‎คุณคิดถึงอะไรเวลาที่คุณคิดถึงอเมริกา
‎ลูกนี้เจ๋งมาก
‎นึกถึงคำว่าอะไร
‎ความยุติธรรมเหรอ
‎อิสรภาพเหรอ ความเท่าเทียมเหรอ
‎แล้วความเป็นพลเมืองล่ะ
‎แด่เพื่อนชาวอเมริกันของผม ‎ชาวอเมริกันคนใหม่ของเรา
‎การเดินทางของพวกคุณช่างน่าทึ่งจริงๆ
‎โครงสร้างของอเมริกาถูกยึดติด ‎อยู่กับความคิดที่ทรงพลังเหล่านี้
‎ผู้คนต่อสู้และตายเพราะนิยามของคำเหล่านี้
‎แต่จริงๆ แล้วมันหมายความว่าอะไรกันแน่
‎(ผลงานซีรีส์สารคดีจาก NETFLIX)
‎- เราต้องการอะไร ‎- ความยุติธรรม!
‎- ต้องการเมื่อไหร่ ‎- เดี๋ยวนี้!
‎ทุกวันในฐานะชาวอเมริกัน ‎เรายืนอยู่บนการสืบทอดของการต่อสู้นี้
‎และเราถูกท้าทายในทุกช่วงเวลา
‎ให้ทำตามคำสัญญาของอุดมคติเหล่านี้ให้ได้
‎การแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญฉบับที่ 14…
‎เราอยากให้ใช้ ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 กับผู้หญิง
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ถูกอ้างถึงในการฟ้องร้อง
‎มากกว่ากฎหมายอื่นๆ
‎ตั้งแต่วันที่อนุมัติจนถึงวันนี้ ‎ความสัมพันธ์ของมันไม่เคยเปลี่ยนไป
‎แต่เราก็ยังแทบจะไม่รู้ว่ามีมันอยู่
‎สิ่งที่ฉันทึ่งคือคนอเมริกันทั่วไปส่วนมาก
‎พูดถึงสิทธิในบทแก้ไขเพิ่มเติม ‎มาตราหนึ่งกันหน้าตาเฉย
‎มีคนอเมริกันบางส่วน ‎ที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตราที่สอง
‎ดูเหมือนจะสำคัญที่สุดสำหรับพวกเขา
‎แต่ส่วนใหญ่ ‎สิ่งที่เราคิดถึงตัวเองในฐานะคนอเมริกัน
‎สิ่งที่เราภูมิใจมากที่สุดเป็นส่วนใหญ่
‎และวิธีส่วนใหญ่ที่เราเชื่อว่าเรามีอิสระเสรี
‎ถูกฝังอยู่ในบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎พอผมรู้เรื่องนี้ ผมก็เลยต้องบอกคุณ
‎นี่คือเหตุผลที่เรามาที่นี่
‎มาร์ค!
‎แอ็กชั่น!
‎เพื่อบอกเล่าเรื่องราวของเรา ‎เพื่อบอกเล่าเรื่องราวของมัน
‎เรื่องราวของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎(มาตรา 14)
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ไม่เป็นไรหรอกถ้าคุณจำมันไม่ได้ขึ้นใจ
‎แต่มันเป็นศูนย์กลางของคำมั่นสัญญาของอเมริกา
‎และมันคืออะไรประมาณนี้
‎ถ้าคุณเกิดในอเมริกา คุณก็เป็นพลเมือง
‎ง่ายมากเลยใช่ไหมล่ะ
‎และภายใต้กฎหมาย
‎ทุกคนในอเมริกาจะได้รับสิ่งที่เรียกว่า ‎การคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน
‎นั่นแปลว่าเราทุกคนมีสิทธิ์เดียวกัน ‎และได้รับการคุ้มครองทางกฎหมายเหมือนกัน
‎และไม่มีใครพรากสิ่งเหล่านั้นไปได้ ‎โดยไม่มีกระบวนการทางกฎหมาย
‎นั่นคือโอกาสในการโต้แย้งของคุณ
‎โดยพื้นฐานแล้ว บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎บอกว่าเราทุกคนเท่าเทียมกันในทีมเดียวกัน
‎และก็ง่ายๆ อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ
‎มันคือการปฏิวัติ
‎ความฝันอเมริกันสร้างขึ้นจากมัน
‎ถ้าไม่ใช่เพราะมาตราแก้ไขที่14
‎ฉันคงไม่ได้เป็นพลเมืองของสหรัฐฯ
‎ถ้าไม่มีบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ความเท่าเทียมในชีวิตคู่
‎อาจจะยังไม่มีอยู่ด้วยซ้ำ
‎ฉันแต่งงานกับคนขาว
‎ซึ่งจะเป็นไปไม่ได้เลยหากไม่มี ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎คำสัญญาพื้นฐานที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎มอบให้เราคือคำสัญญาว่าสังคมจะเท่าเทียมกัน
‎ผมเติบโตในฟิลาเดลเฟีย
‎ครอบครัวผมคุ้นเคยกับ ‎ความไม่เท่าเทียมในประเทศนี้ดี
‎แต่ถึงจะลำบาก แต่พ่อแม่และปู่ย่าตายายของผม
‎ก็เชื่อมั่นในคำสัญญาของอเมริกาหมดหัวใจ
‎และผมได้เห็นด้วยตัวเองว่า ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ปูทางสู่ความฝันอเมริกันยังไง
‎หัวใจของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎คือนิยามของความเป็นพลเมืองในอเมริกา
‎คำนิยามนี้ทำให้เรา ‎ได้สิทธิ์ทั้งหมดที่เราหวงแหนมา
‎และได้รับการปกป้องสิทธิ์นั้น
‎(พลเมือง)
‎ในการเล่าเรื่องนี้
‎เราต้องย้อนกลับไปก่อนที่จะมี ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎ก่อนจะมีการเลิกทาสในอเมริกา
‎เราเริ่มต้นจากชายคนหนึ่ง
‎เฟรเดอริค ดักลาส
‎คุณอาจเคยได้ยินชื่อของเขามาก่อน
‎แต่เขาเป็นมากกว่าทรงผมฟูๆ สุดเท่ของเขา
‎เฟรเดอริค ดักลาสเกิดมาเป็นทาส
‎ในช่วงเวลาที่ระบบทาส ‎เป็นส่วนหนึ่งของประเทศนี้
‎มาเกือบ 200 ปี
‎ไม่มีใครคิดว่าดักลาสจะได้รับอิสรภาพ
‎ยิ่งเรื่องการนำไปสู่การปฏิวัติยิ่งไม่ได้คิด
‎แม้จะเสี่ยงต่อการถูกทำร้ายหรือแย่กว่านั้น
‎ดักลาสก็ฝ่าฝืนกฎ ‎ด้วยการหัดอ่านหนังสือด้วยตัวเอง
‎แม้ความพยายามหนีจากการเป็นทาส ‎ครั้งแรกของเขาจะล้มเหลว
‎แต่เขาไม่ยอมแพ้
‎ตอนที่เขาอายุ 20 ปี
‎เขาหนีไปนิวยอร์กได้สำเร็จ
‎นั่นคือที่ที่เราพบเขา
‎(ดักลาสหลบหนี ปี 1838)
‎(เฟรเดอริค ดักลาส ‎นักเลิกทาส ปี 1838)
‎"ผมอยู่ในเมืองใหญ่ของนิวยอร์ก ปลอดภัยดี
‎เดินอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่เร่งรีบ
‎และจ้องมองความมหัศจรรย์ ‎ของบรอดเวย์ตาไม่กะพริบ
‎ความฝันในวัยเด็กของผมเป็นจริงแล้ว
‎รัฐอิสระรอบตัวผม และโลกอิสระใต้เท้าผม
‎เป็นช่วงเวลาที่ดีจริงๆ
‎ตอนที่เฟรเดอริค ดักลาส ‎มาถึงถนนในแมนฮัตตันตอนล่าง
‎และหนีความเป็นทาสมาได้
‎ตอนแรกเขารู้สึกถึงความเคลิบเคลิ้มเป็นสุข ‎ที่ไม่อาจอธิบายได้
‎สูดอากาศบริสุทธิ์เป็นครั้งแรกในชีวิต
‎เขาเคยพยายามหนีการเป็นทาสมาก่อน
‎และดูเหมือนว่าตอนนี้เขาจะได้รับอิสรภาพแล้ว
‎และเขาไปเจอผู้ชายคนหนึ่ง
