Cześć, Lizzy.
Cześć, tato.
W poniedziałek jest moja wystawa.
Za tydzień od jutra. Zapisz sobie.
Chyba nie dostałem zaproszenia. Chyba że jest w spamie.
Strasznie dużo go dostaję.
Widziałaś to sztuczne pismo?
Wygląda, jakby ktoś napisał odręcznie.
To jest twoje zaproszenie. Nie miałam czasu go wysłać.
Będziemy tam.
Moi goście chętnie się przejdą.
Spodoba im się pomysł wycieczki.
Znowu są u ciebie?
Podoba im się tu. To dobre miejsce na odpoczynek.
Dopiero co tam byli.
Nie mogą zatrzymać się gdzie indziej?
Lubię ich towarzystwo.
Chyba cię wykorzystują.
Skąd.
Wpadnę sprawdzić, czy nie zamknęli cię w piwnicy.
Nic z tych rzeczy.
Chociaż to mogłoby być ciekawe.
Ale psa mogłoby nie być. Niezbyt dobrze wychowany.
Uważa, że róg mojej sofy to drzewo.
Paskudztwo.
Lizzy, spójrz.
Długo szukałam dobrej opony.
Z wodą jest coraz gorzej.
Jest ledwo letnia.
Po kilku minutach znowu leci zimna.
Brzmi poważnie.
Zajmę się tym.
Najpierw muszę przeżyć ten tydzień.
Nie powinnam tu być.
- Mam tyle do roboty. - Ja też.
Nie wiem, co zrobię bez ciepłej wody.
Mówiłam, że możesz użyć mojego prysznica.
Chcę swoją wodę.
W piątek startuje moja wystawa. Potem mogę pomóc.
Wiesz, też mam wystawę.
Nie tylko ciebie gonią terminy.
Wiem, ale ja mam dwie wystawy. To szaleństwo.
Popchnij mnie.
Głodny?
Musisz zaczekać.
Mam pracę.
Potem pójdę do sklepu.
No dobrze, cicho! Psujesz mój dzień.
Dobrego poniedziałku.
Odliczamy dni do pokazu na dachu...
Eric!
- Cały rok mojego życia. - Pokaż.
Boskie.
Co zrobiłaś z zamkiem?
Zdecydowałam się na rzep.
Tak jak mówiłeś, nie jest najlepszy,
bo przyczepia się do nici.
Robi się mały bałagan.
Mogę dostać kawy?
- To nie kawiarnia. - Ale...
Kogo mam się spodziewać?
Jeszcze nie wiadomo.
To nie powinien być Randal.
Nie zgadzamy się.
Mamy różne poglądy.
Albo po prostu mnie nie lubi. Nie wiem.
Tak tylko mówię.
Cześć.
Piszą o Marlene Heyman.
„Oddana, skromna, świetlista i dziwna.
Postrzega szklankę jako święte naczynie dla jej osobistej medytacji”.
To jest coś.
„Takie marzenie zdaje się”...
Lizzy.
Opublikujmy dziś harmonogram na końcówkę roku.
ARTYSTKA REZYDENTKA
To rachunki z podróży dla gości.
Dałam gotówkę Timowi Hunterowi. W środku są faktury.
Proszę.
Jesteś gotowa dać czadu?
Tak.
Będą spóźnialscy. W porządku?
Znajdzie się miejsce.
Damy radę.
Widziałem wczoraj prace Jo.
Podnoszą mnie na duchu.
Jest niesamowita.
Byłaby lepsza, gdyby przywróciła mi ciepłą wodę.
To już dwa tygodnie.
Muszę lecieć. Damy sobie radę.
Sferyczne lustra,
odlotowe lampy naftowe...
Ciepło technologii, ludzkie cienie.
Bałagan obrazów.
O co w tym chodzi?
To rozwala nam umysł.
Ktoś chce wejść do środka?
Grace? Maya?
Nie zamknę was.
