ดูสิ
ไปกันเถอะ! อาหาร น้ำ เสบียง อะไรก็ตามที่หาได้
เงียบๆ นะ เร็วด้วย
วิ่ง!
(ซีรีส์จาก NETFLIX)
ฉันต้องฝึกลงด้วยเท้าบ้างแล้ว
อะไรเนี่ย
ที่นี่ที่ไหน ไนน์!
ไนน์! อยู่แถวนี้มั้ย เพื่อน
เรเบล
โธ่ ขอแค่นักส์ก็ยังดี
นี่คือสวนสาธารณะเหรอ พวกต่อต้านรู้มั้ยเนี่ยว่ามี
โว้!
รองเท้ากับถุงมือฉันเปลี่ยนไป!
ว่าแต่ ทำไมล่ะ
โอเค โซนิคคิดสิ
คำตอบคงไม่หล่นลงมาจากฟ้าหรอก
วิ่ง!
อยู่นั่นเอง!
บอกแล้วว่ามันอันตรายเกินไป! เราควรกินแค่ที่เรามีไปก่อน
เราไม่มีอะไรกิน! ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว!
เรากำลังจะอดตายอยู่บนนี้
ยังหรอกน่า
ขอฉัน!
ถอยไป!
นอกเสียจากนายจะมีอะไรแลกเปลี่ยน
พวก ได้ยินฉันมั้ย
เดี๋ยว ได้ยินอะไรมั้ย
ต้นไม้! ต้นไม้พูดกับเรา!
เราเคยคุยเรื่องนี้กันแล้ว ต้นไม้พูดไม่ได้
ใช่ นั่นคือสิ่งที่เขาอยากให้เราเชื่อ
ทุกคน
พวกนายอยู่ไหนกัน
หา
เบอร์รีของฉัน!
ไม่!
ใช่ เรากำลังจะอดตาย
เรเบล! นักส์! แล้วก็บิ๊ก!
พวกนายมาทำอะไรที่นี่ ดีใจที่พวกนายไม่เป็นไร
แล้วเราอยู่ที่ไหนกัน
แล้วมีวี่แววไนน์บ้างมั้ย
แล้วทำไมพวกนายแต่งตัวเหมือนมนุษย์ถ้ำล่
ไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน
เขาจะมาขโมยเสบียงเราแน่ๆ
โอ้ ไม่
หา
อ๋อ มีไว้ทำแบบนี้สินะ
พวกนายเป็นอะไรไป
รู้มั้ยว่าฉันต้องเจอกับอะไรมาบ้าง
แล้วฉันก็มาเจอพวกนาย ซึ่งพวกนายก็จำอะไรได้มากเลย
ใครถามไม่ทราบ!
ทุกคนใจเย็นก่อน ให้เวลาสมองฉันพักแป๊บนึง
โห
ไม่!
นาทีก่อนเรายังสู้กับหุ่นยนต์ ในเมืองนิวโย้กอยู่เลยไม่ใช่เหรอ
หือ หุ่นยนต์อะไรเหรอ
เฮ่ เดี๋ยวก่อน ฉันไม่ใช่ตัวร้ายนะ
เราเพื่อนกัน
พวกเขาจำฉันไม่ได้อีกแล้ว
แปลว่าฉันไม่ได้อยู่นิวโย้ก ฉันอยู่ที่ใหม่เลย
งั้นพวกนายก็ใหม่ งั้นก็…
โห อีกแล้วเหรอ
งั้นนี่ก็เป็นกรีนฮิลล์อีกแบบน่ะสิ
แต่อย่างน้อยก็มีต้นไม้
ใช่ วงกตพงไพรมีแต่ต้นไม้ยักษ์
ที่บีบให้สิ่งมีชีวิตอื่นขาดอากาศหายใจตาย
ต้องขอบใจเจ้าสัตว์ประหลาด
สัตว์ประหลาดเหรอ
แต่มันดูดีต่อสุขภาพดีเป็นพิเศษจริงมั้ย
ฉันว่ามันดีเกินไปน่ะสิ
ต้นไม้มันใหญ่มากจนแทบจะบีบเรากระเด็น
เจ้าสัตว์ประหลาดไม่ยอมให้เรา แตะอาหารที่เหลืออยู่เลย
สัตว์ประหลาด ต้นไม้ยักษ์ ชิ้นส่วนที่หายไป สถานการณ์สุ่มเสี่ยง
คนเดียวที่จะช่วยฉันคิดหาทางออกได้
ฉันต้องตามหา…
เทลส์เหรอ
เทลส์!
