sądziłem, że takie rzeczy dzieją się naprawdę.
Ale co się stało z matką i chłopakiem tej redaktor?
Nic im nie było.
Ktoś w nich wjechał, a krewni spanikowali i narobili szumu.
Całe szczęście.
Prawie bym zapomniał…
Muszę zebrać materiały, więc wrócę dopiero po ósmej.
Rozumiem.
Rohanie, może przestaniesz w końcu żerować na gościnności rodziny Koichiego?
Tak, muszę znaleźć miejsce, gdzie będę mógł spokojnie rysować mangę.
Ale jestem kompletnie spłukany.
Może zatrzymasz się u mnie? Mam mnóstwo wolnych pokoi.
Byłoby super…
Bardzo ciekawi mnie twój ojciec.
- Serio? Wpadnij dziś do nas. - Co?
Może Heaven’s Door naprawi staruszka!
Zapomnij.
Nie? Szkoda…
Napisy: Monika Bartz