POPRZEDNIO W SONIC PRIME
Wyjmijcie ten kamień z ziemi!
Sonic, nie znamy możliwości Pryzmatu. Ostrożnie!
Odejdź od kamienia, Jajogłowy.
Nie tym razem, głupcze.
Sonic, czekaj!
Sonic, nie!
Ból głowy aż huczy.
Gdzie ja jestem?
Przydałaby się jakaś znajoma twarz.
- Tails? - Kto cię przysłał?
Przestań!
Uratowałeś mnie?
Próbowałem ci powiedzieć, że jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Połączył się z energią Pryzmatu, jego buty odebrały sygnaturę.
Rozbiłem Pryzmat Paradoksu.
Zniszczyłem
wszystko.
Jeśli ktoś potrafi to poskładać,
to ty.
Pierwszy raz się z tobą zgodzę.
Co się dzieje?
Nie!
Kolejne przerobione Zielone Wzgórze.
- Sonic! - Shadow?
Zgubiłem się w Pustce.
- Gdzie byłeś? - Nie ukradłem odłamka.
Twój lisi kumpel to zrobił.
Tuż przed tym, jak nas opuścił.
Oddaj kryształ energii, a skończysz szybko i bezboleśnie.
- Sonic, trzymaj się! - Bierz go!
Nine! Jasny gwint, w samą porę!
Pokażę ci, co odkryłem.
Kolejny świat?
Nazywam go „Ponurością”.
To czysta karta. Idealne miejsce, żeby zacząć od nowa.
Dzięki zabezpieczeniom i energii odłamków to może być dom.
Zielone Wzgórze zniknęło.
Już nie istnieje.
Pryzmat Ducha pokazuje, jak ułożyć Odłamki.
Pokażmy Nine'owi, jest jak Tails.
Ale to nie Tails. To Nine. I nie jest twoim przyjacielem.
Odczep się od niego.
Podziwiasz go, prawda?
Udajesz cwaniaka, a masz go za przyjaciela.
- Piona! - Widmowe Wzgórze.
To tam jest czwarty Odłamek z planu.
Kluczowy, żeby złożyć Pryzmat.
Zadrzyj z moim kumplem, a dostaniesz!
Nie ufasz mu, prawda?
- Nie. - Nie kumam.
Myślałem, że się uda!
Uznałeś, że i tak za tobą pójdę.
Pomyślałeś o tym, czego ja chcę?
Czekaj!
Damy radę, Nine. Zaufaj mi.
Ufam tylko sobie.
Sonic. Głupiec!
Mógł mieć wszystko, czego chciał.
Nieważne. Mam Odłamki.
I wiem, jak je ułożyć.
Są jak puzzle.
Ostatni.
Pryzmat Paradoksu.
Dzięki temu odmienię Ponurość.
Ustabilizuję ją.
Udoskonalę.
Nie przywrócimy Zielonego Wzgórza.
Jak Nine mógł nas zdradzić?
Destabilizuje się.
Mówiłem, że nie można mu ufać.
Jego działania niszczą ten świat.
- Nie rozumiem. Dlaczego…? - Weź się w garść.
Ta góra rozsypie się razem z nami.
Musimy uciekać!
Skacz!
- Musimy opuścić ten świat. - Nie musisz powtarzać.
Mówiłem, że nie możemy ufać lisowi.
Wiedziałem, że ukradnie Odłamki!
Nic takiego nie mówiłeś.
Próbujesz się kryć,
tak jak łysinę pod tupecikiem.
Próby i porażki.
Panowie, olać lisa.
Rozejrzyjcie się.
Ten świat upada.
A my z nim, jeśli nie uciekniemy!
Prawda. Ale bez Odłamków mamy za mało energii.
Ledwo dotrzemy do Nowego Szrotu!
I to jest myśl. Kurs na Nowy Szrot, już!
Jeśli się rozpędzimy, teleportujemy się wyżej!
Szybciej!
Zawsze będę twoim kompanem.
Nie potrzebuję szczegółów. Powiedz, kogo rozwalić.
Las to najpiękniejsze miejsce na Ziemi.
- Przerabialiśmy już to. Nie są prawdziwi. - Może uda się ich uratować!
Zawsze będę twoim kompanem.
Las to najpiękniejsze miejsce…
Nie da się ich uratować.
Pomyśl o prawdziwych, niektórzy wciąż mają szansę.
Żeby im pomóc, musimy stąd uciec.
Las to najpiękniejsze miejsce na Ziemi.
Zawsze będę twoim kompanem.
Tails. Do zobaczenia, kolego.
Chodźmy stąd.
Nie rozpędzimy się. Jak stąd uciec?
To nasze wyjście.
Ustawmy się w pionie!
Skacz!
Trzymaj się!
Zniknął.
To samo może się stać z całym wymiarem odłamkowym.
Nine cię zdradził i zostawił na śmierć.
I za to zapłaci.
Nie!
Potrzebuję więcej mocy.
Wciąż za mało.
Więcej energii.
Witaj, przyjacielu.
Co się dzieje?
Przekierowałem za dużo energii poza pole siłowe.
Ponurość zaczyna się rozpadać!
Nie, to nie ma sensu.
Zebrałem Odłamki. Ułożyłem je.
Co przegapiłem?
Wiedziałem. Ta sama energia zasila miasto.
Sonic.
Widmowe Wzgórze zniknęło.
Nauczyłeś mnie, że zawsze jest wyjście.
Czy to był komplement?
Nine ukrywa się w jednym z wymiarów odłamkowych.
Ponurość! No jasne! To kolejne wyjście i piąty Odłamek.
Dlatego nie złożył Pryzmatu.
- Pamiętasz, gdzie jest brama? - Oczywiście.
Nine mnie tam zabrał. Tędy.
Czekaj, nie. W prawo!
Totalnie tędy. Chodź!
Uważaj!
- Dzięki. - Nie przyzwyczajaj się.
Gdzież bym śmiał.
Jesteśmy.
Ponurość.
Nie mogę przejść przez bramy.
Zawsze jest inne wyjście.
A więc na to zużywa całą energię.
Ani kroku dalej.
Nine, co ty robisz?
Mieliśmy plan.
To był twój plan.
Nigdy mój.
Zawsze chodziło o władzę.
- Nie, to nie… - Owszem.
Paradoks Pryzmatu zmieni ten świat w raj.
Mój raj!
Zniszczmy tego zdrajcę.
Czekaj. Może przemówię mu do rozsądku.
Do rozsądku?
Daj mi spróbować.
- Jeśli się nie uda… - Będzie mój.
Nie.
Jest nasz.
Nie jesteś taki, Nine!
Przyjaźnimy się. Przywrócimy Zielone Wzgórze
i ustabilizujemy wymiar odłamkowy!
Wykorzystałeś mnie, by zdobyć to, co chcesz!
Nieprawda.
Wybacz, stary kumplu.
Zastąpiłem cię.
Kto albo co to jest?
To ty.
Ale jakby zmrużyć oczy, to też trochę ty.
Nieważne. Stoi nam na drodze.
Nie na długo.
Znowu? Już z nimi walczyłem w Nowym Szrocie.
Ocaliłem cię tam przed jednym.
Teraz jesteś z tym sam.
Nie jest sam.
Wszyscy jesteśmy sami.
To koniec, Nine.
Ja o tym decyduję!
Rouge? Knucks? Amy?
Co zrobiłeś moim przyjaciołom?
Teraz to moi przyjaciele.
Brać ich.
Za tobą!
- Idź po Pryzmat. - Zostawić cię z nimi?
Poradzę sobie. Już!
Tak się śpieszysz,
a nie wiesz, z kim się mierzysz.
Tego nie wyminiesz.
Sonic!
Imponujące, co?
Dzięki mocy Pryzmatu mogę wszystko.
Tego chcesz?
Żyć samotnie, mając roboty za przyjaciół?
- Im chociaż mogę ufać. - Rozejrzyj się!
Ponurość się rozpada.
To prawda, ale gdy ukończę Pryzmat,
zdobędę dość mocy, by ją naprawić.
Zaraz, nie złożyłeś go jeszcze?
Złożyłem.
Ale w Pryzmacie brakuje energii.
- Sonic, uciekaj! - Jak to?
To o twoją energię mu chodzi.
Musisz wiać. Teraz!
Hej! Co robisz?
Co? Shadow myśli, że odbierze mi Sonica?
Nie ma mowy.
To dla twojego dobra!
Shadow!
Nie!
Ponury Ptaszku, mam dla ciebie misję.
A teraz zajmę się tobą.
Na tyle cię stać?
PONURE WIEŚCI
Napisy: Zuzanna Chojecka