ได้ตัวละ!
หมอนี่เร็วแฮะ
เร็วพอจะถ่วงเวลาเจ้าสัตว์ประหลาด ระหว่างที่เราเอาของที่ต้องการ
ดีใจที่เจอนายนะ โลกนี้มันแบบ…
นายต้องช่วยฉันคิดว่ามันเกิด…
โอ๊ย! เจ้าตัวขี้เรื้อน…
เฮ่! ปล่อยเขาเถอะ เขาช่วยนายไว้นะ
ขอบคุณที่ช่วยนะ เจ้าคนแปลกหน้า
ฉัน โซนิค ด้วยความยินดี
ว่าแต่ทำไมเขาไม่ใช้หางบินล่ะ
บินเหรอ เมนจี้ไม่บินหรอก
เดี๋ยว เมนจี้เหรอ จริงดิ
ส่วนฉันพริม
แฮงกรี้!
นาร์ลี่ แต่นายรู้อยู่แล้วใช่มั้ย ใครส่งนายมา
พวกนายดูเป็นแก๊งที่น่ารักมาก
ฉันกำลังพยายามหาทางกลับบ้านและหาคำตอบ
มีใครรู้เรื่องพาราด็อกซ์ปริซึมมั้ย
โอเค งั้นเอาเป็นชิ้นส่วนคริสตัลวิบวับ
ที่อาจมีหรือไม่มีพลังแปลกๆ ล่ะ
เป็นเบาะแสเดียวที่ฉันมีเพื่อหาทางกลับบ้าน
ชิ้นส่วนเหรอ เราไม่รู้ว่า…
ทำไมนายไม่ถามเราให้เร็วกว่านี้ล่ะ
เธอรู้ใช่มั้ยว่ามันอยู่ไหน
- พาฉันไปได้มั้ย - แน่นอน
แต่ไปที่หมู่บ้านเราก่อน ฉันว่าเราจะช่วยเหลือกันได้แน่นอน
ตอนแรกเราไม่ได้อยู่บนยอดไม้หรอก เราเคยอาศัยอยู่บนพื้นดินมานานหลายปี
ใช้ทุกอย่างที่จำเป็นจากป่าเพื่ออยู่รอด
แต่แล้วเจ้าสัตว์ประหลาดก็ไล่เราขึ้นมาบนนี้
ทุกๆ วันในวงกตพงไพร คือการดิ้นรนเอาตัวรอด มันแสนสาหัส!
โว้ว ใจเย็น ไม่ต้องโมโหก็ได้
ฉันไม่ได้โมโห! ฉันหิว นายเคยหิวจนต้องกินเปลือกไม้มั้ยล่ะ
เปลือกไม้! ต้นไม้พวกนี้ ไม่มีผลหรือลูกอะไรเลยเหรอ
ก็เคยมี แต่ไม่เหลือแล้ว
นั่นคือเหตุผลที่เราต้องลงไปข้างล่าง ถึงจะมีสัตว์ประหลาดอยู่ก็เถอะ
ถึงแล้วล่ะ
นี่หมู่บ้านพวกนายเหรอ
เฮ้ ออกไปห่างๆ บ้านฉันนะ
บ้าน… ฉันหมายความว่ามันดู… เรียบง่ายมาก
เย็นไว้ก่อน
โซนิค เราจะพานายไปหา หา…
- ชิ้นส่วน - นั่นแหละ
แต่ก่อนอื่น นายต้องช่วยเรา จัดการสัตว์ประหลาดก่อน
เราจะได้ไปเก็บเสบียงได้
ตกลงมั้ย
โห! ต้องการความช่วยเหลือจริงๆ นะเนี่ย
ข่าวดี ทุกคน
ทายซิว่าแขกพิเศษคนไหน จะจัดการเจ้าสัตว์ประหลาดได้
โดยต้องออกแรงเลย
ฉันเอง เห็นๆ อยู่ว่าฉันนี่แหละ
ฉันจะช่วยเอง เบอร์รีมากเท่าที่ทุกคนต้องการเลย!
หมายถึง เราจะได้กินเบอร์รีสองลูกเหรอ
นั่นลูปเดอะลูป
เธอไม่ได้พูดเล่นเรื่องต้นไม้ มันใหญ่กว่าเดิมอีกดูจากข้างล่างนี่
ใช่ ภารกิจย่อง
เราต้องเงียบที่สุดเลยนะ สัตว์ประหลาดอาจอยู่แถวนี้ก็ได้
เฮ้ ฉันเจอแล้ว!
ฉันว่าวันนี้เป็นวันดีของเรา
โว้!
นายน่าจะเบามือกับต้นไม้หน่อยนะ
นายเข้าข้างพวกต้นไม้ได้ยังไง พวกมันล้างสมองนายแล้ว
หือ เงียบมากเลยสิเนี่ย
อยากให้เราตายกันหมดหรือไง
เดี๋ยวนะ แต่เขา…
วิ่ง!
นายไม่ต้อง! ไปจัดการสัตว์ประหลาดสิ!
ใช่ ฉันจัดการสัตว์ประหลาดเอง พวกนายไปหาเบอร์รีนะ
เอาล่ะเจ้าสัตว์ประหลาด ออกมาเลย!
ฉันอยู่นี่ มาจับฉันเลยสิ
วิ่ง!
สวนเบอร์รี ฉันเจอแล้ว
เฮ้พวก!
โว้!
โอเค เร็วใช้ได้เลยนะ แต่เร็วได้แค่ไหนล่ะ
โว้!
ข้างหลังมันตัวอะไรน่ะ
ออกมานะ เจ้าสัตว์ประหลาด!
หยึย! คิดดูอีกที นายก็น่ากลัวเหมือนกันนะ
หยึย!
ที่นี่ต้องใช้เครื่องตัดหญ้าอันเท่ายักษ์ซักหน่อยนะ
เร่งความเร็วไม่ได้เลย
พอที
ฉันไม่วิ่งละ
สู้กับสิ่งที่มองไม่เห็นไม่ได้
แต่ฉันก็มีสัมผัสอื่น
นั่นไงล่ะ
นายไม่ใช่สัตว์ประหลาด นายก็แค่ฟลิกกี้ยักษ์
แล้วนายจะเสียใจที่พูดอย่างงั้น
เสร็จฉันล่ะ!
อยากแดนซ์หน่อยมั้ย มาปาร์ตี้กัน
นอนยาวไปเลย
ลงมาได้แล้วพวก ฉันปราบสัตว์ประหลาดแล้ว
นั่นไม่ใช่สัตว์ประหลาด นั่นมันสัตว์เลี้ยงของสัตว์ประหลาด
ว่าไงนะ
โอ๊ย!
หนาม! ฉันเกลียดหนาม
เอมี่เหรอ
เธอคือสัตว์ประหลาดเหรอ
โอ้! พวกข้างบนนั่นเข้าใจ…
ผิด
นายทำลายป่าฉัน
ฉันทำลายนาย!
เอมี่ หยุดก่อน เราเพื่อนกัน เธอเคยชอบฉันด้วยนะ
ไปให้พ้น!
คงไม่ได้เก่งซักเท่าไหร่สินะ ว่ามั้ย
และอย่ากลับมา!
ตอนแรกเป็นรัสตี้ แล้วนี่
โธ่ เอมี่
ฉันฟาดเธอไม่ได้หรอก
โอ๊ย! เล่าสั้นๆ นะ
ฉันไม่ได้อยู่แถวนี้
ความรุนแรงไม่ช่วยแก้ปัญหาหรอก
และที่ที่ฉันจากมา เธอกับฉันเป็นเพื่อนกัน
งั้นวางค้อนอันใหญ่ของเธอลงก่อน แล้วมาคุยกันมั้ย เอมี่
ชื่อของฉันคือธอร์น โรส ส่วนนาย ตายซะเถอะ!
