MATERIAŁ ZAWIERA DRASTYCZNE SCENY. TYLKO DLA WIDZÓW PEŁNOLETNICH.
Chula od dawna ma zamknięty sklep.
Masz pewnie dużo na głowie w związku z przyjazdem Mai.
POPRZEDNIO
Brakowało ci miejsca i celu.
Ale ja ci je zapewnię.
Maya wróciła.
Pora na rządy królowej.
Zakała, jak jej ojciec.
Nigdy ci tego nie wybaczę.
Może masz nic nie mówić. Może raz w życiu to ty masz słuchać.
Jakbym słyszał Fiska.
Walczysz ze mną czy przeciwko mnie?
Przodkowie mają nie spuszczać rodzin z oczu.
Twoja babcia dobrze zna temat.
Przodkowie znowu szepczą do ucha?
Może byś pogadała z nią?
Mój ojciec też został zabity.
Kiedy miałem 12 lat.
Nie.
Prawie nas zatłukli, bo ktoś wyznaczył nagrodę za twoją głowę?
Musisz nauczyć się przeskakiwać. Korzystać z obu światów.
Jesteśmy rodziną.
Widocznie wszyscy robimy jedno,
- choć chcemy drugiego. - Też jadę.
Maya!
Ty i ja, jesteśmy rodziną.
Dziękuję, wujku.
Choćby nie wiem co.
Lodowe kanapki.
Czekolada, truskawka, wanilia.
Nie zabraknie ci kasy?
Dziękuję. Cześć.
Co dla ciebie?
Chcę.
Nie, tych już nie ma.
Niedorozwinięta jesteś?
Chcę.
Które?
Mów po ludzku.
Nic nie rozumiem.
Idź stąd. Spadaj.
Zaczekaj, Maya.
Wujek wyjdzie coś załatwić.
Chodź tu!
Tak, przywieziesz marynarkę. Nie chcę, żeby Maya...
Nie bój się.
Wypijmy.
Za ostatnią lekcję.
Ostatnią?
- Ostatnią? - Tak.
To znaczy, nie rezygnujemy ze wspólnych niedzielnych kolacji,
po prostu kończymy twoje szkolenie.
Jesteś gotowa.
Na co?
Na to, żeby przekuć teorię w praktykę.
Tylko my możemy sobie w pełni ufać.
To twoja ostatnia lekcja.
Ty możesz odejść.
Ja nic nie wiem.
Nikomu nic nie powiem.
Proszę. Proszę, wypuśćcie mnie. Nie!
Nie walcz.
Porozmawiamy?
Co to za cholerstwo?
Prezent.
To ty rozumiesz, co mówię?
Tak.
Zamówiłem przydatne akcesoria.
Zależało mi, żebyśmy mogli się porozumieć bez osób trzecich.
Ale myślałam, że...
Nie żyję. Tak.
Tak, boleśnie to odczułem w Nowym Jorku.
Czego chcesz?
Wymyśliłem, że zjemy niedzielną kolację. Jak dawniej.
Dzisiaj czwartek.
Nie mam do ciebie o nic żalu.
Mimo że
zostawiłaś mi tę niewielką pamiątkę.
Zrobiłaś, co musiałaś. Tak jak cię uczyłem.
I to robi wrażenie.
Myślę, że gdzieś w głębi duszy cieszysz się, że jednak nadal żyję.
Nie. Zapewniam, chciałam cię zabić.
Może, ale w oczach miałaś coś innego, jak mnie zobaczyłaś.
Cień ulgi.
Boli mnie, że tak szybko uwierzyłaś w najgorszy scenariusz.
Podniosłaś na mnie rękę, wygrała przemoc.
Zawsze sięgaliśmy po przemoc.
Myślałem, że dla ciebie była to odwaga.
Kiedyś tak.
Zawsze cię chroniłem.
Nawet wtedy dręczyło mnie, że coś ci się stanie.
To się nie zmieniło.
Otworzę wino.
A to nie wypijemy Lafite?
Wylałam je do zlewu.
Sommelier gorąco je polecał.
Herbatniki z Levain. Nadal je tak uwielbiasz?
Świetnie.
Może nie skończą jak wino.
Stanowczo za długo nie jedliśmy wspólnie kolacji.
Tłumaczyłem ci, że tylko my dwoje możemy sobie w pełni ufać.
Widzę prawdziwą ciebie.
Od najmłodszych lat.
O co ci chodzi?
Złożę ci propozycję.
Chcesz rządzić imperium? Jest twoje.
Oddam je w całości.
Wystarczy, że wrócisz do domu. Ze mną.
W weekend wylatuję do Nowego Jorku.
Te kilka dni nocuję w Kasynie Czoktawów.
Będę na ciebie czekał.
I liczę, że polecisz.
Przemyśl to sobie.
ZAMKNIĘTE NA CZAS REMONTU
Czekaj. Zjadłaś z nim kolację?
Zrobi ze mnie „królową”.
Proszę cię,
chyba nie jesteś tak naiwna.
To, że ci się zdaje, że nie dam rady...
Wiem, że dasz.
I to właśnie mnie przeraża.
Wiesz, dlaczego mam 45 lat i jestem sam?
Dlatego, że wszystkich tych, o których dbałem,
odebrał mi właśnie ten gość.
Po tym, jak twój ojciec umarł,
próbowałem się wyrwać.
Fisk
groził, że mnie zabije,
jeżeli odejdę.
Przez to
wróciłem tu
odwalać za niego brudną robotę.
Wierz mi,
nie chcę,
żebyś i ty
skończyła jak ja.
