Τα περισσότερα απ' όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας ως Αμερικανοί
και για τα οποία υπερηφανευόμαστε,
οι περισσότεροι τρόποι με τους οποίους πιστεύουμε ότι είμαστε ελεύθεροι,
ενσωματώνονται στη 14η Τροπολογία.
Η 14η Τροπολογία γεννήθηκε στη μάχη,
σφυρηλατήθηκε με αντιπαράθεση και επικυρώθηκε εν μέσω έχθρας.
Αυτή είναι η κληρονομιά.
Δεν υπολογίσαμε πόσο απροετοίμαστοι ήμασταν
να δεχτούμε την αληθινή ισότητα.
ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΤΟΥ NETFLIX
Κάθε δράση έχει μια ίση και αντίθετη αντίδραση.
Και κάθε επανάσταση έχει μια ίση και αντίθετη αντεπανάσταση.
ΤΕΛΟΣ ΣΤΗ ΛΕΥΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
Οι περισσότεροι δυσκολεύονται πολύ με την αλλαγή,
ειδικά όταν νιώθουν ότι χάνουν κάτι.
Μετά τον Εμφύλιο, οι πιο πολλοί λευκοί Νότιοι
νιώθουν ότι έχασαν όχι μόνο τον πόλεμο, αλλά και τον τρόπο ζωής τους.
Εξευτελίστηκαν.
Πρώην σκλάβοι πλέον κέρδισαν ισότητα
υπό τη 14η Τροπολογία.
Ισότητα που στηρίζει η κυβέρνηση.
Και, όπως αποδεικνύεται,
η 14η χρειάζεται υπεράσπιση.
Μόλις περνά, συναντά αντίσταση από κάθε πλευρά.
Στα δικαστήρια, στους δρόμους…
Η σημασία της παραποιείται μέχρι και στη μνήμη μας.
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ 1861-1865
ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ 1865
Πώς αποκαθιστάς μια δημοκρατία
μετά από γενικευμένο, τετραετή εμφύλιο πόλεμο;
Η προσπάθεια να μπει ξανά ο Νότος στην Ένωση,
με βάση την αληθινή ισότητα ανάμεσα σε μαύρους και λευκούς,
ήταν πάντα ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα.
Η δουλεία ήταν ένας απόλυτος θεσμός.
Ήταν σύστημα εργασίας. Ήταν σύστημα πολιτικών.
Ήταν σύστημα πλούτου, ήταν σύστημα εξουσίας.
Έπρεπε να τα αναθεωρήσεις όλα αυτά.
Οι πιο πολλοί λευκοί Νότιοι δεν ήθελαν τη 14η,
τη θεωρούσαν εξευτελιστική,
ειδικά στις καθημερινές συναντήσεις των ανθρώπων.
Όλοι ήξεραν πώς έπρεπε να φερθεί ο σκλάβος.
Κατέβαινε από το πεζοδρόμιο αν περνούσε λευκός.
Μπορούσαν να απευθυνθούν σε λευκό μόνο λέγοντάς τον "Αφέντη".
Ποια είναι η συμπεριφορά μετά τη δουλεία;
"Μην πιστεύετε, επειδή είστε ελεύθεροι όπως οι λευκοί,
ότι είστε ίσοι, γιατί δεν είστε.
Αν θέλετε να σας υπολήπτονται ως κύριους και κυρίες,
να φέρεστε ανάλογα.
Να αποκαλείτε 'Αφέντη' το παλιό σας αφεντικό".
Κάτι φοβερό που δεν έχουμε συζητήσει ποτέ στη χώρα
είναι πόσο εκπληκτική είναι η νοοτροπία
που έδειξαν οι χειραφετημένοι μαύροι κατά την Ανοικοδόμηση.
Είναι από τα πιο εκπληκτικά πράγματα στην αμερικανική ιστορία.
Ήταν άνθρωποι σκλαβωμένοι, κακοποιημένοι, ψυχολογικά πληγωμένοι, βασανισμένοι…
Κέρδισαν την ελευθερία τους και αποζητούν ειρήνη, αρμονία και ένταξη στην κοινωνία.
ΧΑΪΡΑΜ ΡΕΒΕΛΣ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ
"Προς τα πρώην αφεντικά τους
δεν έχουν εκδικητικές σκέψεις,
δεν τους μισούν,
δεν νιώθουν έχθρα.
Δεν έχουν στόχο να ανυψωθούν οι ίδιοι
θυσιάζοντας έστω και ένα συμφέρον των λευκών συμπολιτών τους.
Ζητούν μόνο όσα δικαιώματα έχουν οι ίδιοι από τον παγκόσμιο νόμο του Θεού".
Πολλοί από μας δεν γνωρίζουμε το μέγεθος
της συνεισφοράς των μαύρων Αμερικανών και των Αφρικανών
στις ΗΠΑ και στον κόσμο.
Ελάτε μαζί μας να γιορτάσουμε τη συνεισφορά της μαύρης κουλτούρας.
Με τη 14η Τροπολογία είδαμε αξιοσημείωτη πρόοδο
από χειραφετημένους μαύρους.
Με την παρουσία ομοσπονδιακών στρατιωτών, έγιναν επιτυχημένοι
στο εμπόριο, στις επιχειρήσεις, στη γεωργία.
Ήθελαν να υπηρετούν και να ηγούνται.
"Τα μάτια μου το βλέπουν,
τα αφτιά μας το ακούν, οι καρδιές μας το νιώθουν.
Ο μαύρος είναι ελεύθερος.
Ο μαύρος είναι πολίτης και απελευθερώθηκε".
Οι Αφροαμερικανοί είναι γεμάτοι ενθουσιασμό για την ελευθερία,
για το τι σημαίνει να είναι κανονικοί πολίτες.
Και αρχίζει μια μεταμόρφωση στη ζωή των μαύρων.
Ήθελαν να ιδρύσουν και θεσμούς, όπως εκκλησίες.
Οι εκκλησίες Μεθοδιστών και Μαύρων Βαπτιστών γεμίζουν τον Νότο.
Πολλά ιστορικά μαύρα κολέγια και πανεπιστήμια,
από το Φισκ ως το Χάουαρντ στην Ουάσινγκτον,
γεννήθηκαν αυτήν τη στιγμή,
ως τρόπος να έχουν οι μαύροι την ιδρυματική βάση
για μια νέα ζωή
σε έναν κόσμο που δεν γνώριζαν.
Η Ανοικοδόμηση έφερε εκατοντάδες μαύρους αξιωματούχους,
είτε ήταν πολιτειακοί νομοθέτες στον Νότο
είτε κυβερνήτες στον Νότο.
Λίγοι έγιναν μέλη του Κογκρέσου και δύο έγιναν γερουσιαστές
και υπηρέτησαν έντιμα.
Ο Χάιραμ Ρέβελς έγινε ο πρώτος Αφροαμερικανός γερουσιαστής.
"Ουάσινγκτον, 25 Φεβρουαρίου 1870.
Ο κύριος Ρέβελς, ο μαύρος βουλευτής,
ανέλαβε το αξίωμά του απόψε.
Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη,
και το να πεις ότι υπήρχε έντονο ενδιαφέρον
δεν αντιπροσωπεύει το συναίσθημα
που επικρατούσε σε όλη τη διαδικασία".
"Είμαστε εν μέσω συναρπαστικής αλλαγής
με βάση τη δικαιοσύνη και την πολιτική και νομική ισότητα".
Καταλαβαίνω,
αλλά τώρα που ζούμε τόσο κοντά,
να συνηθίσουμε ο ένας τον άλλον
και να συνεργαστούμε ειρηνικά.
Ο διάσημος γελοιογράφος Τόμας Ναστ δημιούργησε ένα κινούμενο σχέδιο,
τις "Ευχαριστίες του Θείου Σαμ".
Ήταν παράδειγμα του πώς σκέφτονταν τότε.
ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΣΑΜ
Οι πάντες είναι στο τραπέζι. Λευκοί, μαύροι, Ινδιάνοι, Κινέζοι…
Τότε ήταν μια εικόνα που ο κόσμος δεν είχε ξαναδεί ποτέ.
Εκεί προσπαθούσαν να φανταστούν ότι βρίσκονται.
Η 14η Τροπολογία ζωντάνεψε
ένα πιθανό νέο, πολυπολιτισμικό έθνος,
μια πολυφυλετική δημοκρατία που επιτέλους δικαίωνε τις εγγενές αρχές
που ενσωματώνονταν στην Τροπολογία.
ΔΙΑΦΥΛΕΚΤΙΚΟ ΣΩΜΑ ΕΝΟΡΚΩΝ 1867
Και δεν κράτησε πολύ.
Αυτό που είναι ξεκάθαρο
είναι ότι υπήρχαν δυνάμεις στον λευκό Νότο…
που ήταν αποφασισμένες
τα πράγματα να επιστρέψουν εκεί που ήταν.
ΤΖΟΝ ΑΡΤΣΙΜΠΑΛΝΤ ΚΑΜΠΕΛ ΔΙΚΑΣΤΗΣ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ
"Το σκοτάδι είναι το χρώμα της μόδας σ' αυτές τις περιοχές.
Έχουμε Αφρικανούς παντού γύρω μας.
Είναι ένορκοι,
υπάλληλοι ταχυδρομείων, τελωνειακοί.
Οι νότιες κοινότητες θα ερημώσουν
αν δεν αλλάξουν τα πράγματα
παντού στην κυβέρνηση.
Ακόμα και η εξέγερση θα ήταν καλύτερη
από την αδιαφορία που φαίνεται να επικρατεί".
Η 14η λέει ότι όλοι είναι ισότιμοι μπροστά στον νόμο.
Μετά έρχεται η 15η Τροπολογία
που δίνει στους μαύρους άντρες δικαίωμα ψήφου.
Για κάποιους στον λευκό Νότο, αυτά μαζί είναι επικίνδυνο κοκτέιλ.
Οι δύο τροπολογίες αλλάζουν τον νότιο νόμο
και, για λίγο καιρό, τη νότια ηγεσία.
Πολλά λευκά νότια μυαλά, όμως, δεν έχουν αλλάξει καθόλου.
Θα κάνουν τα πάντα για να ανακτήσουν τη δύναμή τους.
Τα πάντα.
Θέλουμε να ζούμε ειρηνικά με όλους,
και ειδικά με τους λευκούς του Νότου.
Έχουμε κοινά συμφέροντα.
Αλλά δεν θέλουμε την ειρήνη του αρνιού με το λιοντάρι.
Θέλουμε τα δικαιώματά μας.
Οι λευκοί Νότιοι περιθωριοποίησαν τους μαύρους,
τους έκαναν πολίτες δεύτερης κατηγορίας.
Και σε μεγάλο μέρος του Νότου,
ζούσαν σχεδόν όπως όταν ήταν σκλάβοι.
Μετά το ολοκαύτωμα
υπήρξε μια ελευθερία.
Τουλάχιστον στα χαρτιά.
Τυπικά η σκλαβιά είχε τελειώσει,
αλλά ο αγώνας για ισότητα μόλις ξεκινούσε.
Ως πολίτες, με εγγυημένα δικαιώματα υπό τη 14η Τροπολογία,
οι μαύροι στρέφονται στα δικαστήρια για βοήθεια ενάντια στην αντίσταση.
Πριν από τον Εμφύλιο, οι περισσότεροι δικαστές είχαν σκλάβους
ή είχαν διοριστεί από προέδρους που είχαν.
Δεν υπήρχε έκπληξη στις αποφάσεις τους.
Το δικαστήριο τη δεκαετία του 1870 και του 1880 είναι διαφορετικό.
Είναι λες και έχει περάσει εμφύλιος πόλεμος.
Πολλοί δικαστές είχαν διοριστεί από προέδρους που πολέμησαν για την Ένωση.
Θα 'πρεπε να είναι γεμάτο επαναστάτες, σωστά;
Όχι και τόσο.
Οι μαύροι δεν βρίσκουν σύμμαχο στα δικαστήρια,
οι λευκοί Νότιοι βρίσκουν.
Πολλοί, όταν σκέφτονται τις αντιδράσεις στην Ανοικοδόμηση,
σκέφτονται τη βία στις πόλεις,
την άνοδο της Κου Κλουξ Κλαν.
Τους Μαύρους Κώδικες.
Να ξέρουμε ότι και το Ανώτατο Δικαστήριο
παίζει ζωτικής σημασίας, πολύ έντονο ρόλο
στην επιστροφή των Αφρικανών σε μια κατάσταση, ουσιαστικά, δουλείας.
Η 14η Τροπολογία, Παράγραφος Ένα, λέει ότι ως πολίτης
έχεις τα δικαιώματα της υπηκοότητας.
Καμία πολιτεία δεν θα τα παραβιάσει.
Ως άνθρωπος,
δικαιούσαι ίση προστασία από τον νόμο και διεξαγωγή δίκης.
Θα παρατηρηθούν αυτά;
Το Ανώτατο Δικαστήριο, σε σειρά υποθέσεων,
στις υποθέσεις των σφαγείων, πολιτικών δικαιωμάτων, στην υπόθεση Κρούκσανκ,
υπονόμευσε αυτήν τη δέσμευση.
ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ 1865
ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΦΑΓΕΙΩΝ 1873
Η υπόθεση των σφαγείων είναι από…
τις πιο κατακριτέες αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου.
Έλεγε ότι απευθύνεσαι στην πολιτεία,
όχι στην κυβέρνηση,
για τη βασική ερμηνεία και προστασία των δικαιωμάτων.
Αυτό ευνούχιζε τον όρο Προνομίων και Ασυλίας,
και δεν ανατράπηκε ποτέ.
Λοιπόν, να δούμε τι σημαίνουν τα προνόμια και οι ασυλίες.
Βασικά, σημαίνουν τα δικαιώματά μας.
Τα προνόμια είναι οι ελευθερίες μας.
Ό,τι μας επιτρέπεται να κάνουμε.
Οι ασυλίες είναι οι προστασίες μας,
αυτά από τα οποία προστατευόμαστε ως πολίτες.