เรียบร้อย
ไม่เป็นไรแล้วนะ ฟลิกกี้น้อย
เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
ก็เพราะพวกนายนั่นแหละ
นายกับพวกของนายข้างบนตัด ฟัน และเกือบทำลายมันหมด
พวกฉันเหรอ
นายกับพวกแร้งทึ้งเอาทุกอย่าง ที่ป่ามีให้และทิ้งนี่ไว้
ฉันจะเอาธรรมชาติกลับคืนมา ถึงจะต้องใช้กำลังก็เถอะ
ใช่แล้ว ของฉันแล้วนะ
แสงนั่น
หา
ใช่ แปลว่ามีชิ้นส่วนอยู่แถวๆ นี้
ชิ้นส่วนเหรอ ไม่ ฉันเคยเห็นมาก่อน มันเหมือนกับเกรต กรีน
มันเป็นสิ่งที่ทรงพลังแหละ
เธอช่วยฉันหาเกรต กรีนได้มั้ย
ป่านี้ทำให้ฉันมีปัญหานิดหน่อย
ฟังนะ ฉันเชื่อว่ามันจะช่วยให้ฉันกลับบ้านได้ ฉันจะได้เลิกกวนเธอไง
ก็ได้
ฉันจะช่วยนาย ตราบใดที่มันหมายถึง นายจะออกไปจากป่าฉัน
อย่างถาวร
เธอบอกว่าพวกแร้งทึ้งทำทั้งหมดนี่เหรอ
ใช่ เราเคยอยู่รวมกันอย่างกลมกลืนกับธรรมชาติ
แต่แล้วพวกเขาก็โลภมาก เอาแต่ได้
ไม่เคยตระหนักถึงความเสียหาย ที่พวกเขาทำกับโลกรอบตัว
แล้วนั่นก็เป็นเหตุผลที่เธอไล่พวกเขาออกไป แล้วก็กลายเป็นแบบนี้
นี่ฉันตั้งใจจะชมนะ
เธอน่ากลัวน้อยกว่าเธอคนล่าสุดที่ฉันเจอ
ฉันคนล่าสุดเหรอ
เรื่องมันยาวน่ะ
ถ้าเธอเคยอยู่อย่างปรองดองกับคนอื่น
ทำไมเธอไม่พาทุกคนมารวมกันล่ะ แบบว่า ทำให้มันเวิร์ค
พวกเขาสมควรจะรอดเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
นายเคยหยุดพูดบ้างมั้ยเนี่ย
ก็ไม่ค่อยนะ
รู้สึกแหม่งๆ ยังไงไม่รู้
เขาจะไปไหนกับเจ้าสัตว์ประหลาดน่ะ
เขาหักหลังเราแล้ว!
โอ๊ย!
นี่ ฉันรู้ว่าเธอกับคนอื่นๆ ไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่
แต่ไปเรียกพวกเขาว่าพวกแร้งทึ้ง มันไม่แรงไปหน่อยเหรอ
แล้วจะให้ฉันเรียกว่าอะไร
ไม่รู้สิ เอาเป็นว่าพวกชั้นบนสุดแฮปปี้ มีความสุขที่พยายามอยู่รอด
การทำลายมันไม่เคยสนุกหรอกนะ
พวกเขาทำเป็นแค่นั้น
เธอเดินผ่านหนามพวกนี้ไปได้ยังไง
ทางนี้
จงดูซะ เกรต กรีน
ต้นปาล์ม
มัน…
งดงามเหรอ ใช่
รีบจัดการซะแล้วออกไปจากป่าฉัน!
ถ้ารองเท้าฉันไม่พลาด ซึ่งมันไม่เคยพลาด
ชิ้นส่วนน่าจะถูกฝังอยู่ใต้นี้
เจอแล้ว!
แต่ฉันจับมันไม่ได้ไม่งั้น… แบบว่า ปิ้ว
งดงามมาก
ใช่ มันสวยแต่เชื่อฉันเถอะ สิ่งนี้มันเป็น…
ของฉัน!
ฉันน่าจะรู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้
ไม่! เธอทำอะไรน่ะ ฉันต้องใช้มันนะ!
คิดว่าฉันจะยอมยกหัวใจของป่า ให้คนแปลกหน้างั้นเหรอ
นายมันก็เป็นพวกแร้งทึ้ง เหมือนพวกที่เหลือนั่นแหละ
(พงไพรไม่ยินดีต้อนรับ)
คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล