Με λένε Μαίρη.
Τα Abbey Road Studios ήταν πάντα κομμάτι της ζωής μου απ' όσο θυμάμαι.
Κάθε φορά που περπατώ σ' αυτούς τους διαδρόμους, η αίσθηση είναι μαγική.
Δεν θυμάμαι πότε ήρθα εδώ για πρώτη φορά.
Αυτή είμαι εγώ στο Στούντιο Δύο. Την τράβηξε η μαμά μου που ήταν φωτογράφος
και συμμετείχε σε μια μπάντα με τον μπαμπά μου.
Θέλω να διηγηθώ ιστορίες εμβληματικών ηχογραφήσεων
που έλαβαν χώρα εδώ τις τελευταίες εννέα δεκαετίες.
Από κλασική μέχρι ποπ και κινηματογραφική μουσική.
Ένας λόγος πίσω από αυτό το ντοκιμαντέρ
ήταν ότι είδα μια φωτογραφία της μαμάς να περνά με τον Τζετ τη διάβαση.
-Σωστά! -Το θυμάσαι;
Ναι! Εννοείται.
Μέναμε εκεί κοντά, όπως ξέρεις.
Και είχαμε ένα μικρό πόνι, τον Τζετ.
Της άρεσαν τόσο πολύ τα άλογα,
που όταν ερχόμασταν εδώ, έφερνε μαζί και τον Τζετ.
Έτσι, βγήκε αυτή η φωτογραφία του να διασχίζει τη διάβαση.
Μπήκε και στο στούντιο. Δεν έκανε κάτι που δεν έπρεπε, νομίζω.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1974 JET
Ξανάρθες εδώ με τους Wings;
Το αποφάσισες σκεπτόμενος ότι
"Μπορώ να πάω οπουδήποτε, αλλά θα έρθω στο ίδιο στούντιο
για την επόμενη φάση της καριέρας μου";
Ναι.
Στο Λονδίνο είχαμε χρησιμοποιήσει κι άλλα στούντιο εκτός από το Abbey Road.
Αλλά προτιμούσαμε αυτό.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1974
Όταν ήταν να ηχογραφήσουμε με τους Wings, σκέφτηκα
"Αυτό είναι το καλύτερο στούντιο. Το ξέρω. Ξέρω πολύ κόσμο εδώ".
Πολλοί ήταν ακόμη εδώ. Πολλοί είναι ακόμα και τώρα.
Είναι φοβερό στούντιο.
Δουλεύουν όλα τα μικρόφωνα.
Ακούγεται χαζό,
αλλά δεν δουλεύουν σε όλα τα στούντιο.
Ήταν τέλειο να γυρνάς στη βάση σου.
ΑΝ ΟΙ ΤΟΊΧΟΙ ΕΊΧΑΝ ΦΩΝΉ
Περνάς τη μικρή πύλη δίπλα στη διάβαση, και η αίσθηση είναι πάντα πρωτόγνωρη.
Όποτε περνάω, βλέπω το γκράφιτι και λέω
"Είναι μαγική αυτή η διάβαση. Απίστευτα πράγματα έγιναν εδώ".
Είναι κομμάτι της ιστορίας. Είναι ποτισμένη στους τοίχους.
Σε κάποιο μέρος του κόσμου σήμερα, κάποιο παιδί
θα ονειρεύεται να μπει εδώ μέσα και να ηχογραφήσει.
Δεν μπορείς να του σκοτώσεις το όνειρο. Ποτέ.
Έχει μια πνευματικότητα.
Ναι, είναι απίστευτο.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα αντέξει εκατομμύρια χρόνια.
Είναι θησαυρός για το έθνος. Με πιάνεις;
Την πρώτη φορά που βρέθηκα εδώ,
ένιωσα μια ολοκλήρωση,
ότι πέτυχα κάτι που φαντασιωνόμουν στο δωμάτιό μου από παιδί.
Βλέπω το Abbey Road ως τη μητέρα της μουσικής που παίχτηκε εδώ.
Την κράτησε ζωντανή για μας.
Την αγκάλιασε με την ιδιαίτερή της ακουστική.
Είναι δώρο για μας.
Νομίζουμε ότι νοικιάζουμε τον χώρο.
Αλλά είναι κάτι πιο πνευματικό.
ΟΔΟΣ ΑΜΠΕΪ 3 1931
Στις 12 Νοεμβρίου 1931,
ο σερ Έντουαρντ Έλγκαρ θα εγκαινιάσει ένα μοναδικό στούντιο ηχογράφησης.
Ο αναγνωρισμένος συνθέτης στηρίζει το καινοτόμο μέσο
και ετοιμάζεται να ηχογραφήσει τη σύνθεσή του απευθείας σε δίσκο…
-Έτοιμοι; -…με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου.
Ωραία.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 1931 POMP AND CIRCUMSTANCE MARCH No.1
Πριν από τρία χρόνια, η Gramophone Company
αγόρασε το ακίνητο της Οδού Άμπεϊ 3 στο Σεντ Τζονς Γουντ, σε πλειστηριασμό.
Μια μονοκατοικία με εννέα υπνοδωμάτια, πέντε σαλόνια,
διαμερίσματα υπηρετικού προσωπικού και μεγάλο κήπο στο πίσω μέρος
μετατράπηκε στο πιο μεγάλο και άρτια εξοπλισμένο στούντιο του κόσμου.
Ένας δίσκος από κερί.
Ο μητρικός δίσκος από τον οποίο θα παραχθούν χιλιάδες αντίτυπα
για ανθρώπους σε ολόκληρη την υφήλιο.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ E.M.I. 1954 - 1974
Όταν έφτασα, η εταιρεία είχε απώλειες μισού εκατομμυρίου το έτος.
Δεν υπάρχει χρήμα στη βιομηχανία της κλασικής δισκογραφίας.
Έτσι, έψαξα να βρω κάποιον στη βιομηχανία που να ξέρει από ποπ μουσική.
Τραγουδούσα από το σχολείο ακόμα.
Άρα, θα ήμουν 14 ή 15 ετών.
Και έκανα τον πρώτο μου δίσκο στο Abbey Road όταν ήμουν 17.
Περάσαμε από οντισιόν με τον Νόρι Πάραμορ,
που ήταν παραγωγός στην EMI.
Τότε του παίξαμε για πρώτη φορά το κομμάτι "Move It".
Είχαμε ενθουσιαστεί πολύ που θα βρισκόμασταν σε στούντιο.
Και τελικά, το στούντιο ήταν το Abbey Road.
Μάλιστα, το Στούντιο Δύο έγινε το σπίτι μας για πάρα πολλά χρόνια.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1958 MOVE IT
Το Abbey Road έδωσε πνοή στο ροκ εν ρολ, θα έλεγα.
Βρισκόταν στην πρώτη γραμμή όταν ο κόσμος της μουσικής άλλαζε.
Πιστεύω πως, ιστορικά,
το ροκ εν ρολ αποτέλεσε την πιο μεγάλη, γρήγορη και μακροπρόθεσμη αλλαγή.
Το 1950, οι πωλήσεις δίσκων στη Βρετανία ανέρχονταν στα 3,5 εκατομμύρια λίρες.
Μέχρι το 1960, ο αριθμός αυτός ανέβηκε στα 15 εκατομμύρια.
Η μεγαλύτερη εταιρεία με διαφορά είναι η EMI,
η οποία πουλάει σχεδόν τους μισούς δίσκους.
Μερικές από τις θυγατρικές της EMI είναι η Parlophone, η HMV και η Capitol.
Είναι η μεγαλύτερη δισκογραφική παγκοσμίως.
Ο πρόεδρός της, σερ Τζόζεφ Λόκγουντ, βλέπει ρεαλιστικά τον ανταγωνισμό.
Όλοι μπορούν να το κάνουν. Ο ανταγωνισμός είναι τρομερός.
Αν κάποιος νομίζει ότι είναι εύκολη δουλειά, ας δοκιμάσει.
ΝΑΥΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
Μπήκα στη δισκογραφική βιομηχανία τον Νοέμβριο του 1950.
Είχα σπουδάσει στη Μουσική Σχολή του Γκίλντχολ
και με κάλεσαν για συνέντευξη στα στούντιο της EMI.
Προς μεγάλη μου έκπληξη,
με έβαλαν επικεφαλής της Parlophone, και ο Τζο Λόκγουντ μού είπε
"Είσαι ο νεότερος πρόεδρος δισκογραφικής που είχαμε ποτέ. Φρόντισε να τα πας καλά".
Πήγα, λοιπόν, και άρχισα να ψάχνω.
Άρχισα να ψάχνω κάτι σαν τον Κλιφ Ρίτσαρντ.
ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΚΛΙΦ 1962
Οι Beatles είχαν υπογράψει με την Decca, είχαν κάνει δίσκο και δεν κυκλοφόρησε.
Όταν τους συνάντησε ο Μπράιαν Επστάιν, ήταν η τελευταία του ελπίδα.
Πραγματικά. Δεν είχαν μείνει άλλοι.
Ο μπαμπάς μου συμπαθούσε τον Μπράιαν. Ήταν πολύ συμπαθητικός.
Και είπε "Φέρ' τους από δω".
Ναι, οπότε ήρθαμε, και ήρθε και ο Τζορτζ Μάρτιν.
"Λοιπόν, παιδιά. Τι θα κάνουμε;"
Δεν τους θεωρούσε και τόσο καλούς.
Αλλά περνούσε ωραία μαζί τους.
Όταν τους έβλεπε, σκεφτόταν
"Ποιος είναι ο Κλιφ και ποιοι οι Shadows;"
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1962 LOVE ME DO
Τους άκουσα να παίζουν.
Τα τραγούδια τους δεν ήταν πολύ καλά.
Το "Love Me Do" ήταν το καλύτερο.
Ο Τζορτζ ήταν απίστευτος.
Δεν μπορούσες να πεις κάτι διαφορετικό. Μόνο "Ο Τζορτζ ήταν απίστευτος".
Ήμασταν ερασιτέχνες. Δεν ξέραμε να γράφουμε ή να διαβάζουμε νότες.
Κάναμε μια μικρή επιτυχία με το "Love Me Do".
Και αργότερα φέραμε το "Please Please Me".
Τι κάνεις;
Είναι θάνατος. Δεν μπορώ.
Δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Στ' αλήθεια…
Δεν έχω.