Od tego się nie wzdrygam.
W tym pokładałem nadzieję.
Właśnie tego chcę.
Dobry kształt, niezbyt śliski.
Widać w tym spontaniczność.
Niezależność.
W południe masz spotkanie z dziekanem.
- Przypomnisz Jackie? - Wie o tym.
Mogę wziąć jutro wolne?
Myślałam o tym.
Mam dużo pracy w związku z wystawą.
W porządku?
Jeśli mnie nie będzie?
Jeśli bierzesz wolne, to bierzesz.
- To jutro nie przyjdę. - Dobra.
Rozmawiałaś z tatą?
Ci ludzie znowu u niego są.
Jacy ludzie?
Ci, którzy się u niego zatrzymują.
Twój ojciec ma własne życie i wszyscy życzymy mu jak najlepiej.
Próbuję się skupić.
Nie wiem, co to za zajęcia,
ale chciałabym dołączyć.
Myślenie i ruch.
Jesteś Lizzy? To ty zrobiłaś tę ładną ulotkę.
Nie czytałam artykułu, ale zrobiłam ulotkę.
Super. Dzięki.
Chcę im zaimponować.
Ulotka była bardzo ładna.
- Dziękuję. - Do zobaczenia.
Zostaw wiadomość.
Hej, co tam?
Wystawa startuje w poniedziałek. Znowu u Lauren.
Może wpadniesz?
Dobra.
To na razie.
Pa.
Pracują nad katalogiem.
Mówią, że nie będzie gotowy przed otwarciem.
Takie rzeczy tylko w naszej szkole.
- Żenada. - I to jaka.
Wystawa Abigail Firschein.
Znowu wyjdzie jak z prezentacją mojej pracy dyplomowej.
- No trudno. - Uda się, jak zwykle.
Tylko... nie na czas.
Zobaczymy.
Ricky, nie!
Zły kotek. Idź stąd!
Cholera.
Durne ptaszysko.
Idź. Zdychaj gdzie indziej.
Jestem okropna.
Ricky, jesteś okropny.
Cholera.
Lizzy!
Patrz.
Znalazłam biednego ptaszka.
Co?
Znalazłam ptaka.
Już dobrze.
- Gołąb. - Chyba zranił go jakiś kot.
Miotał się w kwietniku.
Chyba ma złamane skrzydło.
Biedak. Spójrz na niego.
Już dobrze.
Potrzymaj go.
To pewnie sprawka Oscara.
Ten kot to chuligan. Nie powinien wychodzić.
Chodź, pomożemy mu.
I jeszcze tu.
Powinno być dobrze.
Dobrze?
Chyba tak.
Potrzebny nam karton.
Czekaj.
Dobrze.
W porządku.
Ludzka wieża. Pewnie robiłam to na pierwszym roku.
Klasyk.
Proszę.
Idealnie.
Co my z tobą zrobimy?
Co zrobimy?
Muszę iść do pracy.
- Co dziś robisz? - Ja?
Pracuję z domu. Mam sporo roboty.
Robię instalację w Nationale.
Mam kota.
Ricky jest na górze.
Ptak może posiedzieć w studiu.
- Wzięłam dziś wolne. - Nie sprawi kłopotów.
- Chyba nie. - Jesteś świetna.
Odbiorę go, jak wrócę do domu.
Jesteś najlepsza.
Już wystarczająco narozrabiałeś.
Wybacz.
Paskudztwo.
Co się stało?
Czemu dyszysz?
Tu Jo. Zostaw wiadomość.
Twój ptak dziwnie się zachowuje.
Chyba nie oddycha prawidłowo.
Oddzwoń.
Masz zawał czy co?
Mam masę roboty, panie Ptaku. Nie pomagasz.
Twój ptak dziwnie się zachowuje.
Chyba nie oddycha prawidłowo.
Oddzwoń.
Ktoś tu potrafi bandażować.
Co z oddechem?
Jest trochę zestresowany.
Nie będę mu przeszkadzać.
Miał zapewnione ciepło? Ptaki to lubią.
Pracuję w garażu. Nie jest tam zimno.
Może trochę chłodno.
Pracuję tam z glazurą, ale nie śmierdzi.
Może to kiepskie miejsce.
Można włożyć do pudełka termofor z gorącą wodą.
Ma pani taki?
Można kupić i napełnić wrzątkiem.
Od dwóch tygodni nie ma u mnie ciepłej wody.
Ma pani kuchenkę?
Tak.
Proszę podgrzać wodę w garnku albo czajniku.
I zawinąć w ręcznik. Nie może być zbyt gorąca.
Niech daje ciepło.
I tyle?
To gołąb.
Wiszę ci piwo.
Jak ma się ptak?
Kosztował mnie 150 dolarów.
Musisz mi zwrócić.
Aż tyle? Co mu zrobili?
Akurat dzisiaj miałam pracować,
a musiałam niańczyć ptaka.
Wybacz.
Możesz odjąć od czynszu.
Dnia nie odzyskam.
Jest wspaniała.
Zielone pończochy są super.
Czadowe.
Niesamowite.
Powinnam wiedzieć coś jeszcze o ptaku?
Kupiłam mu ziarna za 3,99.
Dzięki, że się nim zajęłaś.
Chodź tu, ptaszku.
Pójdziesz do mnie i miło spędzimy czas.
Pożegnaj się z Lizzy.
Pa, Lizzy.
Dobrze, że jesteś wcześnie.
- Masz własny piec. - Musiałam zarwać noc.
No dobrze.
Na sześć.
Super.
Namocz.
Dobrze. Mogę to zrobić.
Ile jeszcze sztuk?
Tylko jedna. Już ją kończę.
Szybko.
Piękny kadr.
Jak ma się ptak?
Chyba dobrze. Jest przy oknie.
Zabiorę go do biura. Głośno tu.
Dobrze.
- Co to? - Ptak.
Gołąb.
- Uroczy. Co się stało? - Jo go znalazła.
Weterynarz myśli, że ma złamane skrzydło.
Co to?
Ned Halter to zamówił.
Wygląda na coś osobistego. Może odebrać to w moim gabinecie.
Zabrałaś gołębia do weterynarza?
- Szaleństwo. - Dzięki, możesz iść.
Jestem z Tacomy.
Strzelamy do gołębi. Nie zabieramy ich do weterynarza.
Lizzy zabrała ptaka do weterynarza. Myśli, że jest zestresowany.
Zanim wybrał się na Księżyc w 1971,
Allan Shepard nie myślał, że...
Cześć, mała.
- To dla ciebie. - Dzięki. Wejdź.
Moi porywacze chcą cię poznać.
Lee, Dorothy, to moja córka, Lizzy.
To jest Lizzy. Wspaniale cię poznać.
Dużo o tobie słyszeliśmy.
Dorothy i Lee właśnie przybyli z Kanady.
Byliśmy w ogrodach Victorii.
Tydzień temu?
- Piękne. - Bardzo.
- Byłaś tam? - Nie.
Właśnie, że tak.
Jak byłaś mała.
Chyba że tak.
Przepraszam, muszę do toalety.
- Może Lee zrobi kawę? - Nie krępuj się.
Kawa już się kończy.
Skoro o tym mowa, to kończy nam się też mleko.
Jesz je z płatkami w środku nocy.
Prawda.
- Jak długo zostaną? - Nie wiem.
Gdzie mieszkają?
Zimą w Meksyku, a latem w Kanadzie.
Są wolni.
Mama przesyła pozdrowienia.
Naprawdę? Też pozdrawiam.
Jak przygotowania do wystawy?
Świetnie.
To wspaniale.
Jeśli coś się spodoba,
możesz sobie wziąć.
Zrób więcej takich.
Cieszę się emeryturą.
- Nie wierzę. - Naprawdę.
- I tak powinieneś. - Jestem zajęty.
Wstaję, robię to i tamto, a potem...
- Czas na telewizję. - Brzmi okropnie.
Mnie tak odpowiada.
Nie mogę znaleźć.
Odłożyłem, ale...
Musiałem zapomnieć.
Dołączmy do przyjaciół.
- Ledwo ich znasz. - No proszę!
Tu była.
Dasz ją bratu, gdy się spotkacie?
Chodził w niej przez pięć lat.
Była moja, ale ją sobie przywłaszczył.
Może się ucieszy.
Pamiętam ją.
- Gadałeś z Seanem? - Ciągle z nim gadam.
- Chodźmy. - Kiedy ostatnio?
Przyniósł coś na Święto Dziękczynienia.
Było wspaniale. Chodź.
To było pół roku temu.
Dary były wspaniałe.
W porząsiu.
- Gotowa? - Tak.
Pięknie.
Masz rację.
Wspaniałe.
Dobra robota, Eric.
Dobra robota, dziewczyny.
To twoje?
Tak.
Nie wiedziałam, że takie robisz. Wspaniale.
Piękne.
Każda jest cudowna.
Ładne, co?
Masz jutro czas?
Raczej tak.
Im wcześniej, tym lepiej.
Jak się masz?
Chyba dobrze.
Jak w Nationale?
Chyba skończyłam.
Obie wystawy wyszły super.
Gratulacje!
To naprawdę duże wydarzenie.
Jesteśmy dumni.
Pierwsza osoba z OCAC w historii.
Musisz się cieszyć.
Oby katalog był gotowy na czas.
Ja też mam taką nadzieję. To zaszczyt.
Robimy katalog?
Jo Tran będzie mieć katalog.
Wezmę ptaka.
Pójdę zjeść z Jackie i wrócę do domu.
- Może zaczekać w aucie. - Tu mu dobrze.
Podrzucę go, gdy będę wracać.
To później się nim zajmę.
Cześć.
Wpadniesz jutro?
Pewnie.
Masz nić do zębów?
Wpuścisz mnie do łazienki dla gości?
Nie powinnaś tu być.
Dalej nie mam ciepłej wody. Muszę wziąć prysznic.
Wezmę klucz. Nie powinnaś tu być.
Otwarte.
Tylko nie zrób bałaganu.
Cześć.
Gotuję.
Wejdź.
Przyniosłam ci kurtkę.
Od taty. Pomyślał, że się ucieszysz.
I zaproszenie na moją wystawę, jeśli chcesz.
Zostawiłam ci wiadomość.
Nie odsłuchuję ich.
Co robisz?
Królewski obiad. Ragu.
Myślałam, że będę wcześniej, ale były korki.
- Ludzie nie potrafią jeździć. - Prawie mnie potrącili.
Nic dziwnego.
Co jest?
Nie działa czwarty program.
Jedyny, który lubię.
Puszczają stare seriale.
Hawaii 5.0.
Strefę mroku.
Są dobre, ale już ich nie zobaczę.
Zadzwoń do operatora.
Nie mam operatora.
Używam anteny.
Wiem, co się dzieje.
Co się dzieje?
Nie chcesz wiedzieć.
To sprawka sąsiadów.
Mogą to zrobić?
Coś wymyślili.
No nie wiem.
Nie wierzysz?
Serio, mogą. I to zrobili.
Oni rządzą tym miejscem.
Sama zobacz.
Widziałem twoje auto. Pomyślałem, że wpadnę.
Cześć, Craig.
- Cześć, Sean. - To Craig.
Myślałem, że to ktoś inny.
Sean mówił mi o odbiorze TV.
Brakuje jego seriali.
- Nadal nie działa? - Nie.
Myśli, że to sprawka sąsiadów.
Widzę, co robisz.
Widzę, co próbujesz powiedzieć.
- Zabawne. - Nic nie próbuję.
Jeśli chcesz, mogę dać ci kolekcję Strefy zmroku.
Mam na DVD.
To nie to samo, gdy wiem, co będzie dalej.
Pamiętam tę kurtkę.
To ta.
Dalej zajmuje się krajobrazem?
Myślałam, że ma pracę.
Nie sądzę.
Uratowałam ptaka.
Ma złamane skrzydło.
Super.
Wiem, że ma swoje problemy.
Możemy obdarzyć go miłością.
Potrzebuje czegoś więcej.
Jest geniuszem. To część problemu.
Zawsze kilka kroków do przodu.
Ciężko wiedzieć, czego się spodziewać.
- Nie wiem, czy jest geniuszem. - Ma coś w sobie.
Dużo ludzi tak mówi.
Niektórzy.
Zawsze był szalenie kreatywny.
Rzeczy, które zrobił...
Jest dużo kreatywnych osób.
Powinnaś go bardziej docenić.
Doceniam, tylko myślę, że ma problemy.
Wiem.
Kto ich nie ma?
Uciekajcie. Biegniecie.
Biegnijcie szybko. Chodzi o wasze życia.
Ratujcie się.
Dziękuję.
- Do zobaczenia. - Cześć, dzięki.
Cześć, Lizzy.
Przyszłaś powłóczyć się po studiu?
- Tylko się chowam. - Fajnie.
Możesz schować się ze mną.
Dzielicie dom?
Nie, jesteśmy sąsiadami. Jo kupiła stary budynek mieszkalny.
Tata i jej brat pomogli go odświeżyć.
- Brzmi super. - Porządnie to zaplanowała.
Może teraz pracować w studiu.
Podobno niedługo masz wystawę.
W poniedziałek.
W mieście jest znajoma z Nowego Jorku.
- Wpadniemy. - Jasne.
Kurwa, mój telefon.
Znajdziemy rano.
Fajnie było?
Nawet.
- Dużo ludzi. - Podobało im się?
Tak mówili.
Szkoda, że mnie nie było, ale widziałam pokój.
Rozmawiałam wczoraj z Marlene Heyman.
Lubi cię.
Mówiła o twoich dziewczynach.
- Super. - Tak. To jej chwila.
Mogę zabrać ptaka.
Dobrze.
Ricky się ucieszy.
Papier szybko się brudzi.
Zajmiesz się teraz wodą, prawda?
Tak.
Chciałabym wziąć prysznic.
Wyszło pięknie. Dobra robota.
Chodź tu.
Musi być piekielnie gorący.
Trochę dziwny, ale...
Nie szkodzi. Wolę, gdy jest nieidealnie.
Wygląda super.
- Nie sądzisz? - Niezbyt.
Co się dzieje?
Co tu robisz?
Wpadłam, żeby...
pokazać ci coś.
Ale chyba jesteś zajęty.
Co robisz?
A na co ci to wygląda?
Tworzę coś.
Coś wielkiego.
Naprawdę wielkiego.
Nie sądziłam, że lubisz kopać w ziemi.
Sztuka to głos ziemi.
Poezja to głos ziemi. W tym wszystkim chodzi o ziemię.
To są usta.
Słuchaj.
Słuchaj tego, co niewypowiedziane.
Słyszysz?
Chyba nie.
Wiele osób woli nie słyszeć.
Sean...
- Halo? - Jestem u Seana.
Nie jest dobrze. Z Seanem coś jest nie tak.
Cześć.
Gdzie on jest?
Chyba w ogródku.
Jedź do domu.
- Pójdę z tobą. - Nie, proszę cię.
Jedź do domu.
- Dzięki. - Nie widziałem nic lepszego.
Moja technika...
To powstało pod wpływem chwili.
- Kto to? - Najgorzej.
Obejrzyj jej wczesne prace,
bo sądzę...
- Postfeministyczna idea. - Chętnie obejrzę.
To świetnie dzieło.
Muszę to zobaczyć.
Tu Jean. Zostaw wiadomość.
Mamo, co się tam dzieje?
Tu Jo, zostaw wiadomość.
Twój gość zajął moje miejsce.
To nie w porządku.
Przypominam, że ptakowi trzeba zmieniać papier.
Inaczej robi się paskudnie.
Tu Jean. Zostaw wiadomość.
Niepokoję się.
Zadzwoń.
Tu Jo, zostaw wiadomość.
Mam dość braku ciepłej wody.
To okropna rzecz, jak tak można?
Mam dość.
Miłej nocy.
- Muszę użyć prysznica. - Tu?
To magazyn. Jest pełny.
Nie mam ciepłej wody.
Coś wymyślimy.
Co jest? Czemu nie dzwoniłaś?
- Byłam zajęta. - Jesteś tam jeszcze?
Właśnie wyszłam. Wreszcie zasnął.
Miał dużo do powiedzenia.
- Na pewno śpi? - Jest cicho.
Odpoczywał.
Zadzwoń później.
Cześć.
- Cześć. - Gdzie ptak?
W środku.
- Sam? - Nic mu nie będzie.
Termofor nie trzyma ciepła tak długo.
Nawet nie jest zimno.
Kiedy będę miała ciepłą wodę?
Pracuję nad tym.
Ciągle tak mówisz, ale...
Kiedy? Jutro?
Muszę jechać do Kelso po bojler,
a gościa jutro nie będzie.
Ma być pojutrze.
Musi być koniecznie stamtąd?
Jest najlepszy i najtańszy.
- Płacę czynsz. - Niezbyt wysoki.
Słucham?
Twój czynsz nie jest zbyt wysoki.
To dobra okazja,
choć nie usprawiedliwia braku wody.
Nie zostawiaj mi takich wiadomości.
W porządku.
Dużo sera. Kto to wszystko zje?
Zjedzą trochę, a reszta się zmarnuje.
Goście zaraz przyjdą.
To będzie wyjątkowy wieczór
i nikogo nie będzie interesował ser.
Będą świętować ciebie i twoją sztukę.
Co jest?
Daję ci znać.
Jadę do Seana.
Mówił, że przyjdzie,
więc zabiorę go ze sobą.
Jeśli naprawdę chce.
Chce.
Do zobaczenia.
Pa.
Sean będzie.
Niczego nie zniszczy, prawda?
Nie zabierasz sera.
Cześć, tato.
Wygląda wspaniale.
Dziękuję za przyjście.
Jak miło. Blisko centrum.
Ta galeria to pierwsza klasa.
Może nie wygląda,
ale mają tu wspaniałe rzeczy.
Może się rozejrzycie?
- Albo napijecie się wina? - Chętnie.
Śmiało.
- Dziękuję. - Zinfandel.
Tego poproszę.
Daktyle.
Odważne kolory.
Cześć, Craig.
- Pani Carr. - Liczyłam, że znajdę tu Seana.
- Nikt nie otworzył. - Chyba go tu nie ma.
Miałam go zabrać, ale nie wiem, gdzie jest.
Czasami lubi chodzić przez park do sklepu na rogu.
Ciekawe, jak w ciągu dekady wszystko się zmienia.
Sposób opowiadania swoich historii.
W moim wymarzonym miejscu...
To dzieje się samo.
Nie ma szans na pomyłkę.
To po prostu się dzieje.
Cześć.
- Dzięki, że wpadłaś. - Nie przegapiłabym tego.
To Janet.
Prowadzi galerię w Nowym Jorku.
- Miło poznać. - Gratulacje. Słyszałam dużo dobrego.
Najlepsze dzieło prawie wpadło w ogień,
ale nie miałam nad tym kontroli.
Stąd wyglądają wspaniale.
Na tym etapie trzeba być dumnym.
Rzadko coś wygląda tak, jak się spodziewało.
Może i tak.
Jo.
- Jesteś. - Pewnie. Wzięłam go ze sobą.
Chciał się przywitać.
Widział, jak pracujesz.
No tak.
Dobrze wygląda.
Twój tata jest przezabawny.
Rozejrzę się.
Kogoś mi przypomina.
To ja.
- Pływałeś z delfinami? - Dwa razy.
Ile to kosztowało?
- Co? - Nie pamiętam.
To straszna snobka, mój Boże.
Snobka pierwszej klasy.
Twój tata mówi o Hildzie Morris.
- Lubisz jej dzieła? - Uwielbiam.
Kumpel robił szafki w jej salonie.
Podobno nikogo nie lubi.
Nikogo.
Wszystko jest wspaniałe.
Gratulacje.
- To mama Lizzy, Jean Carr. - Davis.
- Jean Davis. - Co jeszcze,
skórzana kamizelka.
Uwielbiała ją.
Nie wychodziła bez niej.
- Mówisz o Hildzie Morris? - Tak.
Nie znałeś jej.
- Nie zgodzę się. - Nie znałeś.
- Gdzie jest Sean? - Nie wiem.
Jego strata.
- Miałaś go odebrać. - Nie było go w domu.
Pomyślałam, że jest tu.
Nie powinien być sam.
Nic mu nie jest. Pewnie jest u znajomych.
On nie ma znajomych.
Craig to znajomy.
- Może być wszędzie. - Uspokój się.
To twój wieczór. Ciesz się nim.
Nie będę stać bezczynnie, gdy Sean zaginął.
Kto mówi, że zaginął?
Tu jesteś.
Chciałam cię odebrać.
Mówiłem, że będę. Przyjechałem autobusem.
Ustaliliśmy, że cię odbiorę.
- Nieważne. Dobrze, że tu jesteś. - No, jestem.
Mógłbyś czasami odebrać.
- Przystopuj z serem. - Co masz na myśli?
Jest też dla innych. Nie wyjedz wszystkiego.
Leży na stole.
Nie powinnaś go serwować,
jeśli nie chcesz, by go jedli.
- To nie jest kolacja. - Dla mnie jest.
Zostaw ten ser.
Rozmawiałeś z Craigiem? Szukał cię.
Czego chce?
Przestań.
Przyszli na wystawę Dericka Tibbsa. Spóźnieni.
Chyba celowo.
Sean! W końcu się spotykamy.
Polubiłem twoją przyjaciółkę Janet.
Chce zobaczyć moje doniczki.
- Wiesz, o co mi chodzi? - Co jej powiedziałeś?
Nic. Sama zaproponowała.
Żebyś sobie poszedł.
Wcale nie.
Mamy dużo wspólnego.
Naprawdę. Tak się okazuje.
Nie wolno jeść sera.
Za kogo się masz? Zjem, ile zechcę.
Wspaniała wystawa. Powinnaś być z siebie dumna.
- Dzięki, że przyszłaś. - Nie ma sprawy.
Trzymaj się.
Ludzie kochają całować cię w tyłek, co?
Cicho bądź.
Przestańcie.
Zawstydzacie mnie.
Zostaw ich.
Nie mów im, jak mają ze sobą gadać.
- Nie twój biznes. - Mój, bo muszę tego słuchać.
Tylko ty tu jesteś.
Żyjesz w swoim świecie.
Nie mów mi,
- jak mam gadać z dziećmi. - Nie ośmieliłbym się.
I tak by nie posłuchała.
Ptak!
Sean, czekaj!
Chyba był gotowy.
Pójdę po papierosy.
Widziałam wystawę Mike'a.
- I jak? - Niezła.
Podobno znowu zajmuje się pustyniami.
Wolałam drzewa.
Pustynie były fajne.
Zawsze zapominam, że jest daltonistą. Dziwne, co?
I to jak.
Napisy: IYUNO Tłumaczenie: Karolina Grabikowska