Opowiadasz, że się troszczysz o mnie.
A zostawiłeś mnie w Nowym Jorku.
I to samą.
Nie było mi tam łatwo.
Przepraszam.
Miałem
w głowie mętlik.
Bałem się.
Podaj żarówkę. Mogłabyś?
Oczywiście.
Chula?
Maya!
Dzieje się coś?
Maya?
Maya. Kontaktuj. Maya.
Gdzieś ty mnie przywiózł?
Co ty odwalasz?
Coś się dzieje.
Chula może ci pomóc.
Idź do niej.
Chcesz może się czegoś napić?
Mam napój.
Przestań udawać,
że jest normalnie.
Dobrze.
Proszę, siadaj.
A teraz powiedz mi,
co Henry uznał
za sprawę tak palącą?
Coś jest nie tak
z moją głową.
Czasami myślę, że mi odbija.
Jakby mi się coś śniło,
ale mam tak też na jawie.
W ciągu ostatniej doby
te sny stały się bardziej
natarczywe.
Natarczywe?
W sensie?
Przytłaczające.
Widzę w nich grupę ludzi,
nieznajomych. Gdzieś, gdzie nigdy nie byłam.
I jak długo to coś się dzieje?
Od przyjazdu do Tamahy.
Co jeszcze widzisz?
Walącą się jaskinię.
I drzewa.
Kobietę zaplatającą warkocze.
Co?
Wszystko
nabiera w końcu sensu.
Obrazy, które opisujesz,
ja też je widziałam.
Tamtego wieczora,
kiedy rodziła się
twoja matka.
Lekarze na porodówce
dopatrzyli się nieprawidłowości.
I ja, i dziecko,
twoja matka,
mogłyśmy nie przeżyć.
Wszystko w rękach Boga – mówili.
Wbrew zaleceniom lekarzy
najbliżsi
zabrali mnie ze szpitala dla białych.
Zawieźli do położnej.
Zadbali, żeby były przy mnie moje siostry.
Z trudem zauważyłam, że przodkowie czuwali przy mnie.
Jak nikt potrafili ocenić, kiedy naprawdę byli potrzebni.
Ten poród dla twojej matki i mnie
był kwestią życia lub śmierci.
Taloa przyszła na świat i zaczęła
przynosić ludziom ulgę w cierpieniu.
Miała pewien dar.
Umiała uzdrawiać.
Istnieje wyjątkowy
rodzaj więzi łączący
matkę i jej dziecko.
Nierozerwalnej więzi.
Kiedy
twoja matka zginęła,
ja...
Moje serce
się rozpękło.
Chciałam tylko umrzeć.
A ty...
Wyrzekłaś się mnie.
Nie.
Nie ciebie.
Twojego ojca.
Byłam wściekła.
Dorastając, w kółko słyszałam
od ojca,
że to ty zniszczyłaś tę rodzinę.
Nie chciałaś mieć z nami nic wspólnego.
Nie potrafiłam
znieść
tego, że będziesz w pobliżu.
Jesteście tak podobne do siebie.
I sądzę, że
głosy przodków
tak jak echo
wracają
do nas.
W sytuacjach, w których
potrzebujemy ich
najbardziej.
Byłam mała.
Potrzebowałam cię.
A ty myślałaś o sobie.
No i jak było?
Cholera wie. Jak na torturach.
No, znajdą się tu graty do wozu babci.
„Wszystko opromienione słońcem jest twoje”.
To czasem nie z Króla Lwa?
Tak nie do końca, ale sens ten sam.
Wiesz, czego szukasz?
Samo mi wpadnie w ręce.
Chula powtarza, że wszystko da się poskładać.
Jak się chce coś ratować, to się z tego nie rezygnuje.
Tylko się nie zgub.
Jak rozumiem, przyszłaś mnie zabić.
Drugi raz.
Nie pamiętam już czasów, gdy nie kochałem cię jak własną córkę.
Zawsze mieliśmy tylko siebie.
Zdążyłaś zapomnieć?
Moje wspomnienia to iluzja.
Fantazje kilkulatki,
która zrobiła bohatera z potwora.
Potwora.
Wiedziałaś, czego jesteś częścią, na każdym etapie.
Ci ludzie, których dla mnie zabiłaś. Któregoś próbowałaś oszczędzić?
Pytam więc – które z nas to potwór?
Odizolowałeś mnie.
Wmawiałeś,
że tylko tobie mogę ufać.
Wszystko to kłamstwa.
I nawet te soczewki.
Załatwiłeś je,
bo za ciężko ci było nauczyć się migać.
Zawsze byłem przy tobie!
Ale też widzę, że cię zawiodłem.
Tak jak mój ojciec zawiódł mnie.
Nie rozstaję się z tym.
Żebym nie zapominał, skąd pochodzę
i co musiałem zrobić, żeby się wyrwać.
Dziś chciałbym tę rzecz przekazać tobie.
Mój ojciec pompował ego, tłukąc moją matkę.
Dopóki nie podrosłem i tego nie ukróciłem, tym właśnie.
To tak zginął twój ojciec?
Ty
go zabiłeś?
Zabiłem, żeby się uwolnić.
Żeby w ogóle móc pójść dalej.
Skończ z tymi gierkami.
Proszę. Uwolnij się i ty.
No już.
Uwolnij mnie!
Nasze życia, Maya, zatoczyły pełne koło.
Wróć ze mną rano do domu.
Kocham cię.
A ja ciebie.
TAMAHA ŻEGNA
Tak.
Przykro mi, szefie.
Śledziliśmy ją, ale zniknęła.
Napisy: Jakub Kowalczyk