‎ที่เขารู้จักจากแมรีแลนด์ ‎ซึ่งก็เป็นทาสอยู่ที่นั่นเหมือนกัน
‎เป็นคนที่ดักลาสรู้จักในชื่อเจค
‎เขาบอกว่า "นั่นไม่ใช่ตัวตนของฉันอีกต่อไปแล้ว"
‎เขาบอกว่า "ฉันคือวิลเลียม ดิกสันในนิวยอร์ก"
‎คุณดิกสันคนนั้นบอกเขาว่า "อย่าไว้ใจใคร
‎อย่าไว้ใจฉัน ฉันก็ไม่ไว้ใจนาย
‎ทุกคนที่นี่หักหลังนายได้"
‎ดิกสันบอกดักลาสว่า "ระวังพวกจับทาสไว้ให้ดี"
‎"ระวังตัวเอาไว้ด้วย"
‎และยังเคยมีกลุ่มจับทาสผิวดำและผิวขาวด้วย
‎(คนลักพาตัวและคนจับทาส)
‎เข้าใจได้ง่ายมาก
‎เพราะดักลาสมีมูลค่ามาก
‎ตามกฎหมายแล้ว มีคนเป็นเจ้าของเขา
‎และตามกฎหมายแล้ว คนคนนั้นมีสิทธิ์ในตัวเขา
‎สามารถส่งคนจับทาส ‎ออกมาตามหาทรัพย์สินที่เป็นของพวกเขาได้
‎ราคาของร่างกายพวกเขา
‎ราคาของการมีตัวตนอยู่ของพวกเขา
‎จากช่วงเวลาแห่งอิสรภาพของเขา
‎เขาได้รู้ว่าเขาไม่ได้มีอิสระจริง
‎แค่เพราะสังคมและกฎหมายของคุณ ‎ไม่ยอมรับว่าคุณเป็นพลเมือง
‎มันไม่ได้แปลว่าตลอดเวลา
‎คนหนึ่งคนไม่ได้ประกาศว่าพวกเขามีสิทธิ์เหล่านั้น
‎ดักลาสเป็นหนึ่งในผู้ที่เรียกร้อง ‎สิทธิ์ทุกอย่างในฐานะพลเมือง
‎แม้ว่ากฎหมายของประเทศนี้ ‎จะปฏิเสธสิทธิ์เหล่านั้นก็ตาม
‎ก่อนจะมีบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎มีคำถามที่เปิดกว้างและฉาวโฉ่ว่า
‎อะไรทำให้คนหนึ่งคนเป็นพลเมืองสหรัฐฯ
‎สำหรับชาวแอฟริกันอเมริกัน
‎ความเป็นพลเมือง ‎เป็นคำถามที่ถกเถียงกันอย่างรุนแรง
‎เป็นที่โต้แย้งกันอย่างมากและยุ่งเหยิงมาก
‎ความเป็นพลเมืองคือสิทธิ์ที่จะมีสิทธิ์
‎คุณมีสิทธิ์เข้าร่วม
‎คุณมีสิทธิ์เลือกตั้ง
‎คุณมีสิทธิ์ที่จะเรียกร้องรัฐบาล
‎และยังได้รับการปกป้องจากรัฐบาลด้วย
‎ทุกสิ่งที่ปกติเราไม่เห็นคุณค่า
‎ผลประโยชน์ของกฎหมายทั้งหมด ‎การคุ้มครองจากความรุนแรง
‎คนจะถูกฟ้องร้องถ้าพวกเขาทำอะไรเรา
‎ถ้าคุณไม่ใช่พลเมือง ‎คุณก็ใช้ประโยชน์จากมันไม่ได้
‎"ฉันใช้เวลาทั้งวันเก็บดอกไม้
‎และเอามาร้อยเป็นพวงมาลัย
‎ในขณะที่ศพของพ่อฉัน ‎นอนอยู่ห่างจากตัวฉันแค่กิโลเมตรกว่าๆ
‎เจ้าของฉันจะไปสนใจอะไร
‎พ่อเป็นแค่ทรัพย์สินชิ้นหนึ่ง
‎ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาคิดว่าพ่อทำให้ลูกเสียคน
‎ด้วยการสอนให้ลูกๆ รู้สึกว่าตัวเองเป็นมนุษย์
‎นี่เป็นคำสอนที่หยาบคายมากสำหรับทาส
‎ความทะนงตนในตัวพ่อ
‎และเป็นอันตรายต่อเจ้านาย
‎คุณไม่มีวันรู้ว่าการเป็นทาสคืออะไร
‎การไม่ได้รับการคุ้มครอง ‎ตามกฎหมายหรือธรรมเนียม
‎การที่กฎหมายลดคุณค่าคุณ ‎ให้เป็นเพียงทรัพย์สินที่เคลื่อนที่ได้
‎ขึ้นอยู่กับความต้องการของคนอื่นโดยสิ้นเชิง"
‎มีคนบอกว่า ‎"ความเป็นพลเมืองเป็นของคนขาวเท่านั้น"
‎สหรัฐอเมริกาไม่ได้
‎ตั้งใจให้คนผิวสีรวมอยู่ในนิยามนั้น
‎เป็นเรื่องประหลาดที่ผู้ก่อตั้ง ‎ไม่ได้คิดเรื่องความเป็นพลเมืองสักเท่าไหร่
‎รัฐธรรมนูญฉบับแรกค่อนข้างเงียบ
‎ในเรื่องความเป็นพลเมือง
‎ไม่มีการบรรยายว่าคนหนึ่งคน ‎จะกลายเป็นพลเมืองได้ยังไง
‎หรือใครเป็นพลเมืองหรือไม่
‎ในพื้นที่ที่คำว่าพลเมืองไม่ได้รับการนิยามนี้
‎มีการปล่อยให้การเหยียดเชื้อชาติเติบโต
‎"มนุษย์ทุกคนถูกสร้างมาเท่าเทียมกัน" ‎เป็นอุดมคติที่มีมาตั้งแต่แรก
‎ของรัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกา
‎วันนี้เราเข้าใจว่ามันเป็น ‎อุดมคติที่ฝังอยู่ในรัฐธรรมนูญ
‎แต่มันไม่ใช่เรื่องจริงเลย
‎รัฐธรรมนูญโน้มน้าวให้เชื่อเรื่องอิสรภาพ
‎บลาๆ เสรีภาพ บลาๆ สามัคคีกันมากขึ้น
‎แต่มันยังมีการประนีประนอมสามในห้าอีกด้วย
‎มันเริ่มต้นได้ดี
‎เรากำหนดจำนวนส.ส. ‎ตามจำนวนคนที่เป็นอิสระทั้งหมด
‎เจ๋ง
‎ไม่รวม "อินเดียนแดง" อันนี้ไม่เจ๋ง
‎และสามในห้าของ "คนอื่นๆ"
‎คำว่า "คนอื่นๆ" คือคำที่รัฐธรรมนูญ ‎ใช้เรียก "คนเมือง"
‎ทีนี้ลองนึกดูสิ สามในห้าคนเนี่ยนะ
‎ไม่มีอะไรให้ดูหรอก ‎เราแค่กำลังแบ่งส่วนมนุษย์น่ะ
‎มันเป็นแบบนี้ได้ยังไง
‎ทางใต้ต้องการผู้แทนมากกว่า
‎พวกเขาเลยเถียงกันว่า ‎ทาสควรมีผู้แทน แต่ไม่มีสิทธิ์
‎คุณเพิ่งต่อสู้กับสงครามปฏิวัติ ‎เรื่องความวุ่นวายทั้งหมดนี้
‎คุณจะไม่เห็นความย้อนแย้งในนั้นได้ยังไง
‎ประธานาธิบดี 16 คนแรก ‎ส่วนใหญ่เป็นเจ้าของทาส
‎ไม่แปลกใจเลยที่ความเป็นทาสไม่ได้ตายไปเอง
‎และมันยังทำให้เจ้าของทาส ‎มีข้อโต้แย้งทางกฎหมาย
‎ว่ารัฐธรรมนูญอนุญาตให้มีทาสได้
‎ให้ปฏิบัติต่อมนุษย์เหมือนทรัพย์สิน ‎ตามการคุ้มครองของกฎหมายได้
‎เราก่อตั้งประเทศขึ้นมา ‎จากทั้งคำประกาศอิสรภาพ
‎และสถาบันทาส
‎และสำหรับคนที่เป็นทาส พวกเขาเป็นพลเมือง
‎ในแง่ของการเป็นมนุษย์ ‎ที่มีคุณค่าทางศีลธรรมและศักดิ์ศรี
‎แต่พวกเขาไม่ได้เป็นพลเมืองในแง่ของกฎหมาย
‎นักเลิกทาสบางคน อย่างเฟรเดอริค ดักลาส
‎มีความคิดที่อันตราย
‎ว่าคนที่เป็นทาสนั้น จริงๆ แล้วเป็นพลเมือง
‎ยังไงต่อล่ะทีนี้
‎พวกเขาเริ่มดูว่า ‎จะทำให้คนสนับสนุนความคิดนี้ได้หรือไม่
‎คนผิวดำที่เกิดอย่างอิสระในภาคเหนือ ‎อย่างฟรานเซส ฮาร์เปอร์
‎เล่าเรื่องการกดขี่ผ่านบทความและบทกวี
‎"เราทุกคนผูกพันกันเป็นกลุ่มมนุษย์ที่ยิ่งใหญ่
‎และสังคมไม่อาจเหยียบย่ำ ‎ความอ่อนแอที่สุดของสมาชิกของมันได้
‎โดยไม่ได้รับคำสาปแช่งในจิตวิญญาณของมันเอง"
‎พวกเขายังบรรยายในที่สาธารณะ
‎เรื่องการต่อต้านการค้าทาส ‎เช่นที่มาเรีย สจ๊วตกล่าวว่า
‎"ไม่ใช่สีผิวที่ทำให้คนเป็นคน
‎แต่เป็นหลักการที่เกิดขึ้นในจิตวิญญาณต่างหาก"
‎แฮร์เรียต เจค็อบส์และจอห์น เจค็อบส์ ‎น้องชายของเธอ
‎เปิดเผยประสบการณ์ความเป็นทาสของพวกเขา
‎เพื่อกระตุ้นให้ชาวอเมริกันลงมือทำอะไรสักอย่าง
‎"มนุษย์ทุกคนถูกสร้างมา ‎ให้มีอิสระและเท่าเทียมกัน
‎และได้รับสิทธิ์ที่ไม่อาจเพิกถอนได้
‎สิทธิของคนผิวสีอยู่ที่ไหนในอเมริกาวันนี้ "
‎(ฉันไม่ใช่คนและพี่ชายหรือ)
‎ขบวนการเลิกทาส ‎เป็นส่วนหนึ่งที่น่าทึ่งของประวัติศาสตร์อเมริกา
‎ที่คนไม่เข้าใจทั้งหมด ‎เพราะมันมีความหลากหลายมาก
‎(การประชุมต่อต้านการค้าทาส)
‎คนกลุ่มหนึ่งของขบวนการเลิกทาส ‎เชื่อว่ารัฐธรรมนูญเป็นสิ่งชั่วร้าย
‎รัฐธรรมนูญคือการสนับสนุนความเป็นทาส
‎พวกเขาบอกว่ารัฐธรรมนูญสหรัฐฯ ‎เป็นการทำสัญญากับความตาย
‎และเป็นข้อตกลงกับนรก
‎พวกเขาบอกว่าสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นคือ ‎ต้องทำลายรัฐธรรมนูญ
‎"มาทำลายสหภาพกันเถอะ"
‎แต่ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่ง
‎และสมาชิกที่มีชื่อเสียงที่สุดของกลุ่มนั้นคือ ‎เฟรเดอริค ดักลาส
‎อัตชีวประวัติเรื่องแรกของดักลาส ‎เป็นโครงการที่เสี่ยงมาก
‎เสี่ยงในฐานะคนที่เป็นทาส ในฐานะผู้หลบหนี
‎ที่จะโฆษณาตัวเอง
‎ตัวเขาเองก็ยังคงเป็นทาสในทางกฎหมาย
‎เขาเป็นคนที่มีราคาค่าหัว ไม่ใช่คนที่มีอิสระ
‎(เรื่องราวชีวิต ‎ของเฟรเดอริค ดัลกลาส)
‎มันกลายเป็นความคลาสสิกในทันที ‎และยังคงเป็นอยู่
‎คนอ่านกันทั่วโลก
‎ในตอนนั้นมันจำเป็นมาก
‎ที่จะต้องมีคนอย่างเฟรเดอริค ดักลาส
‎ชายผิวดำที่เคยเป็นทาส
‎ที่สามารถพูดถึงประสบการณ์ ‎การเป็นทาสด้วยตัวเองได้
‎ที่สามารถพูดถึงมันได้จากมิติของมนุษย์
‎เขามักจะพูดว่าสิ่งที่เขากลัวที่สุดในช่วงที่เป็นทาส
‎เป็นอันตรายต่อร่างกายของเขา ‎น้อยกว่าเป็นอันตรายต่อจิตใจของเขา
‎การฝังใจในความคิดที่ว่าบางคน
‎เกิดมาเพื่อเป็นอิสระ
‎และบางคนเกิดมาเพื่อเป็นทาส
‎มีช่วงเวลาหนึ่งในอัตชีวประวัติของเขา
‎ที่เขาหยุด ถามว่า
‎"ทำไมฉันถึงเป็นทาส"
‎มันเป็นคำถามที่มีอยู่มาแต่โบราณ
‎ทำไมฉันถึงเป็นทาส
‎ในขณะที่เด็กผิวขาวคนอื่นๆ ที่ฉันเห็น
‎มีอิสระที่จะเติบโต มีอิสระที่จะมีหนังสือ
‎มีอิสระที่จะได้รับการศึกษา ‎มีอิสระที่จะท่องเที่ยวและเดินทาง
‎ทำไมฉันถึงเป็นทาส
‎เขารู้สึกว่ามันเป็นยังไง
‎ความโหดร้ายของการเป็นทาส การเอาเปรียบ
‎เขาตัดสินใจว่าเขาจะสู้
‎เขาเดินทางไปทั่วโลก ‎พูดถึงประสบการณ์ของเขาในฐานะทาส
‎พูดถึงความต้องการอิสรภาพของคนผิวดำ
‎นั่นคือเหตุผลที่เขาอุทิศชีวิต
‎เขามีพรสวรรค์ เขามีพรสวรรค์ในการลุกขึ้นพูด
‎อาจเป็นนักปราศรัย ‎ที่เก่งที่สุดในศตวรรษที่ 19 เลยก็ว่าได้
‎เขาน่าประทับใจมากจนนักเลิกทาสของภาคใต้
‎ปล่อยข่าวลือไม่หยุดว่าเขาไม่เคยเป็นทาส
‎ว่าเขาถูกพาตัวมาจากประเทศอื่น
‎ว่าเขาเป็นนักแสดง
‎ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ‎เขาเป็นคนเขียนเองหรือเปล่า
‎ตั้งแต่ปี 1848 เป็นต้นมา ‎เขายังคงสนับสนุนข้อมูลสาธารณะของเขา
‎เขาตีพิมพ์เดอะนอร์ธสตาร์
‎เป็นที่นิยมอย่างมากในหมู่นักเลิกทาสผิวขาว
‎มีข้อโต้แย้งนี้ที่ดักลาสกำลังทำอยู่
‎และจะทำต่อไปเพื่อเปลี่ยนจากทาสเป็นพลเมือง
‎ปี 1852 เฟรเดอริค ดักลาส
‎น่าจะเป็นคนผิวดำที่โด่งดังที่สุดในโลก
‎เขาเข้าใจดีว่าสิ่งที่เขาพูดมีผลกระทบอย่างมาก
‎ต่อกลยุทธ์ที่ขบวนการต่อต้านการค้าทาสจะได้รับ
‎ข้อโต้แย้งของเขาคือ ‎รัฐธรรมนูญเป็นเอกสารต่อต้านการเป็นทาส
‎มันเป็นการสนับสนุนอิสรภาพ
‎เขาคิดว่าสหรัฐฯ ที่มีคำประกาศอิสรภาพ
‎และธรรมเนียมการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่
‎ระบบทาสไม่ใช่สิ่งที่ควรยอมให้เกิดขึ้น
‎ตามที่ดักลาสกล่าว
‎บิดาผู้ก่อตั้งไม่ได้ออกเอกสารที่ปกป้องระบบทาส
‎แต่ความจริงได้ออกเอกสารที่รับรองว่าทุกคน
‎มีสิทธิ์ในการปกครองตนเอง
‎มีเสรีภาพ และสิทธิมนุษยชน
‎เขาเชื่อและอยากเชื่อว่า
‎คนอย่างเขาเป็นส่วนหนึ่ง ‎ของชุมชนระดับประเทศจริงๆ
‎(ดักลาสหลบหนี ปี 1838)
‎สมาคมต่อต้านการค้าทาสสตรี ‎แห่งโรเชสเตอร์ นิวยอร์ก
‎เชิญเฟรเดอริค ดักลาสไปพูด ‎ในวันที่ 4 กรกฎาคม
‎คน 600 คนไปที่หอประชุมคอรินเทียน ‎เพื่อร่วมงานนี้
‎แต่ผู้ชมของเขาไม่ใช่แค่คน 600 คน ‎ในหอประชุมวันนั้น
‎ผู้ชมของเขาคือเรา
‎ผู้ชมของเขาคืออนาคต
‎ขออธิบายหน่อยนะครับ
‎ผู้ชม 600 คนนั้น ‎ส่วนใหญ่เป็นชายและหญิงผิวขาว
‎พวกเขาเห็นด้วยกับเฟรเดอริค ดักลาส
‎แต่ดักลาสรู้ว่ามีความแตกต่าง ‎ระหว่างการเห็นด้วยในทางทฤษฎี
‎กับการเข้าใจความจริงที่เกิดขึ้นจริงอย่างลึกซึ้ง
‎เพื่อให้พวกเขาได้เข้าใจจริงๆ
‎เขาต้องบอกความจริงกับพวกเขา ‎เกี่ยวกับตัวพวกเขาเอง…
‎ในปี 1852
‎ชักจะน่าสนใจแล้วสิ
‎"พี่น้องพลเมือง
‎ผู้ลงนามในคำประกาศอิสรภาพ
‎คือผู้กล้าหาญ
‎พ่อของลูกคุณประสบความสำเร็จ
‎และวันนี้ คุณจะได้เก็บเกี่ยวผล ‎จากความสำเร็จนั้น
‎ดักลาสทำให้ผู้ชมรู้สึกสบายใจมาก
‎เกี่ยวกับวันที่ 4 กรกฎาคม
‎เขาบอกว่าบิดาผู้ก่อตั้งเป็นอัจฉริยะ
‎พวกเขาสร้างสิ่งงดงาม ‎ที่เรียกว่าสาธารณรัฐอเมริกัน
‎เป็นการพูดเปิดที่สงบมาก
‎แล้วก็มีช่วงหนึ่งที่เขาพูดว่า "ขอโทษนะ"
‎"ทำไมวันนี้ผมถึงต้องมาพูดที่นี่
‎ผมหรือคนที่ผมเป็นตัวแทน ‎จะต้องทำอะไรกับเอกราชของประเทศคุณเหรอ
‎วันที่ 4 กรกฎาคมเป็นของคุณ ไม่ใช่ของผม
‎คุณอาจชื่นชมยินดี
‎แต่ผมต้องเศร้าโศก
‎พลเมืองอย่างพวกคุณจงใจมาล้อเลียนผม
‎ด้วยการขอให้ผมพูดวันนี้รึเปล่าเนี่ย"
‎จากนั้นเขาก็ระเบิดใส่ผู้ชมของเขา
‎ด้วยการร่ายยาวถึงความน่ากลัว ‎และน่าสยดสยองของการค้าทาส
‎การประมูลทาสในอเมริกาใต้
‎เขาทำให้ผู้ชมรู้สึกด้วยตัวเอง
‎เขาบอกพวกเขาว่าเรือทาสมีกลิ่นยังไง
‎เขาบอกพวกเขาว่าเสียงและความรู้สึก ‎ของผู้หญิงที่ร้องไห้
‎ตอนที่ลูกถูกขายเป็นยังไง
‎เขาพาพวกเขาไปสู่แก่นแท้อันน่ากลัว ‎ของความเป็นทาสที่แท้จริง
‎"เพื่อปล้นพวกเขาจากเสรีภาพ ‎เพื่อใช้งานพวกเขาโดยไม่ต้องเสียค่าจ้าง
‎เพื่อตีพวกเขาด้วยไม้ ‎เพื่อถลกหนังพวกเขาด้วยการเฆี่ยน
‎เพื่อเลาะฟันของพวกเขาออกมา ‎เพื่อเผาเนื้อหนังพวกเขา
‎เสียงตะโกนแห่งอิสรภาพ ‎และความเท่าเทียมกันของพวกคุณ
‎คำสอนและคำขอบคุณของคุณ ‎เป็นแค่การเสแสร้ง
‎ไม่มีประเทศไหนบนโลกนี้
‎กระทำความผิดที่น่าตกใจและอัปรีย์
‎มากไปกว่าประชาชนของสหรัฐฯ ในตอนนี้แล้ว
‎เขาพูดกับคนที่
‎อยู่ข้างเขาและบอกว่า "คุณอยู่ข้างผมไม่มากพอ
‎คุณยังต่อสู้กับระบบทาสไม่มากพอ
‎นี่คือปี 1852
‎ผมเป็นอิสระมา 14 ปีแล้ว
‎แต่เรื่องนี้ก็ยังคงเกิดขึ้น"
‎นี่คือประเทศที่ควรสร้างขึ้นบนอิสรภาพ
‎สร้างขึ้นบนแนวคิด ‎ของความเท่าเทียมกันของมนุษย์
‎ตราบใดที่ความเป็นทาสยังคงอยู่ ‎ประเทศก็เป็นเรื่องโกหก
‎"อเมริกาไม่ซื่อตรงต่ออดีต ไม่ซื่อตรงต่อปัจจุบัน
‎และผูกมัดตัวเองอย่างจริงจัง ‎ที่จะไม่ซื่อตรงต่ออนาคต
‎ผมขออนุญาตสรุป
‎ผมไม่ได้สิ้นหวังกับประเทศนี้
‎จุดจบของการเป็นทาสนั้นมีแน่นอน ‎ผมจึงทิ้งจุดเริ่มต้นของผมมา
‎ด้วยความหวัง"
‎ฉันคิดว่าเขามองว่าตัวเองเป็นพลเมือง
‎คำถามคือรัฐบาลมองว่าเขา ‎เป็นพลเมืองหรือเปล่า
‎นั่นคือสิ่งที่สำคัญจริงๆ
‎ฉันคิดว่าสำหรับชาวแอฟริกันอเมริกันหลายคน
‎เราคิดว่าตัวเองเป็นพลเมืองเสมอ
‎เราคิดว่าสหรัฐฯ เป็นประเทศของเราเสมอ
‎คำถามคือประเทศคิดกับเราแบบนั้นหรือเปล่า
‎ศาลสูงสุดสหรัฐฯตั้งอยู่ใน ‎อาคารหินอ่อนสีขาวอันงดงาม
‎ความยุติธรรมที่เท่าเทียมกันภายใต้กฎหมาย
‎ภาษาของรัฐธรรมนูญไม่ชัดเจนเสมอไป
‎และนั่นคือเหตุผลหนึ่งที่เรามีศาลสูงสุด
‎หน้าที่ส่วนหนึ่งของมันคือการตีความ
‎เพื่อช่วยให้เข้าใจความหมายของรัฐธรรมนูญ
‎และทำให้เราทุกคนต้องรับผิดชอบต่อมัน
‎มันคือฝ่ายที่สามของรัฐบาลของเรา
‎และเป็นอำนาจสูงสุดของระบบตุลาการของเรา
‎แล้วศาลสูงสุดบอกว่า
‎ใครเป็นหรือใครไม่ได้เป็นพลเมืองอเมริกันบ้าง
‎ปี 1857 เดร็ด สก็อตต์ปะทะแซนฟอร์ด
‎เดร็ด สก็อตต์เป็นการตัดสินใจ ‎ที่แย่ที่สุดของศาลสูงสุด
‎ข้อโต้แย้งเดียวคือมันแย่ที่สุดหรือแย่รองลงมา
‎เดร็ด สก็อตต์เป็นทาสของศัลยแพทย์คนหนึ่ง
‎ศัลยแพทย์พาสก็อตต์จากรัฐทาส ‎อย่างมิสซูรีไปทำงาน
‎ในรัฐวิสคอนซินซึ่งเป็นรัฐอิสระ
‎ต่อมา เมื่อกลับไปที่มิสซูรี ศัลยแพทย์เสียชีวิต
‎สุดท้ายแล้วสก็อตต์ก็ไปขึ้นศาลสูงสุด
‎โต้แย้งว่าครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่ในรัฐอิสระ
‎เขาไม่ใช่ทรัพย์สินอีกต่อไป ‎และกลายเป็นพลเมืองอิสระแล้ว
‎ถ้าศาลตัดสินให้เดร็ด สก็อตต์ชนะคดี
‎คนที่เป็นทาสจะมีหนทาง ‎สู่การเป็นพลเมืองที่ปลอดโปร่ง
‎ถ้าพวกเขาตัดสินให้แพ้ ประตูก็ถูกปิด
‎(โรเจอร์ บี. ทานีย์ ‎ผู้พิพากษาศาลสูงสุดสหรัฐฯ ปี 1836 - 1864)
‎"เราคิดว่าไม่รวมพวกนิโกร
‎และไม่ได้ตั้งใจจะให้รวมอยู่ด้วย
‎ภายใต้คำว่า 'พลเมือง' ในรัฐธรรมนูญ
‎ดังนั้นจึงไม่สามารถอ้างสิทธิ์และเอกสิทธิ์ใดๆ
‎ที่วิธีการนั้นมีให้
‎และปกป้องพลเมืองของสหรัฐฯ"
‎ศาลบอกว่า "เราจะกลับไป ‎ที่กรอบของรัฐธรรมนูญ
‎และถามตัวเองว่า ‎'คนเหล่านั้นมีเจตนาอะไรในปี 1787'"
‎ผมเห็นชัดเจนเลยว่า
‎โรเจอร์ บี. ทานีย์
‎ไม่อยากให้คนดำเป็นส่วนหนึ่งของประเทศ
‎พวกเขาไม่ได้ใส่มันไว้ในรัฐธรรมนูญ ‎เพราะว่าพวกเขาไม่คิดว่า
‎จะมีใครโง่พอที่จะอนุญาตให้คนที่ไม่ใช่คนขาว
‎เข้ามาเป็นประชากรของประเทศอเมริกา
‎"พวกเขาถูกมองว่าเป็นสิ่งมีชีวิต ‎ที่ต่ำต้อยมากว่าศตรวรรษ
‎และไม่เหมาะที่จะเกลือกกลั้ว ‎กับชนผิวขาวโดยสิ้นเชิง
‎และพวกเขาต่ำต้อยเสียจนไม่มีสิทธิ์
‎ที่คนขาวจะต้องเคารพ"
‎วาทกรรมของมันช่างน่าขนลุก
‎ชาวแอฟริกันอเมริกันไม่ใช่พลเมืองจริงๆ
‎ไม่เคยเป็น ไม่มีวันเป็น
‎มันยืนยันความคิดที่ว่า ‎ไม่ว่าสถานะของพวกเขาคืออะไร
‎เป็นอิสระหรือเป็นทาส ‎คนดำก็ไม่ได้เท่าเทียมกับคนขาว
‎พวกเขาไม่ใช่มนุษย์เต็มตัว ‎พวกเขาไม่มีวิวัฒนาการ
‎คดีของเดร็ด สก็อตต์เป็นการประกาศว่า
‎คนผิวดำไม่มีวันเป็นพลเมืองของสหรัฐฯ ได้
‎ตัวเดร็ด สก็อตต์เองก็ไม่มีสิทธิ์ฟ้องร้องด้วยซ้ำ
‎เฟรเดอริค ดักลาสยืนยันว่า
‎การเมืองต่อต้านการค้าทาส ‎สามารถดำเนินการให้สอดคล้องกับรัฐธรรมนูญได้
‎แต่ดูเหมือนศาลจะไม่ยอมถอย
‎พวกเขาบอกว่า "ไม่ ‎รัฐธรรมนูญสนับสนุนการเป็นทาส"
‎รัฐธรรมนูญต่อต้านดักลาสเต็มที่ ‎จะพูดอย่างนั้นก็ได้
‎ความเป็นพลเมืองคือจุดกำเนิดของสิทธิ
‎หลังจากคดีของเดร็ด สก็อตต์
‎ดักลาสจะไม่มีวันได้เป็นส่วนหนึ่งของชุมชนนี้
‎ไม่มีวันได้เป็นพลเมืองอเมริกัน
‎คำถามก็เลยกลายเป็นว่า
‎"ขั้นต่อไปคืออะไร"
‎(อับราฮัม ลินคอล์น ‎ประธานาธิบดีคนที่ 16 ของสหรัฐฯ)
‎ทางใต้ต้องการตราประทับ ‎รับรองระดับประเทศเรื่องการมีทาส
‎พวกเขาไม่มีทางได้มันหรอก
‎ลินคอล์นเป็นนักวิจารณ์ตัวยงของคดีนั้น
‎นั่นคือบางส่วนที่เขาหาเสียง
‎ถ้าไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาที่มีต่อเดร็ด สก็อตต์
‎หลายคนคิดว่าเขาคงไม่ได้เป็นประธานาธิบดี
‎และคุณจะเป็นประธานาธิบดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎ในประวัติศาสตร์ของเรา
‎ลินคอล์นยังมองเห็นด้วยว่าประเทศนี้
‎กำลังมุ่งสู่การต่อสู้เพื่อคำถาม ‎เรื่องการมีทาสอย่างถูกกฎหมายนี้
‎(สหภาพถูกทำลายแล้ว)
‎(ลินคอล์นได้รับเลือก ‎เป็นประธานาธิบดี ปี 1860)
‎(สงครามกลางเมืองเริ่มต้น ปี 1861)
‎ลินคอล์นเข้าใจว่าความเป็นทาสนั้นไม่ดี