Και στις ΗΠΑ, οι πιο βασικές ελευθερίες και προστασίες μας
περιέχονται στη Διακήρυξη Δικαιωμάτων.
Ελευθερία λόγου, θρησκείας, συγκέντρωσης, δικαίωμα να έχουμε όπλα,
όλα αυτά τα ωραία.
Η 14η λέει ότι έχεις αυτά τα δικαιώματα
σε όποια πολιτεία κι αν ζεις
ή σε ποια θα ταξιδέψεις,
κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για τους μαύρους,
που συχνά στερούνται αυτών των δικαιωμάτων
ανάλογα με την πολιτεία όπου βρίσκονται.
Περιορίζοντας την εφαρμογή της 14ης Τροπολογίας τόσο πολύ,
παραβιάζεις την τροπολογία.
Τοπικές κυβερνήσεις λευκών ρατσιστών χρησιμοποιούσαν την υπόθεση των σφαγείων
για να πουν ότι η 14η Τροπολογία δεν μπορεί να ανακατευτεί
με την τοπική κυβέρνηση εγγυώμενη ατομικά δικαιώματα.
ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΦΑΓΕΙΩΝ 1873
Στην υπόθεση Κρούκσανκ,
τα δικαστήρια αποφάσισαν ότι η 14η Τροπολογία
δεν προστάτευε ξεχωριστά πολίτες
από βία που ασκούσαν ιδιώτες.
"Η 14η Τροπολογία απαγορεύει σε μια πολιτεία
να στερήσει από κάποιον τη ζωή, την ελευθερία ή την περιουσία χωρίς δίκη,
αλλά αυτό δεν προσθέτει στα δικαιώματα του ενός πολίτη ενάντια σε άλλον".
Αυτό ανέτρεπε ριζικά την ουσία
της πιο βασικής εγγύησης της 14ης Τροπολογίας,
ότι ο μόνος τρόπος οι μαύροι
να αποκτήσουν δικαιώματα ιθαγένειας στις ΗΠΑ
ήταν προστατευόμενοι από βία.
Κάτσε να καταλάβω.
Ουσιαστικά, το Ανώτατο Δικαστήριο λέει
"Συγγνώμη, μαύροι Αμερικανοί.
Αν κάποιος ιδιώτης ασκήσει βία εναντίον σας,
ακόμα κι αν κάνει φόνο,
η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει τίποτα,
έστω κι αν η 14η Τροπολογία γράφτηκε για να σας προστατεύσει".
ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΤΟΜΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ
Οι υποθέσεις Ατομικών Δικαιωμάτων αφαιρούν την ισχύ
από τον νόμο των Δικαιωμάτων το 1875.
Το δικαστήριο λέει ότι οι μαύροι δεν είναι ελεύθεροι
από διακρίσεις σε δημόσιους χώρους.
Δεν είναι ελεύθεροι από διακρίσεις σε θέατρα, ξενοδοχεία και τέτοια.
Ίσχυε για ιδιωτική δράση, όχι για πολιτειακή δράση.
Όταν μια όπερα λέει "Δεν επιτρέπουμε μαύρους εδώ",
δεν το κάνει η πολιτεία,
δεν είναι επίσημο.
Είναι ιδιωτική επιχείρηση.
Οι Υποθέσεις Ατομικών Δικαιωμάτων νομιμοποιούν τον διαχωρισμό
στους ιδιωτικούς χώρους,
λένε ότι δεν είναι παραβίαση της ισότιμης προστασίας υπό τη 14η.
Είναι απλώς παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Το δικαστήριο εκεί λέει κάτι
πραγματικά καταστροφικό.
Κάτι που είναι γνωστό στους μαύρους.
"Όταν κάποιος ανέλθει από τη δουλεία,
πρέπει να υπάρχει κάποιο στάδιο σ' αυτήν την άνοδο
όπου δεν θα έχει την εύνοια των νόμων".
Το δικαστήριο λέει "Πόσο καιρό θα πρέπει να συνεχίσουμε
να καλομαθαίνουμε τους μαύρους;
Θα πρέπει να έρθει κάποια στιγμή που, ελεύθεροι από τη δουλεία,
θα σταθούν στα πόδια τους".
Το δικαστήριο έγινε ανυπόμονο.
"Κάναμε πόλεμο και τώρα είστε ελεύθεροι.
Τι άλλο θέλετε από μας;
Έχουμε κι άλλες δουλειές.
Σας παρακαλούμε, κάντε ό,τι πρέπει".
Αυτό έγινε 20 χρόνια αφού οι μαύροι είχαν σταματήσει να είναι σκλάβοι
μετά από αιώνες στη χώρα.
Το Ανώτατο Δικαστήριο ήδη νίπτει τας χείρας του
στο εγχείρημα της ισότητας.
Πιο γρήγορα απ' όσο θα περίμενες,
ο κόσμος στον Βορρά έχασε τον ενδιαφέρον του για τις μεταρρυθμίσεις στον Νότο,
και επήλθε μια επιθυμία όλων
να το αφήσουν πίσω όλο αυτό.
"Να μην είμαστε διαιρεμένοι, ως χώρα, ανάμεσα σε Βορρά και Νότο για πάντα".
Υπήρξε διάθεση για τη λεγόμενη συμφιλίωση.
Το τέλος της ομοσπονδιακής παρουσίας στον Νότο.
Το τέλος της αφοσίωσης στη 14η Τροπολογία,
κι αυτό θα δημιουργούσε έναν μακρύ, σκοτεινό και βασανιστικό δρόμο
γι' αυτό που θα γινόταν ο διαχωρισμός Τζιμ Κρόου.
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΝΑΜΟΝΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΑΥΡΟΥΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΡΕΞ ΓΙΑ ΜΑΥΡΟΥΣ
ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΜ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΜΑΥΡΟΥΣ
Και τότε, βέβαια, το 1896,
δικάστηκε η υπόθεση Πλέσι εναντίον Φέργκιουσον.
ΠΛΕΣΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΦΕΡΓΚΙΟΥΣΟΝ
Το δικαστήριο επικύρωσε πολιτειακούς νόμους που παρείχαν διαχωρισμό,
αρκεί να είναι χωριστά, αλλά ίσοι.
Στην Πλέσι εναντίον Φέργκιουσον,
στηρίζουν τον νόμο της Λουιζιάνα
που λέει ότι οι σιδηροδρομικές εταιρείες με επιβάτες
στα βαγόνια τους
θα έχουν ίσους, αλλά ξεχωριστούς χώρους
για λευκούς και μαύρους.
Εδώ έχουμε το "χωριστά, αλλά ίσοι".
Μην κατηγορείτε τον διαχωρισμό στα τρένα,
όσο κι αν θα το ήθελα.
Το Δικαστήριο ουσιαστικά αντικατέστησε τη 14η με λευκή υπεροχή
ως τον νόμο.
Να εξετάσουμε τον νέο νόμο.
Τι κάνει ο διαχωρισμός πραγματικά;
"Διαχωρίζω" σημαίνει διαιρώ.
Είναι εγγενώς καταστροφικό ρήμα.
Όπως δεν μου αρέσει το "διαχωρίζω την ήρα από το στάρι".
Γιατί θύμωσες με το στάρι; Τι σου έκανε;
Δείτε το ιστορικό.
Πρώτα οι Αφρικανοί αποχωρίστηκαν την ήπειρό τους στο εμπόριο σκλάβων.
Μετά οι Αφροαμερικανοί
αποχωρίστηκαν τους δικούς τους.
Ο Τζιμ Κρόου διαχώριζε τους Αφροαμερικανούς από την εκπαίδευση,
τον πλούτο, τις ευκαιρίες, τη δικαιοσύνη.
Οι μαύροι είχαν διαχωριστεί τόσο
που πρέπει ακόμα να έχουμε Μήνα Μαύρης Ιστορίας
ώστε να μαθαίνεται η συνεισφορά μας.
Είναι πολύ λάθος.
Τώρα θα δούμε τι γίνεται όταν χωρίζεις την ισότητα από την προστασία.
"Κατά τη δουλεία, ο Νότιος λευκός
κατείχε το σώμα και την ψυχή των μαύρων.
Ήταν το συμφέρον του να συρρικνώνει την ψυχή και να διατηρεί το σώμα.
Ο λευκός σπάνια επέτρεπε ο θυμός του
να πάει τόσο μακριά ώστε να σκοτώσει,
κάτι που θα του επέφερε απώλεια πολλών εκατοντάδων δολαρίων.
Ήρθε η χειραφέτηση, όμως,
και τα συμφέροντα που είχε ο λευκός πάνω στο σώμα του μαύρου χάθηκαν.
Νέο σύστημα εκφοβισμού έγινε μόδα.
Ο μαύρος δεν μαστιγωνόταν και βασανιζόταν μόνο,
τον σκότωναν κιόλας".
ΚΟΥ ΚΛΟΥΞ ΚΛΑΝ
Ο Νότος έγινε πεδίο πραγματικά τεράστιας βίας.
Όταν οι μαύροι μπορούσαν να ψηφίσουν,
όταν άρχισαν να έχουν αξιώματα,
υπήρξαν προφανείς πολιτικές, οργανωμένες ομάδες.
ΝΟΤΙΑ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Είναι η μόνη περίοδος στην αμερικανική ιστορία
που η έκδηλη χρήση τρομοκρατικής βίας
γίνεται απόλυτα φυσιολογικό κομμάτι της πολιτικής ζωής.
Η Κλαν και οι πολλοί μιμητές της
έγιναν ο βίαιος κλάδος μιας πολιτικής αντεπανάστασης ενάντια στην Ανοικοδόμηση.
Μαύροι άρχισαν να απειλούνται
και να τρομοκρατούνται από όχλους.
Τους έβγαζαν από τη φυλακή,
γίνονταν στόχοι αν ζητούσαν δίκαιη μεταχείριση,
αν προσπαθούσαν να ψηφίσουν, να οργανωθούν.
Να δημιουργήσουν πολιτική δύναμη.
Τους έκαιγαν, τους ξυλοκοπούσαν, τους βασάνιζαν, τους έπνιγαν.
Τους κρεμούσαν.
Να το πούμε με το όνομά του. Εσωτερική αμερικανική τρομοκρατία.
ΠΛΕΣΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΦΕΡΓΚΙΟΥΣΟΝ 1896
Η χειρότερη πολιτική σφαγή που έχει διαπραχτεί στις ΗΠΑ
ήταν στο Κόλφαξ της Λουιζιάνα
ως αποτέλεσμα κυβερνητικών εκλογών.
Αφροαμερικανοί που είχε αναγνωριστεί ότι είχαν δικαιώματα πολιτοφυλακής
συγκεντρώθηκαν για να προστατεύσουν τη νεοσυσταθείσα κυβέρνηση,
και τους σφαγίασαν εν ψυχρώ.
Εκτιμάται ότι σκοτώθηκαν ως και 200 άτομα.
"Τους πυροβολούσαν ανελέητα.
Σε πολλούς έριξαν πισώπλατα στο κεφάλι.
Το πρόσωπο ενός ισοπεδώθηκε εντελώς από το χτύπημα όπλου.
Έναν άλλον τον είχαν ανοίξει στο στομάχι αφού τον πυροβόλησαν".
ΝΟΤΙΟΙ ΟΧΛΟΙ
Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ
Δεν ήταν μόνο η σφαγή του Κόλφαξ.
Ξανά και ξανά, οι λευκοί Νότιοι αντέστρεφαν αυτά τα οφέλη
που είχαν αποκτήσει οι πρώην σκλάβοι.
Βλέπουμε το υψηλό επίπεδο
μαύρης συμμετοχής στις εκλογές να αρχίζει να υποχωρεί.
Το 1901 δεν υπήρχε ούτε ένας μαύρος
σε εθνικό αξίωμα εκπροσωπώντας τον Νότο.
Το λιντσάρισμα έγινε το εργαλείο επιβολής
για να βεβαιωθούν ότι η 14η Τροπολογία δεν θα εφαρμοστεί ποτέ.
Από τη δεκαετία του 1890 ως τη δεκαετία του 1950,
πάνω από 4.000 καταγραμμένα λιντσαρίσματα έγιναν σε όλη τη χώρα,
από το Ιλινόις στον Μισισιπή και ενδιάμεσα.
Κι αυτά τα λιντσαρίσματα βασίστηκαν ουσιαστικά στην ιδέα
ότι οι μαύροι δεν ήταν μόνο κατώτεροι, ήταν και γεννημένοι εγκληματίες.
Ενίοτε, στη μάχη για αλλαγή, χρειαζόμαστε μάρτυρες.
Η Άιντα Μπ. Γουέλς είναι από τους πιο δυναμικούς μάρτυρες μετά την Ανοικοδόμηση,
και έγραψε τι γινόταν πραγματικά στον Νότο.
Ως μαύρη γυναίκα, κανείς δεν της δίνει αυτήν την εξουσία.
Εκείνη αναλαμβάνει μόνη της να πει την αλήθεια για τη γενιά της.
Είναι απ' αυτές τις εκπληκτικές ιστορίες
του τι μπορεί να καταφέρει κάποιος.
Ήταν δημοσιογράφος, υπέρμαχος των ατομικών δικαιωμάτων, ακτιβίστρια
και από τις πρώτες ιδρύτριες του NAACP.
Ήταν μια ατρόμητη γυναίκα,
με αδυσώπητη αίσθηση δικαιοσύνης.
Αυτό που την έκανε εθνικά διαβόητη
ήταν η απώλεια τριών φίλων της στο Μέμφις.
Αυτοί οι τρεις άντρες είχαν ένα μπακάλικο στην περιοχή.
Ήταν τόσο επιτυχημένοι, που απειλούσαν τους λευκούς καταστηματάρχες,
και τους σκότωσε ένας όχλος λευκών.
"Λέγεται ότι ο Τομ Μος ικέτευε για τη ζωή του
για χάρη της γυναίκας και του παιδιού του
και του αγέννητου μωρού του.
Όταν τον ρώτησαν αν θέλει να πει κάτι, είπε 'Πες στους δικούς μου να πάνε δυτικά,
δεν υπάρχει δικαιοσύνη εδώ γι' αυτούς'.
Όλοι στην πόλη ήξεραν και αγαπούσαν τον Τομ.
Είχε το σπιτάκι του, μάζευε τα λεφτά του
και πήγαινε στο μαγαζί με την ίδια φιλοδοξία
που θα είχε κι ένας λευκός.
Πίστευε, όπως κι εγώ, ότι πρέπει να υπερασπιζόμαστε το δίκαιο
και να πολεμάμε το άδικο, όπου το βλέπαμε.
Κάποιος πρέπει να δείξει ότι οι Αφροαμερικανοί
αδικούνται περισσότερο απ' όσο αδικούν.
Και φαίνεται ότι σ' εμένα πέφτει το βάρος να το κάνω αυτό".
Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που άρχισε να μετρά και να καταγράφει
και να απαριθμεί τα λιντσαρίσματα.
ΝΟΤΙΟΙ ΤΡΟΜΟΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΜΑΤΟΣ
ΛΙΝΤΣΑΡΙΣΤΗΚΑΝ 3.436 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΤΟ 1889 ΩΣ ΤΟ 1922
Η Γουέλς ενθάρρυνε τους μαύρους
να αναγνωρίσουν ότι πρέπει να παλέψουν,
να αντισταθούν σ' αυτήν την τυραννία.
Ότι θα πρέπει να είναι πιο επικριτικοί
στην αποτυχία της κυβέρνησης να μας προστατεύσει.
"Μόνο υπό τα αστέρια και τις ρίγες είναι δυνατό το ανθρώπινο ολοκαύτωμα.
Γενναίοι δεν συγκεντρώνονται κατά χιλιάδες για να βασανίσουν έναν μόνο άνθρωπο,
τόσο δεμένο που δεν μπορεί να αντισταθεί ή να αμυνθεί έστω και λίγο".
Τα λιντσαρίσματα έγιναν τεράστιο θέαμα. Τα παιδιά έφευγαν από το σχολείο,
συχνά τραβιούνταν φωτογραφίες και δημοσιεύονταν ως κάρτες…
Μια κάρτα έλεγε "Παραβρέθηκα στο μπάρμπεκιου ενός νέγρου".
Δεν ήταν μόνο η Κου Κλουξ Κλαν,
δεν ήταν άνθρωποι με τήβεννο.
Ήταν τραπεζίτες και δάσκαλοι και γιατροί και αστυνομικοί
που διαιώνιζαν αυτές τις βίαιες πράξεις με απόλυτη ασυδοσία.
Αυτή η φυλετική τρομοκρατία, η βία,
είναι τρόπος να πουν "Μη δίνετε σημασία στη 14η Τροπολογία.
Λέει ότι έχετε ισότιμη προστασία υπό τον νόμο,
λέει ότι είστε κανονικοί πολίτες,
αλλά να ποιος ελέγχει τον νόμο σ' αυτήν την κομητεία,
σ' αυτήν την πόλη, σ' αυτήν την πολιτεία".
Η Άιντα Γουέλς έγινε και η ίδια στόχος
όχλου που κυριολεκτικά έκαψε το πιεστήριο τυπογραφίας της.
Την απείλησαν και τελικά διέφυγε από το Μέμφις,
επειδή δεν μπορούσε να μείνει εκεί, φοβόταν για τη ζωή της.
Αυτή η βία είχε τεράστιες επιπτώσεις στην αμερικανική κοινωνία.
Καταρχάς, η δημογραφική γεωγραφία του έθνους
σχηματοποιήθηκε από τη φυλετική τρομοκρατία.
Οι μαύροι στο Κλίβελαντ, στο Σικάγο, στο Λος Άντζελες, στο Όκλαντ.
Έξι εκατομμύρια μαύροι πήγαν σ' εκείνες τις κοινότητες
ως πρόσφυγες από την τρομοκρατία.
Η Άιντα Μπ. Γουέλς κατέληξε στο Σικάγο στις αρχές του 20ού αιώνα
για να βοηθήσει τους μαύρους Νότιους που κατέφταναν στην πόλη
να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες.
Αν δούμε τις ιστορίες εκείνων που έφυγαν από τον τρόμο στον Νότο
για τις ευκαιρίες της γης της επαγγελίας του Βορρά,
θα δούμε ότι συχνά έβρισκαν πολλές κενές υποσχέσεις.
"Η μαύρη σκιά της ανομίας με τη μορφή του λιντσαρίσματος
απλώνει τα φτερά της σε όλη τη χώρα".
Να ξεκαθαρίσω ποιες ήταν εκείνες οι κενές υποσχέσεις.
Το 1919, στη νέα πατρίδα της Άιντα, στο Σικάγο,
ημέρες βίας ενάντια σε μαύρους κατοίκους αφήνουν σχεδόν 40 νεκρούς,
εκατοντάδες τραυματίες και πάνω από χίλιους άστεγους.
Η Αντίσταση δεν είναι πλέον πρόβλημα του Νότου.
Είναι πρόβλημα της Αμερικής.
Αναπτύσσεται εχθρότητα. Οι μαύροι παίρνουν ένα σκληρό μάθημα.
Ότι η νότια βία δεν διαφέρει από τη βόρεια βία.
Εσύ με τα χρυσά δόντια και τις αλυσίδες,
που τρως όλο τηγανητό κοτόπουλο, παλιομαϊμού, πίθηκε, μπαμπουίνε,
χοντροκώλη που τρέχεις γρήγορα και πηδάς μακριά,
που καρφώνεις την μπάλα στο καλάθι, εσύ, παλιοαράπη.
Πάρε τη γαμημένη την πίτσα σου και τσακίσου γύρνα στην Αφρική.
Η Άιντα Μπ. Γουέλς μετέφερε την καμπάνια της κατά του λιντσαρίσματος
στη διεθνή κοινή γνώμη,
ταξιδεύοντας σε διάφορα μέρη στην Ευρώπη.
Περιέγραφε τον ρατσισμό και το λιντσάρισμα ως βδέλυγμα
για ένα, υποτίθεται, πολιτισμένο έθνος.
Μου φαίνεται απίστευτο που δεν έχει γίνει ταινία για τη ζωή της.
Μια εκπληκτική γυναίκα στην ιστορία της χώρας μας.
Υπάρχει λόγος που η Γουέλς δεν έχει γίνει ακόμα ταινία για Όσκαρ,
γιατί δεν κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ ως το 2020,
ογδόντα εννέα χρόνια αφού πέθανε.
Είναι ο ίδιος λόγος που ίσως δεν ξέρετε καλά τη 14η Τροπολογία.
Επειδή η πρώην Συνομοσπονδία
είχε τον τελικό λόγο στην ταινία για τον Εμφύλιο Πόλεμο.
Σ' αυτήν τη νέα ιστορία, ο Νότος ήταν μια ιδανική κοινωνία,
ήταν θύμα του Βορρά και είχε καταστραφεί άδικα.
Αυτός ο μύθος, η Χαμένη Υπόθεση, λέει ότι η δουλεία δεν ήταν τόσο κακή.
Οπότε, δεν χρειαζόμασταν τη 14η.
Ενίοτε, το να επινοείς μια νέα ιστορία
είναι πιο εύκολο από το να αντιμετωπίζεις τη σκληρή πραγματικότητα.
Η Ανοικοδόμηση περισσότερο ηττήθηκε παρά απέτυχε.
Ξεκινά με τη λεγόμενη μυθολογία της Χαμένης Υπόθεσης
που γίνεται σημαντική μετά τον εμφύλιο.
Η ιδέα ότι ο Νότος είχε δώσει μια έντιμη μάχη
διέπνεε τη λευκή κοινωνία.
Η ιδεολογία της Χαμένης Υπόθεσης έγινε περισσότερο ιστορία νίκης.
Στον Νότο άρχισαν να γιορτάζουν τη νίκη ενάντια στην Ανοικοδόμηση.
Το είδαμε ως την αγιογραφία της Συνομοσπονδίας
που αποκαταστάθηκε στον Νότο με μνημεία και ανδριάντες.
Η δημιουργία τεράστιων, φαραωνικών μνημείων…
είναι κάτι σαν κοινωνικός γύρος θριάμβου,
σύμβολο του τι είναι πραγματικά ο Νότος.
Αυτοί είναι οι θεοί μας.
ΗΝΩΜΕΝΕΣ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ
Οι εντολές μου από τον στρατηγό Λι
είναι να κρατήσω το μέτωπο Μέισον-Ντίξον,
και κανένας Γιάνκης δεν θα περάσει.
Ο στρατηγός Λι;
Ο πόλεμος ανάμεσα στις πολιτείες τελείωσε πριν από 90 χρόνια.
Εγώ δεν κοιτάζω ώρα.
Μέχρι να έχω εντολή από τον στρατηγό Λι,
θα κάνω κομμάτια κάθε Γιάνκη που θα πατήσει νότιο έδαφος,
οπότε, κοπάνα τη, Γιάνκη!
Τον 20ό αιώνα, ο κινηματογράφος είναι εξαιρετικά σημαντικός.
Η ρατσιστική επική ταινία Η Γέννηση ενός Έθνους,
και μια πολύ επιτυχημένη ταινία, το Όσα Παίρνει ο Άνεμος,
γίνονται άκρως δημοφιλή θεάματα
για τον Εμφύλιο Πόλεμο και την Ανοικοδόμηση,
όχι μόνο για τους Νότιους, αλλά και για πολλούς Βόρειους.
Ταινίες όπως Η Γέννηση ενός Έθνους
προσπαθούσαν να πουν νέα ιστορία ανδρείας και ευγένειας
στην προσπάθεια διατήρησης της σκλαβιάς.
Στην ενίσχυση της ιδέας της Συνομοσπονδίας ότι ο Νότος δεν έκανε τίποτα κακό.
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΕΘΝΟΥΣ
Το γράψιμο της ιστορίας από την αρχή
ήταν ένα ακόμα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της μαύρης κατωτερότητας.
Υπάρχει ο μύθος στην Ανοικοδόμηση
ότι ήταν το κατώτερο σημείο στην ιστορία της αμερικανικής δημοκρατίας.
Ο λόγος ήταν ότι δόθηκε εξουσία στους Αφροαμερικανούς,
το δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι,
οπότε ακολούθησε όργιο διαφθοράς και κακής διακυβέρνησης…
ΠΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ
…από τα οποία τελικά ο Νότος διασώθηκε από την Κλαν.
Όταν παίχτηκε η ταινία στον Λευκό Οίκο,
ο Γούντροου Γουίλσον έδωσε αμερικανική έγκριση
σ' αυτήν τη νέα τάξη πραγμάτων όπου θα υπήρχε βία και τρόμος.
"Οι λευκοί του Νότου ξεσηκώθηκαν από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης,
για να ξεφορτωθούν το βάρος των ψήφων των αδαών μαύρων.
Μπήκε επιτέλους ένα τέλος στον νόμο των μαύρων στον Νότο,
και η φυσική μοιραία άνοδος των λευκών,
της υπεύθυνης τάξης, καθιερώθηκε".
Όταν βγήκε η Γέννηση Ενός Έθνους, η ΚΚΚ αναπτύχθηκε ραγδαία παντού,
έγινε μεγαλύτερη από ποτέ.
Το χάραγμα αυτών των εικόνων στο μυαλό του κόσμου
μέσω αυτού του νέου, δημοφιλούς μέσου,
όχι μόνο ενίσχυε τη λευκή υπεροχή,
αλλά και βοηθούσε να πυροδοτηθεί νέα μορφή φυλετικής εκδίκησης.
ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΜΠΛΑΚ ΓΟΥΟΛ ΤΟΥΛΣΑ, 1921
Με κάθε πιθανό τρόπο,
συγγραφείς, δημοσιογράφοι και επιστήμονες προσπαθούν να αποδείξουν
ότι οι μαύροι είναι κατώτεροι και επικίνδυνη απειλή για τον πολιτισμό.
Επέτρεψε στους λευκούς, χωρίς κανένα απολύτως ίχνος ενοχής,
να δημιουργήσουν, σε κάθε γενιά, μόνο τον μαύρο που θέλουν να δουν.
Μάλιστα, κυρία.
Με ποια κυρία σε είδα το απόγευμα;
Δεν ήταν κυρία. Η γυναίκα μου ήταν.
Ο παλιός Νότος στη Χαμένη Υπόθεση
έγινε ενός είδους πολιτιστική απόδραση
από έναν δραματοποιημένο παλιό Νότο που ήταν πολιτισμός με τάξη
και όπου οι μαύροι ήταν, σε μεγάλο βαθμό, ικανοποιημένοι
που είχαν βρει τη θέση τους στην τάξη των πραγμάτων.
ΣΧΟΛΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΛΑΜΠΑΜΑ
Αυτή ήταν η αρχή της αλλαγής της ιστορίας του Εμφυλίου Πολέμου.
ΕΦΕΡΕ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΡΓΑΤΕΣ
ΣΤΙΣ ΝΟΤΙΕΣ ΗΠΑ.
ΠΩΣ ΖΟΥΣΑΝ ΟΙ ΜΑΥΡΟΙ ΥΠΟ ΣΚΛΑΒΙΑ.
ΔΕΝ ΗΤΑΝ Η ΣΚΛΑΒΙΑ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ.
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΨΕΜΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ.
Μπορείς να μας πεις πώς ήταν
στη φυτεία τις πρώτες σου μέρες;
Ήταν μια πολύ χαρούμενη εποχή.
Όλοι ήταν χαρούμενοι.
Δεν ακούσαμε ποτέ όλα αυτά που ακούμε σήμερα.
Δεν είναι ντροπή να πω ότι είναι σαν παιδιά…
Όταν το λέμε εμείς αυτό, είναι επειδή είναι σαν ευτυχισμένα παιδιά.
Πάντα υπήρχαν αμφισβητίες
αυτής της συγκινητικής εικόνας της Χαμένης Υπόθεσης,
αλλά, κατά βάση, δεν κέρδιζαν την πολιτιστική μάχη,
τη φιλολογική μάχη για την καρδιά και το μυαλό της φαντασίας των Αμερικανών.
Υπήρχε μια χώρα με ευγενείς και βαμβακοφυτείες
που λεγόταν Παλιός Νότος.
Εδώ, σ' αυτόν τον όμορφο κόσμο,
η ανδρεία έκανε την τελευταία της υπόκλιση.
Εδώ είδε κάποιος για τελευταία φορά ιππότες και κυρίες,
αφεντικά και σκλάβους.
Αναζητήστε τον μόνο στα βιβλία….
γιατί πλέον είναι μόνο η ανάμνηση ενός ονείρου.
Ένας πολιτισμός…
που τον πήρε ο άνεμος.
Αυτές οι ιστορίες τρύπωσαν στο μυαλό των Αμερικανών.
ΤΟ ΟΣΑ ΠΑΙΡΝΕΙ Ο ΑΝΕΜΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΤΗ ΒΙΒΛΟ
Μπορούσαν να δραπετεύσουν σ' αυτόν τον παλιότερο, όλο τάξη πολιτισμό
πριν από τον πόλεμο.
Όταν ήταν αγχωμένοι ή προσβάλλονταν,
όταν φοβούνταν όλους αυτούς τους νέους μετανάστες που έρχονταν,
τις πόλεις που όλο και μεγάλωναν,
όλη τη βιομηχανοποίηση που έμοιαζε να είναι εκτός ελέγχου.
Στη φυτεία έξω από το Τσάρλεστον
όπου ζούσε η οικογένειά του εδώ και οκτώ γενιές,
ρωτήσαμε τον Νόργουντ Χέιστι αν θεωρεί ανήθικη τη δουλεία.
Όχι, δεν τη θεωρώ ανήθικη, επειδή…
Όταν ο σκλάβος ήρθε από την Αφρική, δεν μιλούσε τη γλώσσα.
Δεν ήξερε να κάνει καμία απολύτως δουλειά
που ταίριαζε με τον πολιτισμό.
Κάποιος έπρεπε να τον φροντίσει.
Οπότε, πιστεύω ότι η δουλεία ήταν απαραίτητη εκείνες τις πρώτες μέρες.
Αλλά τα έθιμα πεθαίνουν πολύ δύσκολα.
Χρειάζεται πολύς καιρός,
και όλοι ήξεραν χρόνια πριν
ότι στον μαύρο θα έπρεπε να δοθεί ισότητα.
Στον Νότο, όμως, η συμπεριφορά των λευκών θα αλλάξει με τον καιρό.
Είμαι πιο φιλελεύθερος απ' ό,τι ήμουν πέντε χρόνια πριν,
και θα είμαι πολύ πιο φιλελεύθερος σε πέντε χρόνια.
Σχεδόν όλοι ανήκουν στην ίδια κατηγορία.
Τι σας έκανε πιο φιλελεύθερο;
Η συνειδητοποίηση ότι ο μαύρος
είναι άνθρωπος όπως όλοι.
Κύριε Χέιστι, τι νομίζατε ότι ήμασταν
πριν αρχίσετε να μας σκέφτεστε ως ανθρώπους;
Κατά κάποιον τρόπο…
σας θεωρούσαμε σχεδόν ένα πολύ ανώτερο κατοικίδιο.
Γεννήθηκα το 1950 στον Νότο.
Ήταν περίοδος μεγάλου διαχωρισμού.
ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΑΚΑΤΕΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ
Ήμασταν σε ένα περιβάλλον που σχεδόν εντελώς
διαμορφώθηκε από την ιδεολογία της Χαμένης Υπόθεσης,
της ιδέας ότι η Συνομοσπονδία ήταν η κορύφωση της ιστορίας των ΗΠΑ
και ότι έπεφτε συνεχώς έκτοτε.
Όταν μεγαλώνεις μ' αυτό, τα περικλείει όλα.
Το όραμά σου για το τι είναι οι ΗΠΑ
αποδεικνύεται όραμα ρατσισμού,
και δεν το καταλαβαίνεις πραγματικά.
ΤΣΑΡΛΕΣΤΟΝ, ΝΟΤΙΑ ΚΑΡΟΛΙΝΑ
Το 1861
ήταν η πρώτη πολιτεία που υπερασπίστηκε τα δικαιώματά της.
Η ιστορία αυτής της σημαίας έχει μεγάλη σχέση
με τη νότια κληρονομιά.
Όχι με τη δουλεία.
Υπερασπίζομαι την κληρονομιά μου,
και δεν είναι η δουλεία.
Οι δικοί μου δεν είχαν σκλάβους.
Ούτε εγώ έχω.
Αντιπροσωπεύει τη δουλεία, όσο κι αν λένε το αντίθετο.
Η σημαία αυτή δεν έχει χώρο στη Νότια Καρολίνα.
Θέλουμε να κατέβει, μας προσβάλλει.
Δείχνουμε τη στήριξή μας
ώστε να μείνει η ιστορία μας όπως είναι,
επειδή αυτή έφτιαξε τις ΗΠΑ.
Εξαγνίζει τη Συνομοσπονδία και…
Υπήρχε μόνο για να προστατεύει τη δουλεία.
Είμαστε περήφανοι για την κληρονομιά και τους προγόνους μας.
Είναι κληρονομιά, περηφάνια.
Αυτή είναι η κληρονομιά μας.
Είναι η κληρονομιά όλων.
Λένε "Είναι η σημαία μου, η κληρονομιά μου".
Η κληρονομιά σας είναι η δουλεία, η καταπίεση, η τρομοκρατία της ΚΚΚ.
Αυτά σημαίνει η σημαία.
Είναι μέρος όσων είμαστε.
Τα προβλήματα κι εδώ και παντού
δεν προκαλούνται από ένα σύμβολο, αλλά από αυτό που υπάρχει στην καρδιά.
Πώς ανοικοδομείς ξανά τις ΗΠΑ;
Κύριε πρόεδρε, ήρθα σήμερα για να σας δώσω μια άποψη που ίσως δεν έχετε ακούσει.
Ως πάστορας εκκλησίας,
ενορίας στο Τσάρλεστον, της Εκκλησίας Εμμανουήλ…
ΚΛΕΜΕΝΤΑ Σ. ΠΙΝΚΝΙ ΓΕΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ
άκουσα τις ιστορίες και τον πόνο
όσων νιώθουν να προσβάλλονται πολύ από το γεγονός ότι μια σημαία,
που χρησιμοποιούνταν ως σύμβολο βαναυσότητας,
εξαχρείωσης και εξευτελισμού τους,
κυματίζει ακόμα στην πολιτεία.
Να γίνουμε εμείς το φωτεινό παράδειγμα σ' αυτήν τη σπουδαία πολιτεία,
σε όλους όσους εκπροσωπούμε,
ότι ίσως για πρώτη φορά στη σπουδαία ιστορία μας,
είμαστε πρόθυμοι να κάνουμε όχι αυτό που συμφέρει εμάς,
αλλά αυτό που είναι για καλό όλης της Νότιας Καρολίνας,
και σας λέω ξανά εδώ σήμερα…
Τον Απρίλιο του 2015,
ήμουν σε ένα συνέδριο στο Τσάρλεστον.
ΝΟΤΙΑ ΚΑΡΟΛΙΝΑ
Ένα εκπληκτικό συνέδριο για το τέλος του Εμφυλίου.
Βασικός ομιλητής τότε ήταν ο αιδεσιμότατος Κλεμέντα Πίνκνι.
Έχω ανάμικτα συναισθήματα. Χαρά,
αλλά και, ως άνθρωπος του Θεού, στεναχώρια,
ξέροντας ότι πέθαναν τόσοι για την ελευθερία άλλων.
Ο Πίνκνι υποστήριξε, όπως θα έκανε ένας πάστορας, ότι μετά τον Εμφύλιο
είχαμε, ως έναν βαθμό, βιώσει μια εξιλέωση.
Μάλιστα τίμησε και βετεράνους της Συνομοσπονδίας.
"Τους συμπολίτες του στη Νότια Καρολίνα", είπε.
Τραγουδήσαμε το "America the Beautiful",
και κράτησα το ίδιο πρόγραμμα μαζί του.
Τραγουδήσαμε από τους ίδιους τυπωμένους στίχους.
Μια από τις πιο εκπληκτικές εκδηλώσεις
που έχω λάβει ποτέ μέρος.
Το πρόβλημα ήρθε δύο μήνες μετά.
Αναφέρθηκαν πυροβολισμοί σε εκκλησία στο Τσάρλεστον.
Ήταν ο Κλεμέντα Πίνκνι.
ΜΠΡΙ ΝΙΟΥΣΟΜ ΑΚΡΙΒΙΣΤΡΙΑ-ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΣ
Το 1961,
η Νότια Καρολίνα σήκωσε σημαία της Συνομοσπονδίας
στη βουλή της πρωτεύουσάς της, και θέσπισαν νόμο
ότι δεν θα κατέβαινε για κανέναν λόγο
χωρίς την έγκριση της βουλής της πολιτείας.
Εκεί ήταν η σημαία
όταν το 2015 ένας λευκός ρατσιστής, ο Ντίλαν Ρουφ,
μπήκε σε μια ιστορικά μαύρη εκκλησία, στην Εμμανουήλ στο Τσάρλεστον,
και δολοφόνησε εννέα μαύρους ενορίτες στη διάρκεια προσευχής.
Από τις πιο φονικές επιθέσεις ενάντια σε εκκλησία μαύρων στην ιστορία.
Θύμα είναι και ο πάστορας της εκκλησίας,
ο 41χρονος Κλεμέντα Πίνκνι.
Ο γερουσιαστής Πίνκνι ήταν η ηθική συνείδηση της Γενικής Συνέλευσης.
Όταν ήρθε η ώρα να ταφεί ο πάστορας της εκκλησίας,
το φέρετρό του περιφέρθηκε στους δρόμους,
και η πολιτεία της Νότιας Καρολίνας χαμήλωσε την αμερικανική σημαία,
αλλά λόγω του νόμου που υπήρχε,
η σημαία της Συνομοσπονδίας παρέμεινε.
Έστελνε ξεκάθαρο μήνυμα
πως έστω κι αν ο Νότος είχε χάσει στον Εμφύλιο Πόλεμο,
η υπεροχή των λευκών ήταν ανώτερη από κάθε άλλη μορφή εξουσίας.
Έχω βαθιά, προσωπική σχέση
με την ιστορία της δουλείας στη Νότια Καρολίνα.
Οι πρόγονοί μου ήταν σκλάβοι εκεί,
έχω συγγενείς που μου έχουν πει για τις εμπειρίες τους με την Κλαν.
Ένιωθα έντονα ότι έπρεπε να γίνει κάποια δήλωση.
Κυρία μου! Κατεβείτε από τον στύλο.
Κυρία μου!
Έρχεστε εναντίον μου με μίσος και καταπίεση και βία.
-Η σημαία θα κατέβει σήμερα. -Φύγετε από κει.
Βέβαια ήξερα ότι θα με συλλάβουν,
αλλά δεν μπορούσαμε να συνεχίσουμε άλλο έτσι.
Δεν γίνεται αυτόματα η πρόοδος.
Δεν γίνεται αναπόφευκτα η πρόοδος.
Η πρόοδος έρχεται επειδή οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις.
Ο Πίνκνι και οι ενορίτες του
πέθαναν σε μια φρικτή θυσία,
ίσως για να υποχρεωθεί η υπόλοιπη χώρα
επιτέλους να ξυπνήσει.
Αν μπορούμε,
με τη σημασία της Συνομοσπονδίας και τη σημασία του Εμφυλίου,
με τη σημασία της χειραφέτησης και με τη 14η Τροπολογία
στο παρόν που συνεχώς επαναλαμβάνεται.
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ
ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΝΟΤΙΑΣ ΚΑΡΟΛΙΝΑΣ 10 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015
ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΟΥ ΜΙΣΙΣΙΠΗ 30 ΙΟΥΝΙΟΥ 2020
Αυτά τα μνημεία τιμούν μια πλασματική Συνομοσπονδία,
αγνοούν τον θάνατο, την υποδούλωση,
αγνοούν τον τρόμο που αντιπροσωπεύουν.
Δεν γίνεται να φοβόμαστε την αλήθεια.
ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΪΝΤΑ ΜΠ. ΓΟΥΕΛΣ
"Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΕΙ ΠΟΤΕ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ"
ΦΡΕΝΤΕΡΙΚ ΝΤΑΓΚΛΑΣ
Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς αντίσταση.
Δεν είναι ευθεία γραμμή.
Είναι μπερδεμένο. Είναι επείγον.
Ακόμα και κάποιοι αλληλέγγυοι λένε καμιά φορά
"Υπάρχουν σπουδαιότερα προβλήματα",
ή "Είναι πολλά πολύ γρήγορα".
Αλλά για όσους υποφέρουν,
η δικαιοσύνη δεν μπορεί να περιμένει.
Θα ενώσουμε τα χέρια και θα τραγουδήσουμε τους στίχους παλιών νέγρικων τραγουδιών.
Επιτέλους ελεύθεροι.
Δόξα τω Θεώ, είμαστε επιτέλους…
Είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Όχι δικαιοσύνη, όχι ειρήνη.
Χέρια ψηλά, μη ρίξεις.
Αμερική, έχεις αποδείξει εδώ και 435 χρόνια τώρα
ότι δεν σέβεσαι τη ζωή των μαύρων.
Οι ζωές των μαύρων μετράνε!
Είναι μια συντονισμένη δραστηριότητα σε όλη αυτήν τη χώρα.
Φτάνει πια.
Είναι ώρα να ξεσηκωθούμε και να πούμε "Πάρε το γόνατό σου από τον λαιμό μου".
Δεν μπορώ να αναπνεύσω.
Θα τιμήσουμε το γεγονός ότι πρέπει να παλέψω με όλους αυτούς
για να πω ότι η ζωή μου μετράει.
Είναι τυχεροί που οι μαύροι θέλουν ισότητα και όχι εκδίκηση.
Το Όσα Παίρνει ο Άνεμος.
Μπορούμε να το έχουμε ξανά, παρακαλώ;
Υποτιτλισμός: Μαριλένα Τζοβάνη