นายมันก็เป็นพวกแร้งทึ้ง เหมือนกับพวกที่เหลือนั่นแหละ
ฉันลืมตาได้หรือยัง
ยัง โซนิค ยังไม่ได้
เอมี่ เธออย่าหลอกให้ฉัน ลงน้ำเหมือนคราวที่แล้วอีกนะ
ไม่ได้หลอก โซนิค
เชื่อฉันสิ เธอต้องชอบแน่
โอเค ลืมตาได้
แต่นแต๊น!
เธอให้ต้นปาล์มฉันเนี่ยนะ
ไหนบอกว่าไม่หลอกไง
ไม่ โซนิค ฉันไม่ได้หลอก
แต่ฉันมีต้นปาล์มอยู่แล้ว
ต้นนั้น และต้นนั้น และก็ที่เหลือตรงนั้น
ของขวัญน่ะมันไม่ใช่แค่ต้นไม้
มันคือความทรงจำที่พวกเราสร้างรอบๆ ต้นไม้นี่
เหมือนตอนที่นายพนันว่าฉันบินยังไม่ทันถึงยอด
นายก็วิ่งไปกลับบ้านได้แล้ว
นายยังติดค้างฉันอยู่นะ
แล้วก็ตอนที่เราช่วยกัน เพื่อทำพายครีมมะพร้าวให้เอมี่
หรือตอนที่ฉันเห็นนายซื้อพายครีมมะพร้าวมา แล้วบอกเอมี่ว่านายทำเอง
หรือตอนที่ฉันหัวเราะหนักมาก จนพริกออกมาทางจมูก
จมูกฉันยังพังอยู่เลย
ใช่ ช่วงเวลาดีๆ ทั้งนั้น
ใช่มั้ย โซนิค
ไม่เอาน่า พวก
พวกนายไม่คิดว่าพวกนายกำลังแบบว่า…
ไม่รู้สิ อ่อนไหวไปหน่อยเหรอ
ฟังนะ ฉันเข้าใจ
ต้นไม้ มิตรภาพ ความทรงจำ
ชิลลี่ด็อก!
ฉันว่านายคงไม่เข้าใจใช่มั้ย โซนิค
(ซีรีส์จาก NETFLIX)
เยี่ยม
พลังที่จะสร้างป่าขึ้นมาใหม่ได้ในชั่วพริบตา
ฉันยังทำตัวให้ชินกับเจ้านี่ได้เลย
ในที่สุดฉันก็กันพวกเขาออกไปได้
ทุกคนเลย
พวกเขาจะทำลายป่าไม่ได้อีกต่อไป
เมื่อกี๊มันอะไรน่ะ
มาดูกันว่าค้อนนี่ทำอะไรได้บ้าง
แย่แล้วสิ
ธอร์น เดี๋ยว
ฉันต้องบอกเธออีกกี่ครั้ง ฉันไม่ใช่ศัตรูของเธอ!
ไม่เอาน่า ธอร์น เธอต้องเชื่อใจฉันนะ
ส่งคริสตัลวิบวับนั่นมาให้ฉัน
เถอะนะ
นายโง่มากนะถ้าคิดว่า ฉันจะยอมมอบหัวใจแห่งป่าให้ ในเมื่อฉันใกล้แล้ว
โว้ ใกล้กับอะไรเหรอ เธอจะไปไหน
ไปทำในสิ่งที่ต้องทำ เพื่อปกป้องกรีนตลอดไป
ปกป้องกรีนเหรอ
พวกแร้งทึ้ง
โทษนะ ธอร์น ฉันไม่อยากทำร้ายเธอ แต่ฉันยอมให้เธอทำร้ายคนอื่นไม่ได้
งั้นนายก็ไม่มีทางเลือก
ถ้ามาขวางทางฉันอีก ฉันจะไม่ใจดีแล้วนะ
ธอร์น เดี๋ยว!
ธอร์น!
โอเค
มันอาจจะไม่แย่นักก็ได้
พวกแร้งทึ้งเคยรับมือกับเธอมาก่อนแล้ว
พวกเขาไม่เป็นไรหรอก ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะนั่งกินเปลือกไม้อยู่เฉยๆ นี่
เปลือกไม้อร่อยดีนะ
ฉันต้องออกไปจากที่นี่
ไม่มีหลังคานี่ ใช่แล้ว! แหม ฉันน่าจะคิดให้เร็วกว่านี้
เฮ้ เป็นไงบ้างพวก
หลุดซะที
ต้องรีบแล้ว
นายอีกแล้ว
ใช่ ฉันอีกแล้ว
ฟังนะ ฉันไม่อยากจะทำร้ายเธอ แต่ฉันจะเอาค้อนนั่นไป
อย่างเดียวที่นายจะเอาได้คือโดนอัดให้น่วม!
โว้ว
โห เธอจับแน่นจังเลยอ่ะ เธอ…
ทำแบบนี้ทั้งวันก็ยังไหว
เย่
โอ๊ย!
เย็นไว้
โว้ว!
เฮ่!
คิดว่ากิ่งไม้แค่ไม่กี่กิ่งจะหยุดฉันได้เหรอ
หือ!
เห็นมั้ย ฉันบอกแล้ว พวกต้นไม้มันจะมาเล่นเราแล้ว
โว้ว!
ไม่!
แหม ดูสิเจ้าเหมียวคาบอะไรมา
ไม่ใช่ซะหน่อย
มันเป็นสำนวนน่ะ
นายมาทำอะไรที่นี่
ครั้งสุดท้ายที่เราเห็นนาย นายหักหลังเราไปกับเจ้าสัตว์ประหลาด
เข้าใจผิดหมดแล้วนะเพื่อน ฉันไม่ได้หักหลังพวกนาย
ฉันไปเอาชิ้นส่วน สิ่งที่พวกนายควรจะช่วยฉันหาไง
นายไม่ได้จะมาแย่งเปลือกไม้เหรอ
ใครจะไปอยากได้
หมายความว่าไง
หมายความว่าเธอกำลังมาที่นี่แล้ว
พวกนายมีเรื่องอะไรกัน ก็รีบเคลียร์ให้ไวเลย
กินหมี่เหลืองไม่แบ่งเหรอ
ที่ฉันพยายามจะพูดก็คือพวกนายต้องหาจุดยืนร่วม
จุดยืนร่วมเหรอ
เราอยู่บนต้นไม้นะ
หมอนี้เพี้ยนไปแล้วมั้ง
ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย
นายไม่เข้าใจ
ไม่มีจุดยืนร่วมหรอก ไม่มีอีกแล้ว
เราเคยเป็นเพื่อนกัน
ตอนนี้ฉันจำช่วงเวลา ที่เคยคบกันด้วยกันแทบไม่ได้แล้ว
เราเคยแบ่งของกินที่ได้จากป่า
เก็บเท่าที่จำเป็นเพื่อความอยู่รอด
แต่แล้ววันหนึ่ง…
เธอเลือกป่าแทนที่จะเลือกเรา
ไล่เราขึ้นมาบนยอดไม้ ที่ที่เราอยู่ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา
นายหาจุดยืนร่วมกับสัตว์ประหลาดไม่ได้หรอก
ฉันไม่เชื่อหรอกนะ
เอมี่น่าจะยังอยู่ในนั้น… สักที่สิ
ฟังนะ พวกนายต้องสงบศึกกับธอร์น
ไม่ เราไม่คบเธอแล้ว
ฟังนะ เราลองคุยกับเธอแบบเพื่อน
แล้วเราก็พยายามให้เธอรับฟังเหตุผลดีมั้ย
ดีมั้ย ยังฟังอยู่มั้ย
พวกนายน่าจะฟังฉันนะ
ไปกันเถอะ
เรามีทางเลือกหรือไง
- ไม่ - ในที่สุด
โอเค แผนคืองี้นะ เราจะค่อยๆ เข้าไป
โจมตี!
คราวนี้ลองทำตามแผนฉันบ้างดีมั้ย
- ฉันโหวตเห็นด้วย - ฉันด้วย
เอาล่ะ ตามฉันมา
มันมืดจัง
มืดตึ๊ดตื๋อเลย
หรือเธอทำให้เราคิดว่ามันมืดตึ๊ดตื๋อ
ใช่ ไม่ มันมืดจริงๆ
แหมๆ
ดูสิเจ้าเม่นแคระคาบอะไรมา
โอเค ใจเย็นไว้ ทำตัวปกติ
เฮ่ ธอร์น
เราแค่อยากคุยเล่นกันตามประสาเพื่อนน่ะ
จำเรื่องพวกนี้ได้มั้ย
"ไง ธอร์น นกที่เธอขี่มันน่ารักจังเลย"
"ขอบใจพริม เบอร์ดี้พิเศษมากจริงๆ"
"หมู่บ้านต้นไม้ที่เธอสร้างมันเยี่ยมมากเลยนะ"
"ขอบใจ เยี่ยมมากเลย ทำไมเราถึงทะเลาะกันอีกแล้วนะ"
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน กอดกันเถอะ"
"กอดกัน!"
เราจะเริ่มจากตรงนั้น
แล้วเราจะต่อด้วยการถามตอบเชิงสร้างสรรค์ เกี่ยวกับปัญหาของเรา
ไม่เอาแบบ “ฉันเอาเธอตายแน่”
โอเคนะ ถึงจะมีเรื่องมา เอ่อ ไม่รู้นานเท่าไหร่
แต่เราเป็นเพื่อนรักกันหมดนี่นา ใช่มั้ย
ใช่มั้ย งั้นก็มาเปิดอกคุยกันเถอะ
แล้วตกลงกันอย่างสันติและใครจะรู้
ไม่แน่ตอนสุดท้าย เราอาจขำกับมันก็ได้
แล้วจะคุยอะไรกันล่ะ
เห็นมั้ย เราคุยกันแล้ว
ตอนนี้เอมี่น่าจะพูดว่า พวกเราควรพูดถึงความรู้สึกของเรา
ความรู้สึกเราเหรอ
ความรู้สึกเหรอ
รู้สึกเหมือนเป็นกับดักเลยฉันว่า
โอเค ได้ ฉันเริ่มก่อนละกัน
- ฉันรู้สึกเหมือน… - เหมือนไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่
ฉันพยายามอยู่นะ
ฉันรู้สึกว่ามันคงง่ายกว่านี้ ถ้าเธอไม่พูดแทรกฉันตลอดอย่างนี้
และฉันรู้สึกว่ามันยากว่าที่เห็น
ถึงเอมี่จะทำให้มันดูง่ายมากเลย
- ทีนี้ ตาเธอ - ฉันเหรอ
ใช่ เอาเลย จำไว้นะ รู้สึกยังไงก็ไม่ผิด
เธอกำลังไขว้เขว เอาเลย!
เฮ้! นายโหวตว่าจะตามแผนฉันไง จำได้มั้ย
ฉันรู้สึก…
โมโห!
โอเค เข้าใจแล้ว เธอโมโห
แต่ที่ฉันบอกว่าห้ามทะเลาะกันล่ะ
พวกเขาพิสูจน์แล้วว่าไว้ใจไม่ได้ และตอนนี้มันจะจบในที่สุด!
เธอทำอะไรลงไป
ฉัน… ฉันทำในสิ่งที่ต้องทำ
นี่น่าจะกันให้พวกแร้งทึ้งอยู่แต่บนยอดไม้ ที่ที่พวกเขาควรอยู่
ธอร์น เธอทำลายบ้านของพวกเขา พวกเขาจะอดตาย
ถ้านั่นจะช่วยรักษาป่าไว้ได้…
ก็ต้องตามงั้น
ไม่
ทำไมไม่มีใครเข้าใจสักคนเลยล่ะ พวกนายต้องหาทางอยู่ร่วมกันสิ
ทุกคนอยู่ร่วมกัน
นายรู้อะไรด้วยเรื่องอยู่ร่วมกันด้วยเหรอ
โอเค ลืมตาได้
แต่นแต๊น!
แต่ฉันมีต้นปาล์มอยู่แล้ว
ของขวัญน่ะมันไม่ใช่แค่ต้นไม้
มันคือความทรงจำที่พวกเราสร้างรอบๆ ต้นไม้นี่
ต้นไม้นั่นเองที่ผูกเราไว้ด้วยกัน
ธอร์น ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันหมด
เธอ ฉัน กรีน แม้แต่พวกแร้งทึ้ง
เราทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่ง ของบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่า
พูดอะไรของนาย ไร้สาระทั้งเพ
แต่เธอเป็นคนบอกฉันเอง
ก็ช่างมันสิ เมื่อมีหัวใจแห่งป่า
ฉันก็มีพลังพอที่จะทำให้แน่ใจว่า กรีนจะไม่ต้องเจ็บอีก
- เจ็บเหรอ - ฉันไม่คุยกับนายละ
เธอไม่คุยกับฉันแล้วเหรอ
ได้ งั้นฉันจะไปคุยกับเกรต กรีน
อยู่ให้ห่างจากเกรต กรีนนะ!
เร็วอีกเบอร์ดี้ เร็วที่สุดที่ทำได้
โธ่เบอร์ดี้
ฉันขอโทษ แต่เธอต้องไปต่อนะ
ป่านนี้เขาอาจจะถึงเกรต กรีนแล้ว
ไม่ค่อยได้แสงแดดเลยใช่มั้ย
ให้ตายสิ มันมืดมากซะจนขนาดธอร์นก็ยังหลงทาง
แต่ไม่ต้องห่วง ฉันมีแผน แล้วนายก็อยู่ในนั้นด้วย
ฉันรู้ แต่เชื่อใจฉันเถอะ
ออกไป… ห่างๆ… ต้นไม้… ฉันนะ
มาไล่ฉันสิ
เบอร์ดี้!
โว้ เจ้านี่บินได้ด้วย
ยอมรับเถอะธอร์น เธอว่ารู้ฉันพูดถูก
กล้าดียังไงถึงได้ไม่เคารพเกรต กรีน!
อย่างงั้นแหละ
ไม่ต้องห่วงนะต้นไม้ ฉันจัดการเอง
ฉันอยู่นี่ธอร์น แน่จริงเขวี้ยงให้โดนสิ
ฉันว่านะ
เดี๋ยวก็รู้
ฉันทำอะไรลงไป
นี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง
ฉันเพียงแค่อยากจะปกป้องกรีน
แต่ฉันกลับเป็นคนทำลายมัน
เราเคยเป็น… เพื่อนกัน
มันเคยมีสมดุลอยู่
แต่ไม่นาน ฉันเห็นว่าพวกเขาเอาแต่ฉกฉวยไป
สุดท้ายฉันจึงนึกได้ว่า พวกเขากำลังทำลายทรัพยากรของเรา
พวกเขาเอาไปแต่ไม่เคยให้กลับคืน
ไม่เคยปล่อยให้มันได้พัก ไม่เคยเคารพมัน
พวกเขากำลังทำลายป่า
ฉันทนต่อไปไม่ไหว ฉันสติหลุดแล้วก็กลายเป็นสัตว์ประหลาด
ฉันไม่อาจนิ่งดูดายปล่อยให้มันเกิดขึ้น
และฉันก็ไม่อาจกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก
ฉัน… ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย
ฉันขอโทษนธอร์น
ฉันไม่รู้เลย ฉัน…
แต่นแต๊น!
ไปสิ ข้างบนนั่น
กางปีกของนายเลย
เอาเลย
นายด้วย แค่หมุนหางน้อยๆ ของนาย
มันมืดซะจนฉันสูญเสียตัวตนไป
เห็นแก่ตัวมากเลยที่ไม่ให้เบอร์ดี้บิน เพียงเพราะพยายามจะกัน…
พวกนายออกไป
เธอไม่ผิดหรอกที่ปกป้องป่า แต่ความจริงก็คือ
ป่านี้มันผิดธรรมชาติ
ชิ้นส่วนนั่นทำให้ทุกอย่างเสียสมดุล
รวมถึงมิตรภาพของเธอด้วย
เราจะเริ่มต้นใหม่กันยังไง
เพื่อนฉัน เอมี่คงจะพูดว่า “พูดคุยกันสิ”
แต่เธอออกจะเฉิ่มๆ หน่อย
ไม่รู้สิ เธอฟังดูเจ๋งทีเดียวนะ
ใช่
เธอด้วย
เราต้องยอมรับความผิดของเราก่อน ถ้าเราจะอยู่กันอย่างปรองดอง
ฉันด้วย
ฉันเปล่าร้องไห้นะ นายนั่นแหละร้อง
โอ๊ยตายล่ะ ชิ้นส่วน!
สองคนนี่คงหาเจอ
โทษที เพื่อน ต้องไปละ ต้องรีบแล้ว
เบอร์ดี้น้อยบอกฉันว่าชิ้นส่วนอยู่ไหน แจ๋ว!
รองเท้าสุดซิ่งไม่ทำให้ผิดหวัง
- โซนิค ฉันหลงอยู่ในเดอะวอยด์ - หา
- ชาโดว์! - นายต้องไปต่อนะ
นายมาได้…
ฉันกลับมาที่เมืองนิวโย้กเหรอเนี่ย
ทำไมฉันถึงกลับมาที่…
เพื่อพรุ่งนี้ที่ดีกว่า!
ใครเอาด้วยบ้าง
โอ้ไม่นะ
(ต้นไม้พาฉงน)
คำบรรยายโดย คุณาพร ศันสนียกุลวิไล