‎ซึ่งเป็นการเริ่มต้นที่ดี
‎แต่ว่า
‎เขาบอกว่า "ถ้าฉันช่วยสหภาพได้
‎โดยไม่ต้องปล่อยทาสสักคน ฉันก็จะทำแบบนั้น"
‎ถ้าสงครามกลางเมือง ‎เป็นเรื่องของความเป็นทาส
‎ทำไมลินคอล์นถึงไม่ปลดปล่อย ‎คนที่เป็นทาสทางใต้ทุกคนทันที
‎เพราะเป้าหมายของเขา ‎คือการรักษาสหภาพเอาไว้
‎ภาคใต้เพิ่งแยกตัวออกไป
‎ตอนนี้พวกเขาเรียกตัวเองว่าสมาพันธรัฐ
‎ลินคอล์นจะไม่ยอมเป็นประธานาธิบดี
‎ที่เสียคนไปครึ่งประเทศหรอก
‎เขาต้องเอาภาคใต้กลับมา
‎และ ณ จุดนี้ เขาจะทำทุกอย่างที่ต้องทำเพื่อชนะ
‎แม้ว่ามันจะต้องแลกด้วยคนอเมริกันผิวดำก็ตาม
‎ท่ามกลางความโกลาหลทั้งหมด
‎อับราฮัม ลินคอล์นเชิญผู้นำชาวแอฟริกันอเมริกัน
‎กลุ่มเล็กกลุ่มหนึ่งไปที่ทำเนียบขาว
‎เขาให้นักชวเลขและสื่อไปบันทึกการพบกันครั้งนี้
‎แต่ลินคอล์นไม่ได้พูดคุยกับพวกเขา
‎เขาบรรยายให้พวกเขาฟัง
‎"ผมคิดว่าเผ่าพันธุ์ของคุณกำลังทุกข์ทรมาน
‎ความผิดที่ร้ายแรงที่สุดทำให้ทุกคนเจ็บปวด
‎แต่ถึงแม้คุณจะเลิกเป็นทาสแล้ว
‎คุณก็ยังอยู่ห่างไกล ‎จากความเท่าเทียบกับชนผิวขาวอย่างมาก"
‎ผมไม่ชอบสถานการณ์ในตอนนี้เลย
‎"คิดเสียว่าสิ่งที่เรารู้คือความจริง
‎แต่สำหรับเผ่าพันธุ์ของคุณที่อยู่ท่ามกลางพวกเรา ‎จะมีสงครามไม่ได้"
‎เขาโทษการมีอยู่ของคนผิวดำในอเมริกา ‎ในส่วนของสงครามกลางเมือง
‎แล้วเขาก็อยากได้พวกเขา
‎เพื่อรับรองแผนการ "สร้างอาณานิคมคนดำอิสระ
‎นอกสหรัฐอเมริกา"
‎"แม้จะฟังดูโหดร้ายก็ตามที
‎แต่คนของเราไม่เต็มใจ
‎ที่คุณปลดปล่อยคนผิวสีให้ยังคงอยู่กับเรา
‎จึงดีกว่าสำหรับเราทั้งคู่ที่จะแยกกัน"
‎เดี๋ยวก่อนนะ
‎คุณคืออับราฮัม ลินคอล์นใช่ไหม ‎คนที่อยู่บนเหรียญน่ะ
‎โอเค พูดต่อเลย
‎เขากำลังบอกว่าเราทุกคนเข้าใจนะ
‎ว่าความเท่าเทียมกันคือสิ่งที่ประเทศนี้ควรจะเป็น
‎แต่ความเป็นจริง ‎ความเท่าเทียมทางเชื้อชาติจะไม่เกิดขึ้นหรอก
‎ดังนั้นยอมรับเงื่อนไขเถอะ
‎"สถานที่ที่ผมคิดจะสร้างอาณานิคม ‎คืออเมริกากลาง"
‎อะไรนะ
‎เดี๋ยวนะ ประธานาธิบดีหัวก้าวหน้าผู้รู้แจ้ง
‎คนที่สุดท้ายเลิกทาส
‎ตอนแรกอยากส่งคนอเมริกันผิวดำ ‎ไปคอสตาริกางั้นเหรอ
‎เพราะอะไร
‎ดักลาสเขาโกรธมาก
‎ส่วนหนึ่งของสิ่งที่ลินคอล์นทำอยู่ก็คือ
‎พยายามอธิบายถึงความไม่แน่นอน ‎ที่ทำให้กังวลใจในคนผิวดำ
‎ว่าบางทีเราอาจจะไม่สามารถ ‎อยู่ในประเทศนี้ได้จริงๆ
‎นี่คือสิ่งที่ชาวแอฟริกันอเมริกัน ‎กลัวว่าจะเป็นชะตากรรมของพวกเขา
‎ถ้าพวกเขาไม่ใช่พลเมือง
‎ดักลาสตอบโต้ว่า
‎"ไม่ มันไม่ใช่เพราะการมีอยู่ของคนผิวดำ
‎แต่เป็นเพราะความเป็นทาส ‎และอำนาจที่เจ้าของทาสมี
‎และวิธีที่มันทำให้สังคมบิดเบี้ยวไปหมดต่างหาก
‎นั่นคือต้นเหตุของสงครามกลางเมือง"
‎เราต้องไม่ลืมว่า ‎เรื่องทั้งหมดนี้อยู่ในช่วงสงครามกลางเมือง
‎และฤดูร้อนนั้น
‎ฝ่ายของเขาไม่ชนะสงคราม
‎ในสงครามแบบนั้น คุณต้องการทหารทุกคนที่หาได้
‎แต่รัฐบาลยืนกรานว่า ‎คนผิวดำอยู่ในกองกำลังทหารไม่ได้
‎พวกเขาอยู่ในกองทหารประจำการไม่ได้
‎"พวกเขาป่าเถื่อน
‎พวกเขาจะคลั่ง
‎ถ้าคุณให้อาวุธพวกเขา ‎พวกเขาจะฆ่าคนผิวขาวทุกคนที่เจอ"
‎"ทำไมรัฐบาลถึงปฏิเสธนิโกร
‎เขาไม่ใช่คนหรือไง
‎นายพลของเราต้องการคน
‎พวกเขาตะโกนว่า 'ส่งคนมา'
‎ผมได้ขอวิงวอนประเทศที่ตกอยู่ในอันตรายนี้
‎ให้ปลดปล่อยศัตรู ปล่อยมือคนดำที่เปี่ยมอำนาจซะ
‎เสรีภาพที่ชนะโดยคนขาว ‎จะสูญเสียความรุ่งโรจน์ไปครึ่งหนึ่ง
‎ใครจะเป็นอิสระได้ก็ต้องโจมตีงั้นหรือ"
‎(ผู้ชายผิวสี เตรียมสู้! เตรียมสู้!)
‎(นี่คือโอกาสเดียว ‎ล้มเหลวตอนนี้ เผ่าพันธุ์เราก็จบเห่)
‎ดักลาสโต้แย้งว่า
‎ถ้าคนดำไปรบและหลั่งเลือด ‎ให้กับประเทศของพวกเขา
‎พวกเขาจะต้องไม่ถูกปฏิเสธ ‎สิทธิ์ในการเป็นพลเมืองอย่างเด็ดขาด
‎เขาพูดอย่างชัดเจน
‎เขาเดินทางไปกล่าวสุนทรพจน์ทั่วประเทศ
‎คุณไม่สามารถชนะสงครามได้โดยไม่เลิกทาส
‎คุณไม่สามารถชนะสงครามได้โดยไม่มีทหารผิวดำ
‎เข้าร่วมสงครามกลางเมือง ‎เข้าร่วมกองทัพสหภาพ
‎เขาพยายามชักจูงให้ลินคอล์นชวนคนดำ
‎มาร่วมต่อสู้กับเจ้าของทาส
‎ดักลาสเชื่อว่าพวกเขาจะพิสูจน์ตัวเองได้ ‎ว่าพวกเขาคือพลเมือง
‎ว่าพวกเขาสมควรได้รับสิทธิ์
‎และความเท่าเทียมทางกฎหมาย
‎ณ ตอนนั้นเขานึกภาพสหรัฐฯ
‎ที่เป็นสังคมสองเชื้อชาติไม่ออกจริงๆ
‎แต่มุมมองของเขา ‎จะเริ่มก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว
‎ในที่สุดความพยายาม ‎ของเฟรเดอริค ดักลาสก็บังเกิดผล
‎เพราะต้องการทหารมาก
‎ลินคอล์นจึงลงนามการประกาศเลิกทาส
‎ปลดปล่อยชาวอเมริกัน ‎ที่เป็นทาสทุกคนในรัฐภาคใต้
‎ตอนนี้คนดำเข้าร่วมกองทัพสหภาพได้แล้ว
‎ทหารผิวดำพวกนี้จะได้พิสูจน์
‎สิ่งที่เฟรเดอริค ดักลาสพูดมาตลอด
‎พวกเขาต้องการต่อสู้เพื่ออิสรภาพของตัวเอง
‎(ผู้ชายผิวสี! เตรียมสู้! เตรียมสู้! ‎นี่คือโอกาสเดียว)
‎การประกาศเลิกทาส ‎เป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในสงคราม
‎นั่นคือการเพิ่มชายผิวดำ 200,000 คน ‎เข้าไปในกองทัพบกและกองทัพเรือของสหภาพ
‎มันไม่ใช่แค่สงครามเล็กๆ ที่กองทัพทั่วไปต่อสู้กัน
‎มันเป็นกองทัพขนาดใหญ่ ทั้งเหนือและใต้
‎การประกาศเลิกทาสเป็นคำสั่งทางทหาร
‎เพื่อช่วยให้ชนะสงคราม
‎เราควรจะขี้เกียจ เราควรจะขี้ขลาด
‎และไร้วินัย
‎และการที่มีชาวแอฟริกันอเมริกันร่วมรบ ‎และรบอย่างมีเกียรติ
‎เป็นการตอบโต้อย่างฉับพลันที่ทรงพลังมาก
‎ต่อเรื่องราวเหล่านั้นที่ถูกเล่าไปก่อนล่วงหน้า
‎(ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ของสหภาพ)
‎(รายละเอียดที่น่าตื่นเต้นของสงคราม)
‎(ชัยชนะของสหภาพอีกครั้ง!)