Ο Τζορτζ Μάρτιν δεν ενθουσιάστηκε.
Είπε "Να το πάμε πιο γρήγορα;"
Κι εμείς λέμε "Όχι".
Δεν το είπαμε.
Όχι. Σκεφτήκαμε "Όχι", αλλά είπαμε "Ναι".
Λήψη επτά.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1962 PLEASE PLEASE ME
Δεν ενθουσιαστήκαμε, αλλά εκείνος είπε "Να το πρώτο σας νούμερο ένα".
Και είχε δίκιο.
Όταν ήρθε η επιτυχία με το "Please Please Me",
άνθισαν ως τραγουδοποιοί.
Ακολούθησαν το "From Me To You", το "She Loves You" και άλλα. Όλα υπέροχα.
Πολύ σύντομα συνειδητοποίησα ότι χρειαζόμασταν άλμπουμ αμέσως.
Ήταν Φεβρουάριος του '63 όταν έγινε το άλμπουμ.
Και μας πήρε μία μέρα.
ΑΛΜΠΟΥΜ ΗΜΕΡΑΣ 1963
-Να το κάνουμε στη δεύτερη στροφή; -Ναι.
Παρακαλώ;
Ήρθαμε νωρίς. Στήσαμε. Ετοιμαστήκαμε.
Και παίξαμε όλα όσα ξέραμε.
Οι ηχολήπτες και οι υπόλοιποι ήταν πάνω και μιξάραν.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1963 TWIST AND SHOUT
Βασικά, μίξαραν την ίδια στιγμή.
Ήξεραν πόσο δυνατά έπρεπε να είναι τα ντραμς, το μπάσο τύμπανο,
και τα είχαν όλα σε ισορροπία.
Τότε, μάλιστα, λέγονταν "τεχνικοί ισορροπίας ήχου".
Η ιδέα είναι να ακούγεται σαν ζωντανή εκτέλεση.
Κατευθείαν από το Cavern Club στο Abbey Road.
Τους ζόρισα πολύ.
Και τους ηχογράφησα σαν να ήταν ραδιοφωνική εκπομπή.
Με δύο κομμάτια μόνο.
Εδώ η μπάντα παίζει ζωντανά.
Και στο δύο…
ξεχωρίζουν τα φωνητικά του Τζον.
Ο Πολ και ο Τζορτζ τραγουδούν ζωντανά μαζί του.
Μας πήρε κάτι λιγότερο από 12 ώρες από την αρχή μέχρι το τέλος.
Καταλαβαίνεις; Δεν λέγαμε "Κουράστηκα".
Όχι. Αν παίζαμε…
Το φοβερό με τους Beatles ήταν ότι το κάναμε για τη μουσική.
Παίζαμε μουσική. Αυτό είχε σημασία.
Μας πήγε αρκετά καλά.
Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΝΟΤΑ 1965
Η μουσική ήταν από τα πιο σημαντικά πράγματα για μένα…
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
είπαμε να το ρισκάρουμε, να τζογάρουμε,
και να έρθουμε στην Αγγλία μήπως βρω εδώ δουλειά.
Στις 19 Σεπτεμβρίου 1960,
εμφανίστηκα στην ώρα μου στα Abbey Road Studios.
Έτσι ξεκίνησα.
-Αν ήσουν εκεί… -Δεν θα ήμουν τόσο χάλια.
Αν ήταν… Αυτό ακριβώς θα έλεγα!
-Φτάνει. Φύγαμε. -Εγώ δεν έχω πρόβλημα.
-Ναι. -Εντάξει με τον ήχο;
-Μια χαρά. -Ωραία. Ελάτε.
Η Ζακλίν ντι Πρε ήταν ιδανική για να ηχογραφείς μαζί της,
γιατί δεν έχανε ποτέ την υπομονή της,
όσο χρόνο κι αν έπαιρνε να βρεθεί η ισορροπία.
Και με τις εντάσεις στον ήχο της, οι ηχογραφήσεις ήταν δύσκολες.
Ό,τι πρέπει για ισορροπία.
Ξεκίνα από τα συνεχόμενα ρε.
Πολλοί μουσικοί που θαυμάζω έχουν ηχογραφήσει εδώ.
Και πολλές
-αγαπημένες μου ηχογραφήσεις έγιναν εδώ. -Ναι.
Καλλιτέχνες όπως η Ζακλίν ντι Πρε, ο Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ.
Μεγάλωσα με τη μουσική τους.
Και η μουσική που άκουγα μικρός ηχογραφήθηκε εδώ.
Ακούγαμε πολλή μουσική στο αμάξι όταν ταξιδεύαμε.
Οι γονείς μου είχαν ένα CD της με το Κονσέρτο του Έλγκαρ.
Πρέπει να ήμουν πέντε ή έξι ετών.
Το ακούς και νιώθεις ότι τα δίνει όλα,
ότι δίνει την ψυχή της σε κάθε νότα.
Η Ζακλίν ντι Πρε ηχογράφησε το Κονσέρτο του Έλγκαρ εδώ,
και πριν μερικά χρόνια το ηχογράφησα εγώ
στο ίδιο ακριβώς στούντιο.
Ίσως και σ' αυτό το σημείο που κάθομαι τώρα.
Είναι τεράστια τιμή για μένα, φυσικά, και ιδιαίτερα ξεχωριστή.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 2019
ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΒΙΟΛΕΝΤΣΕΛΟ ΣΕ ΜΙ ΕΛΑΣΣΟΝΑ, ΕΡΓΟ 85, ΕΛΓΚΑΡ
Ζακλίν, τον Ιούλιο του '71 ανακοινώθηκε
ότι είχες πάθει νευρική εξάντληση και θα έκανες ένα διάλειμμα.
Όλοι έλεγαν "Την καημένη. Έπαθε υπερκόπωση".
Μετά καταλάβαμε ότι δεν ήταν μόνο εξάντληση.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 1967
Όχι, όπως αποδείχτηκε, ήταν σκλήρυνση κατά πλάκας.
Φυσικά, είναι πολύ τρομακτικό.
Αλλά εγώ ήμουν τυχερή,
γιατί το ταλέντο μου ξετυλίχτηκε από πολύ νωρίς.
Οπότε, όταν τα συμπτώματα της νόσου
έγιναν αρκετά σοβαρά ώστε να μη μου επιτρέπουν να παίζω,
είχα κάνει όσα μπορεί να ήθελα να κάνω με το βιολοντσέλο.
Ενώ την είχε ήδη καταβάλει η ασθένεια,
με πήρε μια μέρα ο Ντάνιελ και μου είπε "Τι παίζει αύριο στο στούντιο ένα;"
Μπορείς να το κλείσεις με αιτιολογία "Δοκιμή Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ";
Είπε, λοιπόν, "Θα δοκιμάσουμε να κάνουμε μια ηχογράφηση.
Μην απογοητευτείς αν δεν βγει κάτι".
ΦΥΛΛΟ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ
Σκέφτηκα ότι μπορεί να σ' ενδιαφέρει.
Οι σημειώσεις από την τελευταία της ηχογράφηση εδώ.
Δύο σέσιον έχουν διαγραφεί,
άρα μόνο δύο πρέπει να χρησιμοποιήθηκαν.
Λέει ότι δεν ήταν καλά μετά τα δύο σέσιον.
Μάλιστα.
Η Ντι Πρε δεν είναι καλά χρήση από Ντε Πέγερ
Βγάζει απίστευτη ευαισθησία και ευθραυστότητα.
Το λατρεύω,
και το ότι μπορούμε να το ακούμε σήμερα μας κάνει πολύ τυχερούς.
Ξεκίνησε το έργο πέντε, έπαιξε τα πρώτα λίγα μέτρα,
άφησε κάτω το βιολοντσέλο και είπε "Διασκέδαση τέλος για σήμερα".
Ήταν η τελευταία της φορά στα στούντιο.
ΛΙΓΗ ΜΑΓΕΙΑ 1964
Ο Επστάιν και ο πατέρας μου είχαν καλές σχέσεις.
Ναι.
Λειτουργούσαν σαν ομάδα, και το 1964, νομίζω,
είχαν το νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο τις 36 από τις 52 εβδομάδες.
Αυτό δεν θα ξαναγίνει ποτέ.
Αν το σκεφτείς, είναι απίστευτο.
Ήταν τότε με τη Σίλα Μπλακ,
τους Gerry and the Pacemakers και τους Beatles.
Όλοι παιδιά του Μπράιαν Επστάιν,
με παραγωγό τον μπαμπά μου και στούντιο το Abbey Road.
Σίλα, θα έφτανες στην κορυφή
χωρίς τον Μπράιαν Επστάιν;
-Όχι, δεν νομίζω. -Γιατί;
Γιατί είμαι απ' το Λίβερπουλ.
Κανείς δεν ενδιαφερόταν για μας τότε,
ώσπου εμφανίστηκε ο Μπράιαν Επστάιν.
Ήταν μειονέκτημα να είναι κανείς από το Λίβερπουλ
λόγω της προφοράς.
-Προχώρα το λίγο τώρα. -Μάλιστα.
Εντάξει, Μπερτ. Πάμε.
Πάμε, παρακαλώ.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 1966 ALFIE
Άλλη μία.
Ήταν καλό. Μπορούμε…
-Γεια, Μπράιαν. -Τέλειο, Σίλα.
-Γεια σου. Πώς είσαι; -Καλά.
Ωραία.
-Σίγουρα πάμε καλύτερα. -Ναι.
Μη μας πάρει όλη νύχτα, όμως.
-Κάθε φορά γίνεται καλύτερο. -Ναι, βασικά…
-Τι τρέχει; Δεν θέλω να… -Ναι, το ξέρω, αλλά πρέπει…
Ο Μπερτ Μπάκαρα ήταν πολύ σχολαστικός και ζητούσε πολλές επαναλήψεις.
Έψαχνε κάτι που δεν έβλεπε κανείς άλλος.
-Τώρα το φινίρισμα κάνουμε. -Εγώ;
Θυμάμαι να υπάρχει μια φοβερή λήψη
και να συνεχίζει μέχρι να πάρει 15.
Όλοι κουράζονταν και η ορχήστρα εκνευριζόταν.
Πάτησα το κουμπί και είπα στον Μπερτ
"Μπερτ, τι ψάχνεις;"
Και μου είπε "Θέλω απλώς λίγη μαγεία, Τζορτζ".
Του είπα "Είχες μαγεία στη λήψη τέσσερα".
Και φυσικά είχαμε.
Η λήψη τέσσερα είχε ακρίβεια.
Νομίζω το πετύχαμε. Τέλος.
Ο ΔΙΣΚΟΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ 1967
Οι Beatles ήταν από τις μεγαλύτερες εξαγωγικές βιομηχανίες στη Βρετανία.
Για τον Μπράιαν, ήταν μια αγορίστικη μπάντα.
Ήταν τρομακτικό, δεν είχε πλάκα.
Οπότε, έπρεπε είτε να διαλυθούν είτε να βρουν ένα καταφύγιο.
Αυτό ήταν το Abbey Road.
Χωρίς περιοδείες, θα αγχωνόσασταν;
Όχι, δεν νομίζω. Αν δεν ακούγεται η φωνή μας
και δεν την ακούμε κι εμείς οι ίδιοι, δεν θα βελτιωθούμε.
Δεν θα γίνουμε καλύτεροι.
Προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι κάνοντας ηχογραφήσεις.
Ήμουν χάλια, κι έτσι αρχίσαμε να σχεδιάζουμε τα επόμενά μας βήματα.
Έτσι θα έχουμε πολύ χρόνο για ηχογραφήσεις.
Το άλλο καλό με το Abbey Road ήταν ότι ήταν δωρεάν.
Το συμβόλαιό μας περιλάμβανε απεριόριστο χρόνο ηχογραφήσεων.
Δεν χρειάζεται αυτό.
Θα περάσουμε άλλη μια μέρα τραγουδώντας.
Ήταν το σπίτι μας, πραγματικά. Περνούσαμε πολύ χρόνο εδώ.
Συζητήσαμε για το τι θα κάναμε. Και…
Έλεγε "Αυτό που πρέπει να κάνουμε
είναι να βγάλουμε δίσκο και να στείλουμε αυτόν περιοδεία".
Κι έτσι ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε το Sgt. Pepper.
Ξεκινά με μια πολύ ενδιαφέρουσα…
ΠΟΙΗΤΗΣ
νοσταλγική αναδρομή στο παλιό βοντβίλ.
Στον παλιό, καλό καιρό.
Συνεχίζει με το "With a Little Help From My Friends".
Έναν ύμνο στον κοινό σκοπό.
Το επόμενο υμνεί τη φαντασία.
Το "Lucy in the Sky With Diamonds", ως στοιχείο ύψιστης σημασίας.
Το Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band άλλαξε τους κανόνες.
Έβλεπαν το στούντιο σαν παιδική χαρά.
Ήθελαν να ζωγραφίσουν με ήχο.
Δύο!
Από τα καλύτερα ξεκινήματα.
Ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα.
Καμιά φορά, μιξάραμε πάνω στη διαχείριση του ήχου εδώ στο δύο.
Και ταυτόχρονα μιξάραμε και στο νούμερο τρία.
Είχες όλο το κτήριο δικό σου.
Έπειτα, υπάρχει πολύς εξοπλισμός εδώ.
Λέγαμε "Να παίξουμε αυτό; Ή να κάνουμε το άλλο;"
Είχαν κι ένα όργανο Lowrey,
το οποίο παίζω στην αρχή του "Lucy in the Sky With Diamonds".
Ήταν μια καλλιτέχνιδα, η Κα Μιλς, που είχε ένα ιδιαίτερο…
Να το!
Και χτυπούσαμε τα πλήκτρα
και λέγαμε "Πω πω, φοβερός ήχος!"
Ωραίο πιάνο για ροκ εν ρολ.
Μετά, ήταν και το κλασικό Steinway του Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ.
Υπήρχαν, λοιπόν, όλα αυτά.
Ίσως ήταν κι αυτός ένας λόγος που πάντα η μουσική των Beatles
είχε τόσο ενδιαφέρουσα ενορχήστρωση.
Ήμουν εκεί γύρω στο '62.
Και το "When I'm Sixty Four" μου έφτιαχνε τη διάθεση. Είναι υπέροχο.
Τελευταίο είναι το "A Day in the Life", το καλύτερο ποίημα, θεωρώ.
Το πιο σπουδαίο, ίσως, τραγούδι του άλμπουμ
ξεκινούσε πολύ απλά.
Ηχογραφήσαμε την πρόβα, τη λήψη ένα. Την πρώτη φορά που το άκουσα.
Το μικρόφωνο στο πιάνο, πολύ χαμηλά.
Να ακούγεται όπως οι μαράκες.
Ο Τζον μετράει έτσι:
"Ζαχαρένια νεράιδα, ζαχαρένια νεράιδα…"
Ζαχαρένια νεράιδα, ζαχαρένια νεράιδα.
Το "Day in the Life" έγινε μια μέρα που ο Τζον ήρθε σπίτι μου για να γράψουμε.
Διάβαζε εφημερίδα.
ΘΑΝΑΤΟΣ
Μετά πρέπει να γράψαμε τη δεύτερη στροφή
ψάχνοντας στοιχεία στην εφημερίδα.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΔΥΟ, 1967 A DAY IN THE LIFE
Σκοτώθηκε για να τη σώσει;
Το "A Day in the Life" μοιάζει πολύπλοκο…
αλλά είναι υπέροχα απλό ως προς τον τρόπο που γράφτηκε.
Είχαν μόνο τέσσερα πράγματα να συνδυάσουν για να χτίσουν αυτό το ηχητικό τείχος.
Η ορχήστρα παίζει σε ένα κομμάτι.
Είναι οι τέσσερίς τους σ' ένα δωμάτιο και φτιάχνουν μουσική.
Εδώ ο Τζον κάνει μια αρχική ηχογράφηση.
Αλλά μετά γράφει από πάνω της.
Κι αυτή είναι η κύρια λήψη.
Είναι εξαιρετικός ήχος.
Αυτό είναι το "A Day in the Life" στην ουσία.
Μετά πρόσθεσα ένα δικό μου κομμάτι.
Ήταν το "Woke up, fell out of bed".
Και ο Πολ το επαναφέρει στην πραγματικότητα.
Δεν είχαν ιδέα πώς να συνδέσουν τα τραγούδια.
Άφησαν απλώς ένα κενό.
Επίσης, δεν ήξεραν πώς να κλείσουν το τραγούδι.
Θυμάμαι ότι αρχίσαμε να μιλάμε.
Εγώ είπα "Θα ήταν τέλεια μια συμφωνική ορχήστρα.
Έχω μερικές ιδέες".
Ο Πολ είπε στον μπαμπά μου
"Θα ήθελα να ακούσω έναν ορχηστρικό οργασμό".
Ο μπαμπάς μου είπε "Εντάξει".
Αυτό ήταν το άλλο καλό μ' αυτό το μέρος.
Τα εργαλεία υπήρχαν. Ήταν διαθέσιμα.
Τζορτζ Μάρτιν, στούντιο νούμερο ένα.
Όλα ήταν εδώ. Και τα εκμεταλλευόμασταν.
Αυτό κάναμε στο "Day in the Life". Είχαμε τη μεγάλη ορχήστρα και την ιδέα.
Η οδηγία μου ήταν να ξεκινήσουν όλοι
με τη χαμηλότερη νότα στο όργανό τους και να περάσουν όλες τις νότες
μέχρι να φτάσουν στην πιο ψηλή.
Επίσης, παίξτε από πολύ ήσυχα μέχρι όσο πιο δυνατά μπορείτε.
Όμως, συντονισμένα και συγχρονισμένα.
Με κοίταξαν κάπως, σαν να έλεγαν
"Δεν συνηθίζουμε να παίρνουμε τέτοιες οδηγίες".
Οπότε, ο Τζορτζ τούς το εξήγησε λιγάκι.
Είπε "Νομίζω πως θα πρέπει να έχετε φτάσει στα μισά ως αυτό το σημείο,
και μετά να κάνετε το μεγάλο κρεσέντο κάπου εδώ.
Έξι, επτά,
οκτώ, εννιά, δέκα, 11, 12,
13, 14, 15, 16, 17,
18, 19, 20, 21!
"A Day in the Life".
Αυτή είναι η όγδοη λήψη και η χορωδία έρχεται στο τέλος.
Χορωδία;
Στην αρχή, σκέφτηκαν "Δεν θα 'ταν τέλειο να έχουμε μια χορωδία που να λέει 'αμ';"
Ποια είναι η νότα; Να το ξαναελέγξουμε;
Από τα μεγαλύτερα ξενερώματα στην ιστορία.
Ένα μεγάλο ορχηστρικό κρεσέντο, και μετά…
…τρία, τέσσερα.
Μετά…
Είχαν τέσσερα πιάνα με ουρά, και τα είχαμε…
Μπορούσαμε όλοι να δούμε, και όλοι ετοιμαζόμασταν να μπούμε, και…
Μάλιστα.
Ήταν πολύ καλό. Ευχαριστώ. Μια χαρά.
Θα 'ναι ό,τι πρέπει για τη δεύτερη φωνή.
Τώρα, τους μουσικούς.
Εκείνο το διάστημα ήταν ξεχωριστό
γιατί υπήρχε μια έκρηξη ενέργειας και επίγνωσης.
Ήταν σαν μικρή αναγέννηση.
Ο πόλεμος μόλις είχε τελειώσει,
και για όσους είχαμε γεννηθεί κατά τη διάρκειά του,
οι αναμνήσεις μας ήταν ασπρόμαυρες.
Αλλά η κατάσταση σταδιακά βελτιωνόταν.
Μέχρι τη δεκαετία του '60, είχε αποκτήσει χρώμα. Όλα ήταν…
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 1967 ALL YOU NEED IS LOVE
Βρισκόσουν, λοιπόν, στο Λονδίνο, όπου γινόταν χαμός.
OUR WORLD ΠΡΩΤΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΚΠΟΜΠΗ
Είχες καλλιτέχνες, συγγραφείς, ποιητές, ζωγράφους.
Για παράδειγμα, αν ήθελες εξώφυλλο για άλμπουμ, ήξερες πολλούς καλλιτέχνες.
Τον Πίτερ Μπλέικ, τον Ρίτσαρντ Χάμιλτον, που ήταν τότε στο προσκήνιο.
Ο Πίτερ Μπλέικ έκανε προφανώς το εξώφυλλο του Sgt. Pepper.
Με την τότε σύζυγό του.
Ήταν τέλη της δεκαετίας του '60 και ήταν συναρπαστικά.
ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ ΜΙΛΙ!
Η μουσική, το Λονδίνο.
Όλα ήταν συναρπαστικά.
Πάντα λέω ότι ήμουν ευγνώμων που βρισκόμουν εκεί τότε,
γιατί τέτοια εποχή δεν θα ξανάρθει.
Για μένα, ήταν κατά κάποιον τρόπο το ξεκίνημα στο ταξίδι μου.
Τρία χρόνια ήμουν σ' ένα βαν με τους Bluesology.
Και είχα κουραστεί, ήθελα να κάνω κάτι άλλο.
Ήθελα να γράψω τραγούδια.
Δεν περίμενα να γίνω ο τραγουδιστής, τραγουδοποιός, καλλιτέχνης Έλτον Τζον.
Έτσι, άρχισα τις ηχογραφήσεις.
"He's Heavy, He's My Brother", λήψη ένα.
Πάρε, αδερφέ…
Έκανα πολλές ηχογραφήσεις εδώ.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Η ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ 1968
Ο Ρετζ Ντουάιτ ήταν γνωστός μας τραγουδοποιός
και έπαιξε πλήκτρα για μας στο "He Ain't Heavy, He's My Brother"
ως μουσικός ηχογραφήσεων,
για το οποίο πρέπει να πληρώθηκε γύρω στις 12 λίρες.
Ίσως ζητούσε παραπάνω σήμερα.
ΦΥΛΛΟ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ
Όχι, βασικά. Μπορεί να το έκανε τζάμπα.
Ο Ρετζ στο μεγάλο πιάνο στη βάση της σκάλας.
Εγώ στα ντραμς.
Δεν μετακινούσαμε το πιάνο, γιατί θα ξεκουρδιζόταν.
Οπότε, έφερα τα ντραμς δίπλα στον Έλτον.
Ήταν κι ο Μπέρνι Κάλβερτ, ο μπασίστας μας.
Αυτό ήταν το βασικό κομμάτι. Και ο Κλάρκι στο τραγούδι.
Ο Έλτον έκανε το μέτρημα.
Υπάρχει κάπου καταγεγραμμένο.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1969 HE AIN'T HEAVY, HE'S MY BROTHER
Με αναγνωρίζεις σ' αυτόν τον δίσκο.
Έχω χαρακτηριστικό στιλ.
Ήμουν τυχερός, γιατί όταν μαθεύτηκε ότι ο Ρετζ ήξερε πιάνο,
ο Ρετζ έβρισκε πολλές δουλειές.
Πληρωνόμουν κι από την Dick James Music ως τραγουδοποιός.
Τη βδομάδα, 15 λίρες.
Αλλά τα επιπλέον χρήματα που έβγαζα ως μουσικός ηχογραφήσεων
μου επέτρεπαν να αγοράζω δίσκους που μου άρεσαν, και ήταν πολλοί,
να ψωνίζω ρούχα και να πληρώνω το νοίκι.
1 πιανίστας - Ρετζ Ντουάιτ 6 ώρες - διπλή αμοιβή μετά τα μεσάνυχτα
Έχω τόσο πολλές αναμνήσεις από εδώ.
Τη μυρωδιά του Abbey Road.
Μύριζα φόβο, βασικά, όταν ερχόμουν.
"Θα τα κάνω μαντάρα;"
Με διαμόρφωσε ως άνθρωπο.
Με διαμόρφωσε ως μουσικό.
Με βοήθησε να γίνω καλός. Είχα τρεις ώρες.
Έπρεπε να αποδώσω.
Θυμάμαι να παίζω σε μια ηχογράφηση των Barron Knights.
Και μόλις είχε βγει το "Hey Jude",
Στεκόμουν, λοιπόν, με τον Μπέρνι.
Μπήκε μέσα ο μπαμπάς σου και χαιρέτησε το συγκρότημα.
Πρώτη φορά έβλεπα κάποιον τόσο διάσημο στη ζωή μου.
Σχεδόν πάγωσα, και ο Μπέρνι το ίδιο.
Οι Barron Knights ζήτησαν από τον Πολ να παίξει στο πιάνο το "Hey Jude".
Ο Μπέρνι κι εγώ πάντα το θυμόμαστε.
"Θεέ μου. Είδαμε τον Πολ να παίζει το 'Hey Jude'
την εποχή που βγήκε ο δίσκος".
Το φαντάζεσαι;
Για ένα νεαρό παιδί όπως εγώ από το Μίντλσεξ; "Θεέ μου!"
Ήταν εκπληκτικό.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1968 ΠΡΟΒΑ HEY JUDE
Γίνεται να μην πεις αυτήν την ιστορία;
Ακόμα μιλάμε γι' αυτό με τον Μπέρνι.
Ήταν απίστευτο.
Ο μπαμπάς σου μου έχει προσφέρει πολλή ευχαρίστηση στη ζωή μου.
Πάρα πολλή.
Δεν έχει ιδέα τι σήμαινε για μένα εκείνη η στιγμή, μα ελπίζω να μάθει τώρα.
ΒΑΡΒΑΡΗ Η ΣΟΟΥ ΜΠΙΖΝΕΣ 1964
Ήμουν μουσικός ηχογραφήσεων.
Οπότε, ερχόμουν εδώ από τα 17 μου περίπου.
Δεκαεφτά, 18, 19, 20 και μετά.
Ακόμα περισσότερο.
Τζίμι Πέιτζ, τι σημαίνει κιθαρίστας ηχογραφήσεων;
Κιθαρίστας που συμμετέχει σε δίσκους.
Δεν είναι της μίας φοράς απαραίτητα,
και ελπίζει σε μια επιτυχία,
αλλά πληρώνεται κανονικά.
Πώς και έγινες κιθαρίστας ηχογραφήσεων;
Δεν ξέρω. Ίσως θεώρησαν ότι το 'χα.
Με έχετε συνηθίσει με ηλεκτρική κιθάρα,
αλλά παίζω και ακουστική.
Έπαιζα και φυσαρμόνικα.
Οπότε, με έκλειναν για να παίξω φυσαρμόνικα, φυσαρμόνικα μπλουζ,
κιθάρα με τα δάχτυλα, λαϊκή κιθάρα,
που ήταν πολύ της μόδας τότε.
Και μετά ηλεκτρική κιθάρα, slide κιθάρα και άλλα.
Πώς είναι να συνεργάζεσαι με μεγάλα ονόματα της σόου μπίζνες;
Μια απογοήτευση.
Γιατί έτσι;
Δεν είναι όπως τους περιμένεις.
Απογοητεύεσαι αρκετά, θα έλεγα.
Αυτό δεν θα είναι ευχάριστο για κάποιους φαν.
Και τι δεν έκανα στο μεγάλο στούντιο νούμερο ένα
της κινηματογραφικής μουσικής.
Εκεί ηχογραφήθηκε το Goldfinger με τη Σίρλεϊ Μπάσι,
και είχα συμμετάσχει.
ΣΙΡΛΕΪ ΜΠΑΣΙ
8 Φεβρουαρίου 1960
ΒΙΟΛΙΑ ΒΙΟΛΕΣ/ΒΙΟΛΟΝΤΣΕΛΟ - ΧΟΡΩΔΙΑ
Συγγνώμη. Μπορούμε…
Λήψη 11. Γράφουμε από πάνω.
Ο Τζον Μπάρι κάνει την πρόβα.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 1964 GOLDFINGER
Είναι ανατριχιαστικό στην αρχή,
κι εγώ απλώς παίζω.
Είχαν μια τεράστια οθόνη.
Κι εγώ έπρεπε να τραγουδήσω το "Goldfinger"
ανάλογα με το τι έβλεπα στους τίτλους τέλους.
Δεν ήμουν πολύ μακριά της. Ήμουν πάνω-κάτω στην πρώτη γραμμή.
Και όλη η ορχήστρα είναι πίσω τους.
Δεκαπέντε, λήψη 15.
Στο τέλος της λήψης, είχε πολύ δυνατή φωνή,
ακούω να βγάζει την τελευταία νότα.
Αλλά όταν φτάσαμε στο τέλος, οι τίτλοι συνέχιζαν
κι έπρεπε να κρατήσω τη νότα.
Δεν έλεγαν να τελειώσουν.
Και οι τίτλοι συνεχίζουν.
Μου λέει "Κράτα την". Κι εγώ…
Τότε κατέρρευσε.
Ήταν πολύ δραματική στιγμή.
Και όταν τραγουδάει, κάνει όλα αυτά τα θεατρινίστικα.
Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Με τίποτα.
Μου έφεραν νερό, μου έβρεχαν τα χέρια
με κρύο νερό. Εγώ ήμουν…
Είναι βάρβαρη η σόου μπίζνες. Πολύ βάρβαρη.
Αλλά έκανα παγκόσμια επιτυχία.
ΜΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ 1968
Τζον, πού θα ήσουν σήμερα αν δεν ήταν ο κος Επστάιν;
Δεν ξέρω.
Νομίζω πως συζητήσατε με τον Μαχαρίσι.
Μπορώ να ρωτήσω τι συμβουλή σάς έδωσε;
Μας είπε να μη μας καταβάλει η θλίψη,
και οποιαδήποτε σκέψη έχουμε για τον Μπράιαν, να είναι θετική,
γιατί οι σκέψεις μας θα ταξιδέψουν σ΄ αυτόν, όπου κι αν είναι.
ΝΕΚΡΟΣ Ο ΕΠΣΤΑΪΝ ΣΤΑ 32 Ο δημιουργός των Beatles
Ο θάνατός του σηματοδοτεί μια μνημειώδη αλλαγή για τους Beatles.
Ήταν η άγκυρα που τους έδενε.
Από πριν να γίνουν διάσημοι. Είναι βασικό. Αυτό θέλουν οι άνθρωποι.
Ένα σημείο αναφοράς για να ξέρουν ποιοι είναι πριν γίνουν διάσημοι.
Και είχε φύγει.
Δεν είναι υπερβολή. Τότε άλλαξαν τα πράγματα.
Αναρωτιόμασταν "Τι κάνουμε τώρα;"
Είναι όπως όταν βγαίνει οποιοσδήποτε από τη ζωή σου.
Περνάς μια περίοδο πένθους.
Και μετά σηκώνεσαι και σκέφτεσαι "Λοιπόν, πρέπει να κάνουμε αυτό.
Πρέπει να φτιάξουμε έναν καλό δίσκο. Πρέπει να συνεχίσουμε".
Να βρούμε ποια φωνή θα χρησιμοποιήσουμε.
-Καλύτερα να το πάμε πιο ήσυχα. -Συμφωνώ.
Είναι κάπως θλιβερό.
Είχα μια κιθάρα παρόμοια με αυτήν.
Και μόλις το είχα γράψει.
Ο ηχολήπτης είχε βάλει ένα πανί εδώ για να μην κάνει θόρυβο το πόδι μου.
Στον δίσκο, όμως, ακούγεται.
Και ξεκινάω…
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1968 BLACKBIRD
Ναι.
Και τέλος…
Νομίζω πως ξέχασα τη δομή.
"Μπεμπέ Ντάνιελς", λήψη ένα!
Όσον αφορά το White Album, το λάτρευα, γιατί…
Δεν το λέγαμε, αλλά ήξερα ότι θέλαμε να είμαστε μπάντα και πάλι.
Το αγαπημένο μου κομμάτι είναι το "Yer Blues".
Φέραμε τα πάντα σε ένα δωμάτιο…
πιο μικρό απ' αυτό το χαλί.
ΑΠΟΘΗΚΗ ABBEY ROAD, 1968 YER BLUES
Και απλώς τα σπάσαμε.
Γίναμε μια απίστευτη, σφιχτοδεμένη μπάντα.
Από τις καλύτερες αναμνήσεις όλων των εποχών για μένα.
Το Abbey Road, ως άλμπουμ, δεν περίμενα να γίνει ποτέ.
Γιατί, πριν από το Abbey Road, είχαμε ηχογραφήσει το άλμπουμ Let It Be.
Δεν ήταν χαρούμενος δίσκος.
Έχανα τον έλεγχο. Η φωνή μου δεν ακουγόταν.
Και είχα απογοητευτεί.
Το Let It Be τους διέλυσε και τους τσάκισε,
κι απλώς το άφησαν.
Ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ πήρε τηλέφωνο τον μπαμπά και είπε
"Θέλουμε να κάνουμε έναν δίσκο όπως παλιά.
Και θα 'ναι ο τελευταίος".
Είπε "Ναι, αλλά δεν θέλω σαχλαμάρες".
Είπε "Αν είναι να έρθετε,
θα κάνουμε το άλμπουμ όπως παλιά. Όπως πρέπει".
Οπότε, έγραφα τραγούδια και τους έπαιρνα τηλέφωνο.
"Γεια σου, Ρίνγκο. Πώς πάει;"
Ξέραμε ότι ήταν ο Πολ.
Ο Πολ μάς έπαιρνε κι έλεγε "Λοιπόν".
"Τι λέτε να φτιάξουμε ένα νέο άλμπουμ;"
"Πάμε πίσω στο στούντιο;"
Μια χαρά περνούσαν αραχτοί στον ήλιο.
Αν δεν ήταν αυτός, θα είχαμε βγάλει τρία άλμπουμ.
Αντί για οκτώ.
Οπότε, ήρθαμε πάλι εδώ και γράψαμε το άλμπουμ Abbey Road.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1969 SOMETHING
Ήμασταν σε μια από τις αίθουσες διαχείρισης ήχου
και μιξάραμε το άλμπουμ.
Σκεφτόμασταν "Πώς να το πούμε;"
Δεν σκεφτήκαμε το Abbey Road.
Για το νέο άλμπουμ, σκεφτόμασταν να πάμε στην Αίγυπτο και τις πυραμίδες.
Ή να πάμε σε κανένα ηφαίστειο στη Χαβάη.
Κάναμε πάντα κάτι μεγάλες κουβέντες.
Και μετά είπαμε "Δεν βαριέσαι; Ας περάσουμε απλώς τον δρόμο".
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΤΡΙΑ, 1969 THE END
Έκανα ένα σκιτσάκι με μια διάβαση και τέσσερις ανθρώπους.
Δεν περνάει πια αυτοκίνητο χωρίς να πρέπει να περιμένει.
Οι υπάλληλοι αναφέρονταν στα στούντιο της EMI ως "Abbey Road".
Μετά από αυτό το άλμπουμ,
ο Κεν Τάουνσεντ, διευθυντής του στούντιο, το επισημοποίησε και άλλαξε το όνομα.
Ο Κεν αφιέρωσε μεγάλο μέρος της ζωής του στο Abbey Road,
έχοντας ξεκινήσει ως ασκούμενος ηχολήπτης το 1950.
Για να αποσυρθεί τελικά ως πρόεδρος το 1995.
Το Abbey Road ήταν πάντα σαν οικογένεια για μένα.
Τα περισσότερα μέλη του προσωπικού ξεκινούν από δω την καριέρα τους
και ανέρχονται με τη δουλειά τους.
Οι τεχνικοί ήταν πάντοτε κορυφαίοι στο είδος τους.
Στο δικό τους πρωτοποριακό έργο
οφείλει το Abbey Road τη σημερινή του φήμη.
Δουλεύουν σπουδαίοι επιστήμονες εδώ.
Είναι κι αυτοί καλλιτέχνες στο είδος τους.
Τους προκαλούσαμε, όμως.
Κι αυτό τους κέντριζε το ενδιαφέρον.
"Μπορούμε να το κάνουμε αυτό; Θα είναι η πρώτη φορά, αλλά ίσως γίνεται".
Είναι επιστήμονες,
οπότε προσπαθούν να σπάσουν τον κώδικα.
Όταν υπάρχει πρόβλημα, λένε "Πήγαινε στον Λέστερ".
Αν κάποιος θέλει μια μπαταρία ή μια βίδα κι ένα παξιμάδι…
ΤΕΧΝΙΚΟΣ
ή μια λυχνία, ας πούμε, "Έχει ο Λέστερ".
Τι είναι αυτό, Λέστερ;
Ένα μικρόφωνο από τη δεκαετία του 1960. Το πέταξαν κάτω
κι έχουν σπάσει κάποια εξαρτήματα, και τα κολλάω.
-Ποιος το πέταξε; -Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη.
Το Abbey Road διαθέτει τον καλύτερο εξοπλισμό στον κόσμο.
Το Dark Side Of the Moon και το Sgt. Pepper άντεξαν στον χρόνο
επειδή είναι εξαιρετικοί δίσκοι, αλλά και γιατί είναι τεχνικά άρτιοι.
Δεν ακούγονται παλιοί.
Εκεί είναι το θέμα.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΤΡΙΑ, 1967 INTERSTELLAR OVERDRIVE
Η αρχική ιδέα του Σιντ ήταν να πούμε την μπάντα "The Tea Set".
Κλείσαμε μια συναυλία και μας είπαν "Δεν γίνεται να είστε οι 'The Tea Set'.
Υπάρχει άλλη μπάντα μ' αυτό το όνομα".
Τότε, ο Σιντ σκέφτηκε το όνομα "Pink Floyd".
Υπογράψαμε συμφωνία με την EMI.
Και κάπως έτσι βρεθήκαμε εδώ.
Ήμασταν στο Στούντιο Τρία,
εδώ που είμαστε τώρα.
Οι Beatles ήταν στο Στούντιο Δύο.
Δεν θα πω ότι "αποκτήσαμε ξαφνικά κοινό",
αλλά υπήρξε μια πρόσκληση να πάμε να δούμε τι γίνεται.
Ναι, ήταν σαν να ήμασταν οι καινούριοι του σχολείου, κι εκείνοι οι επιμελητές.
Είναι κάτι συναρπαστικό, ένα κομμάτι της ιστορίας.
Απίστευτο. Ήμασταν στο Abbey Road όταν ετοίμαζαν το Sgt. Pepper
κι εμείς το πρώτο μας άλμπουμ.
Κυκλοφόρησε,
και πηγαίναμε για μια συναυλία κάπου στα βόρεια της Αγγλίας με ένα Zephyr Six.
Η Τζουν Τσάιλντ, που οδηγούσε το αμάξι, σταμάτησε στην άκρη του δρόμου.
Και ήταν…
Κάναμε, λοιπόν, μια στάση και ακούσαμε το Sgt. Pepper, κι εγώ ήμουν…
"****. Αυτό είναι έργο τέχνης".
Και ήταν. Και είναι ακόμα, προφανώς.
Έδωσε σε μια ολόκληρη γενιά νέων αγοριών και κοριτσιών στην Αγγλία την ελευθερία
να γράψουν τραγούδια για αληθινές καταστάσεις.
Και το θάρρος να αποδεχτείς τα συναισθήματά σου.
Μπήκα στους Pink Floyd διότι ο Σιντ Μπάρετ,
προκάτοχός μου και φίλος μου, είχε χάσει τα λογικά του.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες.
Ήταν δική του η μπάντα. Βασικά, είχε…
Δεν την ξεκίνησε αυτός, αλλά αυτός ήταν το φωτεινό ταλέντο.
Ήταν ποιητής και ζωγράφος, πάρα πολύ ταλαντούχος.
Ήταν δύο ή τρία χρόνια νεότερος από τους υπόλοιπους,
αλλά σίγουρα ήταν επικεφαλής στη σύντομη θητεία του.
Όταν ξέφυγε, έγινε πολύ γρήγορα.
Είχε ξεφύγει εντελώς και για τα καλά.
Δεν γύρισε πίσω ποτέ.
Ήταν…
Ήταν πολύ σοκαριστικό, κι ακόμα είναι.
ΟΔΟΣ ΑΜΠΕΪ NW8 ΟΥΕΣΤΜΙΝΣΤΕΡ
Το φοβερό με το Abbey Road τότε
ήταν ότι οι ίδιοι άνθρωποι που δούλευαν εκεί
όταν κάναμε τον πρώτο δίσκο
δούλευαν ακόμα εκεί όταν κάναμε το Dark Side Of the Moon.
Δηλαδή γύρω στα έξι χρόνια αργότερα.
Είναι καλό για πολλούς λόγους.
Οι στίχοι είναι πολύ καλοί,
και η ιδέα και οι στίχοι του Ρότζερ ήταν…
Ναι, νομίζω ότι είχε πάει το ταλέντο του ένα βήμα πιο πέρα.
Οπότε…
Όλα αυτά μαζί
δένουν και φτιάχνουν κάτι που προφανώς είχε επιτυχία.
Και οι δυσκολίες…
Μικροφωνισμός.
…το έκαναν κι αυτές…
Μην ανησυχείς.
…ενδιαφέρον.
Βοήθησαν στην επιτυχία.
Μάλιστα.
Ροκ εν ρολ χωρίς μικροφωνισμό γίνεται;
Υπάρχουν στιγμές νοσταλγίας που σκέφτομαι
"Θεέ μου, κάποιοι καβγάδες ήταν πολύ άσχημοι",
αλλά την επόμενη μέρα συνέχιζες.
Και οι καβγάδες γίνονταν για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα
και οι διαφωνίες ήταν για το πώς θα το πετυχαίναμε.
Θα μου φέρεις μια τάρτα με σαντιγί;
Δεν ξέρω. Ήμουν πολύ πιωμένος.
Ο Ντέιβ ήθελε πάντα τις φωνές να μην ακούγονται.
Κι εγώ έλεγα "Όχι. Πρέπει…
Αν δεν ακούγεται, τι νόημα έχει;"
Κάπως έτσι ήταν. Απλώς…
Ήμασταν νέοι, υπερόπτες,
και νομίζαμε ότι ξέραμε ακριβώς τι θέλαμε και πώς το θέλαμε.
Και τις μισές φορές δεν ακούγαμε συμβουλές.
Αυτό είναι.
Είναι πράγματα που πρέπει να κάνεις.
Πρέπει να έχεις αυτοπεποίθηση, πες το και υπεροψία.
Νομίζω πως είναι εξαιρετικός δίσκος.
Είναι πολύ καλοφτιαγμένος.
Ο Ρικ συνεισέφερε με το "Great Gig in the Sky".
Μην ξεχνάμε και το "Us and Them".
Υπέροχο τραγούδι.
Χαίρομαι πολύ γι' αυτήν τη συνεργασία τότε με τον Ρικ.
Γιατί είχε κάτι πολύ ξεχωριστό.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1973 US AND THEM
Όταν κάνεις ένα άλμπουμ, ηχογραφείς τα πάντα ξεχωριστά.
Οπότε, δεν έχεις ακούσει τι κάνεις σαν σύνολο, παρά μόνο στο τέλος.
Πατάς το κουμπί για να παίξει, και κάθεσαι εκεί κι ακούς το άλμπουμ.
Είναι μαγικό.
Ήταν η καλύτερη φορά που το άκουσα.
Το πήρα μαζί μου στο σπίτι.
Το έβαλα στην Τζούντι, την πρώτη μου γυναίκα.
Και όταν τελείωσε,
γύρισα και τη ρώτησα "Τι λες;"
Και έκλαιγε.
Συγκινούμαι τώρα, γιατί σκέφτομαι "****. Τα σπάσαμε.
Κοίτα εδώ".
Είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1973 ECLIPSE
Πετύχαμε κάτι ως Pink Floyd με αυτόν τον δίσκο.
Άνετα θα μπορούσαμε να είχαμε πει "Τέλος".
Όπως οι Beatles.
Αλλά δεν το κάναμε. Φοβόμασταν.
Κατά κάποιον τρόπο, χαίρομαι που το παλέψαμε.
Γιατί κάναμε κάποια καλά πράγματα μετά.
Το Wish You Were Here, το Animals, το The Wall,το The Final Cut.
Κάναμε αυτά τα τέσσερα άλμπουμ μαζί.
Είναι αξιοπρεπές έργο.
Είναι…
Πώς να μην είναι κανείς υπερευχαριστημένος που είχε την τύχη
να έχει κάτι που άγγιξε ακροατές σε όλο τον κόσμο
τόσο βαθιά και για τόσο πολύ καιρό
όλα αυτά τα 50 χρόνια σχεδόν από τότε που κυκλοφόρησε;
Φαίνεται…
Μου φαίνεται πολύ εντυπωσιακό που κάτι τέτοιο είναι δυνατό.
Ο ΦΕΛΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ 1971
Η πρώτη φορά που συνάντησα τον Φέλα ήταν εδώ στο Στούντιο Τρία.
Ήταν ηγετική μορφή. Φαινόταν.
Γνωρίζεις κάποιους ανθρώπους που έχουν χάρισμα,
και ξέρεις ότι είναι ισχυρές προσωπικότητες.
Αλλά ήταν συμπαθέστατος.
Μόλις έμπαινε στο στούντιο με τους μουσικούς,
γινόταν άλλος άνθρωπος.
Μετατρεπόταν σε έναν μαγευτικό μουσικό.
Τζεφ.
-Ναι; -Θέλω να πάρω…
-Θα το πάρουμε, Φέλα. -Πάρ' το εσύ.
Ήταν η πρώτη μέρα των ηχογραφήσεων.
Νομίζω πως γράψαμε σχεδόν ολόκληρο άλμπουμ με την πρώτη.
Όταν ανάψει το φως. Πάμε.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΤΡΙΑ, 1971 EKO ILE
-Κουράστηκα. Ας παίξουμε την ηχογράφηση. -Εγώ είμαι εντάξει.
ΛΑΓΟΣ, ΝΙΓΗΡΙΑ
Γεννήθηκα το 1936 και μπήκα στο συγκρότημα του Φέλα
το 1965, τον Φεβρουάριο.
Έπαιζα βαρύτονο σαξόφωνο.
Εκείνον τον καιρό, η εταιρεία του ήθελε οι ηχογραφήσεις να γίνουν στη Νιγηρία,
αλλά τα στούντιο δεν ήταν πολύ καλά.
Οπότε, ο Φέλα ήταν ο λόγος για τον οποίο πήγαμε
στα Abbey Road Studios στο Λονδίνο.
Γιατί επέμενε να ηχογραφήσουμε
σε ένα διακεκριμένο στούντιο.
Τη δεύτερη φορά που πήγαμε στα στούντιο, ήρθε ο Τζίντζερ Μπέικερ.
Είχαμε κανονίσει να ηχογραφήσουμε ζωντανά το συγκεκριμένο άλμπουμ εκείνο το βράδυ.
Από δω ο Τζίντζερ Μπέικερ!
Ένα μεγάλο χειροκρότημα.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΤΡΙΑ, 1971
Ο κόσμος ήξερε ότι θα ερχόμασταν.
Ο ίδιος ο Φέλα είχε φίλους.
Κι εμείς είχαμε φίλους εκεί, φυσικά,
κι έτσι τα νέα διαδόθηκαν γρήγορα.
-"Ήρθε ο Φέλα με το συγκρότημά του!". -Ναι.
ΖΩΝΤΑΝΗ ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Μην ανησυχείτε τώρα. Είναι αρκετό.
Ο δίσκος γυρίζει. Ας ξεκινήσουμε.
Ένα, δύο, τρία, τέσσερα.
Είχαμε τον μακαρίτη τον Τόνι Άλεν.
Ο Άλεν ήταν στα ντραμς.
Και είχαμε και τον Τζίντζερ Μπέικερ, επίσης στα ντραμς.
Πριν φύγουμε,
είχαμε ήδη κάνει πρόβα τα τραγούδια που θα ηχογραφούσαμε.
Πολύ σημαντικό αυτό,
γιατί μέχρι να αποφασίσεις να πας στο στούντιο,
ο ήχος έχει διαπεράσει το σώμα σου.
Έφτασε σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Αφρική ή τη Νιγηρία.
Σε όλο τον κόσμο.
Και σήμερα είστε μάρτυρες και ξέρετε ότι ο Φέλα είναι παντού.
Ναι.
Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στην EMI και τον Τιτανικό;
Ο Τιτανικός είχε καλή ορχήστρα.
Το 1979 έφερε απόγνωση στη δισκογραφική βιομηχανία.
Τα κέρδη μειώθηκαν σημαντικά και οι μπάντες του '60 δεν πουλούσαν πια.
Η ΠΩΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ 1979
Ξεκίνησα τον Μάιο του 1979.
Πολλά μικρά στούντιο ξεφύτρωναν παντού εκείνο τον καιρό.
Για να είμαστε δίκαιοι, ήμασταν πιο ακριβοί.
Μου τηλεφωνούσε ο Κεν Τάουνσεντ που διηύθυνε παλιότερα το στούντιο.
Και έλεγε "Η ιδιοκτησία πέρασε σε άλλον όμιλο,
και ήρθαν κι έφεραν λογιστές που λένε
'Τα χρειαζόμαστε όλα αυτά τα σκουπίδια;'
Πετάξτε τα! Πουλήστε τα".
Και είπε "Τα θέλεις;
Για να ξέρω ότι θα βρουν ένα καλό σπίτι. Κάποιον που να νοιάζεται".
Έτσι, πήρα πολύ από τον εξοπλισμό.
Ορίστε τι έγινε. Το 1980. Είχαμε πάρα πολλά πράγματα.
Η πώληση κράτησε δύο μέρες. Ένα Σάββατο και μια Κυριακή.
Το Abbey Road ήταν τα πάντα για τον Κεν.
Έγινε για το καλό του Abbey Road. Πάλεψε όσο πιο σκληρά μπορούσε.
Γιατί κάποιες φορές δεν είχαμε όση δουλειά θα έπρεπε.
Το Νούμερο Ένα έμενε κενό για μήνες.
Βάζαμε λευκή κολλητική ταινία για να παίζουμε μπάντμιντον,
και πηγαίναμε εκεί τα μεσημέρια στο διάλειμμα.
Κυκλοφορούσαν κάθε λογής φήμες,
ότι μπορεί να το μετατρέπαμε σε πολλούς μικρότερους χώρους.
Νομίζω πως λεγόταν ότι θα το κάναμε και πάρκινγκ.
Πάντα μου φαινόταν γελοία ιδέα.
Αλλά κάποιος είχε δει σχέδια.
ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ
Οπότε, ναι, κάτι έπρεπε να γίνει. Έπρεπε να μπούμε σε άλλο χώρο.
ΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ 1980
Η άφιξή μας στο Abbey Road ήταν ευχάριστη.
Είχαμε μια υπέροχη ταινία. Ο Χάρισον Φορντ ήταν φοβερός.
Όλοι ήταν κεφάτοι. Θυμάμαι να παίζει εκείνο το χαζό εμβατήριο
και τις τρομπέτες που παραλίγο να γκρεμίσουν το κτήριο, και είχε πλάκα.
Υπήρχε μια μεγάλη σκηνή κινηματογραφικών ηχογραφήσεων στο Ντέναμ.
Ακούσαμε ότι θα έκλεινε,
και ο Κεν τούς προσέγγισε για να μας μεταφέρουν την επιχείρησή τους.
Έπρεπε να αγοράσουμε προβολείς.
Είχαμε έναν 35 χιλιοστών στο Στούντιο Ένα
και μια οθόνη 2,4 μέτρων, επίσης στο Στούντιο Ένα.
Ήταν άλλη μια πηγή εσόδων για το Abbey Road.
Και τη χρειαζόμασταν για να επιβιώσουμε.
Όλοι αγαπούσαμε το Λονδίνο.
Ήμασταν μια χαρούμενη ομάδα Αμερικανών. Μας άρεσε πολύ εκεί.
Όλη η ατμόσφαιρα του στούντιο ήταν πολύ διαφορετική.
Το Abbey Road ήταν πιο νεανικό κι ελαφρύ,
και περνούσαμε υπέροχα.
Μετά βγήκε η ταινία, και το κοινό τη λάτρεψε.
Οπότε, τα πράγματα πηγαίναν καλά.
Σίγουρα θα ξαναρχόμασταν στο Abbey Road.
Πάντα ήξερα ότι μια μέρα θα περνούσες ξανά αυτήν την πόρτα.
Ο Τζον Γουίλιαμς και ο Τζορτζ Λούκας επέστρεψαν για την Επιστροφή των Τζεντάι,
που ήταν και πάλι εκπληκτική.
Ήταν ο Πόλεμος των Άστρων. Ποιος λέει όχι στον Πόλεμο των Άστρων;
Ξεκίνησα να δουλεύω στη μουσική για τον Πόλεμο των Άστρων.
Εξελισσόταν μέρα με τη μέρα καθώς έγραφα
και χρειαζόταν συμφωνική ορχήστρα.
Δεν μπορεί να είναι μια τυχαία ορχήστρα με ορισμένο αριθμό μουσικών.
Ο μουσικός διευθυντής μας στα Fox Studios τής είπε
"Γιατί δεν προσλαμβάνεις μια συμφωνική ορχήστρα στο Λονδίνο;"
Και είπα "Τέλεια. Πάμε.
Ας δοκιμάσουμε του Λονδίνου". Κι έτσι έγινε.
Ήταν συναρπαστικό. Το είπα τότε και το λέω και τώρα,
είναι σαν να οδηγάς Rolls-Royce.
Σκέφτεσαι "Όπα. Τι ήχος είναι αυτός!
Τι τελειότητα! Τι ισορροπία! Τι ηχηρότητα!
Το πιο συναρπαστικό ήταν στο Abbey Road, να ακούς την πλήρη ορχήστρα.
Γιατί έκαναν μια πρόβα έτσι απλά
για να δουν πώς… πού βρίσκονταν.
6-M-7 νέο. Λήψη 106.
Ήταν απίστευτο. Ήταν σαν…
Σαν να ανοίγεις ένα δώρο.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 1999 DUEL OF THE FATES
Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ
Πήγαμε στο Abbey Road γιατί ήταν διαθέσιμο και κατάλληλο,
μα μείναμε και θέλαμε να επιστρέψουμε γιατί τα πήγε περίφημα.
Για κανέναν λόγο δεν σκεφτήκαμε να πάμε κάπου αλλού μέχρι και σήμερα.
Τέλεια.
-Και… -Αυτό ακριβώς χρειαζόταν.
-Ωραία. -Πήρε…
Η ηχογράφηση είχε την πιο πολλή πλάκα. Ειδικά με τον Τζόνι.
Ήταν σαν ένα δεύτερο σπίτι.
Πήγαινες στην καντίνα, είχαν φωτογραφίες στους τοίχους.
Περνούσες οχτώ με δέκα ώρες τη μέρα εκεί.
Είναι σημαντικός χώρος, και είναι πολύ άνετος.
Η καντίνα είναι βρετανική πατέντα.
Δεν έχουμε τέτοια εμείς.
Έχουμε κυλικεία στα στούντιο, αλλά δεν σερβίρουν αλκοόλ.
Δεν έκαναν μεγαλύτερα διαλείμματα, όπως μου φαινόταν.
Όλοι γυρνούσαν πιο χαλαροί μετά το μεσημεριανό.
Το οποίο ήταν καλό.
Υπέροχο κομμάτι.
-Εντάξει είναι; -Tέλειο.
Σημαντική σκηνή αυτή.
Το Abbey Road είναι πολύ ξεχωριστό. Πολύ μοναδικό.
Ο χώρος έχει ήχο. Κάνει τον δικό του θόρυβο.
Το μέγεθος και η διαρρύθμιση δεν ήταν τέλεια. Φαινόταν μικρό.
Είναι σαν κουτί από παπούτσια.
Ενώ τα παλιά στούντιο, όπως αυτά που είχαμε στο Χόλιγουντ,
έχουν τεράστιο όγκο.
Οπότε, έχουν μεγάλη αντήχηση και προσφέρουν πλούσιο ήχο,
το οποίο μπορεί να κλέψει από την άρθρωση και συγκεκριμένα όργανα.
Το Abbey Road έμοιαζε ιδανικό. Ήταν στεγνό. Χωρίς πολλές αντηχήσεις.
Ούτε όμως υπερβολικά στεγνό ώστε να μην προσφέρει πλούσιο ήχο.
Έχει ωραία όψη και ωραίο ήχο.
Εντάξει Σον. Μπορούμε να κάνουμε λήψη.
Είναι ιδανικό για μια ορχήστρα τέτοιου μεγέθους
και ένα τέτοιο έργο.
Είναι δώρο για τη μουσική.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 2005 A NEW HOPE AND END CREDITS
Δεν έχω δοκιμάσει τους τοίχους,
αλλά ό,τι κι αν είναι, είναι σωστοί.
Δεν νομίζω να υπάρχει άλλο στούντιο στο Λονδίνο που να συγκρίνεται μ' αυτό.
Ίσως ούτε και στον κόσμο.
Μπράβο. Διάλειμμα.
Beatles Σας Αγαπάμε
Η ΓΕΝΙΑ ΤΗΣ ΜΠΡΙΤ ΠΟΠ 1996
Ξεκινήσαμε το Be Here Now εδώ το '97.
Το '97 ήμασταν λίγο φασαριόζηδες και μας έδιωξαν.
Περηφανευόμασταν τότε γι' αυτό. Να σε διώχνουν από το Abbey Road…
Τους Stones δεν τους έδιωχναν.
Θυμάμαι, νομίζω, ένα πάρτι.
Υπήρχε η φήμη ότι μας έδιωξαν. Αυτό δεν συνέβη.
Δεν νομίζω.
Και ότι τα σπάσαμε όλα. Όποιος έρχεται εδώ μέσα και τα σπάει
χρειάζεται ένα χέρι ξύλο.
Δεν υπάρχει περίπτωση.
Ο λόγος για τον οποίο μας ζήτησαν να φύγουμε ήταν
ότι ήμασταν εδώ ένα βράδυ με σβηστά τα φώτα
και παίζαμε όλα τα άλμπουμ των Beatles το ένα μετά το άλλο στο σκοτάδι
στη διαπασών.
Και νομίζω πως κάτι εξερράγη.
Είχαμε μείνει ένα βράδυ ως αργά
και ήμασταν όλοι στον κόσμο μας,
στις γωνίες, με το ποτάκι μας,
ακούγαμε το Rubber Soul, το Pepper και άλλα, και…
Ως εκεί. Δεν ξεφύγαμε.
Όταν κάναμε τον τελευταίο μας δίσκο μαζί, τα κάναμε όλα εδώ.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 2007 THE SHOCK OF THE LIGHTNING
Τη δεύτερη φορά που ήρθαν, ήμασταν πιο καλά προετοιμασμένοι,
τους είχαμε στήσει έναν άνετο χώρο στο στούντιο.
Με καναπέδες, σε περίπτωση που ήθελαν να χαλαρώσουν.
Θυμάμαι ότι κατέβηκα κάτω γύρω στις 9:00 το πρωί
και ο Λίαμ ήταν καλοντυμένος, με ένα πολύ ωραίο καπέλο.
Του είπα "Γεια. Νωρίς ήρθες.
Δεν σε περίμενα τόσο νωρίς".
Και μου λέει "Ξύπνησα νωρίς, δεν ήξερα τι να βάλω
για την πρώτη μου μέρα εδώ".
Ερχόμουν πρώτος και έφευγα τελευταίος.
Πρέπει να το νιώσεις.
Δεν γίνεται να εμφανίζεσαι…
Ξέρεις. "Φωνάξτε με όταν με χρειαστείτε".
Δεν το μπορώ αυτό.
Πρέπει να το νιώσεις να κυλά στις φλέβες σου.
Στην ψυχή σου.
Στο Abbey Road ήταν σαν να πηγαίνεις στην εκκλησία.
Νομίζω πως εκεί τελείωσε.
Πρέπει να ήταν ο τελευταίος μας δίσκος. Το Dig Out Your Soul.
Ένα τεράστιο μέρος της δισκοθήκης μου φτιάχτηκε σ' αυτό εδώ το δωμάτιο.
Η μουσική μου ταυτότητα γεννήθηκε εδώ.
Το κούρεμά μου γεννήθηκε εδώ.
Δεν υπήρχαν μεγαλύτεροι φαν των Beatles από εμάς, ίσως μόνο οι Beatles.
Ήταν μεγάλο προνόμιο να ζεις στη δεκαετία του '60 στα 20 σου.
Ξεκινά με τους Beatles, μετά εμφανίζονται οι Stones,
μετά οι The Who, οι Kinks…
Φοβερή εποχή για να ζεις.
Είναι τα ναρκωτικά, λες.
Με πιάνεις;
Μπορεί και όχι. Όλη αυτή η κατάσταση… Ό,τι κι αν ήταν.
Ήταν σαν να πήγαμε από τον πόλεμο σε…
Ο κόσμος λέει ότι είναι τα ναρκωτικά, το ένα, το άλλο.
Ότι είναι η μίνι φούστα, ό,τι θες λένε,
αλλά τους έβλεπες όλους χαλαρούς.
Δεν ήταν τόσο σφιγμένοι.
Οι επόμενες γενιές τείνουν να στρέφονται προς το παρελθόν.
Ενώ εκείνη η γενιά που βγήκε από τον τρόμο του πολέμου
δεν είχε τίποτα να νοσταλγήσει.
Το δελτίο και τους βομβαρδισμούς; Όχι, ευχαριστώ.
Κοιτούσαν μπροστά.
Δόξα τω Θεώ,
γιατί μας πρόσφεραν τα σπουδαιότερα μουσικά έργα τέχνης όλων των εποχών.
Το Abbey Road δεν είναι απλώς ένα ιστορικό στούντιο.
Σίγουρα θα είναι εδώ και στο μέλλον.
Ίσως επειδή είμαι παλιομοδίτης
και αγαπώ το Abbey Road και όσα σημαίνει για μένα, θέλω να το μοιραστώ αυτό.
Γιατί έμαθα μουσική από ανθρώπους που μοιράστηκαν μαζί μου
το νόημα που είχε γι' αυτούς κάποια άλλη μουσική.
-Ελίζ. -Έτσι προφέρεται!
Ναι.
Πολλοί μεγάλοι δίσκοι του ροκ εν ρολ φτιάχτηκαν εδώ.
Ο κόσμος δεν πιστεύει ότι ήταν τυχαίο.
Θεωρεί ότι υπάρχει κάτι μαγικό στο Abbey Road.
Το θέμα είναι ότι για μένα η μαγεία βρίσκεται στον καλλιτέχνη.
Αλλά οι καλλιτέχνες είναι προληπτικοί.
Και περιέργως, στο Abbey Road, μόλις μπαίνουμε μέσα,
η σύνδεση που πρέπει να υπάρχει ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τον παραγωγό
επιτυγχάνεται σχεδόν άμεσα.
Οπότε, θεωρώ πως το Abbey Road έρχεται και φέρνει αυτήν τη σχέση στα ίσα.
-Δεν έχει σημασία τι μουσική ακούς ή… -Τι πάθος έχεις.
Ναι. Ή με τι παθιάζεσαι.
Είναι στους τοίχους και στα τραπέζια και σε όλα εδώ πέρα.
Σου έρχεται… Σχεδόν οσμίζεσαι την έμπνευση.
-Λες "Βρίσκομαι εδώ…" -Ναι.
"…που κάθισε ο τάδε".
Νιώθεις ότι μπορείς να μπεις
-στην ιστορία του Abbey Road. -Ναι.
Είμαι ενθουσιασμένη.
Για μένα, αυτός είναι ο δίσκος. Μπορείτε να φύγετε.
Ευχαριστώ!
-Αυτό είναι ξεκίνημα. -Καλό είναι, όμως.
Ναι, "Όπα! Θεέ μου!"
Φτιάχνοντας αυτήν την ταινία και συλλέγοντας αυτές τις ιστορίες,
ανακάλυψα ότι οι καλλιτέχνες εμπνέονται δημιουργικά μέσα σ' αυτούς τους τοίχους.
1981 50ά ΓΕΝΕΘΛΙΑ ABBEY ROAD
Όπως η Κέιτ Μπους, που ήρθε εδώ για το τρίτο της άλμπουμ,
κι ανέλαβε η ίδια την παραγωγή της μουσικής της.
Δουλεύαμε στο Στούντιο Δύο.
Ο πάγκος με τις λυχνίες ήταν ο ίδιος που χρησιμοποιούσαν οι Beatles.
Και ο χώρος των ζωντανών ηχογραφήσεων ήταν άθικτος από τότε.
Υπήρχε ο γνήσιος φόβος ότι ο ήχος μπορεί να άλλαζε
ακόμη κι αν έβαφαν τους τοίχους.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΔΥΟ, 1981 SAT IN YOUR LAP
Γυρίσαμε το βίντεο κλιπ του "Sat In Your Lap" στο Στούντιο Δύο.
Είχε πολλή πλάκα, και ήταν η πρώτη φορά που σκηνοθετούσα.
Πάρα πολλά εμπορικά στούντιο έκλεισαν.
Αλλά το Abbey Road όχι απλώς επιβίωσε, εξελίσσεται κιόλας.
Το Στούντιο Ένα κατασκευάστηκε για ορχηστρικές εκτελέσεις.
Πρώτοι ηχογράφησαν ζωντανά ο Έντουαρντ Έλγκαρ και η Συμφωνική του Λονδίνου.
Και 70 χρόνια αργότερα, ο Κάνιε Γουέστ και ο Τζον Λέτζεντ ολοκλήρωσαν τον κύκλο.
Αυτό θέλεις μόνο;
Εννοείται πως γνώριζα την ιστορία του Abbey Road.
Είναι ένας από τους λόγους που είχε τόση σημασία.
Αφιερώσαμε τόσο χρόνο και κόπο…
Ξεκινήσαμε πολύ νωρίτερα και κάναμε τόσο σκληρές πρόβες
γιατί θέλαμε να είμαστε άξιοι της παράδοσης.
Θέλαμε να είμαστε άξιοι της αύρας αυτού του ιστορικού στούντιο.
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 2005 HEARD 'EM SAY FEAT. JOHN LEGEND
Το να παίζουμε στο Abbey Road ήταν…
Είναι από τα πράγματα
που, όταν ονειρεύεσαι να γίνεις μουσικός ή ράπερ,
δεν μπορείς καν να αντιληφθείς.
Και όταν έρχεται η ευκαιρία, λες "Αλήθεια; Μπορούμε όντως;"
Κάναμε πολλές ενορχηστρώσεις.
Δεν διστάσαμε στιγμή να χρησιμοποιήσουμε τα έγχορδα.
Σκέφτηκα ότι η εκτέλεση θα περνούσε σε άλλο επίπεδο.
Μιλάμε για άλλης κλάσης χιπ χοπ.
Στο Abbey Road ήμουν σαν παιδί σε ζαχαροπλαστείο, καλλιτέχνης σε ατελιέ.
Βλέπεις όλες αυτές τις μπογιές και λες "Θα κάνω αυτό! Κι εκείνο!"
Και με τον Τζον στο πιάνο,
τα όργανα, την ενορχήστρωση.
Όλα αυτά έκαναν το μυαλό μου να παίρνει στροφές.
Ευχαριστούμε!
ΣΤΟΥΝΤΙΟ ΕΝΑ, 2021 HEAR MY VOICE
Η καθοριστική στιγμή για μένα ήταν η πρώτη φορά που ήρθα εδώ.
Δεν ξεχνάς ποτέ την πρώτη φορά που κάνεις κάτι, και…
Έχουν περάσει τόσο πολλοί άνθρωποι από δω
κι έχουν φτιάξει τόσο σπουδαία μουσικά έργα
που άλλαξαν τον τρόπο που βλέπει κανείς τα πράγματα.
Κι έπειτα, σε παροτρύνει να αναβαθμίσεις την ερμηνεία σου.
Έχει κάτι αυτός ο χώρος.
Κι αν το κατανοήσεις και το εκλάβεις,
τότε είναι που φτιάχνεις κάτι συγκινητικό και αυθεντικά όμορφο.
Έτσι νομίζω.
Όταν μπαίνεις σε ένα μέρος με τόσο μεγάλη ιστορία,
είναι ιερή στιγμή.
Ό,τι πέρασε πριν από σένα.
Ο κόσμος θέλει να έρθει εδώ. Θέλει να ηχογραφήσει.
Θέλει τον ήχο του Abbey Road.
Πιάνεις αυτές τις φευγαλέες στιγμές καθώς περνούν.
Αν κάνεις σχέσεις που έχουν νόημα
και είναι γεμάτες συναισθήματα και αγάπη.
Αυτά έγιναν στο Abbey Road. Ήταν πολύ ξεχωριστό.
Έχω την αίσθηση ότι γεννήθηκα σε μια γωνιά του Στούντιο Δύο
και ότι το Abbey Road με έφερε στη ζωή και μου έδειξε τον τρόπο να ζω.
Εδώ ξεκίνησε, κι εδώ μπορεί μια μέρα να τελειώσει. Δεν ξέρω.
Αλλά τόσο σπουδαίο είναι για μένα.
Στα στούντιο συγκεντρώνονται άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο σκέψης.
Όπως στα δισκάδικα, στις παμπ
και στα γήπεδα ποδοσφαίρου.
Εκεί…
κάνεις παρέα και φτιάχνεις μουσική με άλλους μουσικούς.
Είναι κάτι πολύ πνευματικό. Χωρίς υπερβολή.
Δεν μπορείς να παραβλέψεις την κληρονομιά του Abbey Road.
Το βλέπω σαν μια τσαγιέρα που δεν πρέπει να καθαρίσεις.
Πρέπει να αφήσεις το κατακάθι
για να το τραβήξει το τσάι.
Έτσι είναι και τα στούντιο.
Κατεβαίνεις κάτω στο Στούντιο Δύο
και νιώθεις ότι οι τοίχοι είναι ποτισμένοι με υπέροχη μουσική.
Τα τραγούδια που ηχογραφήσαμε εδώ…
είναι απίστευτες αναμνήσεις.
Οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργαστήκαμε είναι φανταστικοί.
Οπότε, έχω υπέροχες αναμνήσεις.
Αν οι τοίχοι είχαν φωνή, που λένε.
Κάποιος θέλει να σου μιλήσει.
-Ναι; -Γεια!
Γεια σας.
-Πώς πάει; -Γεια.
-Καλά. Τελειώσαμε! -Καλά! Τελειώσαμε.
-Τελειώσατε; -Ναι. Πάμε.
Άκου, σ' αγαπώ. Να προσέχεις.
-Ναι, σ' αγαπώ. -Εντάξει. Γεια.
-Τα λέμε. -Γεια.
Σας άρεσε κάποια μουσική;
-Γεια σας. -Ρώτησέ τον ξανά.
-Υπέροχα. -Ετοιμαζόμουν να ρωτήσω γιατί…
Τέλειο είναι.
Τόσοι ενδιαφέροντες άνθρωποι.
Εγώ πού είμαι;
Παραλίγο να τον πατήσει!
Έσβησε. Δεν μπορώ να δουλέψω έτσι.
-Πάτα 15 amps και αναπαραγωγή. -Είναι ήδη… Συγγνώμη.
Αυτό ήταν.
Υποτιτλισμός: Μαρία Αβραμέλη