‎มันมีพลังมากสำหรับคนผิวดำ ‎ที่ได้อยู่แนวหน้า ที่ได้หลั่งเลือด
‎การร่วมรบของคนผิวดำในกองทัพ ‎เริ่มเปลี่ยนทัศนคติของคนผิวขาว
‎ชาวเหนือหลายคน ‎ที่ไม่เคยคิดว่าคนผิวดำเป็นพลเมือง
‎เชื่อว่าการที่พวกเขารับใช้กองทัพ
‎ทำให้พวกเขาได้รับสิทธิ์ ‎ในการเป็นพลเมืองที่เท่าเทียมของสหรัฐฯ
‎ลูกชายของเฟรเดอริค ดักลาสสองคนร่วมรบ
‎ในกรมทหารราบแมสซาชูเซตส์ที่ 54
‎เขาเห็นพลังที่แท้จริง ‎และเชิงสัญลักษณ์มากมายมหาศาล
‎ของชายผิวดำที่ติดตรา "สหรัฐฯ" ‎บนเข็มขัดของพวกเขา เขาว่าอย่างนั้น
‎"เราต้องการประเทศที่จะไม่
‎ตราหน้าคำประกาศอิสรภาพว่าเป็นเรื่องโกหก
‎ภารกิจของสงครามนี้คือการปฏิรูปประเทศ "
‎ตั้งแต่เริ่มสงคราม
‎ดักลาสบอกว่าสงคราม
‎จะไม่เพียงเปลี่ยนชีวิตคนดำเท่านั้น
‎แต่จะพลิกโฉมสหรัฐอเมริกาโดยรวมเลยทีเดียว
‎"เราไม่ได้ต่อสู้เพื่อสหภาพเก่าอย่างที่มันเคยเป็น
‎แต่เพื่อสิ่งที่สำคัญกว่า 10,000 เท่า
‎และสิ่งนั้น ตีความอย่างคมชัดได้ว่า ‎มันคือเอกภาพของประเทศ
‎เอกภาพที่หลักการสำคัญของเสรีภาพ ‎และความเท่าเทียม
‎เป็นสิ่งสำคัญ ไม่ใช่ความเป็นทาส ‎และความเหนือกว่าทางชนชั้น"
‎เขากำลังนิยามสงครามกลางเมือง
‎ประเทศนี้ถูกลิขิตไว้แล้ว
‎มันจำเป็นมากที่ประเทศ
‎จะต้องทำให้ได้ตามข้อบัญญัติของรัฐธรรมนูญ
‎(คืนอิสรภาพให้ทาส)
‎สงครามต้องจบ ‎ไม่ใช่แค่เพราะความพ่ายแพ้ของสมาพันธรัฐ
‎แต่เพราะมีการสร้างประเทศใหม่ ‎ประเทศที่ตอนนี้ตั้งอยู่บนความเท่าเทียม
‎ส่วนหนึ่งของความยากลำบาก ‎ของสงครามกลางเมือง
‎คือการเห็นว่ามีคนกำลังจะตายมากแค่ไหน
‎และลินคอล์นต้องต่อสู้กับคำถามว่าทำไม
‎(การประกาศเลิกทาส ปี 1863)
‎(สุนทรพจน์แห่งเมืองเกตตีสเบิร์ก ปี 1863)
‎"เมื่อ 87 ปีที่แล้ว
‎บิดาของเราได้ก่อตั้งประเทศใหม่บนผืนทวีปนี้
‎ประเทศที่เชื่อในอิสรภาพ
‎และอุทิศตนเพื่อข้อเสนอที่ว่า ‎มนุษย์ทุกคนถูกสร้างมาเท่าเทียมกัน
‎วิธีคิดเกี่ยวกับเกตตีสเบิร์ก
‎คือมันเป็นเสียงสะท้อนถึงสิ่งที่ดักลาสพูดมาตลอด
‎การเลิกทาสคือนิยาม ‎ของความพยายามในสงคราม
‎"ประเทศที่อยู่ภายใต้พระเจ้า ‎จะมีอิสรภาพกำเนิดใหม่"
‎ประโยคที่โด่งดังที่สุดของลินคอล์นคือ ‎"อิสรภาพกำเนิดใหม่"
‎นั่นคือสิ่งที่ดักลาสพูดมาตลอด ‎ตั้งแต่เริ่มสงคราม
‎และนั่นเป็นวาทศิลป์ที่ไม่ต่างจาก
‎ที่ดักลาสพูดถึงการปฏิรูปประเทศ
‎อิสรภาพกำเนิดใหม่
‎ตอนนี้ทั้งคู่มองว่าสงครามกลางเมือง ‎เป็นการสร้างสิ่งใหม่
‎"และรัฐบาลของประชาชน ‎โดยประชาชน เพื่อประชาชน
‎จะไม่ตายไปจากโลก"
‎สิ่งที่เขาทำในเกตตีสเบิร์ก
‎คือการช่วยตัวเขาเอง ‎ในการต่อสู้กับโศกนาฏกรรม
‎ชีวิตมนุษย์ที่สูญไปในสงคราม
‎ถ้านี่เป็นสงครามเกี่ยวกับสหภาพ
‎ก็อาจมีคนตายมากเกินไป
‎แต่ถ้านี่เป็นสงครามเกี่ยวกับการเลิกทาส ‎ถ้ามันเป็นสงครามเพื่ออิสรภาพของคนผิวดำ
‎งั้นเกตตีสเบิร์กก็อาจจะคุ้มค่า
‎ตอนนี้แหละที่ผมคิดว่าลินคอล์นน่าสนใจมาก
‎คุณจะเห็นเลย
‎ว่าคนเราเปลี่ยนแปลงได้มากแค่ไหน
‎การที่ลินคอล์นเปลี่ยนจากการเร่งสร้างอาณานิคม
‎มาเป็นการพูดถึงอนาคตของคนผิวดำ ‎เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ
‎ผมคิดว่าพวกเขาเริ่มรู้สึกเคารพกันอย่างสุดซึ้ง
‎พวกเขาเป็นคนสร้างเนื้อสร้างตัวเองทั้งคู่
‎ลินคอล์นเคยผ่านการศึกษาในระบบหนึ่งปี ‎ดักลาสไม่เคยเลย
‎พวกเขาทั้งคู่ผงาดขึ้นมาได้
‎ด้วยปัญญาของพวกเขา ด้วยความคิดของพวกเขา
‎ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นอะไร ‎พวกเขาทำให้ตัวเองเป็นแบบนั้น
‎และผมคิดว่าพวกเขามี ‎เจตนารมณ์ที่คล้ายกันในความเคารพนั้น
‎ดักลาสกำลังรู้สึกดีมาก ‎ที่เขาจะได้ทำงานกับลินคอล์นต่อไป
‎ในเรื่องอนาคตของคนอเมริกันผิวดำ
‎(สงครามกลางเมือง ปี 1861 - 1865)
‎(สงครามกลางเมืองสิ้นสุดปี 1865)
‎วันที่ 9 เมษายน ปี 1865
‎นายพลลีของสมาพันธรัฐยอมจำนนต่อสหภาพ
‎กลายเป็นจุดเริ่มต้น ‎ของจุดจบของสงครามกลางเมือง
‎บางครั้งประวัติศาสตร์ก็แต่งตั้งคนบางคน ‎อย่างดักลาส
‎มาเป็นเสียงของการเคลื่อนไหว
‎และเมื่อพวกเขาหาผู้สนับสนุน ‎อย่างประธานาธิบดีลินคอล์นได้
‎ซึ่งยินดีรับฟังและเปลี่ยนแปลง
‎มันเหลือเชื่อมากที่ได้เห็นว่าผู้นำเหล่านั้น ‎บรรลุเป้าหมายร่วมกันได้
‎แต่น่าเสียดายที่ประวัติศาสตร์สามารถ ‎ตัดความสัมพันธ์เหล่านั้นให้สั้นลงอย่างน่าเศร้าได้
‎ในการฉลองการยอมจำนนของลี
‎ลินคอล์นกล่าวสุนทรพจน์
‎ว่าทหารแอฟริกันอเมริกัน ‎ที่เคยทำงานในกองทัพสหภาพ
‎ควรได้รับสิทธิ์ในการเลือกตั้ง
‎หนึ่งในคนที่อยู่ในฝูงชนในวันนั้น ‎ที่กำลังฟังสุนทรพจน์อยู่
‎คือจอห์น วิลค์ส บูธ
‎บูธไม่พอใจเรื่องความเป็นพลเมืองที่เท่าเทียมกัน
‎และเขาหันไปหาเพื่อนและพูดว่า
‎"นั่นคือสุนทรพจน์สุดท้ายที่เขาจะได้พูด"
‎(ประธานาธิบดีตายแล้ว)
‎แปดเดือนหลังจากการลอบสังหารลินคอล์น
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 13 ได้รับการอนุมัติ
‎ในที่สุดก็เลิกทาส
‎และปลดปล่อยทุกคนที่เป็นทาส ‎ในอเมริกาอย่างถาวร
‎แต่อิสรภาพไม่ใช่จุดจบของเรื่อง
‎เราคิดว่าการลอบสังหารลินคอล์น
‎เป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่และมันก็เป็นจริงๆ
‎แต่โศกนาฏกรรมที่แท้จริงคือ ‎การลอบสังหารเขาแปลว่า
‎ตำแหน่งประธานาธิบดี ‎ต้องตกเป็นของแอนดรูว์ จอห์นสัน
‎"นี่เป็นประเทศสำหรับคนผิวขาว
‎และตราบใดที่ผมเป็นประธานาธิบดี
‎มันจะเป็นรัฐบาลสำหรับคนผิวขาว"
‎เขาเป็นพวกขวาจัด เขาเหยียดเชื้อชาติ ‎เขาเป็นจอมอคติ
‎เขาต่างจากลินคอล์นราวฟ้ากับเหว
‎เขาชอบความคิดเรื่องการชุมนุมใหญ่
‎เขาชอบลุกขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์ยาวๆ ‎เกี่ยวกับตัวเอง
‎ผมคิดว่าเราทุกคนเคยเห็นบุคคลสำคัญ ‎ทางการเมืองแบบนี้ในหลายจุดในประวัติศาสตร์
‎ทันทีที่เขาได้เป็นประธานาธิบดี ‎เขาพูดอย่างตรงไปตรงมา
‎ว่าเป้าหมายของเขาคือ ‎เพื่อป้องกันการเจือจางของความเป็นพลเมือง
‎เฟรเดอริค ดักลาสไปที่ทำเนียบขาว ‎เพื่อเข้าพบประธานาธิบดี
‎มันเป็นช่วงเวลาที่แย่มาก
‎แอนดรูว์ จอห์นสันพูดชัดเจนมาก
‎ว่าเขาคิดว่าเฟรเดอริค ดักลาสอยู่ใต้เขา
‎เขาคิดว่าคนดำควรสำนึกบุญคุณเขา
‎"ผมเคยมีทาสและผมเคยซื้อทาสมา
‎แต่ไม่เคยขายเลยสักคน
‎ที่จริงแล้ว เท่าที่ความสัมพันธ์ ‎ของผมกับทาสหายไป
‎ผมเป็นทาสของพวกเขา ‎มากกว่าพวกเขาเป็นทาสของผมนะ"
‎หลังการพบปะกับเฟรเดอริค ดักลาส
‎จอห์นสันพูดกับเลขาของเขาว่า
‎"ฉันรู้จักเจ้าดักลาสนั่นดี
‎เขาก็เหมือนไอ้มืดคนอื่นๆ
‎อีกไม่นานเขาจะเชือดคอคนขาวแน่"
‎คุณไม่น่าจะทำให้แอนดรูว์ จอห์นสัน
‎สนับสนุนการบังคับใช้ ‎สิทธิของอดีตทาสอย่างจริงจังได้
‎ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ได้ทำ
‎ผมเข้าใจนะ จอห์นสันเป็นพวกเหยียดเชื้อชาติ
‎แต่ประธานาธิบดีที่เหยียดเชื้อชาติ ‎ไม่ควรทำร้ายคนดำ
‎เพราะตอนนี้เลิกทาสไปแล้ว
‎ถ้าคุณเกลียดคนผิวดำมาก ‎คุณก็ไม่ควรเข้าร่วมกับสหภาพ
‎สายไปแล้วละ
‎แต่เดี๋ยวก่อน
‎แค่เพราะคุณเป็นอิสระ ‎ไม่ได้แปลว่าคุณเป็นพลเมือง
‎และถ้าไม่มีความเป็นพลเมือง
‎คนดำก็ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไร ‎จากการโจมตีอิสรภาพของคนดำในภาคใต้
‎ทันทีที่มาตราแก้ไขที่ 13 ผ่าน
‎สภานิติบัญญัติทั่วทั้งภาคใต้ก็ผ่านรหัสดำ
‎ชื่อรหัสดำอาจฟังดูเหมือน ‎รายการใหม่สุดเจ๋งของชอนดา ไรมส์
‎แต่มันไม่ใช่เลย
‎เรากำลังพูดถึงกฎหมาย
‎กฎหมายหลายฉบับ ‎ต้องการคนดำและคนดำเท่านั้น
‎เพื่อเซ็นสัญญาจ้างแรงงานทั้งปี ‎กับนายจ้างผิวขาว
‎และเก็บภาษีพวกเขาถึง 100 ดอลลาร์ ‎จากการรับงาน
‎ที่ไม่ใช่การเป็นชาวนาหรือคนรับใช้
‎แถมยังบังคับให้เด็กผิวดำ ‎ทำตามข้อบังคับ "การฝึกงาน"
‎เพื่อเก็บพวกเขาไว้เป็นแรงงาน เด็กนะ!
‎ในขณะที่ฝ่ายเหนือกำลังโกรธแค้น
‎สภานิติบัญญัติทางใต้บอกว่า "คุณพูดเรื่องอะไร
‎รหัสดำไม่ใช่ระบบทาสนะ
‎มันคนละคำกันเลย
‎มันคือสองคำเลยละ
‎แล้วดูสิ เดี๋ยวนี้พวกเขาได้เงินแล้ว "
‎ใช่
‎แต่ทายสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‎ถ้าคนดำปฏิเสธข้อจำกัดใหม่พวกนี้
‎จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพวกเขาพยายามใช้เสรีภาพ
‎พวกเขาอาจถูกจับเข้าคุก
‎และอย่างที่คิดนั่นแหละ ถูกบังคับให้ใช้แรงงาน
‎โดยไม่ได้ค่าจ้าง
‎หนังสือพิมพ์นิวยอร์กเฮรัลด์ทริบูน ‎เขียนพาดหัวข่าวว่า
‎"เซาท์แคโรไลนาสร้างระบบทาสใหม่"
‎นึกภาพออกไหมครับ
‎คนดำเพิ่งต่อสู้และชนะสงคราม ‎เพื่ออิสรภาพของพวกเขามา
‎แล้วนี่คือสิ่งที่พวกเขาได้รับเหรอ
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 13 ไม่ได้ผลแน่
‎คำถามคืออะไรล่ะที่จะได้ผล
‎แล้วจอห์น บิงแฮม ส.ส.โอไฮโอก็เข้ามา
‎บิงแฮมเชื่อในอิสรภาพสำหรับทุกคน
‎อิสรภาพที่แท้จริง
‎"ผมไม่ชอบการใช้คำว่า "นิโกร" ในทางที่ไม่ดี
‎สำหรับผมมันไม่ได้หมายถึงสีผิว
‎แต่มันบ่งชี้ถึงระดับของสิ่งมีชีวิต ‎ตามสีของจิตวิญญาณของพวกเขา
‎คนที่ยืนหยัดสู้กับคนที่ไร้ทางสู้
‎และเปลี่ยนพวกเขา ‎ให้เป็นสิ่งที่เราเรียกว่า "ทาส"
‎คนที่ขโมยความเป็นคนพวกนี้
‎ถึงแม้ผิวของพวกเขาจะขาวราวกับหิมะ
‎แต่พวกเขาคือนิโกรตัวจริง"
‎เขาดูสิ่งที่เกิดขึ้นในภาคใต้
‎แบบว่า "พวก ทางใต้ดูไม่ค่อยดีเลยนะ"
‎เขาบอกว่า "เราต้องทำอะไรสักอย่าง
‎เราต้องแก้ไขรัฐธรรมนูญ
‎มอบความเป็นพลเมืองที่เท่าเทียมกันให้พวกเขา"
‎จอห์น บิงแฮมและคนอื่นๆ เป็นผู้นำ
‎ในการอภิปรายและสร้างแก่น ‎ของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ขึ้นมา
‎สิ่งที่บิงแฮมต้องการคือการทำตาม ‎สิ่งที่เฟรเดอริค ดักลาสเรียกร้อง
‎ในการกล่าวสุนทรพจน์วันที่ 4 กรกฎาคม
‎ทำให้อเมริกาทำตามสัญญา
‎เพื่อขยายความเป็นพลเมืองอเมริกัน ‎ในรัฐธรรมนูญ
‎เพื่อแก้ไขความผิดเรื่องเดร็ด สก็อตต์
‎และรักษาผลประโยชน์ของความเสมอภาค ‎ให้กับทุกคนเป็นลายลักษณ์อักษร
‎จะได้ไม่มีใครพรากมันไปได้
‎เพื่อให้ทำแบบนั้นได้ ‎บิงแฮมและกลุ่มรีพับลิกันหัวรุนแรง
‎จึงสร้างมาตรา 14 เพื่อรวมสิทธิหลายๆ อย่าง ‎ที่คนอเมริกันผิวดำเคยถูกปฏิเสธไว้ในนั้น
‎และพวกเขาต่อสู้เพื่อทำให้มาตรา 14 ‎เป็นการแก้ไขเพิ่มเติมรัฐธรรมนูญ
‎นั่นเป็นเรื่องสำคัญเพราะพวกเขาเข้าใจ
‎ว่าพวกเขาไม่ได้จะมีอำนาจตลอดไป
‎คนต่อไปอาจอยากให้มันหายไป
‎การแก้ไขเพิ่มเติมนั้นผ่านได้ยากมาก
‎แต่มันก็ยากที่จะกำจัดได้เช่นกัน
‎(คองเกรสเสนอบทแก้ไขเพิ่มเติม ‎มาตรา 14 ปี 1866)
‎(บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 จะผ่านได้ ‎28 รัฐต้องเห็นชอบ)
‎(6 รัฐจาก 28 รัฐอนุมัติ ปี1866)
‎(22 รัฐอนุมัติ ปี 1867)
‎(28 รัฐอนุมัติ ปี 1868)
‎และบิงแฮมก็ทำสำเร็จ
‎ในปี 1868 บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ได้กลายเป็นส่วนหนึ่ง
‎ของรัฐธรรมนูญอย่างเป็นทางการ
‎และมันเป็นการพิสูจน์ว่าสหรัฐฯ กำลังร่วมมือกับ
‎ภารกิจใหม่เพื่อความเสมอภาคสำหรับทุกคนนี้
‎"ทุกคนที่เกิดหรือโอนสัญชาติในสหรัฐอเมริกา
‎และอยู่ภายใต้อำนาจของมัน
‎เป็นพลเมืองของสหรัฐอเมริกา
‎และรัฐที่พวกเขาอาศัยอยู่"
‎ถ้าดูจากภาษาแล้ว มันน่าทึ่งมาก
‎คนที่เกิดในสหรัฐอเมริกา
‎และไม่มีข้อจำกัดอื่นใด
‎มันไม่ได้บอกว่าคนขาวที่เกิดในสหรัฐฯ
‎ดังนั้นคนเชื้อสายแอฟริกันจึงเป็นพลเมือง
‎"ไม่มีรัฐใดจะสร้างหรือบังคับใช้กฎหมาย
‎ที่จะลดทอนสิทธิพิเศษ
‎หรือความคุ้มกันของพลเมืองสหรัฐฯ ได้"
‎นี่หมายความว่าการแก้ไขเพิ่มเติม ‎รัฐธรรมนูญสหรัฐฯ แปดฉบับแรก
‎สิ่งที่เราเรียกว่ารัฐบัญญัติสิทธิ
‎ประชาชนทุกคนมีสิทธิ์นั้น
‎และมีสิทธิ์ต่อรัฐบาลของรัฐ
‎รวมถึงรัฐบาลกลางด้วย
‎"และจะไม่มีรัฐใดพรากชีวิต เสรีภาพ ‎หรือทรัพย์สินใด
‎โดยไม่มีกระบวนการอันควรแห่งกฎหมายได้"
‎คนดำจากยุคแอนเทเบลลัม
‎พยายามใช้ศาลเพื่อให้ได้สิ่งที่พวกเขาต้องการ
‎พวกเขาอยากปกป้องตัวเองจากความรุนแรง
‎และตอนนี้บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 บอกว่า
‎ใช่ คุณไปศาลได้ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น
‎"และไม่ปฏิเสธทุกคนที่อยู่ภายใต้อำนาจของมัน
‎ในการรับการคุ้มครองที่เท่าเทียมกัน ‎ของกฎหมาย"
‎ความเป็นพลเมือง ‎กลายเป็นรูปเป็นร่างชัดเจนมาก
‎ความเป็นพลเมืองนั้นเป็นไปโดยอัตโนมัติ
‎การเป็นพลเมืองเต็มรูปแบบ ‎ไม่ใช่สามในห้า ไม่ใช่แบบมีเงื่อนไข
‎ทันทีที่คุณได้สูดอากาศของอเมริกาครั้งแรก ‎คุณก็เป็นคนอเมริกันแล้ว
‎ถ้าคุณเกิดที่นี่ ‎คุณเกิดมาพร้อมกับสิทธิเสรีภาพทั้งหมด
‎และความคุ้มครองของความเป็นพลเมืองสหรัฐฯ
‎นั่นเป็นการพลิกคำตัดสินคดีเดร็ด สก็อตต์
‎ที่บอกว่าคนดำไม่สามารถเป็นพลเมืองได้
‎ไม่ว่าพวกเขาจะเกิดที่ไหน ‎ต่อให้อยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุคนก็ตาม
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎เป็นหัวใจสำคัญจริงๆ
‎ในการย้ายเราจากประเทศชายผิวขาว
‎ไปสู่อนาคตที่มีความเป็นไปได้
‎ที่จะมีความหลากหลายในประชาธิปไตยของเรา
‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ยังรวมถึงครั้งแรกที่มีการใช้คำว่า
‎"เท่าเทียม" ในรัฐธรรมนูญ
‎และมันกลายเป็นที่เคารพในรัฐธรรมนูญของเรา
‎ในหลายๆ ด้าน ‎ประเทศของเราไม่ได้ก่อตั้งในปี 1776
‎มันก่อตั้งขึ้นเมื่อจอห์น บิงแฮมและสภาคองเกรส ‎ผ่านบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎เพราะนั่นคือรัฐธรรมนูญยุคใหม่
‎(มาตรา 14)
‎ดักลาสและคนอื่นๆ มองว่า ‎บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎เปลี่ยนวิธีการทำงานของกฎหมายของประเทศ
‎มันไม่ได้ถูกมองอย่างไม่พินิจพิเคราะห์
‎แต่มันคือสาเหตุของการเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่
‎นี่เป็นช่วงเวลาแห่งการมองโลกแง่ดี ‎อย่างไม่น่าเชื่อ
‎ชาวแอฟริกันอเมริกันเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
‎เกี่ยวกับความหมายของการเป็นพลเมืองเต็มตัว
‎หลังจากผ่านบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14
‎มันมีความเชื่อและความตื่นเต้น ‎ว่าเราได้กดปุ่มตั้งค่าใหม่
‎ในโครงการที่มีการจัดการที่ย่ำแย่
‎และตอนนี้อเมริกากำลังจะเป็นอิสระแล้ว
‎หนึ่งในความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ‎คือการเติบโตของการศึกษาของคนผิวดำ
‎คนในภาคใต้สร้างสถาบัน ‎เพื่อการศึกษาของตัวเอง
‎เพราะการอ่านออกเขียนได้นั้นสำคัญ
‎คนดำใช้เงินไม่กี่ล้านดอลลาร์ ‎ของพวกเขาเองเพื่อการศึกษา
‎และคนพวกนี้เป็นคนทางใต้ที่ไม่มีเงิน
‎เฟรเดอริค ดักลาส
‎แค่พูดชื่อเขาออกมา ‎และมันเหมือนบทสวดมนต์สำหรับฉันเลย
‎เขายอดเยี่ยมตรงที่เขามีความสามารถ
‎ที่ไม่อาจควบคุมได้
‎เขาไม่ได้อยากให้คนดำ ‎แค่เป็นอิสระจากการเป็นทาส
‎เขาอยากให้พวกเขาได้เป็นพลเมืองเต็มตัว
‎ช่างเป็นคนที่ไม่ธรรมดาจริงๆ
‎"ผมดูเหมือนอยู่ในโลกใบใหม่
‎ใครจะไปคิดว่ามันจะเกิดขึ้น
‎ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ของความยุติธรรมและเสรีภาพ
‎ไม่ใช่เพียงแค่เพื่อให้ทาสถูกปลดปล่อย
‎แต่รวมถึงร่างกฎหมายสิทธิพลเมือง ‎สิทธิในการเลือกตั้งด้วย
‎ทุกอย่างสำหรับชนชั้นที่ถูกตีตราเมื่อไม่นานมานี้
‎ว่าเป็นสินค้าและทาสที่ไร้ค่า
‎แต่ตอนนี้ถูกมองว่าเป็นมนุษย์
‎เป็นที่ยอมรับว่าได้รับการคุ้มครองตามกฎหมาย"
‎เฟรเดอริค ดักลาสคือ…
‎ผู้เป็นทาส
‎ผู้หลบหนี
‎ไม่ใช่พลเมืองที่มีอิสระ
‎พลเมือง
‎แต่การเดินทางที่น่าทึ่งของเขาไม่ได้จบแค่นั้น
‎ตลอดชีวิตอันยาวนานของเขา
‎เฟรเดอริค ดักลาสจะยังคงปกป้องสิทธิ
‎ของคนอเมริกันผิวดำ ผู้หญิง และผู้อพยพต่อไป
‎และผลกระทบจากการต่อสู้ของเขา ‎สะท้อนผ่านมาหลายชั่วอายุคน
‎แม้แต่ในปัจจุบัน
‎นี่คือภาพของเครนและรถบรรทุกพื้นเรียบ
‎ที่กำลังเอารูปปั้นของโรเจอร์ บี. ทานีย์ออก
‎ในช่วงเช้ามืดของวันศุกร์
‎เขาบอกว่าคนผิวดำต่ำต้อยเสียจน "ไม่มีสิทธิ์
‎ที่คนขาวจะต้องเคารพ"
‎(ชาลส์ ทารีย์ที่สาม)
‎(ทายาทของโรเจอร์ บี. ทานีย์ ‎ผู้พิพากษาศาลสูงสุด)
‎คืนนั้นเราเลยขอให้พวกเขายกโทษให้และ
‎ครอบครัวสก็อตต์กอดเราและยกโทษให้เรา
‎(ลินน์ แจ็คสัน - ทายาทของเดร็ด สก็อตต์)
‎มีคนในครอบครัวฉันที่บอกว่า
‎"ฉันไม่รู้ว่าอยากเจอคนพวกนั้นไหม"
‎และพอเราได้รับคำขอโทษ ‎ที่ไม่คาดคิดและกะทันหัน
‎ญาติฉันบางคนก็ร้องไห้เลย
‎เมื่อมันเริ่มเกิดขึ้น
‎และคุณไปถึงระดับของความเข้าใจ ‎และความสัมพันธ์
‎เรื่องอื่นก็เป็นไปได้หมด
‎ดังนั้นเราทุกคนทำได้
‎(เราหายใจไม่ออก)
‎(ฟังเสียงคนดำ)
‎(การเลือกปฏิบัติกับคนรักร่วมเพศ ‎ผิดศีลธรรม)
‎(ฉันเป็นคนอเมริกัน)
‎(สิทธิเสมอภาค ใช่)
‎ถ้าครอบครัวสก็อตต์กับทานีย์ยังคืนดีกันได้ ‎คุณจะดีกันไม่ได้เหรอ
‎เราพูดถึงความเท่าเทียมเยอะมากในอเมริกา
‎เราพูดถึงความยุติธรรม
‎เรามีคำปฏิญาณต่อประเทศชาติที่มีคำพูดเหล่านี้
‎และบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ตั้งใจที่จะทำให้มโนภาพนั้นเป็นจริง
‎สิ่งที่เราไม่ได้พูดถึง
‎คือความไม่พร้อมของเรา ‎ที่จะรับเอาความเท่าเทียมที่แท้จริงมาจริงๆ
‎ฉันสัญญาว่าจะไม่มีวันยอมรับ
‎คำสอนผิดๆ ว่าทุกเชื้อชาติเท่าเทียมกัน
‎- ไม่มีความยุติธรรม! ‎- ไม่มีสันติ!
‎สิ่งที่เราพูดกับอเมริกา ‎ตรงกับที่คุณพูดในหนังสือพิมพ์รึเปล่า
‎ทันทีที่บทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 ‎ได้รับการอนุมัติ มันก็ถูกโจมตี
‎ในศาล ตามท้องถนน ‎แม้แต่ในหนังสือประวัติศาสตร์ของเรา
‎ทำไมเราถึงไม่เคยรู้ ‎เรื่องราวของบทแก้ไขเพิ่มเติมมาตรา 14 เลย
‎เพราะโลกนี้มีคนมากมายที่ต่อสู้อย่างหนัก
‎เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะไม่มีวันรู้
‎คำบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล